V K 533/22 · Sąd powszechny

USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. M. Ł. czyn opisany w punkcie 1 wyroku z dnia 10.06.2025r. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. M. Ł. i N. C. od czerwca 2020r. zamieszkali w wynajmowanym mieszkaniu w W. przy ul. (...). W/w żyli w związku partnerskim. Wówczas oboje pracowali zawodowo. Początkowo pożycie układało się poprawnie, choć dochodziło czasem do kłótni i nieporozumień.

Sygn. akt: VI K 1246/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 sierpnia 2023 r. Sąd Rejonowy Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu Wydział VI Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Robert Grześ Protokolant: prakt. sąd. Alicja Słowikowska bez udziału Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań -Wilda w Poznaniu, po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 08.02.2023r., 26.04.2023r., 31.05.2023r., 22.06.2023r., 09.08.2023r. sprawy karnej: A. A. (1) syna C. i M. z domu E. ur. (...) w G., oskarżonego o to, że: w okresie od kwietnia 2022 roku do dnia 6 września 2022 roku w G. znęcał się fizycznie i psychicznie nad żoną T. A. poprzez wszczynanie awantur, wulgarne wyzwiska, krytykowanie, poniżanie, zastraszanie, popychanie, uderzanie pięścią po rękach, tułowiu i głowie oraz kopanie po nogach, a w dniach 2 i 6 września 2022 roku uderzał ją pięścią po rękach, nogach i twarzy powodując u pokrzywdzonej sińca na twarzy i kończynach, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż dni siedem, tj. o przestępstwo określone w art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. orzeka: oskarżonego A. A. (1) w ramach zarzucanego czynu uznaje za winnego, tego że w okresie od kwietnia 2022 roku do dnia 6 września 2022 roku w G. znęcał się fizycznie i psychicznie nad żoną T. A. poprzez wszczynanie awantur, wyzywanie jej słowami powszechnie uważanymi za obelżywe, krytykowanie, poniżanie, ośmieszanie, zastraszanie, grożenie pozbawieniem życia, podpaleniem wspólnie zamieszkiwanego domu, niszczenie wyposażenia domu, popychanie, uderzanie pięścią i otwartą dłonią po rękach, nerkach, barku i głowie, trzymanie rękoma za szyję i podduszanie, kopanie po nogach, a w dniach 2 i 6 września 2022 roku uderzał ją pięściami po rękach i w nerki, a także uderzył ją otwartą dłonią w twarz, powodując u pokrzywdzonej obrażenia w postaci sińców na twarzy i kończynach górnych i dolnych, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres nie dłuższy niż dni siedem, tj. przestępstwa określonego w art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 kk skazuje na karę pozbawienia wolności w wymiarze 1 (jeden) roku, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 kk, warunkowo zawiesza na okres próby w wymiarze 3 (trzy) lat; na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej w pkt 1 kary zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 6 września 2022r. g. 15:10 do dnia 8 września 2022r. g. 12:29, na podstawie art. 72 § 1 pkt 6b kk, w okresie próby, zobowiązuje oskarżonego do uczestnictwa w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych; na podstawie art. 73 § 1 kk, w okresie próby oddaje oskarżonego pod dozór kuratora; a ponadto: na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 3 Ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r. (Dz.U. Nr 27, poz. 152) tj. z dnia 8 sierpnia 1983 r. (Dz.U. Nr 49, poz. 223) oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym z dnia 18 czerwca 2003 r. (Dz.U. Nr 108, poz. 1026) tj. z dnia 22 marca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 663), zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w całości w wysokości 40 (czterdzieści) złotych oraz opłatę w wysokości 180 (sto osiemdziesiąt) złotych; /-/ sędzia Robert Grześ UZASADNIENIE Wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 23 sierpnia 2023 roku Sygnatura akt VI K 1246/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3 – 8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Wskazać oskarżonego Wskazać czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano). Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. A. A. (1) Czyn wskazany w pkt.1 części rozstrzygają-cej wyroku Oskarżony A. A. (1) i pokrzywdzona T. A. są małżeństwem od 1977 roku. Mieszkają oni w G. w jednej części domu typu bliźniak, którego drugą część zamieszkuje ich córka J. T. (1) wraz z mężem i dziećmi. A. A. (1) od dawna wyzywał swoją żonę, a także popychał ją i groził jej, niemniej jednak zdarzenia te miały charakter incydentalny. Zdarzały się również sytuacje, w których podsądny ośmieszał swoją żonę w towarzystwie mówiąc, by się nie odzywała, albowiem „nie wie o co chodzi”. Sytuacja ta zmieniła się jednak w kwietniu 2022 roku kiedy A. A. (1) przeszedł na emeryturę i dużo więcej czasu spędzał w domu. Oskarżony zaczął wówczas bywać w stosunku do swojej żony bardziej agresywny z całkowicie błahych powodów, a także co najmniej 1 raz w tygodniu popychał ją i bił rękoma z otwartej dłoni lub pięści, a także bił ją po nerkach i rękach, jak również niejednokrotnie kopał w nogi. Pokrzywdzona w 1995 roku przeszła operację nerek i oskarżony uderzał ją w te części ciała w taki sposób, by sprawić jej ból, a kiedy T. A. prosiła podsądnego żeby jej nie bił, albowiem ją to boli, słyszała wówczas od niego, że „ma boleć” i „jak nie będzie go denerwować, to nie będzie jej bił”. Podczas wywoływanych awantur A. A. (1) trzymał również swoją żonę za szyję i podduszał ją do czasu, aż zaczynało jej brakować tchu. Oskarżony w swojej agresji w stosunku do pokrzywdzonej nie ograniczał się wyłącznie do aspektów fizycznych, ponieważ wyzywał ją też od „kurwy i dziadówy”, a także ośmieszał i krytykował ją przy dzieciach mówiąc m.in. „zobacz jak babka udaje”. Podsądny groził też swojej małżonce, że ją zabije, zniszczy, a także spali dom w którym mieszkają. Od kwietnia 2022 roku A. A. (2) zaczął również przymuszać pokrzywdzoną, by jeździła wraz z nim na działkę znajdującą się w J. gdzie oskarżony posiada wyremontowany dom. W trakcie wskazanych wyjazdów podsądny niejednokrotnie zapraszał gości urządzając przyjęcia (grille) zakrapiane alkoholem, a zadaniem jego małżonki było wówczas przede wszystkim obsługiwanie uczestników tejże imprezy, co pokrzywdzonej zaczęło przeszkadzać. W momencie kiedy T. A. nie chciała zgodzić się na przedmiotowe wyjazdy jej małżonek urządzał awantury, podczas których krzyczał i tłukł elementy zastawy stołowej, co przełamywało sprzeciw pokrzywdzonej, która chciała mieć „święty spokój” i decydowała się na wspólny wyjazd z mężem na działkę. W dniu 30 maja 2022 roku A. A. (1) założył nowy numer rachunku bankowego, do którego nie miała dostępu jego małżonka i na który wpływały środki z uzyskiwanego przez niego świadczenia emerytalnego (dotychczas strony posiadały wspólny rachunek bankowy w banku (...)). Jednocześnie podsądny bez wiedzy i zgody swojej żony przelał na nowo założony rachunek bankowy kwotę 170.000 zł stanowiącą ich wspólne oszczędności pozostawiając na wspólnym koncie kwotę 37.118,50 zł. W dniu 1 czerwca 2022 roku strony wpłaciły na ich wspólny rachunek bankowy kwotę 50.000 zł uzyskaną ze sprzedaży samochodu, którą A. A. (1) przechowywał w domu i z tej sumy została założona lokata, której termin wygasł 30 czerwca 2022 roku. Następnie w dniu 19 lipca 2022 roku oskarżony i pokrzywdzona wspólnie założyli kolejną lokatę na kwotę 50.000 zł, przy czym pomimo otwarcia własnego rachunku bankowego oskarżony przekazał na rachunek bankowy swojej żony kwotę 1.000 zł „na życie”. Natomiast w dniu 1 września 2022 roku T. A. założyła nowy osobisty rachunek bankowy i jednocześnie dokonała likwidacji wspólnego konta stron oraz przypisanych do niego lokat, a środki z tego tytułu w kwocie 100.000 zł przelała na swój nowo otwarty rachunek bankowy, gdzie założone zostały lokaty na wskazaną sumę. A. A. (1) zgłosił wobec swojej żony pretensje w zakresie rozporządzenia ich wspólnym majątkiem znajdującym się na przedmiotowych lokatach bankowych, w następstwie czego T. A. w dniu 2 września 2022 roku zlikwidowała jedną z lokat opiewającą na kwotę 50.000 zł i środki z tego tytułu przelała na osobiste konto swojego męża. Jednocześnie w dniu 5 września 2022 roku A. A. (1) z rachunku oszczędnościowego przypisanego do wspólnego konta stron przelał na swój rachunek bankowy kwotę 126.657,54 zł, a nadto z przedmiotowego rachunku oszczędnościowego wypłacił kwotę 50.000 zł. W dniu 7 sierpnia 2022 roku pokrzywdzona przewróciła się stojąc przy suszarce na pranie i upadła na kostkę brukową, lecz nie doznała w związku z tym żadnych obrażeń o charakterze urazowym, co potwierdziło prześwietlenie RTG i wynik badania radiologicznego. W dniu 2 września 2022 roku oskarżony A. A. (1) w godzinach porannych bił swoją żonę uderzając ją pięścią w głowę, nerki