Legislator Case Law & Legislation
II K 38/20 AI generated

II K 38/20 · Sąd powszechny

Case Number II K 38/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome REASONS

Legislator summary

AI generated

USTALENIE FAKTÓW 1.1 Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) M. Ć. został uznany za winnego tego, że: w dniu 08 listopada 2019 r. w K. przy użyciu noża groził pozbawieniem życia i zdrowia T. N., przy czym wypowiadane groźby wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że będą spełnione, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 kk 2. w dniu 08 listopada 2019 r. w K. kilkukrotnie uderzył T. N. pięścią w kark i w tył głowy, a następnie kiedy pokrzywdzony przewrócił się na podłoże złapał go za prawą nogę i wykręcał mu ją, kopał go po całym ciele, bił pięściami po plecach i żebrach, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci sińca na klatce piersiowej, dolegliwości bólowych głowy, grzbietu i łokcia lewego, otarcia naskórka na karku i grzbiecie, co naruszyło czynności narządów jego ciała na okres czasu poniżej dni siedmiu, co stanowi przestępstwo z art. 157 § 2 kk.

Legislator headnote

AI generated

art. 387 k.p.k; II K 38/20 · Sąd powszechny: Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 38/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

Keywords

AI generated
whiplash injury causality wrist injury foot injury shoulder injury concept of occupational disease physical aggression