oraz bark kiedy schodziła ze schodów, a także wyzywał ją. Krzyki pokrzywdzonej usłyszała córka stron J. T. (1), która przybiegła do domu rodziców i zaczęła uderzać rękoma w drzwi tarasowe domagając się wpuszczenia do środka. Kiedy T. A. odtrąciła małżonka i pobiegła otworzyć drzwi podsądny zaczął ją uderzać po rękach. Po wejściu do domu córka stron zagroziła swojemu ojcu, że wezwie policję i wówczas oskarżony odjechał samochodem wracając po upływie 30 minut, a pokrzywdzona wówczas przeniosła się do córki. W dniu 6 września 2022 roku T. A. wracając autobusem ze S. wysiadła na przystanku autobusowym przy ul. (...) w G.. W tym samym momencie obok przedmiotowego przystanku przejeżdżał samochodem A. A. (1), który na widok swojej małżonki zatrzymał pojazd, a następnie wysiadł z niego i podszedł do żony pytając ją o zeszyt, w którym znajdowały się ich rozliczenia finansowe, a kiedy nie chciała ona z nim rozmawiać złapał ją za rękę i dwukrotnie uderzył ją otwartą ręką w lewy policzek, po czym wsiadł z powrotem do auta. T. A. po otrzymaniu ciosów od oskarżonego wbiegła na teren pobliskiej firmy (...) (...) wzywając pomocy, co zaalarmowało znajdujących się na terenie tego przedsiębiorstwa pracowników. W następstwie zdarzeń z dnia 2 września 2022 roku i 6 września 2022 roku T. A. doznała obrażeń w postaci sińców na twarzy oraz kończynach górnych i dolnych. częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. A. (1) – k. 42 – 43, 126v – 127v, 138v, Zeznania świadków: - częściowo T. A. – k. 2 - 3, 46 – 47, 128 – 129, 139, 160v, 173v, - J. T. (1) – k. 12 – 13, 54, 129v – 130, - D. P. – k. 20, 129 – 129v, - J. A. – k. 27 – 28, 55, 130 – 130v, - J. T. (2) – k. 33 – 34, 137v – 138, - M. A. – k. 75 – 76, 130v – 131, - D. K. – k. 80 – 81, 131, - R. K. – k. 84 – 85, 131 – 131v, - D. A. – k. 87 – 88, 91 – 92, 131v – 132, Dokumenty: - notatki urzędowe – k. 1, 11, 15, 18, - dokumentacja tzw. „niebieskiej karty” – k. 6 – 9, - protokół zatrzymania osoby – k. 16, - dokumentacja lekarska pokrzywdzonej – k. 48, - potwierdzenie przelewu – k. 49, - płyta DVD z nagraniem monitoringu – k. 51, - protokół z odtworzenia utrwalonych zapisów – k. 53 Opinie biegłych: - sądowo – lekarska biegłego K. K. (1) – k. 23 A. A. (1) Oskarżony nie był karany za przestępstwa. dokumenty: - Informacja z Krajowego Rejestru Karnego dot. A. A. (1) – k. 106, 156. A. A. (1) A. A. (1) ma 66 lat, jest żonaty i posiada dorosłe dzieci, które nie pozostają na jego utrzymaniu. Oskarżony posiada wykształcenie zasadnicze zawodowe – z zawodu jest hydraulikiem. Oskarżony obecnie pozostaje na emeryturze uzyskując świadczenie z tego tytułu w wysokości 3.000 zł miesięcznie. oświadczenie oskarżonego – k. 42. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano). Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. A. A. (1) czyn wskazany w pkt. 1 części rozstrzyga-jącej wyroku Materiał zgromadzony w toku niniejszego postępowania nie potwierdził twierdzeń oskarżonego, iż nie znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją żoną T. A.. częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. A. (1) – k. 42 – 43, 126v – 127v, 138v, Zeznania świadków: - częściowo T. A. – k. 2 - 3, 46 – 47, 128 – 129, 139, 160v, 173v, - J. T. (1) – k. 12 – 13, 54, 129v – 130, - D. P. – k. 20, 129 – 129v, - J. A. – k. 27 – 28, 55, 130 – 130v, - J. T. (2) – k. 33 – 34, 137v – 138, - M. A. – k. 75 – 76, 130v – 131, - D. K. – k. 80 – 81, 131, - R. K. – k. 84 – 85, 131 – 131v, - D. A. – k. 87 – 88, 91 – 92, 131v – 132, Dokumenty: - notatki urzędowe – k. 1, 11, 15, 18, - dokumentacja tzw. „niebieskiej karty” – k. 6 – 9, - protokół zatrzymania osoby – k. 16, - dokumentacja lekarska pokrzywdzonej – k. 48, - potwierdzenie przelewu – k. 49, - płyta DVD z nagraniem monitoringu – k. 51, - protokół z odtworzenia utrwalonych zapisów – k. 53 Opinie biegłych: - sądowo – lekarska biegłego K. K. (1) – k. 23 OCena DOWOdów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Wskazać L.p. odnoszącą się do faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu. 1.1.1. częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. A. (1) Sąd Rejonowy dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w bardzo niewielkiej części i to wyłącznie w zakresie, w jakim były one bezsporne, bądź korespondowały ze zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym stanowiącym podstawę poczynionych ustaleń faktycznych. W związku z powyższym skład orzekający nie miał podstaw do odmówienia prawdziwości twierdzeniom oskarżonego, w których przyznał, że założył osobny rachunek bankowy, na który wpływała jego emerytura. Jednocześnie całkowicie bezsporne były wyjaśnienia podsądnego na okoliczność samego konfliktu z małżonką oraz opuszczenia przez pokrzywdzoną wspólnego miejsca zamieszkania. Sąd w całości dał też wiarę twierdzeniom A. A. (1) odnoszącym się do zorganizowania na jego działce w czerwcu 2022 roku grilla, na który zaproszeni zostali także jego syn z synową, albowiem relacja ta została zasadniczo przyznana zarówno przez pokrzywdzoną, jak i obecnych na tym grillu świadków. Bezsporny był również fakt, że J. T. (1) przelała na polecenie oskarżonego kwotę 1.000 zł na rachunek bankowy pokrzywdzonej. Sąd nie miał również powodów do odmówienia prawdziwości twierdzeniom oskarżonego, w których w sposób ogólny przedstawił jak wyglądały finanse w jego małżeństwie, a także w zakresie w jakim przyznał, że uderzył swoją żonę w dniu 2 września 2022 roku „w polik” oraz uderzył ją otwartą ręką w twarz w sposób widoczny na nagraniu z monitoringu. 1.1.1. częściowo zeznania pokrzywdzonej T. A. Zeznania złożone przez pokrzywdzoną były konsekwentne, spójne i szczere. T. A. przedstawiła jak wyglądało psychiczne i fizyczne znęcanie się nad nią przez oskarżonego, przy czym nie starała się w żadnym momencie w swojej relacji ukazać podsądnego w szczególnie niekorzystnym świetle. Pokrzywdzona przybliżyła konkretne zdarzenia, w których dochodziło do aktów przemocy ze strony małżonka, akcentując że nie nadużywa on alkoholu, lecz po jego spożyciu negatywne zachowania z jego strony w stosunku do niej przybierały na sile. Świadek dokładnie zrelacjonowała także sytuacje, w których oskarżony znęcał się nad nią psychicznie i fizycznie oraz przedstawiła jaką formę przybierało zachowanie jej męża w stosunku do niej. T. A. w toku postępowania przygotowawczego bardzo dokładnie zobrazowała jak wyglądały wspólne finanse stron oraz przepływy środków pomiędzy należącymi do nich rachunkami bankowymi, czego nie kwestionował oskarżony, wobec czego zeznania te należało ocenić jako bezsporne. Niesporna pomiędzy stronami była również kwestia zorganizowania grilla na działce oskarżonego w czerwcu 2022 roku, na którym obecni byli również syn i synowa stron, a także upadku pokrzywdzonej w sierpniu 2022 roku na kostkę brukową, co jednak nie skończyło się dla niej żadnymi obrażeniami, co potwierdziło wykonane badanie radiologiczne oraz RTG. W toku postępowania sądowego pokrzywdzona zasadniczo powtórzyła relację przedstawioną przez siebie w ramach postępowania przygotowawczego, a także przedstawiła przebieg wspólnego pożycia stron i uszczegółowiła na jakim polu dochodziło do nieporozumień pomiędzy nimi, w tym przyznała, że w dniu 6 września 2022 roku zanim oskarżony ją uderzył pytał o zeszyt. Zważywszy, że twierdzenia T. A. przez całe toczące się postępowanie były spójne Sąd nie znalazł powodów do odmówienia im przymiotu wiarygodności. 1.1.1. zeznania J. T. (1) Brak było podstaw do odmówienia wiarygodności zeznaniom córki stron J. T. (1), ponieważ były one spójne i rzeczowe. Świadek przedstawiła przebieg zdarzenia z dnia 2 września 2022 roku, którego była obserwatorem, po czym spontanicznie i szczerze podała, że wyłącznie jeden raz widziała jak ojciec uderzył matkę i nigdy nie widziała, by wszczynał on awantury będąc w stanie nietrzeźwości. J. T. (1) w żadnym momencie przedstawionej relacji nie starała się przedstawiać osoby ojca w szczególnie niekorzystnym świetle wskazując, że słyszała kłótnie pomiędzy rodzicami, a także w ciągu życia widziała sytuacje, w których oskarżony szarpał pokrzywdzoną i rzucał w nią przedmiotami, lecz nie potrafiła podać szczegółów z tym związanych. Świadek zapamiętała natomiast słowa oskarżonego kierowane do swojej żony, w których mówił, że jeżeli nie będzie ona go denerwowała, to nie będzie jej bił, co potwierdza stanowisko pokrzywdzonej, iż była ona ofiarą agresji ze strony męża. Świadek przyznała również, że w czerwcu 2022 roku na działce oskarżonego odbył się grill, na którym tańczyła ze swoim małżonkiem oraz wykonała na polecenie podsądnego przelew w kwocie 1.000 zł na rachunek bankowy poszkodowanej, co miało charakter bezstronny w świetle twierdzeń pozostałych uczestników procesu. Pomimo tego, że J. T. (1) jest córką stron Sąd nie dostrzegł w jej zeznaniach próby przedstawienia, któregokolwiek z rodziców w korzystniejszym świetle kosztem drugiej strony, przez co nie było przeszkód, by jej relacja stanowiła podstawę poczynionych ustaleń faktycznych. 1.1.1. zeznania J. T. (2) Zeznania zięcia stron miały w niniejszej sprawie wyłącznie walor pomocniczy, albowiem jego wiedza obejmowała wyłącznie informacje zasłyszane od teściowej oraz J. T. (1). Zięć stron nie był bezpośrednim świadkiem zachowań przemocowych oskarżonego w stosunku do pokrzywdzonej, a jego zeznania obejmowały przede wszystkim przytoczenie zasłyszanych relacji innych osób. 1.1.1. zeznania D. P. Zeznania pracownika firmy (...) (...) były całkowicie bezstronne, a tym samym ocenione zostały jako w pełni prawdziwe. Świadek nie znał żadnej ze stron przedmiotowego procesu, a jego jedyna wiedza w sprawie sprowadzała się do potwierdzenia, że w dniu 6 września 2022 roku na teren firmy, w której pracuje wbiegła zapłakana pokrzywdzona mówiąc, że wracając z przystanku autobusowego została uderzona w twarz przez męża. Jednocześnie w toku postępowania sądowego Świadek rozpoznał zarówno pokrzywdzoną jak i oskarżonego, który miał być sprawcą uderzenia T. A. i oddalił się samochodem z miejsca zdarzenia. 1.1.1. zeznania J. A. Zeznania J. A. będącej synową stron miały w niniejszej sprawie wyłącznie walor uzupełniający, ponieważ świadek nie zamieszkiwała z teściami od ponad 15 lat i sporadycznie ich odwiedzała, a o problemach w ich małżeństwie dowiedziała się dopiero po tym jak pokrzywdzona wyprowadziła się z domu w reakcji na agresję męża. Świadek przyznała natomiast, że w czerwcu 2022 roku będąc u teściów widziała porozbijane talerze i ślady zadrapań na ręce teściowej, co było pozostałością po awanturze domowej, a także przyjechała do ich domu w dniu 2 września 2022 roku, po tym jak otrzymała telefon o awanturze pomiędzy stronami, podczas której oskarżony miał pobić pokrzywdzoną. 1.1.1. zeznania: - M. A., - D. A. Zeznania złożone przez brata oskarżonego miały wyłącznie walor uzupełniający dla ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowym postępowaniu, albowiem świadek odwiedzał brata i bratową bardzo sporadycznie i nie miał zasadniczej wiedzy na temat wspólnego pożycia stron. Jednocześnie oczywistym w ocenie Sądu jest, że w czasie większych spotkań rodzinnych oskarżony nie przejawiał negatywnych zachowań w stosunku do małżonki. M. A. spontanicznie przyznał, że w jego obecności pokrzywdzona nie wypowiadała się negatywnie o mężu, a podsądny nie odnosił się w żaden sposób do ich wspólnego życia. Powyższe okoliczności pozwalają na stwierdzenie, że wiedza M. A. miała marginalne znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego. Analogicznie Sąd ocenił zeznania D. A., która spotykała się z oskarżonym i pokrzywdzoną wyłącznie podczas ich weekendowych przyjazdów na działkę. Świadek przedstawiła swoje spostrzeżenia na temat osoby A. A. (1) i jego charakteru, po czym szczerze stwierdziła, że nie odwiedzała stron w ich miejscu zamieszkania i nie ma żadnej wiedzy w jaki sposób oskrżony zachowywał się w stosunku do żony w domu, niemniej jednak w jej ocenie podczas wspólnych przyjazdów do J. to zachowanie było bez zarzutu. 1.1.1. zeznania: - D. K. - R. K. Zeznania świadków będących znajomymi stron miały znikome znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego, albowiem świadkowie byli gośćmi w domu oskarżonego i pokrzywdzonej, przez co nie byli zaznajomieni ze szczegółową relacją panującą w ich małżeństwie, a ich spostrzeżenia miały wyłącznie ogólny charakter. W ocenie składu orzekającego irracjonalna byłaby sytuacja, w której oskarżony w obecności osób trzecich przejawiałby agresywne zachowania w stosunku do pokrzywdzonej. Fakt, że wskazani świadkowie nie dostrzegli żadnych negatywnych form zachowań podsądnego zostało uwzględnione przez Sąd, niemniej jednak podlegało to ocenie przez pryzmat pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad swobodnej oceny dowodów. 1.1.1. 1.1.2. dokumenty: - notatki urzędowe, - dokumentacja tzw. „niebieskiej karty”, - protokół zatrzymania osoby, - dokumentacja lekarska pokrzywdzonej, - potwierdzenie przelewu, - płyta DVD z nagraniem monitoringu, - protokół z odtworzenia utrwalonych zapisów, - Informacja z Krajowego Rejestru Karnego dot. A. A. (1). Podstawą ustaleń faktycznych Sąd uczynił także zebrane w sprawie, a ujawnione na rozprawie dokumenty. Sąd uznał je za wiarygodny materiał dowodowy, albowiem żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności, ani prawdziwości informacji w nich zawartych, a i Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw, by zakwestionować je z urzędu. 1.1.1. opinia sądowo – lekarska biegłego K. K. (1) Biegły rzeczowo i kompetentnie ocenił odniesione przez pokrzywdzoną T. A. obrażenia i jakie konsekwencje oraz zagrożenia niosły dla jej życia i zdrowia. Konkluzje opinii wskazanego biegłego nie były w toku całego postępowania kwestionowana przez którąkolwiek ze stron, wobec czego brak było podstaw do ich negowania z urzędu w jakimkolwiek zakresie. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Wskazać L.p. odnoszącą się do faktu z pkt 1 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu. 1.2.1 częściowo wyjaśnienia oskarżonego A. A. (1) Wyjaśnienia oskarżonego A. A. (1) Sąd w znacznej mierze uznał za nieprawdziwe, albowiem przede wszystkim stały one w całkowitej opozycji do wiarygodnych, spójnych, rzeczowych i konsekwentnych zeznań pokrzywdzonej T. A. oraz materiału dowodowego w postaci nagrania z monitoringu, na którym widoczne są ciosy zadawane przez podsądnego swojej żonie w dniu 6 września 2022 roku. Pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że przestępstwo znęcania się odbywa się przede wszystkim w tzw. „czterech ścianach”, a bezpośrednimi uczestnikami inkryminowanych zdarzeń są z reguły sprawca i ofiara. Dlatego też oceniając wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania pokrzywdzonej skład orzekający odnosił się również do pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Za taki bezstronny materiał dowodowy można przede wszystkim uznać nagranie z kamery monitoringu ze świetlicy wiejskiej w G. (k. 51). Z przedmiotowego nagrania jednoznacznie wynika, że oskarżony w dniu 6 września 2022 roku zatrzymał się przy przystanku autobusowym, w pobliżu którego znajdowała się pokrzywdzona i podbiegł do niej, po czym złapał ją za rękę i trzymając ją dwukrotnie uderzył ją w okolicy głowy, co następnie zostało potwierdzone w sprawozdaniu z wykonanego badania sądowo – lekarskiego przez biegłego K. K. (1). Powyższe nagranie jednoznacznie przeczy twierdzeniom oskarżonego, iż w dniu 6 września 2022 roku jedynie chwycił swoją żonę za rękę i powoduje konieczność dokonania sceptycznej oceny pozostałych twierdzeń podsądnego z uwagi na tą niezgodność (dopiero w toku procesu sądowego po zapoznaniu się z nagraniem z monitoringu podsądny potwierdził, że uwiecznione na płycie zachowanie w rzeczywistości miało miejsce). Jako zupełnie niezrozumiałe należy ocenić relację A. A. (1) odnoszącą się do zdarzeń z dnia 2 września 2022 roku. Sąd Rejonowy nie przeczy, że pomiędzy małżonkami A. mogło dojść wówczas do nieporozumienia na tle finansowym, lecz nie sposób za racjonalne uznać, że podsądny jedynie złapał wówczas małżonkę za rękę, a ona zaczęła krzyczeć w taki sposób, iż zaalarmowała mieszkająca obok córkę (w toku postępowania sądowego oskarżony przyznał, że uderzył wówczas małżonkę „w polik”). Jednocześnie oskarżony nie wskazywał, by usiłował wówczas w jakikolwiek sposób wyjaśnić zaistniałą sytuację, a nadto J. T. (1) kategorycznie stwierdziła, że widziała jak ojciec bił matkę po ręce. Wystąpienie sińców na ręce pokrzywdzonej zostało również potwierdzone w badaniu sądowo – lekarskim przeprowadzonym przez biegłego K.. Przedstawione dowody przeczą prezentowanej przez oskarżonego wersji zdarzeń z dnia 2 września 2022 roku i nakazują odmówienia mu wiarygodności w tym zakresie. Twierdzenia oskarżonego odnoszące się do przesłanek, którymi miała kierować się pokrzywdzona fałszywie go pomawiając o znęcanie zostały ocenione przez skład orzekający wyłącznie za przyjętą przez A. A. (1) linię obrony, która nie zasługiwała na wiarę. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim nagrania z monitoringu świetlicy wiejskiej oraz opinii sądowo – lekarskiej nie sposób w ocenie Sądu uznać, że wszelkie zdarzenia, na które wskazuje pokrzywdzona, a które mają stanowić przejaw znęcania się oskarżonego nad nią zostały przez pokrzywdzoną wymyślone dlatego, że podsądny postanowił założyć własny rachunek bankowy. Całkowicie nieprzekonująco brzmią sugestie oskarżonego, iż jego żona bez racjonalnego powodu zainicjowała intrygę mającą na celu doprowadzenie do jego skazania za czyn, którego nie popełnił. Nieudowodnione były natomiast twierdzenia podsądnego, że podczas grilla w czerwcu 2022 roku tańczył z żoną, a w sierpniu 2022 roku na jego działce odbył się kolejny grill, szczególnie że okolicznościom tym stanowczo zaprzeczyły T. A. oraz J. T. (1). Omawiane kwestie nie miały wprawdzie znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w kontekście sprawstwa i winy oskarżonego, niemniej jednak pozwalały na dokonanie oceny jego prawdomówności. Dla rozstrzygnięcia sprawy bez znaczenia były wyjaśnienia oskarżonego odnoszące się do jego konfliktu z synem jaki miał miejsce podczas rozładowywania pelletu w dniu 27 sierpnia 2022 roku. 1.2.1. częściowo zeznania pokrzywdzonej T. A. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy całkowicie bez znaczenia były zeznania świadka na okoliczność relacji oskarżonego z dziećmi, które także miały burzliwy przebieg, albowiem nie dotyczyły one zarzucanego A. A. (1) czynu zabronionego. Nieprawdziwe były natomiast zeznania pokrzywdzonej złożone na rozprawie w dniu 8 lutego 2023 roku w zakresie w jakim stwierdziła, że kiedy mąż ją bił, „to czasami dzieci były świadkami”, albowiem dzieci stron zaprzeczyły by przed zdarzeniem z dnia 2 września 2022 roku były świadkami agresji fizycznej oskarżonego w stosunku do żony. 1.2.1. zeznania R. A. (k. 24 - 25) Świadek będący synem stron skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do odmowy składania zeznań. dokumenty: - notatki urzędowe (k. 30), - płyta CD z nagraniem zdarzenia telefonem komórkowym (k. 31), Wskazane dokumenty, nie miały żadnego znaczenia dla poczynienia ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Wskazać punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu. Przy każdym czynie wskazać oskarżonego. ☐ Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Czyn wskazany w punkcie 1 części rozstrzygającej wyroku A. A. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej. 3.1.1. art. 207 § 1 k.k. „kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.”. art. 157 § 2 k.k. „kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2”. W niniejszej sprawie ustalono, że w okresie od kwietnia 2022 roku do dnia 6 września 2022 roku w G. A. Z. się fizycznie i psychicznie nad żoną T. A.. Znęcanie się przez oskarżonego nad pokrzywdzoną polegało na tym, że A. A. (1) wszczynał domowe awantury z całkowicie błahych powodów, podczas których niszczył wyposażenie kdomu, a także kierował w stronę pokrzywdzonej słowa powszechnie uważane za obelżywe („kurwa” i „dziadówa”), a także krytykował, ośmieszał i poniżał ją w oczach osób trzecich mówiąc, że na niczym się nie zna. Podsądny groził też swojej małżonce, że ją zabije, zniszczy, a także spali dom w którym mieszkają. Jednocześnie oskarżony stosował wobec pokrzywdzonej agresję fizyczną popychając ją, uderzając pięścią i otwartą dłonią po rękach, nerkach, barku i głowie, kopał po nogach, jak również podduszał pokrzywdzoną, aż do utraty tchu. Kiedy natomiast T. A. prosiła podsądnego żeby jej nie bił, albowiem ją to boli, słyszała wówczas od niego, że „ma boleć” i „jak nie będzie go denerwować, to nie będzie jej bił”. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie pozwolił również na ustalenie, że oskarżony w dniach 2 i 6 września 2022 roku uderzał pokrzywdzoną pięściami po rękach 30 maja 2021 roku poprzez zrzucenie z łóżka i uderzenia pięściami po głowie, a także kopanie po całym ciele i duszenie za szyję, spowodował u pokrzywdzonej i w nerki, a także uderzył ją otwartą dłonią w twarz powodując obrażenia w postaci sińców na twarzy i kończynach górnych i dolnych, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonej na czas nie dłuższy niż 7 dni. Wskazane okoliczności zostały potwierdzone nie tylko ocenionymi jako wiarygodne zeznaniami T. A. i J. T. (1), a co do zdarzenia z dnia 6 września 2022 roku również D. P. lecz również nagraniem z monitoringu zlokalizowanego w świetlicy wiejskiej w G. oraz wnioskami opinii sądowo – lekarskiej biegłego K. K. (1). Sąd Rejonowy stanowczo zaznacza w tym miejscu, że znamiona przestępstwa znęcania się nad najbliższymi są z reguły wypełniane w tzw. ”czterech ścianach”, co oznacza, że spostrzeżenia innych osób na ten temat są mocno ograniczone. Sąd rozstrzygając niniejszą sprawę musiał ocenić zgromadzony materiał dowodowy z uwzględnieniem zasad swobodnej oceny dowodów i jednym dowodom dać wiarę, a innym tego przymiotu odmówić. Biorąc pod uwagę całokształt dowodów zgromadzonych w sprawie Sąd za prawdziwą uznał relację złożoną przez T. A. wspartą zeznaniami córki oraz nagraniem z monitoringu i opinią biegłego, w której stwierdzono, że obrażenia ciała pokrzywdzonej mogły wystąpić w deklarowanych przez nią okolicznościach. Jedynie celem przypomnienia Sąd Okręgowy wskazuje, iż przestępstwo określone w art. 207 § 1 k.k . oznacza działanie albo zaniechanie, polegające na umyślnym zadawaniu bólu fizycznego lub dotkliwych cierpień moralnych, powtarzającym się albo jednorazowym, lecz intensywnym i rozciągniętym w czasie. Cechą podmiotową tego przestępstwa jest umyślność, która w zasadzie występuje w postaci zamiaru bezpośredniego, wyrażającego się w chęci wyrządzenia krzywdy fizycznej lub moralnej, dokuczenia i poniżenia. Zachowaniu sprawcy musi towarzyszyć nie tylko systematyczność, zwarcie czasowe i miejscowe, ale również intensywność, dotkliwość i poniżanie w eskalacji ponad miarę oraz cel przewidziany w pojedynczych czynnościach naruszających różne dobra chronione prawem np. nietykalność ciała, godność osobista, mienie. Znęcanie się oznacza działanie albo zaniechanie polegające na umyślnym zadawaniu bólu fizycznego lub dolegliwych cierpień moralnych, powtarzających się albo na jednorazowym, lecz intensywnym i rozciągniętym w czasie (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 sierpnia 1982 roku, sygn. akt II KR 5/82, Legalis nr 22971). Pojęcie znęcanie się zawiera w sobie istnienie przewagi sprawcy nad osobą pokrzywdzoną, której nie może się ona przeciwstawić lub może to uczynić w niewielkim stopniu. Istota przestępstwa polega na jakościowo innym zachowaniu sprawcy, aniżeli na zwyczajnym znieważeniu lub naruszeniu nietykalności cielesnej osoby pokrzywdzonej. O uznaniu za znęcanie się zachowania sprawiającego cierpienie psychiczne ofiary powinna decydować ocena obiektywna, a nie subiektywne odczucie pokrzywdzonego. Za znęcanie się nie można uznać zachowania sprawcy, które nie powoduje u ofiary poważnego cierpienia i moralnego ani sytuacji, gdy między osobą oskarżoną, a pokrzywdzoną dochodzi do wzajemnego znęcania się (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2003 roku, IV KKN 312/99, LEX nr 77436). W niniejszej sprawie brak było dowodów pozwalających na przyjęcie, iż występowała wzajemność negatywnych zachowań pomiędzy oskarżonym i T. A., szczególnie iż bezspornym było, że oskarżony będąc mężczyzną, a nadto osobą młodszą od pokrzywdzonej miał nad nią znaczną przewagę fizyczną. Z uwagi na charakter doznanych obrażeń przez pokrzywdzoną, opisanych wyżej, zasadnym było również zakwalifikowanie czynu zabronionego popełnionego przez oskarżonego jako przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. Jednocześnie wnikliwa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikowała po stronie Sądu konieczność korekty opisu zarzucanego oskarżonemu czynu zabronionego. Sąd Rejonowy nie miał również żadnych wątpliwości w zakresie winy A. A. (1) w kontekście zarzucanego mu czynu zabronionego, albowiem nie zachodziły w stosunku do niego jakiekolwiek szczególne okoliczności wyłączające czy ograniczające winę. Oskarżony popełnił zarzucony mu czyn zabroniony, albowiem chciał to zrobić i uczynił to działając z zamiarem bezpośrednim. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem -------------------------------------- -------------------------------------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Warunkowe umorzenie postępowania -------------------------------- -------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ Umorzenie postępowania ------------------------------------------------- --------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ Uniewinnienie ------------------------------------------------- -------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Wskazać oskarżonego Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku Wskazać punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu. Przytoczyć okoliczności. A. A. (1) 1 1 Sąd, wymierzając zatem oskarżonemu za przypisane mu przestępstwo karę, miał na uwadze wszystkie dyrektywy wymiaru kary wymienione w art. 53 k.k., zarówno przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Przede wszystkim Sąd wziął pod uwagę konieczność zachowania proporcji między społeczną szkodliwością czynu, a stopniem zawinienia. Okoliczności obciążające: - stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego był bardzo wysoki, albowiem działaniem swoim oskarżony godził w jedno z podstawowych dóbr człowieka, a mianowicie w wolność od strachu i znoszenia psychicznej i fizycznej przemocy, - działanie bez jakiegokolwiek powodu, mające jedynie na celu wyładowanie swoich frustracji i chęć dokuczenia żonie, nie liczenie się z jej uczuciami i zadawanie niepotrzebnego udręczenia, - oskarżony wykorzystywał swoją przewagę nad pokrzywdzoną, a swoim zachowaniem spowodował u niej poczucie krzywdy i bezsilności. - intensywność działania oskarżonego oraz jego dolegliwość dla pokrzywdzonej, - stopień winy: bardzo wysoki, albowiem działaniu oskarżonego towarzyszył zamiar bezpośredni – oskarżony chciał sprawiać ból i cierpienie pokrzywdzonej. Jako okoliczność łagodzącą przyjęto: - prowadzenie przez oskarżonego ustabilizowanego trybu życia, - dotychczasową niekaralność sądową. Mając na uwadze okoliczności obciążające oraz łagodzące stwierdzone u oskarżonego, a także stopień jego winy, Sąd wymierzył na podstawie art. 207 § 1 k.k. karę 1 roku pozbawienia wolności, która to kara spełni swoją rolę zarówno w kontekście prewencji indywidualnej, jak i generalnej. A. A. (1) 1, 4 1 Sąd zastosował instytucję warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego A. A. (1). W ocenie Sądu, spełnione zostały przesłanki z art. 69 § 1 i 2 k.k., pozwalające na przyjęcie pozytywnej prognozy wobec oskarżonego. Nie był on wcześniej karany, prowadził ustabilizowany tryb życia należy więc uznać, że mimo warunkowego zawieszenia wykonania kary będzie przestrzegał porządku prawnego i nie powróci ponownie do przestępstwa. Długość okresu próby Sąd określił na 3 lata oddając oskarżonego w tym czasie pod dozór kuratora sądowego (zgodnie z art. 73 § 1 k.k.), albowiem w ocenie Sądu w okresie próby konieczna będzie kontrola postawy podsądnego w kontekście poprawy jego zachowania w relacjach z żoną. A. A. (1) 3 1 Sąd zobowiązał oskarżonego do uczestnictwa w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych w okresie próby. Oddziaływania korekcyjno-edukacyjne przeznaczone są zwłaszcza dla skazanych stosujących przemoc w rodzinie. Ich celem jest: powstrzymanie osoby stosującej przemoc w rodzinie przed dalszym stosowaniem przemocy; rozwijanie umiejętności samokontroli i współżycia w rodzinie; kształtowanie umiejętności w zakresie wychowywania dzieci bez używania przemocy w rodzinie; uznanie przez osobę stosującą przemoc w rodzinie swojej odpowiedzialności za stosowanie przemocy; zdobycie i poszerzenie wiedzy na temat mechanizmów powstawania przemocy w rodzinie; zdobycie umiejętności komunikowania się i rozwiązywania konfliktów w rodzinie bez stosowania przemocy. Niewątpliwym jest, iż oskarżony jest osobą impulsywną i porywczą, nie potrafiącą kontrolować swojej złości, wyładowując agresję na innych osobach – swojej żonie, wobec której stosował przemoc fizyczną i psychiczną. Z uwagi na dobro przede wszystkim pokrzywdzonej, Sąd uznał, iż oskarżony powinien uczestniczyć w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych i nauczyć się panować nad swoimi emocjami. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Wskazać oskarżonego. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Wskazać punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu. Przytoczyć okoliczności. A. A. (1) 2 1 Wobec faktycznego pozbawienia oskarżonego wolności w toku postępowania przygotowawczego w formie zatrzymania, okres tego zatrzymania Sąd zaliczył mu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności. 6. Omówienie innych zagadnień W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę. Sąd Rejonowy wskazuje w tym miejscu, iż miał na uwadze, że pokrzywdzona pod koniec toczącego się procesu wniosła o umorzenie postepowania w stosunku do oskarżonego argumentując, że „mąż się poprawił i widzi dalszą szansę na poprawę”, a także chce by ponownie z nią zamieszkał, niemniej jednak zdaniem składu orzekającego umorzenie postepowania w stosunku do A. A. (1) byłoby niezasadne. Zważyć bowiem należy, że naganne zachowania oskarżonego w stosunku do pokrzywdzonej miały miejsce od wielu lat, przy czym jedynie nasiliły się one od kwietnia 2022 roku przyjmując formę znęcania się. Sąd nie neguje, że zachowanie podsądnego w stosunku do żony uległo poprawie, niemniej jednak brak jest podstaw do uznania, że jego postawa ma charakter stały. W zaistniałej sytuacji Sąd nie uwzględnił wniosku stron o umorzenie, czy też warunkowe umorzenie niniejszego postępowania uznając, że w chwili obecnej brak jest ku temu przesłanek wskazanych w art. 66 § 1 k.k. KOszty procesu Wskazać oskarżonego. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. A. A. (1) 5 Sąd na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. 83 nr 49 poz. 223 z późn. zmianami) oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym z dnia 22 marca 2013 roku zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w całości, tj. w kwocie 40 zł oraz wymierzył mu opłatę w wysokości 180 zł. W ocenie Sądu oskarżony ma możliwość uregulowania wskazanych należności bez uszczerbku dla siebie bądź swojej rodziny. A. A. (1) uzyskuje bowiem świadczenie emerytalne w wysokości 3.000 zł miesięcznie, a nadto wraz z żoną dysponuje znacznymi oszczędnościami. Jednocześnie koszty niniejszego procesu nie należą do wygórowanych. Podpis Poznań, dnia 12 września 2023 roku /-/ Sędzia Robert Grześ

Sygn. akt II K 349/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2021 roku Sąd Rejonowy w Toruniu Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Marek Tyciński Protokolant: st . sekr. sąd. Marcin Szymczak w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Toruń Centrum-Zachód -------- po rozpoznaniu dnia 10 czerwca, 26 lipca, 29 września i 7 grudnia 2021 roku sprawy: W. R. s. Z. i G. z domu N. ur. (...) w O. oskarżonego o to, że: 1. W okresie od marca 2013 roku do 15 kwietnia 2013r znęcał się psychicznie i fizycznie nad J. R. w ten sposób, że bez powodu wszczynał awantury, podczas których używał słów wulgarnych powszechnie uważanych za obelżywe, szarpał i popychał a w szczególności w dniu 03.04.2013r. będąc pod wpływem alkoholu wszczął awanturę podczas, której zaczął uderzać pięściami po głowie i górnej części ciała w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci guza okolicy potyliczno-ciemieniowej lewej o szerokości 8 cm, siniki w ilości sztuk dwie o średnicy 8 cm i 5 cm ramienia lewego, trzy siniaki o średnicy 2 cm ramienia prawego, zasinienia pojedyncze średnicy 3-5 cm okolicy kolan, powodując naruszenie czynności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni, tj. o czyn z art. 207 § 1 kk 2. W okresie od Świąt Wielkanocnych w roku 2014 do lipca 2014 roku w T. w miejscu zamieszkania znęcał się psychicznie i fizycznie nad J. R. w ten sposób, że wszczynał awantury będąc pod wpływem alkoholu, podczas których ubliżał używając słów powszechnie uznanych za obelżywe, kontrolował ją poprzez przeglądanie wiadomości telefonu komórkowego a ponadto w okresie Świąt Wielkanocnych 2014 roku podczas pobytu u teściów pokrzywdzonej w C. podczas awantury zaczął uderzać rękoma po ciele pokrzywdzonej, tj. o czyn z art. 207 § 1 kk 3. W okresie od grudnia 2014 roku do lutego 2015 roku w T. w miejscu zamieszkania znęcał się psychicznie i fizycznie nad J. R. w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury, podczas których ubliżał używając słów powszechnie uznanych za obelżywe a ponadto w dniu 11.02.2015 roku w T. w miejscu zamieszkania podczas awantury bił pokrzywdzoną pięściami po całym ciele, ciągnął za włosy, uderzał obcasem od buta po głowie, po plecach i górnej części ciała, kopał po tułowiu i kończynach oraz jeden raz uderzył otwartą ręką w twarz w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci licznych sińców prawego przedramienia i ramienia, licznych sińców lewego przedramienia i ramienia, rozległych sińców przyśrodkowej powieki lewego oka oraz licznych sińców o średnicy od 20-50 mm, licznych sińców prawego uda średnicy od 10-30 mm, bolesności uciskowej żeber III-V w linii pachowej przedniej, żywej bolesności karku tuż poniżej kości potylicznej, powodując rozstrój zdrowia poniżej dni siedmiu tj. o czyn z art. 207 § 1 kk ORZEKA: Po zastosowaniu art. 4§1kk: I. oskarżonego W. R. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia czynu, tj. przestępstwa z art. 207§1kk i za to na mocy art. 207§1kk wymierza karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; II. oskarżonego W. R. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu w punktach II i III aktu oskarżenia czynów, tj. przestępstw z art. 207§1kk i przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw na mocy art. 91§1kk i art. 207§1kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; III. na mocy art. 85§1kk, art. 86§1kk i art. 91§2kk w miejsce orzeczonych kar pozbawienia wolności orzeka karę łączną 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na mocy art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat tytułem próby; IV. na podstawie art. 46 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej J. R. nawiązkę w wysokości 1000 (tysiąc) złotych; V. na mocy art. 72§1 pkt 5 zobowiązuje oskarżonego w okresie próby do powstrzymania się od nadużywania alkoholu; VI. na mocy art. 72 § 1 pkt 7a kk zobowiązuje oskarżonego w okresie próby do powstrzymywania się od kontaktowania się z pokrzywdzoną; VII. zasądza od skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. Ł. P. 1848 zł (tysiąc osiemset czterdzieści osiem złotych) powiększone o stawkę podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżycielce posiłkowej; VIII. zasądza od skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. W. S. 1680 zł (tysiąc sześćset osiemdziesiąt złotych) powiększone o stawkę podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu; IX. zwalnia oskarżonego z obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 349/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. W. R. 1. w okresie od marca 2013 roku do 15 kwietnia 2013r znęcał się psychicznie i fizycznie nad J. R. w ten sposób, że bez powodu wszczynał awantury, podczas których używał słów wulgarnych powszechnie uważanych za obelżywe, szarpał i popychał a w szczególności w dniu 03.04.2013r. będąc pod wpływem alkoholu wszczął awanturę podczas, której zaczął uderzać pięściami po głowie i górnej części ciała w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci guza okolicy potyliczno-ciemieniowej lewej o szerokości 8 cm, siniki w ilości sztuk dwie o średnicy 8 cm i 5 cm ramienia lewego, trzy siniaki o średnicy 2 cm ramienia prawego, zasinienia pojedyncze średnicy 3-5 cm okolicy kolan, powodując naruszenie czynności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni, tj. czyn z art. 207 § 1 kk; 2. w okresie od Świąt Wielkanocnych w roku 2014 do lipca 2014 roku w T. w miejscu zamieszkania znęcał się psychicznie i fizycznie nad J. R. w ten sposób, że wszczynał awantury będąc pod wpływem alkoholu, podczas których ubliżał używając słów powszechnie uznanych za obelżywe, kontrolował ją poprzez przeglądanie wiadomości telefonu komórkowego a ponadto w okresie Świąt Wielkanocnych 2014 roku podczas pobytu u teściów pokrzywdzonej w C. podczas awantury zaczął uderzać rękoma po ciele pokrzywdzonej, tj. czyn z art. 207 § 1 kk 3. w okresie od grudnia 2014 roku do lutego 2015 roku w T. w miejscu zamieszkania znęcał się psychicznie i fizycznie nad J. R. w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury, podczas których ubliżał używając słów powszechnie uznanych za obelżywe a ponadto w dniu 11.02.2015 roku w T. w miejscu zamieszkania podczas awantury bił pokrzywdzoną pięściami po całym ciele, ciągnął za włosy, uderzał obcasem od buta po głowie, po plecach i górnej części ciała, kopał po tułowiu i kończynach oraz jeden raz uderzył otwartą ręką w twarz w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci licznych sińców prawego przedramienia i ramienia, licznych sińców lewego przedramienia i ramienia, rozległych sińców przyśrodkowej powieki lewego oka oraz licznych sińców o średnicy od 20-50 mm, licznych sińców prawego uda średnicy od 10-30 mm, bolesności uciskowej żeber III-V w linii pachowej przedniej, żywej bolesności karku tuż poniżej kości potylicznej, powodując rozstrój zdrowia poniżej dni siedmiu tj. czyn z art. 207 § 1 kk z tym ustaleniem, że czyny opisane w punktach 2 i 3 stanowią ciąg przestępstw z art. 207 § 1 kk. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty J. R. i W. R. od 29 grudnia 2012 roku pozostawali w związku małżeńskim. Było to kolejne małżeństwo dla obojga z nich. Od stycznia 2013 roku małżonkowie zamieszkali wspólnie z córką J. A. G.. Wówczas okazało się, że W. R. nadużywa alkoholu. W marcu 2013 roku mężczyzna zaczął wszczynać wobec żony awantury, podczas których używał słów wulgarnych powszechnie uważanych za obelżywe, a także szarpał i popychał J. R.. W dniu 03.04.2013 r. W. R. będąc pod wpływem alkoholu wszczął awanturę podczas, której uderzał J. R. pięściami po głowie i górnej części ciała, w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci guza okolicy potyliczno-ciemieniowej lewej o szerokości 8 cm, siniki w ilości sztuk dwie o średnicy 8 cm i 5 cm ramienia lewego, trzy siniaki o średnicy 2 cm ramienia prawego, zasinienia pojedyncze średnicy 3-5 cm okolicy kolan, powodując naruszenie czynności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni. Świadkiem powyższego zdarzenia była A. G.. W dniu 4 kwietnia 2013 roku J. R. skorzystała z pomocy lekarskiej. Awantury inicjowane przez W. R. miały miejsce do 15 kwietnia 2013 roku, następnie mężczyzna wyjechał do pracy w (...), skąd przyjeżdżał do domu co 2-3 miesiące na około tydzień. W. R. w Ś. Wielkanocne w 2014 roku wszczął kolejną awanturę wobec żony. Podczas pobytu u jego rodziców uderzał J. R. rękoma po ciele. W. R. przebywał w Polsce aż do lipca 2014 roku. W powyższym okresie, będąc pod wpływem alkoholu, wszczynał wobec żony awantury, podczas, których ubliżał jej używając słów powszechnie uznanych za obelżywe. Nadto w powyższym okresie W. R. kontrolował żonę poprzez przeglądanie wiadomości jej telefonu komórkowego. Następnie ponownie wyjechał zagranicę do pracy. W okresie od grudnia 2014 roku do lutego 2015 roku, po powrocie do (...) W. R. znęcał się psychicznie i fizycznie nad J. R. w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury, podczas których ubliżał używając słów powszechnie uznanych za obelżywe. W dniu 11.02.2015 roku w T. w miejscu zamieszkania podczas awantury bił pokrzywdzoną pięściami po całym ciele, ciągnął za włosy, uderzał obcasem od buta po głowie, po plecach i górnej części ciała, kopał po tułowiu i kończynach oraz jeden raz uderzył otwartą ręką w twarz w wyniku czego pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci licznych sińców prawego przedramienia i ramienia, licznych sińców lewego przedramienia i ramienia, rozległych sińców przyśrodkowej powieki lewego oka oraz licznych sińców o średnicy od 20-50 mm, licznych sińców prawego uda średnicy od 10-30 mm, bolesności uciskowej żeber III-V w linii pachowej przedniej, żywej bolesności karku tuż poniżej kości potylicznej, powodując rozstrój zdrowia poniżej dni siedmiu. W dniu 13 lutego 2015 roku J. R. skorzystała z pomocy lekarskiej. Świadkiem wielu awantur była A. G.. J. R. również pokazywała zasinienia K. K. (1) - koleżance z pracy i opowiadała jej o zachowaniach męża. Pod koniec września 2019 roku J. R. wraz z córką wyprowadziły się od męża. W październiku 2020 roku małżeństwo J. i W. R. zostało rozwiązane przez rozwód z winy W. R.. zeznania J. R. 1-3, 29-30, 39, 140v-141 zeznania A. G. 26-27, 141 zeznania K. K. (1) 58, 142-142v opinia lekarska 6 zaświadczenie lekarskie 42 wyrok SO w Toruniu z dn. 29.10.2020 r., sygn. akt I C 2096/19 z uzasadnieniem 181-192 W. R. nie był dotychczas karany sądownie. informacje dot. karalności 73 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty OCena DOWOdów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu zeznania J. R. Sąd uznał zeznania pokrzywdzonej za wiarygodne i w dużej mierze na ich podstawie zrekonstruował stan faktyczny na gruncie niniejszej sprawy odnośnie relacji pokrzywdzonej z mężem i zachowania oskarżonego wobec niej. W pierwszej kolejności podnieść należy, że „sam fakt, że zeznania opisujące zaistnienie wskazanych zachowań zostały złożone przez osoby pokrzywdzone, które z tej racji mogą być zainteresowane wynikiem postępowania nie może sam przez się stanowić podstawy do poddawania tych zeznań w wątpliwość lub uznania ich za niewiarygodny dowód” ( vide uchwała SN z 26.11.1976 r., VI KZP 11/75, OSNKW 1977/1-2/1). Zdaniem Sądu pokrzywdzona nie miałaby bowiem żadnych powodów, by opisywać zachowanie oskarżonego niezgodnie z rzeczywistością i w dużej mierze na ich podstawie zrekonstruował stan faktyczny na gruncie niniejszej sprawy odnośnie relacji pokrzywdzonej z mężem i zachowania oskarżonego wobec niej. W pierwszej kolejności podnieść należy, że „sam fakt, że zeznania opisujące zaistnienie wskazanych zachowań zostały złożone przez osoby pokrzywdzone, które z tej racji mogą być zainteresowane wynikiem postępowania nie może sam przez się stanowić podstawy do poddawania tych zeznań w wątpliwość lub uznania ich za niewiarygodny dowód” ( vide uchwała SN z 26.11.1976 r., VI KZP 11/75, OSNKW 1977/1-2/1). Zdaniem Sądu pokrzywdzona nie miałaby bowiem żadnych powodów, by opisywać zachowanie oskarżonego niezgodnie z rzeczywistością. Pod koniec września 2019 roku J. R. wyprowadziła się od męża, zaś