Cited Legislation

AI generated
art. 387 k.p.k

Cited Case Law

AI generated
AI generated
II K 436/20
Sygn. akt II K 436/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 września 2021 r. Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – SSR Tomasz Zieliński Protokolant – sekr. sąd. Anna Rogojsza w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G.- ----------- po rozpoznaniu w dniu 23.03.2021 r,. 28.05.2021 r., 03.09.2021 r. sprawy M. W. urodz. (...) w G. syna C. i M. zd. P. oskarżonego o to, że: I. W dniu 13 sierpnia 2019 roku na ul. (...) w G. poprzez trzykrotne uderzenie ręką w twarz P. M. spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania trzonu żuchwy po stronie lewej bez przemieszczenia odłamów oraz złamania prawej gałęzi żuchwy z przemieszczeniem odłamów, które to spowodowały naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia inny niż określony w art. 156§1 kk powyżej dni siedmiu tj. o czyn art. 157§1 kk II. W dniu 31 października 2019 roku w G. przy (...) na parkingu dokonał zniszczenia 4 sztuk opon w samochodzie marki F. (...) o nr rej. (...) poprzez ich przecięcie, powodując wartość strat 1000 zł działając tym samym na szkodę R. S. tj. o czyn z art. 288§1 kk 1. Oskarżonego M. W. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 157§1 kk skazuje go na karę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności. 2. Na podstawie art. 414§1 kpk w zw. z art. 17§1 pkt 10 kpk w zw. z art. 632 pkt 2 kpk postępowanie karne odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu M. W. w pkt II aktu oskarżenia umarza zaś kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. 3. Na podstawie art. 46§2 kk orzeka od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego P. M. nawiązkę w kwocie 8.000,00 (osiem tysięcy) złotych. 4. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. I. S. tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu kwotę 588,00 zł powiększoną o kwotę 135,24 zł stanowiącą 23% podatek VAT tj. łącznie 723,24 (siedemset dwadzieścia trzy 24/100) zł. 5. Zwalnia oskarżonego od uiszczenia opłaty i ponoszenia kosztów sądowych w pozostałym zakresie. WZÓR FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI, TYM WYROKU NAKAZOWEGO (UK 1) UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 436/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. M. W. III. W dniu 13 sierpnia 2019 roku na ul. (...) w G. poprzez trzykrotne uderzenie ręką w twarz P. M. spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania trzonu żuchwy po stronie lewej bez przemieszczenia odłamów oraz złamania prawej gałęzi żuchwy z przemieszczeniem odłamów, które to spowodowały naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia inny niż określony w art. 156§1 kk powyżej dni siedmiu tj. występek z art. 157§1 kk IV. W dniu 31 października 2019 roku w G. przy (...) na parkingu dokonał zniszczenia 4 sztuk opon w samochodzie marki F. (...) o nr rej. (...) poprzez ich przecięcie, powodując wartość strat 1000 zł działając tym samym na szkodę R. S. tj. występek z art. 288§1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Czyn I 1. Przyjazd pokrzywdzonego P. M. z kolegami K. Z., A. S. (1) i F. Ć. w dniu 9.08.2019 roku do G. w celach wypoczynkowych oraz wynajęcie przez nich mieszkania przy ul. (...) 2. Pobyt P. M. z A. S. (2) w godzinach popołudniowych 12.08.2019 roku na molo , gdzie spacerując i pijąc piwo w różnych lokalach przebywali do godz. ok. 1.00 ,a następnie gdy wracali do wynajętego mieszkania idąc chodnikiem przy ul. (...) i przechodzili obok znajdującej się po drugiej stronie pizzerii zauważyli siedzące przed tym lokalem osoby, zaś wśród nich dziewczynę, którą rozpoznał pokrzywdzony jako pracownicę pizzerni obsługującą go , gdy jadł w niej i w związku z tym powiedział do niej „ dobrej nocy” 3. Reakcja M. W. będącego jedną z osób siedzących przed pizzerią H. na widok przechodzących obok P. M. i A. S. (2), o którego pokrzywdzony oparł się trzymając rękę na jego ramieniu, polegająca na skierowaniu do nich słów „ geje , pedały” , na które zareagował P. M. zatrzymując się, a następnie idąc w kierunku oskarżonego zapytał go o co mu chodzi, zaś ten po przeskoczeniu przez znajdujący się tam płotek podchodząc niespodziewanie zaatakował go uderzając co najmniej 3- krotnie pięścią w twarz, po których upadł on i po chwili odgrażając się, gdy zobaczył A. S. (2) idącego, żeby pomoc pokrzywdzonemu, że załatwi ich obu, słysząc nawoływania osób siedzących przy stoliku oddalił się jednak w ich kierunku. 4. Obrażenia w postaci złamania trzonu żuchwy po stronie lewej bez przemieszczenia odłamów oraz złamania prawej gałęzi żuchwy z przemieszczeniem odłamów jakich doznał P. M. w wyniku zadanych mu przez M. W. uderzeń naruszające czynności narządów jego ciała i powodujące rozstrój jego zdrowia na okres powyżej 7 dni w rozumieniu art. 157§1 kk, w zw. z którymi po wezwaniu karetki pogotowia przez A. S. (2), gdy wrócili do wynajętego mieszkania, po jej przyjeździe został przewieziony do (...) w G. Czyn II 1. Cofnięcie przez pokrzywdzonego R. S. wniosku o ściganie M. W. oraz wyrażenie na to przez sąd zgody i w konsekwencji umorzenie postępowania na podstawie art. 17§1 pkt 10 kpk odnośnie zarzucanego oskarżonemu czynu z art. 288§1 kk Zeznania świadków : - P. M. - K. Z. - A. S. (2) Zeznania świadków -P. M. - A. S. (2) -A. K. - K. G. - pismo (...) wraz z płytą (...) , protokół odtworzenia płyty CD R , -pismo (...) wraz z płytą (...) -protokół odtworzenia płyty CD R , Zeznania świadków : - P. M. , - A. S. (2) - A. K. - J. G. -M. L. Zeznania świadków : - P. M. , - A. S. (2) - K. Z. Dokumentacja medyczna Opinia biegłego z zakresu medycyny Zeznania R. S. Postanowienie sądu wydane na podstawie art. 12§3 kpk o wyrażaniu zgody na cofniecie przez R. S. wniosku o ściganie 278 -278voraz 2v-3 i 121 w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k.278v-279 k.9v i 128 w w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk j.w. j.w. k.291 v oraz 20 v -21 w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k. 291v-292 oraz 25 v w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk k. 54 – 67 k. 69-70 k.82-89 j.w. j.w. j.w. j.w k. 292 v oraz 92 v -93 w części odczytanej w trybie art. 391§1 kpk j.w j.w. j.w k. 4-6,30,74,81 k.78-79 k.292 oraz 302 k.302 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. M. W. I.W dniu 13 sierpnia 2019 roku na ul. (...) w G. poprzez trzykrotne uderzenie ręką w twarz P. M. spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania trzonu żuchwy po stronie lewej bez przemieszczenia odłamów oraz złamania prawej gałęzi żuchwy z przemieszczeniem odłamów, które to spowodowały naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia inny niż określony w art. 156§1 kk powyżej dni siedmiu tj. występek z art. 157§1 kk II.W dniu 31 października 2019 roku w G. przy (...) na parkingu dokonał zniszczenia 4 sztuk opon w samochodzie marki F. (...) o nr rej. (...) poprzez ich przecięcie, powodując wartość strat 1000 zł działając tym samym na szkodę R. S. tj. występek z art. 288§1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty Czyn I 1. Nieprzyznanie się oskarżonego M. W. do popełnienia zarzucanych mu czynów , w tym czynu zarzucanego w punkt I aktu oskarżenia Wyjaśnienia oskarżonego M. W. k.277v oraz 202 v w części odczytane w trybie art. 389§1 kpk 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Ad. I pkt 1 Ad.I pkt 2 Ad. I pkt 3 Ad I pkt 4 Ad II pkt. 1 Zeznania świadków : - P. K. Z. - A. S. (2) Zeznania świadków: -P. M. - A. S. (2) -A. K. - K. G. - pismo (...) wraz z płytą (...) , protokół odtworzenia płyty CD R , -pismo (...) wraz z płytą (...) -protokół odtworzenia płyty CD R , zeznania świadków : - P. M. - A. S. (2) - A. K. - J. G. -M. L. Zeznania świadków : - P. M. - A. S. (2) - K. Z. Dokumentacja medyczna Opinia biegłego z zakresu medycyny Zeznania R. S. Bezspornym jest, co wynika z zeznań pokrzywdzonego P. M., jak i świadków K. Z. oraz A. S. (2), że w dniu 9.08.2019 roku przyjechali oni w celach wypoczynkowych do G. i że zamieszkali w wynajętym mieszkaniu przy ul. (...). Z zeznań powyższych świadków wynika nadto, że był z nimi jeszcze jeden kolega F. Ć.. Ich zeznaniom sad dał wiarę gdyż tworzą spójną, wzajemnie uzupełniającą się i logiczną całość. Przyjeżdżając do G. w okresie letnim pokrzywdzony i jego koledzy , jak wynika ze złożonych przez nich zeznań nastawili się na wypoczynek związany z pobytem m.in. na plaży miejskiej oraz spacerami po znajdującym się w jej pobliżu molo. Również 12.08.2019r. P. M. wspólnie z A. S. (2), co wynika z ich zeznań, w godzinach popołudniowych udali się na spacer po molo, podczas którego zatrzymywali się w różnych znajdujących się w pobliżu lokalach i pili alkohol w postaci piwa. Do wynajętego mieszkania będąc już niewątpliwie pod wpływem alkoholu wracali w nocy 13.08.2019r. po godz. 1.00. Idąc ul. (...) przechodzili obok znajdującej się po drugiej stronie pizzerni, na zewnątrz której w tzw. ogródku wystawione były stoliki, przy których siedziało kilka osób. W lokalu tym obaj byli raz na pizzy i wśród siedzących tam 5 osób P. M. rozpoznał dziewczynę, która wówczas ich obsługiwała. Pokrzywdzony skierował do niej słowa „ dobrej nocy” . Także w tej części zeznaniom pokrzywdzonego i A. S. (2) są zgodne i z powodów , o których była mowa wyżej sąd dał im wiarę. Nadmienić należy , że dziewczyną, którą rozpoznał pokrzywdzony była zatrudniona w pizzerni H. A. K. , która nie kwestionowała tego w złożonych zeznaniach twierdząc, ze był wówczas z nią J. G., również pracownik pizzerni i jej siostrzeniec o imieniu L., na stałe zamieszkały w Niemczech. Jej zeznania potwierdził J. G., który dodał nadto, że po północy przechodziło obok nich dwóch młodych mężczyzn trzymających się jak to określił „pod rękę”. To, że po północy zauważyła przechodzących obok chodnikiem dwóch chłopaków znajdujących się pod wpływem alkoholu oraz, że ten mniej pijany podtrzymywał drugiego bardziej pijanego, potwierdziła również A. K.. Pośrednio potwierdzają to również ustalone w wyniku analizy połączeń przychodzących i wychodzących z ich numerów telefonów komórkowych miejsca logowania w nocy z 12/13.08.2019r. W tej części zeznaniom powyższych świadków sąd dał wiarę gdyż w zasadzie są one zgodne z zeznaniami pokrzywdzonego i A. S. (3). Przy jednym ze stolików na zewnątrz pizzerni H. w nocy z 12/13.08.2019r. poza A. K. , jej siostrzeńcem L. i J. G. siedzieli również oskarżony M. W. oraz brat jego partnerki M. L., który przyznał to w złożonych zeznaniach . Z zeznań A. K. i J. G. wynika, że przechodząc ok. północy obok zapytali oni, czy mogą przysiąść się do nich , na co zgodzili się. Mężczyźni ci posiadali ze sobą butelkę wódki, którą pili siedząc przy stoliku. Zarówno A. K., jak i J. G. zwrócili uwagę na ciemną karnację skóry jednego z nich, którą niewątpliwie posiada oskarżony, zaś z zeznań J. G. wynika nadto, że drugi z nich podczas rozmowy mówił, że jest piekarzem i szwagrem tego z ciemną karnacją . W złożonych na etapie postępowania przygotowawczego zeznaniach , które odczytano w trybie art. 391§1 kpk podczas rozprawy, J. L. przyznał, ze w tym czasie pracował w piekarni u K. , co miał potwierdzić , jak wynika z zeznań J. G., oskarżony. Po pewnym czasie, gdy dosiedli się oni obok, o czym była już mowa wyżej przechodziło dwóch kolejnych młodych mężczyzn tj. pokrzywdzony i jego kolega A. S. (2). Zarówno ze złożonych przez nich zeznań , jak i z zeznań A. K. oraz J. G. wynika, że idąc pokrzywdzony opierał się o A. S. (2), na co zareagował oskarżony wykrzykując w ich kierunku słowa „ geje, pedały”. Nadmienić przy tym należy, że A. K. i J. G. wskazali na chłopaka o ciemnej karnacji skóry , który krzyknął te słowa w kierunku idących po drugiej stronie pokrzywdzonego i jego kolegi twierdząc, że wcześniej nie znali go oraz odnieśli wrażenie, iż obaj są turystami. Następnie przeskoczył on płotek i udał się w ich kierunku. Zeznania A. K. i J. G. w tej części są zgodne z zeznaniami P. M. i A. S. (1) , gdyż jak wynika z nich , pokrzywdzony słysząc te słowa zatrzymał się i zaczął iść w stronę osób siedzących przy stoliku kierując do nich pytanie o co im chodzi. To właśnie wówczas M. W. przeskoczył przez płotek i podchodząc do P. M. niespodziewanie zaatakował go uderzając pięściami w twarz co najmniej 3 razy. Z zeznań pokrzywdzonego wynika, że już pierwsze uderzenie zamroczyło go , zaś po kolejnych dwóch upadł na chodnik. Potwierdził to A. S. (2), który co wynika ze złożonych przez niego zeznań ruszył w kierunku kolegi , aby mu pomóc i wówczas oskarżony idąc w jego stronę krzyczał ,że załatwi ich dwóch. Broniąc się A. S. (2) kopnął oskarżonego . W tym czasie dotarły do nich głosy osób, które siedziały z oskarżonym , w tym głos dziewczyny ,żeby uspokoił się on. Dziewczyna tą była niewątpliwie A. K., która wprawdzie nie potwierdziła tego, ze wołała do oskarżonego, jednak przyznała , że gdy zorientowała się , iż chłopak o ciemnej karnacji skóry bije jednego z tych , którzy przed chwilą przechodzili, tego bardziej pijanego, zwróciła się do jego kolegi siedzącego nadal z nimi i do J. G. ,żeby rozdzielili ich. Nie ulega nadto wątpliwości, co wynika z zeznań A. S. (2), ze słysząc nawoływania osób, z którymi siedział przy stoliku, oskarżony odszedł , pozostawiając ich. Pokrzywdzony i A. S. (2) zeznali nadto, że są w stanie rozpoznać napastnika i po okazaniu im już na etapie postępowania przygotowawczego tablic poglądowych z wizerunkami czterech osób, wśród których znajdowało się zdjęcie oskarżonego , rozpoznali go nie mając co do tego żądnych wątpliwości. Również podczas rozprawy pokrzywdzony nie miał żadnych wątpliwości ,że obecny na sali rozpraw oskarżony jest osobą, która zaatakowała go. Zdaniem sądu nie ma żadnych racjonalnych powodów ,żeby zeznaniom P. M. i A. S. (2) , które stanowią spójną , wzajemnie uzupełniającą się i logiczna całość nie dać wiary także w tej części. Sąd nie dał natomiast wiary zeznaniom A. K. i J. G. w części, w której utrzymywali oni, że to nie oskarżony był tym chłopakiem o ciemnej karnacji skóry, który przysiadł się do nich w nocy z 12 na 13 sierpnia 2013 r. i następnie pobił jednego z chłopaków przechodzących obok nich wyzywając ich wcześniej od pedałów i gejów. Jedynym racjonalnym wytłumaczeniem ich postawy jest to, że jak wynika z zeznań J. G. oskarżony przez pewien czas pracował w pizzerni H. i w związku z tym należy zakładać, że kierowali się oni źle pojętą lojalnością wobec jego osoby wynikającą ze znajomości z nim. Gdy, jak wynika z zeznań P. M. podniósł się on, w czym pomógł mu A. S. (2), obaj udali się do wynajętego mieszkania. Drzwi otworzył im K. Z., z zeznań którego wynika, że wrócił wcześniej oraz, że w mieszkaniu był już wówczas ich kolega F. Ć.. K. Z. o pobiciu P. M. dowiedział się z relacji A. S. (2), który w między czasie zadzwonił na pogotowie. Karetką, która przyjechała po jakimś czasie pokrzywdzonego, co wynika ze złożonych przez niego zeznań, przewieziono do (...) w G., gdzie po wykonaniu badania TK stwierdzono złamanie trzonu żuchwy po stronie lewej bez przemieszczenia i złamanie gałęzi żuchwy po stronie prawej z przemieszczeniem. W godzinach porannych został on wypisany z (...) w G. otrzymując skierowanie na dalsze leczenie w Oddziale (...) (...). Zeznaniom pokrzywdzonego, A. S. (2) i K. Z., z powodów, które omówiono wyżej sąd dał wiarę. Wątpliwości nie budzi również dokumentacja przedłożona przez pokrzywdzonego w postaci: karty informacyjnej (...) w G., wyniku badań TK, skierowania do szpitala oraz historii choroby z leczenia, któremu został poddany. Za wiarygodną sąd uznał opinię sporządzoną przez powołanego na etapie postępowanie przygotowawczego biegłego z zakresu medycyny specjalistę ortopedii, traumatologii i chirurgii ogólnej dr. n. med. A. S. (4). Na podstawie dostarczonej mu dokumentacji medycznej potwierdził on, iż P. M. doznał obrażeń ciała opisanych w badaniu TK w postaci złamania trzonu żuchwy po stronie lewej bez przemieszczenia odłamów i złamania prawej gałęzi żuchwy z przemieszczeniem odłamów, które należy zaliczyć do powodujących naruszenie czynności narządu ciała powyżej 7 dni wyczerpujących dyspozycję art. 157 §1 kk. Zdaniem biegłego najbardziej prawdopodobnym mechanizmem powstania powyższych obrażeń jest uraz zadany tępokrawędzistym narzędziem, jakim mogła być pięść napastnika. Sąd w pełni podzielił ustalenia opinii oraz jej wnioski, gdyż jest ona jasna, pełna i poparta przekonującą argumentacją wynikającą z wiedzy specjalistycznej, jaka posiada biegły. Składając zeznania w toku rozprawy sądowej pokrzywdzony R. S. cofnął wniosek o ściganie M. W. za popełnione na jego szkodę przestępstwo z art. 288 §1 kk polegające na zniszczeniu 4 opon w samochodzie marki F. (...) o nr. Rej. (...), na co sąd zgodnie z art. 12 §3 kpk wyraził zgodę, a tym samym zaistniała ujemna przesłanka procesowa określona w art. 17 §1 pkt. 10 kpk. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Ad I pkt. 1 Wyjaśnienia oskarżonego M. W. Wyjaśnieniom oskarżonego w części, w której nie przyznał się do popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. I aktu oskarżenia sąd nie dał wiary, gdyż są one sprzeczne z zeznaniami świadków, w tym pokrzywdzonego powyższym czynem i tym samym gołosłowne, a w związku z tym uznać należy je za przyjętą linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności. Za niemające znaczenia dla ustalenia faktów odnośnie zarzutu stawianego oskarżonemu w pkt. II aktu oskarżenia z art. 288 §1 kk w związku z cofnięciem przez pokrzywdzonego R. S. wniosku o ściganie, na co sąd wyraził zgodę, uznać należy złożone przez niego zeznania oraz zeznania J. G. w części dotyczącej tego czynu, a nadto pozostałe zawnioskowane aktem oskarżenia dowody w postaci protokołów odtworzenia, utrwalonych zapisów z monitoringu. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony x 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 M. W. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Typ przestępstwa określonego w art. 157§1 kk polega na spowodowaniu średniego uszczerbku na zdrowiu, co oznacza takie naruszenie czynności narządu ciała, lub rozstrój zdrowia, który trwa powyżej 7 dni, ale nie mieści się w kategorii ciężkiego uszczerbku w rozumieniu art. 156 kk. Jest to przestępstwo powszechne, które może zostać popełnione umyślnie w obu postaciach zamiaru. Sprawca musi więc obejmować swoją świadomością przynajmniej możliwość spowodowania skutku określonego jako naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, przy czym przyjmując, że postać tego naruszenia nie musi być skonkretyzowana w jego świadomości, a zatem przybrać może postać tak zwanego zamiaru ogólnego, należałoby oczekiwać, że będzie sobie zdawał sprawę, ze jego zachowanie spowoduje skutek łagodniejszy (krótkotrwały) lub cięższy (trwający dłużej) (patrz m. inn. Kodeks karny, Część szczególna, Komentarz pod red. I.W.Giezek, lex 2014). W świetle omówionego wyżej materiału dowodowego, który sąd obdarzył przymiotem wiarygodności nie ulega wątpliwości, że zachowaniem opisanym w akcie oskarżenia oskarżony M. W. w pełni wyczerpał znamiona występku z art. 157§1 kk w podanym wyżej rozumieniu. Jego wina i okoliczności popełnienia tak przypisanego mu czynu zdaniem sądu nie budzą najmniejszej wątpliwości. 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem --------- ---------- Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ---------- 3.3. Warunkowe umorzeniepostępowania ---------- ---------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ---------- x 3.4. Umorzenie postępowania Pkt. 2 M. W. Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania W związku z cofnięciem przez pokrzywdzonego R. S. wniosku o ściganie, które nastąpiło w terminie przewidzianym w art. 12§3 kpk, to jest do zakończenia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej, na co zgodę wyraził sąd spełnione zostały przesłanki określone w tym przepisie. Skuteczne cofnięcie wniosku o ściganie stanowi ujemną przesłankę procesową określoną w art. 17 §1 pkt. 10 kpk. i w związku z tym na podstawie art. 414 §1kpk postępowanie odnośnie tego czynu umorzono. 3.5. Uniewinnienie ---------- ---------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ---------- 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNEI ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności M. W. 1 3 1 3 Uznając M. W. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia sąd na podstawie art. 157§1 kk skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając powyższą karę sąd miał na uwadze jako okoliczności obciążające wysoki stopień zawinienia oskarżonego wynikający z popełnienia zarzucanego mu czynu z winy umyślnej z zamieram bezpośrednim oraz społecznej szkodliwości wyrażającej się w rodzaju i charakterze naruszonego dobra w postaci zdrowia, a nadto w rozmiarze wyrządzonej i grożącej szkody oraz sposobie i okolicznościach popełnienia tego czynu bez żadnego powodu w stanie nietrzeźwości. Sąd miał na uwadze jako okoliczność przemawiającą na niekorzyść oskarżonego również jego dotychczasową wielokrotna karalność (dane o karalności k. 299-300). Mając na uwadze młody wiek oskarżonego świadczy to niewątpliwie o daleko posuniętym procesie jego demoralizacji. Zdaniem sądu tak wymierzona kara jest współmierna do stopnia zawinienia oskarżonego oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a nadto winna przyczynić się do osiągnięcia celów w zakresie wychowawczego i zapobiegawczego oddziaływania na jego osobę oraz w zakresie szeroko rozumianej prewencji ogólnej. Mając na uwadze wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przekraczający roku, sąd w związku z tym, że w czasie popełnienia zarzucanego czynu oskarżony był karany na karę pozbawienia wolności wyrokiem z dnia 13 października 2017 r. SR w Giżycku w sprawie II K 335/17, a także bezwzględny zakaz wynikający z art. 69§1 kk stosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania tak orzeczonej kary pozbawienia wolności, orzekł powyższą karę jako bezwzględną. Z uwagi na trudności dowodowe dotyczące określenia zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikające z biernej postawy pokrzywdzonego, który ograniczył się do wskazania jedynie kwoty 35 tyś zł, sąd na podstawie art. 46 §2 kk orzekł od oskarżonego na rzecz P. M. nawiązkę o wysokości 8 tyś zł, która powinna zrekompensować doznaną przez pokrzywdzonego krzywdę, przynajmniej w minimalnym stopniu. Nadmienić należy, iż orzeczona nawiązka nie zamyka pokrzywdzonemu drogi do dochodzenia niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego. 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyrokuodnoszący siędo przypisanegoczynu Przytoczyć okoliczności ---------- ---------- ---------- ---------- 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę ---------- 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Przytoczyć okoliczności 2 4 5 W związku z umorzeniem postępowania odnoście czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt. 2 aktu oskarżenia na podstawie art. 632 pkt. 2 kpk kosztami procesu obciążono Skarb Państwa. Na podstawie art. 618§1 pkt 11 kpk w zw. z §4 ust. 1 i 3, §17 ust. 2 pkt 3 i §20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714) sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. I. S. tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu kwotę 588,00 zł powiększoną o kwotę 135,24 zł stanowiącą 23% podatek VAT tj. łącznie 723,24 zł. O opłacie i kosztach sądowych w pozostałym zakresie orzeczono na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych i art. 624§1 kpk zwalniając oskarżonego od ich uiszczenia z uwagi na ustalenia, z których wynika, że nie posiada on żadnego majątku a nadto jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym, zaś osiągane przez niego dochody są niewielkie. 8. PODPIS
II K 63/22
Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 63/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
II K 39/18
13 listopada 2017 roku około godziny 20:00 w K.
II K 848/21
UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 848/21 Uzasadnienie dotyczy całości wyroku.
II K 98/17
Oskarżony K. B. (1) i pokrzywdzony T. H. (1) mieszkają w jednym bloku w P. (...) przy ul. (...). Pokrzywdzony mieszka na parterze. O kilku lat pokrzywdzony i jego żona S. H. (1) wielokrotnie zwracali uwagę oskarżonemu i jego kolegom w tym K. P. (1), gdy zachowywali się głośno i spożywali alkohol w garażu lub po oknami mieszkania, zakłócając sen dziecka T. H. (1). Sąsiedzi nie mogli się również porozumieć na tle typowych spraw sąsiedzkich – przykładowo - oskarżony chciał, aby drzwi do klatki pozostawały otwarte, natomiast pokrzywdzony je zamykał. Uwagi te były ignorowane przez K. B., który odnosił się do pokrzywdzonego lekceważąco. W sierpniu 2016 r. T. H. (1) przycinał krzaki pod oknem swojego mieszkania. Oskarżony i K. P. znajdujący się pod wpływem alkoholu, zaczęli go zaczepiać i wyzywać. T. H. (1) wezwał wówczas na interwencję patrol Policji, który wylegitymował oskarżonego i jego kolegę. Od tej pory stosunki pomiędzy stronami zaogniły się.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 38/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW 1.1 Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) M. Ć. został uznany za winnego tego, że:

1. w dniu 08 listopada 2019 r. w K. przy użyciu noża groził pozbawieniem życia i zdrowia T. N., przy czym wypowiadane groźby wzbudziły w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że będą spełnione, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 kk 2. w dniu 08 listopada 2019 r. w K. kilkukrotnie uderzył T. N. pięścią w kark i w tył głowy, a następnie kiedy pokrzywdzony przewrócił się na podłoże złapał go za prawą nogę i wykręcał mu ją, kopał go po całym ciele, bił pięściami po plecach i żebrach, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci sińca na klatce piersiowej, dolegliwości bólowych głowy, grzbietu i łokcia lewego, otarcia naskórka na karku i grzbiecie, co naruszyło czynności narządów jego ciała na okres czasu poniżej dni siedmiu, co stanowi przestępstwo z art. 157 § 2 kk.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1. Oskarżony M. Ć. w listopadzie 2019 r. był osadzony w Zakładzie Karnym w P. i zatrudniony był w firmie (...) SA na ul. (...) w K. jako pracownik fizyczny. W firmie tej zatrudniony był także pokrzywdzony T. N.. W dniu 4 listopada 2019 r. pokrzywdzony pracował na zbrojarni i przedmioty stalowe pochodzące z produkcji z tej zbrojarni składowane były na zewnątrz hali produkcyjnej. Tego dnia padał deszcz i M. Ć. miał pretensje do pokrzywdzonego, że przez niego musi wyginać mokre elementy.