już po skierowaniu przeciwko niemu aktu oskarżenia zapadł wyrok rozwodowy, na mocy którego małżeństwo stron zostało rozwiązane z winy W. R.. W ocenie Sądu celem oskarżonej było doprowadzenie do ukarania męża za wieloletnie znęcanie się nad nią. Zdaniem Sądu gdyby pokrzywdzona chciała w tej sprawie opisać przebieg zdarzeń niezgodnie z rzeczywistością na niekorzyść W. R., to podałaby dużo bardziej drastyczny opis tych sytuacji. Tymczasem J. R. zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i przed Sądem podkreślała, że awantury, które wszczynał jej mąż były związane z nadużywaniem przez niego alkoholu. Pokrzywdzona opisywała, że oskarżony wszczynał awantury w trakcie których nie tylko wyzywał ją w sposób wulgarny i obelżywy, ale i stosował przemoc fizyczną. Podkreślić należy również, że zeznania pokrzywdzonej nie są w tej sprawie dowodem osamotnionym. Znajdują one przede wszystkim potwierdzenie w zeznaniach A. G., ale także korelują z treścią zaświadczenia lekarskiego i opinii lekarskiej. Tym samym Sąd uznał, iż zeznania J. R. odnoszące się do znęcania się nad nią przez męża są spójne i logiczne, a opisane przez nią sytuacje i zachowania oskarżonego rzeczywiście miały miejsce. Dlatego też należało dać wiarę konsekwentnym w zasadniczym zakresie zeznaniom pokrzywdzonej. Fakt, iż w miejscu zamieszkania pokrzywdzonej i oskarżonego nie miały miejsca interwencje Policji, czy też nie toczyła się procedura (...) nie świadczy, iż pokrzywdzona złożyła zeznania niezgodne z rzeczywistością. Takie zachowanie jest symptomatyczne dla ofiar przemocy domowej. zeznania A. G. Świadek jest córką pokrzywdzonej i mieszkała wraz z nią i oskarżonym w okresach objętych zarzutami. Analiza treści jej zeznań utwierdza Sąd w przekonaniu, że polegają one na prawdzie i odpowiadają faktycznie zaistniałym zdarzeniom. Przede wszystkim świadek opisała zdarzenia, których była świadkiem, a także ogólnie odniosła się do relacji jej matki z ojczymem. Wskazała, iż zachowanie oskarżonego miało na jej matkę destrukcyjny wpływ, zaś okres, kiedy mężczyzna wyjeżdżał do pracy zagranicę stanowił dla nich wytchnienie. Zaznaczyć trzeba, że depozycje świadka są wyważone. Świadek mimo bliskiej relacji z pokrzywdzoną nie próbowała przypisać oskarżonemu udział w większej ilości negatywnych zdarzeń, niż te, o których posiadała ona wiedzę. zeznania K. K. (1) Świadek jest koleżanką pokrzywdzonej z pracy i nie zna oskarżonego. W swoich zeznaniach opierała się na informacjach pozyskanych od J. R., która opowiadała jej, że mąż nadużywa alkoholu i jest agresywny oraz kontroluje ją. Nadto wskazała, że widziała u pokrzywdzonej siniaki, a także, że J. R. informowała ją, iż wykonywała obdukcję. Mając na uwadze, że Sąd uznał zeznania pokrzywdzonej i jej córki za wiarygodne, analogicznie należało obdarzyć przymiotem prawdziwości zeznania świadka, które się o nie opierają. Sad uznał za wiarygodne dowody w postaci opinii lekarskiej, zaświadczenia lekarskiego oraz odpisu wyroku rozwodowego wraz z uzasadnieniem. Prawdziwość powyższych dowodów nie budzi wątpliwości i nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu wyjaśnienia W. R. Oskarżony konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. W ocenie Sądu stanowią one w tej części realizację przyjętej przez oskarżonego linii obrony, która w zasadniczym zakresie ostać się nie może. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że W. R. prezentował wersję wydarzeń rażąco odmienną od tej, którą zaprezentowała pokrzywdzona, oraz na której w dużej części bazował Sąd ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie. Oskarżony próbował ukazać J. R. jako inicjatorkę sprzeczek pod wpływem alkoholu, a nawet osobę, która stosowała wobec niego przemoc. Zdaniem Sądu ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika jednak ponad wszelką wątpliwość, że działania oskarżonego najczęściej podejmowane pod wpływem alkoholu, miały w zakresie objętym zarzutem charakter powtarzalny i wielokrotny. Świadczą o tym zeznania pokrzywdzonej poparte zeznaniami świadków - A. G. oraz K. K. (2), a także zaświadczenie lekarskie i opinia lekarska dokumentujące obrażenia, których doznała pokrzywdzona. Jednocześnie żadne dowody nie świadczą o tym, że oskarżony był ofiarą przemocy fizycznej czy psychicznej. zeznania M. S., G. R. (1), Z. R., T. L., P. R., zeznania E. R., zeznania G. R. (2) Zeznania powyższych świadków nie przyczyniły się do dokonania ustaleń faktycznych na gruncie niniejszej sprawy. Mimo, że powyżsi świadkowie nie są powiązani wyłącznie z pokrzywdzoną lub oskarżonym, to w swoich zeznaniach nie potrafili się odnieść do relacji pomiędzy małżonkami R.. Symptomatyczną w przypadku przestępstw znęcania się nad członkami najbliższej rodziny tendencję świadków do niechętnego wypowiadania się w tym zakresie. Wynika to w ocenie Sądu ze źle pojętej „niechęci do mieszania się w cudze sprawy”. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☒ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem I, II, III W. R. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. jest przestępstwem, o co najmniej podwójnym przedmiocie ochrony. Głównym przedmiotem ochrony jest rodzina, jej prawidłowe funkcjonowanie lub instytucja opieki. Drugim przedmiotem ochrony - w zależności od tego, jaką formę i natężenie znęcanie przybrało - będzie życie, zdrowie, nietykalność cielesna, wolność i cześć oraz godność człowieka. W wytycznych wymiaru sprawiedliwości w zakresie prawnokarnej ochrony rodziny Sąd Najwyższy stwierdził, że przestępstwo znęcania się godzi "(...) w podstawowe zasady współżycia w rodzinie, decydujące o jej spoistości i trwałości, stanowi rażące naruszenie obowiązków rodzinnych i istotny czynnik wpływający na rozkład małżeństwa oraz rozbicie rodziny, a w konsekwencji na osłabienie jej funkcji wychowawczej z dalszymi szkodliwymi tego następstwami dla rozwoju fizycznego, psychicznego i moralnego oraz procesu przystosowania społecznego dzieci i młodzieży". Przestępstwo znęcania się, określone w art. 207 § 1 k.k., jest przestępstwem formalnym z działania lub zaniechania. Dla jego bytu nie jest wymagane spowodowanie jakichkolwiek skutków. W przypadku znęcania się, które pociągnęłoby za sobą skutki na przykład w postaci uszkodzenia ciała lub spowodowania rozstroju zdrowia, wchodzić w grę będzie kwalifikacja kumulatywna z odpowiednim przepisem określającym przestępstwo skutkowe (np. z art. 156, 157 k.k.). Znęcanie się może przybrać formę znęcania się fizycznego lub psychicznego. W pierwszym przypadku zachowanie sprawcy będzie polegało na zadawaniu cierpień fizycznych, jak na przykład bicie, duszenie czy inne zadawanie bólu. Znęcanie psychiczne polegać będzie na dręczeniu psychicznym poprzez na przykład lżenie, wyszydzanie, straszenie lub zadawanie cierpień osobie, o której w tym przepisie mowa. Od strony przedmiotowej pojęcie "znęcania" oznacza zazwyczaj systematycznie powtarzające się zachowanie złożone z jedno lub wielorodzajowych pojedynczych czynności naruszających różne dobra, na przykład nietykalność ciała czy godność osobistą. Całość tego postępowania określonego zbiorowo, którego poszczególne fragmenty mogą wypełniać znamiona różnych występków (np. z art. 190, 191, 216, 217 k.k.), stanowi jakościowo odmienny, odrębny typ przestępstwa. Wyjątkowo za znęcanie się można uznać również postępowanie ograniczone wprawdzie do jednego zdarzenia zwartego czasowo i miejscowo, lecz odznaczające się intensywnością w zadawaniu dolegliwości fizycznych lub psychicznych, a zwłaszcza złożone z wielu aktów wykonawczych rozciągniętych w czasie (zob. Wytyczne...). Podobnie SN w uzasadnieniu wyroku z 27 lutego 2002 r. (II KKN 17/00, OSNKW 2002, nr 7-8, poz. 55) wyjaśnia, że znamię czasownikowe "znęca się" oznacza, że występek ten najczęściej jest realizowany przez wielokrotne zamachy, chociaż w sytuacji wyjątkowej wystarczy jednorazowe zachowanie. Pojęcie "znęca się" należy interpretować w dużym stopniu obiektywnie, tzn. dla przyjęcia lub odrzucenia wystąpienia tego znamienia nie jest wystarczające samo odczucie pokrzywdzonego, a miarodajne jest jedynie hipotetyczne odczucie wzorcowego obywatela, czyli człowieka o właściwym stopniu socjalizacji i wrażliwego na krzywdę drugiej osoby. O przyjęciu znęcania się rozstrzygają, więc społecznie akceptowane wartości wyrażające się w normach etycznych i kulturowych. Za "znęcanie się" nie można jednak uznać zachowania się sprawcy, które nie powoduje u ofiary poważnego bólu fizycznego lub cierpienia moralnego, ani sytuacji, gdy między osobą oskarżoną a pokrzywdzoną dochodzi do wzajemnego "znęcania się". Pojęcie "znęcanie się" na gruncie art. 207 k.k. zawiera w sobie istnienie przewagi sprawcy nad osobą pokrzywdzoną, której nie może się ona przeciwstawić lub może to uczynić w niewielkim stopniu. Nie jest