W dniu 5 listopada 2019 r. oskarżony nadal miał pretensje do pokrzywdzonego o to, że musiał wyginać zmoczone deszczem elementy stalowe i powiedział do T. N. „dlaczego tego nie zawiozłeś na halę, czy tobie nikt w łeb nie zajebał”. Pokrzywdzony zignorował tę zaczepkę. W dniu 6 listopada 2019 r. T. N. pracował na hali belek mostowych. Około godz. 07:00 na tę halę wbiegł oskarżony, odnalazł T. N. i zarzucił mu, że „coś na niego wygadywał” oraz próbował uderzyć go pięściami. Doszło między pokrzywdzonym a oskarżonym do szarpaniny, ale oskarżony kontrolował swoje zachowanie, bo wiedział, że znajduje się w miejscu objętym zasięgiem kamer.

Próbował wyciągnąć pokrzywdzonego poza miejsce objęte zasięgiem kamer, mówił do niego „chodź za kamery”, ale T. N. nie pozwolił się sprowokować i w końcu oskarżony go puścił. Dowód: zeznania T. N. k. 7, 13-14, 84-85;

2. W dniu 8 listopada 2019 r. ok. godz. 12:00 w trakcie pracy w firmie (...) z hali produkcyjnej poszedł do szatni pracowniczej, oskarżony obserwował go i zaczepił go w drodze do szatni mówiąc do pokrzywdzonego: „my się policzymy tam za bramą”. T. N. odpowiedział oskarżonemu: „jesteś nienormalny człowieku o co ci chodzi” i poszedł dalej w kierunku szatni, w której stanął przodem do znajdujących się tam szafek i chciał otworzyć kłódkę, którą zabezpieczona była jego szafka. W tym czasie oskarżony wbiegł do szatni.

T. N. stał przy swojej szafce, był odwrócony tyłem do oskarżonego. M. Ć. uderzył T. N. kilka razy pięścią w kark i głowę z tyłu. T. N. upadł na podłogę, oskarżony złapał go wtedy za prawą nogę i zaczął mu ją wykręcać, zaczął też pokrzywdzonego kopać po całym ciele, a potem siadł na pokrzywdzonym i bił go pięścią po plecach i żebrach. Obecny w tym czasie w szatni pracownik firmy (...) w żaden sposób nie reagował na zachowanie oskarżonego i nie bronił pokrzywdzonego uznając, że to co się dzieje nie jest jego sprawą.

W tym czasie do szatni wszedł R. A., który odciągnął oskarżonego od T. N.. M. Ć. trzymany przez R. A. powiedział wtedy „zaraz mu wjebię kosę, zajebę go”, po czym wyrwał się R. A. i na kilka sekund opuścił szatnię, po czym wbiegł do niej szybko z powrotem i trzymając w ręku nóż powiedział do pokrzywdzonego „myślisz kurwa, że ja żartuję, zajebię ci”, po czym próbował się do niego zbliżyć, ale miał przed sobą R. A.. Stojący z tyłu za oskarżonym D. S. obawiając się, że oskarżony może zadać tym nożem cios pokrzywdzonemu, złapał oskarżonego za prawą rękę, w której trzymał nóż i próbował go obezwładnić.

M. Ć. próbował się wyrwać. W trakcie szamotaniny z D. S. M. Ć. stracił równowagę i przewrócił się na bok, wtedy T. N. uciekł z szatni. D. S. chwilę szamotał się z oskarżonym, ale obawiając się, że ten użyje noża wobec niego, uciekł z szatni. Dowód: zeznania T. N. k. 7, 13-14, 84-85; zeznania D. S. k. 11-12, 85-86; zeznania R. A. k. 53-54, 86;

3. T. N. w wyniku opisanego wyżej zdarzenia z dnia 8 listopada 2019 r. doznał obrażeń ciała w postaci sińca na klatce piersiowej, dolegliwości bólowych głowy, grzbietu i łokcia lewego, otarcia naskórka na karku i grzbiecie, co naruszyło czynności narządów jego ciała na okres czasu poniżej dni siedmiu. Dowód: opinie biegłego G. L. k. 19, 64, 126-127;

4. Oskarżony M. Ć. ma 36 lat, jest rozwiedziony, nie ma dzieci. Ma wykształcenie średnie – jest ogrodnikiem. Był wielokrotnie karany za przestępstwa narkotykowe, nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego k. 50; dane o karalności k. 55-56. 1.2 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) Za nieudowodnione sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego z k. 51 i k. 93, w których zaprzeczał on, aby miał dokonać zarzucanych mu przestępstw.

Wyjaśnienia oskarżonego nie mogły zostać uznane za wiarygodne, bo przeczy im treść spójnych zeznań T. N., D. S. i R. A.. Oskarżony twierdził, że 8 listopada 2019 r. doszło do szarpaniny między nim a pokrzywdzonym, w trakcie której pokrzywdzony miał go kopnąć w klatkę piersiową, a on w odpowiedzi uderzył go łokciem w twarz. Zupełnie nie sposób uznać takiej treści wyjaśnień za prawdziwe, a to ze względu na wspominane wyżej zeznania świadków N., S. i A.. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 2.

OCena DOWOdów 2.1 Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Okoliczności objęte faktem nr 1 sąd ustalił na podstawie zeznań T. N.. Wydarzenia z okresu od 4 do 6 listopada 2019 r. były wprawdzie obojętne z puntu widzenia odpowiedzialności karnej oskarżonego, bo nie dotyczyły bezpośrednio wypadków z 8 listopada 2019 r., ale pokazują one powody ataku oskarżonego na pokrzywdzonego. Okoliczności objęte faktem nr 2 zostały ustalone na podstawie zeznań pokrzywdzonego i świadków D.

S. i R. A.. Sąd nie miał żadnych wątpliwości co do wiarygodności zeznań tych świadków. Zupełnie nieuprawnione jest twierdzenie, że celowo i bezzasadnie obciążają oni oskarżonego w tej sprawie. Nic takiego sąd nie może o tych osobach powiedzieć bazując na doświadczeniu bezpośredniej obserwacji każdej z tych osób w trakcie składania przez nie obszernych zeznań przed sądem. Nie można ani T. N. ani świadkom S. i A. przypisać jakiegokolwiek rodzaju wrogości w stosunku do oskarżonego. Nic takiego nie można o tych osobach powiedzieć.

D. S. widział od początku atak oskarżonego na pokrzywdzonego w szatni i jego relacja jest w tym zakresie spójna z relacją pokrzywdzonego. R. A. do szatni wszedł w czasie, kiedy oskarżony zadawał uderzenia leżącemu na ziemi pokrzywdzonemu i również jego relacja jest spójna z relacja pokrzywdzonego. Fakt, że pierwsze zeznania pokrzywdzonego są lakoniczne nie jest powodem do kwestionowania ich wiarygodności, bo T. N. zeznając przed sądem wyraźnie podał, że przesłuchującemu go funkcjonariuszowi przekazał znacznie więcej szczegółów, z czego zostało zaprotokołowane tylko tyle, ile obrazuje k.

7. W trakcie dwóch kolejnych przesłuchań T. N. opisał wypadki z 8.11.2019 r. w sposób szczegółowy. Fakt, że oskarżony po zdarzeniu z 8 listopada 2019 r. posiadał obrażenia ciała udokumentowane w książce zdrowia osadzonego (k.99-100) w postaci: zaczerwienienia w okolicy mostka po stronie prawej, zadrapania na prawej kończynie górnej i na plecach po stronie lewej, siniaka na lewym łokciu oraz uskarżał się lekarzowi ambulatorium Zakładu Karnego w P. na zawroty głowy i szum w głowie nie daje podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań omówionych wyżej świadków co do przebiegu zdarzenia z dnia 8.11.2019 r.

Oczywiste jest przecież, że przy takim przebiegu tego zdarzenia jak wyżej przedstawione w fakcie nr 2 oskarżony mógł doznać obrażeń ciała. T. N. przecież bronił się przed atakiem z jego strony, poza tym także R. A. odciągał oskarżonego od pokrzywdzonego i nie można wykluczyć, że na skutek jego zachowania powstały takie obrażenia jak zaczerwienienie czy zadrapania. Co się zaś tyczy zawrotów głowy i szumu w głowie, to nie potrzeba specjalnej wiedzy medycznej do tego, aby stwierdzić, że są one w zasadzie nieweryfikowalne przez lekarza w trakcie badania.

Okoliczności objęte faktem nr 3 zostały ustalone na podstawie opinii biegłego G. L. z k. 19, 64 i k. 126-127. Oskarżony podnosił, że w dniu zdarzenia miał buty robocze okute stalą – k. 93v, co w jego ocenie wyklucza możliwość zadawania kopnięć pokrzywdzonemu, bo wtedy obrażenia ciała u niego powinny być znacznie bardziej dotkliwe niż te rzeczywiście stwierdzone. Sąd w oparciu o zeznania świadka W. J. z k. 108-109 ustalił, że pracownicy zatrudnieniu przy produkcji w firmie (...) korzystali ze specjalistycznego obuwia budowlanego z utwardzonym noskiem, czyli blachą znajdującą się wewnątrz tego obuwia.

W związku z zarzutami ze strony oskarżonego sąd dopuścił dowód z opinii biegłego G. L. na okoliczność ustalenia, czy przy przyjęciu, że oskarżony zadawał pokrzywdzonemu kopnięcia nogami obutymi w specjalistyczne obuwie z utwardzonym noskiem, możliwe jest powstanie jedynie tych obrażeń, które został stwierdzone w opiniach z k. 19 i k. 64 oraz czy obrażenia u pokrzywdzonego mogły powstać w okolicznościach podawanych przez niego czy też powstały w okolicznościach podawanych przez oskarżonego – k. 109. Z opinii biegłego L. k. 126-127 wynika, że T.

N. mógł doznać obrażeń w okolicznościach podawanych przez siebie z tym, że wtedy przebieg zajścia musiał być mniej intensywny niż podawał to pokrzywdzony oraz że obrażenia u pokrzywdzonego mogły również powstać w okolicznościach podawanych przez oskarżonego. Taki wniosek opinii biegłego, tj. konkretnie stwierdzenie, że obrażenia u pokrzywdzonego mogły również powstać w okolicznościach podawanych przez oskarżonego, nie wyklucza wiarygodności wersji pokrzywdzonego i świadków S. i A.. Biegły na podstawie oceny obrażeń pokrzywdzonego i wersji podawanych przez obydwie strony ocenił, że obrażenia te mogły powstać w przebiegu obydwóch wersji, ale to nie jest podstawa do tego, aby przyjąć za wiarygodną wersję oskarżonego.