zatem możliwe wzajemne znęcanie się nad sobą małżonków w tym samym czasie ( V KRN 96/90, WPP 1993, nr 1-2, s. 56). Znęcanie się jest działaniem niezależnym od faktu, czy osoba, nad którą sprawca znęca się, nie sprzeciwia mu się i nie próbuje się bronić. Środki obronne stosowane przez taką osobę są usprawiedliwione, gdyż podejmowane są w obronie przed bezpośrednim bezprawnym zamachem na jej dobro. Nie można, przeto uznać, aby obrona osoby, nad którą sprawca się znęca, odbierała jego działaniu cechy przestępstwa ( wyrok SN z 17 sierpnia 1970 r., IV KR 146/70, OSPiKA 1971, z. 2, poz. 41) Przedmiotem bezpośredniego działania przestępstwa określonego w art. 207 § 1 k.k. może być osoba najbliższa (zob. art. 115 § 11 k.k.), inna osoba pozostająca w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy lub osoba nieporadna albo małoletni. Osoba najbliższa to małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu (art. 115 § 11 k.k.). Sąd podziela pogląd według którego przestępstwo określone w art. 207 § 1 k.k. może być popełnione umyślnie i to wyłącznie z zamiarem bezpośrednim. Przesądza o tym znamię intencjonalne "znęca się", charakteryzujące szczególne nastawienie sprawcy (por. również wyrok SN z 21 października 1999 r., V KKN 580/97, Prok. i Pr. 2000, nr 2, poz. 7; por. O. Górniok, S. Hoc, M. Kalitowski, S.M. Przyjemski, Z. Sienkiewicz, J. Szumski, L. Tyszkiewicz, A. Wąsek, Kodeks karny. Komentarz, t. II, Gdańsk 2005, s. 193; wyrok SN II KRN 6/95, Prok. i Pr. 1995, nr 6, poz. 5). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zgromadzony materiał dowodowy, pozwolił na przypisanie mu winy w zakresie wszystkich zarzucanych mu czynów, zakwalifikowanych z art. 207 § 1 kk. Oskarżony znęcał się nad żoną - J. R. poprzez różnorodne zachowania. Oskarżony będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury, podczas których używał wobec żony słów wulgarnych, kontrolował jej telefon komórkowy, a nadto stosował przemoc fizyczną - szarpał ją, uderzał, kopał i ciągnął za włosy. Dwukrotnie oskarżony spowodował u pokrzywdzonej różnorodne obrażenia ciała. Fakt, iż oskarżony dopuszczał się powyższych zachowań z przerwami był związany z tym, iż wyjeżdżał do pracy w (...) i nie miało to związku ze zweryfikowaniem przez niego swojej nagannej postawy. Należy również podkreślić, że zachowania oskarżonego cechowały się znaczną intensywnością, powtarzały się a wreszcie miały na celu wyrządzenie krzywdy pokrzywdzonej i były nakierowane na jej udręczenie. Okresy objęte zarzutami był udręką dla J. R., która musiała znosić nie tylko awantury wszczynane przez męża pozostającego pod wpływem alkoholu, ale i jego inne zachowania, które budziły u niej lęk i uniemożliwiały normalne funkcjonowanie. Jednocześnie należy dodać, że trudno ustalić precyzyjnie pobudki czy motywację, która kierowała podsądnym, natomiast prawdopodobnie była to w głównej mierze po spożyciu alkoholu, którą w efekcie wyładowywał na żonie, a także chęć całkowitego podporządkowania sobie J. R.. Nie ma jednak wątpliwości, iż pokrzywdzona doznała dolegliwych cierpień moralnych i fizycznych. Należało również przyjąć, że oskarżony działał w celu wyrządzenia krzywdy o charakterze psychicznym i fizycznym i był w swoich działaniach nieustępliwy, tym samym jego zachowanie należy określić jako umyślne. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa z art. 207 § 1 kk, przy czym Sąd przyjął, iż przestępstwa opisane w punktach II i III aktu oskarżenia stanowią ciąg przestępstw z art. 91 § 1 kk, albowiem zostały one popełnione w krótkich odstępach czasu (5 miesięcy) z wykorzystaniem takiej samej sposobności - stosowanie przemocy fizycznej i psychicznej wobec żony. ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności W. R. I,II I, II Za popełnienie czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie I aktu oskarżenia Sąd wymierzył mu , na mocy art. 207§1kk karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu w punktach II i III aktu oskarżenia czynów, tj. przestępstw z art. 207§1kk i przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw, Sąd na mocy art. 91§1kk i art. 207§1kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 53 § 1 i 2 k.k., również mając na uwadze charakter czynów, których dopuścił się oskarżony, okoliczności osobiste występujące po jego stronie oskarżonego, w szczególności, jego uprzednią niekaralność, jak również okoliczności związane z samymi czynami, m.in. różnorodność zachowań wobec pokrzywdzonej i okresy znęcania się nad żoną- Sąd uznał, że kary jednostkowe w wymierzonym rozmiarze są adekwatne i sprawiedliwe. W. R. III I, II Na mocy art. 85§1kk, art. 86§1kk i art. 91§2kk w miejsce orzeczonych kar pozbawienia wolności Sąd orzekł karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na mocy art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawiesił na okres 2 lat tytułem próby. Sąd uznał, iż z uwagi na tożsamość podmiotowo-przedmiotową czynów, których dopuścił się oskarżony, w tym działanie na szkodę tej samej pokrzywdzonej, adekwatną karą będzie kara 7 miesięcy pozbawienia wolności. Przede wszystkim z uwagi na uprzednią niekaralność W. R. Sąd uznał, iż w stosunku do niego powinna być zastosowana instytucja warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności na okres próby 2 lat. W ocenie Sądu jest to odpowiedni czas w trakcie którego zachowanie oskarżonego powinno być poddane kontroli w ramach probacji. Kierując się zasadą wyrażoną w art. 4 § 2kpk Sąd zastosował wobec oskarżonego ustawę obowiązującą w czasie popełnienia zarzucanych mu czynów, jako względniejszą dla sprawcy. Na gruncie przepisów obowiązujących w czasie orzekania, Sąd byłby zobowiązany, w myśl art. 73 § 2 kk orzec wobec oskarżonego dozór, bowiem jest on sprawcą, który popełnił przestępstwo z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej. W. R. IV I, II Na podstawie art. 46 § 2 kk, Sąd orzekł wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej J. R. nawiązkę w wysokości 1000 złotych. Powyższa kwota ma stanowić rekompensatę dla pokrzywdzonej za krzywdy wyrządzone jej przez oskarżonego. W. R. V I, II Mając na uwadze, że do przypisanych oskarżonemu zachowań dochodziło kiedy ten był pod wpływem alkoholu i jak zeznała pokrzywdzona, to właśnie alkohol wywołuje agresję u oskarżonego, na podstawie art. 72 § 1 pkt 5 kk Sąd zobowiązał oskarżonego do powstrzymania się od nadużywania alkoholu w okresie próby. W. R. VI I, II Na mocy art. 72 § 1 pkt 7a kk Sąd zobowiązał oskarżonego w okresie próby do powstrzymywania się od kontaktowania się z pokrzywdzoną. Orzekając w przedmiocie powyższego obowiązku Sąd uwzględniał przede wszystkim stopień ryzyka powtórzenia podobnych zdarzeń, których dopuścił się W. R. w przyszłości. Sąd miał również na celu przywrócenie pokrzywdzonej poczucia bezpieczeństwa. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VII Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. Ł. P. 1848 zł powiększone o stawkę podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżycielce posiłkowej, na podstawie § 17 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 20 w zw. z § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714). VIII Sąd zasądził od skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. W. S. 1680 zł powiększone o stawkę podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu, na podstawie § 17 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 20 w zw. z § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714). IX Sąd zwolnił oskarżonego z obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciąża Skarb Państwa, na podstawie art. 624 § 1 kpk, bowiem osiąga dochód w wysokości 2000 zł netto. Podpis

Oskarżony M. J. (1) jest mężem E. J.. Oboje mieszkają w N. na posesji przy ul. (...) w osobnych budynkach. Oskarżony zajmuje budynek oddalony kilkanaście metrów od budynku, w którym mieszka jego żona oraz syn J. ze swoją konkubiną J. W.. Oskarżony jest osobą nerwową, wybuchową, uzależnioną od alkoholu. Pod wpływem alkoholu oskarżony staje się jeszcze bardziej agresywny. Od marca 2014 roku do 1 września 2016 roku oskarżony na podwórku oraz w domu, w którym mieszka jego żona z synem i jego partnerką, z błahych powodów wszczynał awantury, podczas których wyzywał żonę słowami wulgarnymi powszechnie uznawanymi za obelżywe takimi jak „kurwo”, „biała kurwo”, „kurwa pierdolona”, „kurwa plebańska”. Oprócz wulgaryzmów oskarżony używał wobec żony także przemoc fizyczną, w postaci szarpania, popychania, uderzył ją dłonią w klatkę piersiową. Oskarżony wielokrotnie groził żonie, że ją zabije. Dobijał się do jej drzwi. Gdy pokrzywdzona wieszała pranie na podwórku, podchodził do niej, wymachując rękoma i wyzywając ją słowami wulgarnymi. Zamykał furtkę na drut, tak, żeby jego żona nie mogła wejść albo wyjść z posesji.