Okoliczności objęte faktem nr 4 dotyczące sytuacji majątkowej, rodzinnej i karalności oskarżonego zostały ustalone na podstawie wyjaśnień oskarżonego i danych o karalności z k. 55-56. Dowody te nie były kwestionowane. 2.2 Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Zeznania świadka P. Ł. k. 16, 92-93 nie miały znaczenia dla ustaleń faktycznych, bo świadek twierdził, że mimo iż był w szatni, w której rozegrały się wypadki z dnia 8 listopada 2019 r., to jednak nie widział żadnej szarpaniny, jedynie słyszał za swoimi plecami jakieś zamieszanie.

Trudno uwierzyć w zeznania świadka o tym, że miał nic nie widzieć, bo jest zupełnie niemożliwe, aby nie zwrócić uwagi na to, że ktoś usiłuje zaatakować drugiego nożem. Postawa świadka Ł. jest w ocenie sądu skutkiem tego, że świadek nie chciał wtrącać się w tak niebezpieczne zdarzenie i opowiadać po którejkolwiek ze stron. Świadek W. J. k. 24 nie widział zdarzenia objętego aktem oskarżenia bezpośrednio, jego przebieg znał jedynie z relacji pokrzywdzonego. Nagranie z monitoringu firmy (...) z 6 i 8 listopada 2019 r. nie stanowiło podstawy ustaleń faktycznych, gdyż nie zostało na nim zarejestrowane zdarzenie z 8.11.2019 r., a co do zdarzenia z 6.11.2019 r. widoczne było na monitoringu jedynie to, że miedzy mężczyznami doszło do jakiejś szarpaniny – k. 58, jednak z uwagi na oddalenie oka kamery od miejsca przebywania tych mężczyzn (patrz zdjęcia z k.

60) nie sposób nawet stwierdzić, kto konkretnie miał się z kim szarpać i czy monitoring z dnia 6.11.2019 r. zarejestrował zdarzenie opisywane w zeznaniach T. N. z k. 13 czy też całkiem inną konfrontację mężczyzn niebędących stronami niniejszego procesu.

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1 Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I. M. Ć. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Oskarżony M. Ć. w punkcie I wyroku został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 kk. Słowa oskarżonego trzymającego w ręku nóż skierowane do pokrzywdzonego o treści, że mu „zajebie” stanowią groźbę pozbawienia życia i zdrowia. Obiektywnie rzecz ujmując stwierdzić trzeba, że takie zachowanie jak wyżej opisane uzasadnia przyjęcie, że obawa spełnienia wypowiedzianej groźby była realna.

Każdy z nas w sytuacji doznania takiego rodzaju ataku (sprawca trzyma w ręku nóż, grozi, że „zajebie” nim) czułby się zagrożony. Sąd Najwyższy w wyroku z 6 kwietnia 2017 r., sygn. V KK 372/16 stwierdził: „Uzasadniona obawa, w konstrukcji przepisu art. 190 § 1 KK, jest tym elementem, który pozwala ująć i zweryfikować, czy subiektywne odczucie obawy pokrzywdzonego co do spełnienia groźby miało obiektywne (uzasadnione) podstawy. Nie wystarczy zatem to, że pokrzywdzony oświadczy, iż obawiał się spełnienia groźby; konieczne jest bowiem dokonanie oceny, czy jego przekonanie (odczucie) miało obiektywne podstawy w ustalonych okolicznościach.

Obiektywizacja podstawy wymaga zaś oceny w oparciu zarówno o osobowość pokrzywdzonego, jak i okoliczności, które pozwalają stwierdzić, że każdy przeciętny człowiek o podobnej osobowości, cechach psychiki, intelektu co pokrzywdzony, w ustalonych okolicznościach, uwzględniając także wcześniejsze ewentualne relacje pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym, towarzyszące wypowiedziom zachowania, uznałby groźbę za rzeczywistą i wzbudzającą obawę jej spełnienia.” Przytoczony fragment wyroku Sądu Najwyższego w wyczerpujący sposób oddaje istotę rzeczy, jeśli chodzi o ocenę, czy doszło do powstania u pokrzywdzonego uzasadnionej obawy spełnienia wypowiedzianej przez sprawcę groźby.

Dla wyczerpania znamion przestępstwa z art. 190 § 1 kk nie jest niezbędne, aby obawa spełnienia groźby trwała przez jakiś dłuższy okres czasu, wystarczające jest, że pokrzywdzony będzie obawiać się jej spełnienia przez krótki nawet okres czasu. Funkcją przepisu art. 190 § 1 kk jest bowiem ochrona przed koniecznością znoszenia stanu lęku, niepokoju wywołanego przez wypowiadane przez sprawcę groźby. W przepisie tym nie chodzi o to, że przestępstwo w nim opisane zachodzi tylko i wyłącznie wtedy, kiedy wysoce prawdopodobne jest, że sprawca może zrealizować przestępstwo, którego popełnieniem groził.

Przestępstwo to umieszczone jest w rozdziale kodeksu karnego zatytułowanym „przestępstwa przeciwko wolności”. Chodzi więc w tym przepisie o ochronę wolności każdego człowieka przed koniecznością znoszenia stanu lęku, niepokoju wywołanego przez wypowiadane przez sprawcę groźby. W tym stanie rzeczy obawa spełnienia groźby wypowiedzianej przez oskarżonego wobec pokrzywdzonego z pewnością była i subiektywnie (tj. w odczuciu samego pokrzywdzonego) jak i obiektywnie uzasadniona, a to z przyczyn, które wyżej sąd wyłuszczył.

W punkcie II wyroku oskarżony został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 157 § 2 kk. Przemoc użyta przez oskarżonego wobec pokrzywdzonego skutkowała powstaniem obrażeń, które spowodowały u T. N. naruszenie czynności narządu ciała na okres poniżej dni siedmiu, co zostało ustalone w oparciu o opinię biegłego G. L.. ☐ 3.2 Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3 Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4 Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5 Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności Analizując stopień zawinienia oskarżonego w przypadku wszystkich przypisanych mu przestępstw sąd uznał, że jest on wysoki. Oskarżony jest osobą dorosłą, zdrową i brak jakichkolwiek przesłanek dla uznania, aby cokolwiek krępowało jego zdolności do rozpoznania znaczenia swoich czynów i do pokierowania swoim postępowaniem.

Sąd nie stwierdził również, aby istniały jakiekolwiek okoliczności mogące wpłynąć umniejszająco na ocenę stopnia zawinienia. Stopień społecznej szkodliwości obydwóch czynów oskarżonego sąd ocenił jako wysoki. Trudno inaczej traktować tego rodzaju zachowania, skoro oskarżony dopuszczał się ich bez powodu, gdyż zarzuty z jego strony w kierunku pokrzywdzonego zupełnie nie dawały mu podstaw do atakowania go. Konflikt w pracy nie jest powodem usprawiedliwiającym jakikolwiek atak fizyczny. Na stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonego wpływał także fakt braku hamulców u oskarżonego, który najpierw zaatakował pokrzywdzonego zadając mu uderzenia rękami i nogami, a potem użył do ataku noża.

W żaden sposób oskarżony nie kontrolował swojego zachowania, dywagacją jest prognozowanie, co stałoby się, gdyby nie obecność w szatni D. S. i R. A., niemniej jednak prawdopodobieństwo, że oskarżony wtedy zaatakowałby nożem pokrzywdzonego jest bardzo wysokie sądząc po wspominanym wyżej braku hamulców. Sposób działania oskarżonego zdecydował o tym, że za obydwa przestępstwa sąd wymierzył mu kary pozbawienia wolności, mimo iż obydwa te przestępstwa zagrożone są także karami o charakterze wolnościowym. Rozmiar kar zróżnicowany został w zależności od rodzaju przestępstwa.

I tak za przestępstwo z art. 190 § 1 kk wymierzona została kara 3 miesięcy pozbawienia wolności, a za przestępstwo z art. 157 § 2 kk kara 5 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 § 1 i § 2 kk i art. 86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami (...)19 oraz o uproszonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem (...)19 (Dz. U. 2020.1086) w zw. z art. 4 § 1 kk orzeczone wobec oskarżonego w punktach I i II wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności zostały połączone i wymierzona została kara łączna 6 miesięcy pozbawienia wolności.

W datach popełnienia przez oskarżonego przestępstw przypisanych w punktach I i II wyroku obowiązywała treść tych przepisów - głównie chodzi o art. 86 § 1 kk – korzystniejsza dla oskarżonego niż w czasie wyrokowania. Od dnia 24 czerwca 2020 r. obowiązuje bowiem znowelizowany przepis art. 86 § 1 kk stanowiący, że sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. Brzmienie tego przepisu do dnia 24 czerwca 2020 r. pozwalało na orzeczenie kary w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, zatem brzmienie to było korzystniejsze dla oskarżonego, który wszystkie przypisane mu przestępstwa popełnił przed dniem 24 czerwca 2020 r. i wobec treści art. 4 § 1 kk sąd zobowiązany był zastosować przepis art. 86 § 1 kk w brzmieniu dla oskarżonego korzystniejszym.

Biorąc pod uwagę wysokości kar orzeczonych w punktach I i II wyroku oraz treść art. 86 § 1 kk wobec oskarżonego M. Ć. sąd mógł w niniejszej sprawie orzec karą łączną w granicach 5 do 8 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd orzekł wobec tego oskarżonego karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzekając karę w takim rozmiarze sąd miał na uwadze związek podmiotowo – przedmiotowy i czasowy pomiędzy przestępstwami objętymi niniejszą sprawą. Obydwa przestępstwa zostały popełnione w tym samym czasie, były skierowane przeciwko podobnym dobrom prawnym.

Nie było oczywiście żadnych podstaw do tego, aby karę łączną kształtować na zasadzie absorpcji, poza tym jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie stosowanie zasady absorpcji przy wymierzaniu kary łącznej, jakkolwiek dopuszczalne wobec treści art. 86 § 1 kk, jest jednak przypadkiem zupełnie wyjątkowym, i musi być uzasadnione szczególnymi okolicznościami danej sprawy. Ponadto zastosowanie zasady absorpcji kar uczyniłoby część czynów oskarżonego w istocie bezkarnymi, co przeczy podstawowej funkcji wymiaru kary – to jest funkcji prewencji w zakresie indywidualnym i generalnym.

Zasadę absorpcji stosuje się w wymiarze kary łącznej wyjątkowo, gdy związek podmiotowo-przedmiotowy zbiegających się przestępstw jest tak ścisły, że upodabnia je do jednego przestępstwa jak w przypadku pomijalnego zbiegu przestępstw, gdy nie potrzeba podwyższać progu represji karnej. W przypadku oskarżonego M. Ć. co do popełnionych przez niego w listopadzie 2019 r. przestępstw w żadnym przypadku nie można powiedzieć, że mamy do czynienia z pomijalnym zbiegiem. Względy zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do sprawcy oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa w ocenie sądu wskazywały na konieczność wymierzenia kary łącznej według zasady asperacji i tak też sąd postąpił wymierzając oskarżonemu karą łączną.

Na podstawie art. 46 § 1 kk sąd zasądził od oskarżonego M. Ć. na rzecz pokrzywdzonego w związku ze skazaniem za przestępstwo z art. 157 § 2 kk kwotę 1.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Takie zachowanie oskarżonego jak przypisane mu w punkcie II wyroku niewątpliwie spowodowało u pokrzywdzonego cierpienia, nie były one szczególnie dotkliwe w zakresie cierpień fizycznych, bo obrażenia na ciele pokrzywdzonego sprowadzały się do zasinień, otarć naskórka i dolegliwości bólowych, ale w zakresie cierpień psychicznych z pewnością były niemałe. W takim stanie rzeczy kwota 1.000 złotych jako zadośćuczynienie jest kwotą odzwierciedlającą – na tyle na ile to możliwe w przypadku kwoty pieniężnej - rozmiar i ciężar doznanych cierpień.

Na podstawie art. 44 § 2 kk orzeczony został przepadek noża jako przedmiotu służącego do popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 kk. 5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7.

KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Oskarżony został zwolniony od kosztów sądowych w całości z uwagi na fakt przebywania w zakładzie karnym (k. 137). Na wydatki Skarbu Państwa w przedmiotowej sprawie złożyły się: 1/ opłata za uzyskanie danych o karalności oskarżonego w kwocie 30 złotych pobrana na podstawie art. 618 § 1 pkt 10 kpk i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz. U. 2014.861); 2/ ryczałt za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem w kwocie 40 złotych (2 x 20 złotych) – art. 618 § 1 pkt 1 kpk i § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.

U. 03.108.1026 ze zm.); 3/ wynagrodzenie za sporządzenie opinii przez biegłego G. L. w kwotach 344,40 zł, 2 x 58 zł, k. 20, 65, 131v – na podstawie art. 618 § 1 pkt 9 kpk; 4/ wynagrodzenie za przechowywanie przedmiotów zajętych w postępowaniu karnym w kwocie 40 złotych – na podstawie art. 618 § 1 pkt 4 kpk i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. 03.108.1026 ze zm.). Opłata od kary łącznej pozbawienia wolności wynosi 120 złotych - art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.

U. 83.49.223 ze zm.). Od jej uiszczenia oskarżony został zwolniony.

8. Podpis SSR Anna Jordan - Chajczyk