II K 204/19 · Sąd powszechny

UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 1220/17 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp.

Sygn. akt: II K 1222/24 4075-4 Ds 1209.2024 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący sędzia Marek Tyciński Protokolant st. sekretarz Sądowy Marcin Szymczak w obecności prokuratora Prokuratury Rejonowej Toruń – Wschód w Toruniu --------------------------------------------- po rozpoznaniu dnia 18 grudnia 2025 r. sprawy J. S. s. J. i E. z domu D. ur. (...) w C. oskarżonego o to, że: w dniu 10 października 2023 r. w C. działając z zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez umyślne wprowadzenie w błąd spółkę ubezpieczeniową E. (...) w ten sposób, że sporządził i podpisał oświadczenie potwierdzające jego udział w fikcyjnym zdarzeniu komunikacyjnym jakie miało mieć miejsce w m.(...) w dniu 10 października 2023 r. z udziałem pojazdu O. (...) o nr rej. (...) nr rej. (...) jednocześnie podając nieprawdziwe okoliczności zaistnienia zdarzenia pokrzywdzonej spółce w celu uzyskania wypłaty odszkodowania w kwocie 54.419,74 zł, czym zadziałał na szkodę spółki (...) tj. o czyn z art. 13§1 kk w zw. z art. 286§1 kk orzeka: I. uznaje oskarżonego J. S. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 13§1kk w zw. z art. 286§1kk i za to na podstawie art. 14§1kk i 286§1kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Spółki (...) Towarzystwo (...) kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z wyboru pokrzywdzonemu; III. zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 1222/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW 1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. J. S. W dniu 10 października 2023 roku w C. działając z zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez umyślne wprowadzenie w błąd spółkę ubezpieczeniową E. (...) w ten sposób, że sporządził i podpisał oświadczenie potwierdzające jego udział w fikcyjnym zdarzeniu komunikacyjnym jakie miało mieć miejsce w m. (...) w dniu 10 października 2023 roku z udziałem pojazdu O. (...) o nr rej. (...) nr rej. (...) jednocześnie podając nieprawdziwe okoliczności zaistnienia zdarzenia pokrzywdzonej spółce w celu uzyskania wypłaty odszkodowania w kwocie 54 419,74 złotych, czym zadziałał na szkodę spółki (...), tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty K. O. jest właścicielem pojazdu marki B. (...). Wraz ze swoim mężem, N. O., pozostają w przyjaznych stosunkach z J. S. od lat. Około sierpnia 2023 roku małżeństwo nieodpłatnie użyczyło J. S. ww. auto. J. S. użytkował ten samochód do października 2023 roku. J. S. poinformował N. O., że w dniu 10 października 2023 roku miało dojść do kolizji z udziałem auta należącego do K. O.. Do kolizji miało dojść nie z winy J. S.. W prowadzone przez niego poprawnie auto miał wjechać mężczyzna kierujący pojazdem marki O. (...) - J. L.. Pojazd B. (...) miał posiadać znaczne uszkodzenia i nie nadawać się do dalszej jazdy, dlatego też odholowano go lawetą do mechanika. Właściciel pojazdu O. (...) - J. L., który miał uczestniczyć w kolizji z pojazdem B. - mieszkał w jednej kamienicy w C. z J. S.. Byli sąsiadami. Jego pojazd był ubezpieczony w Spółce (...) Towarzystwo (...) z siedzibą w S.. N. O. w dniu 11 października 2023 roku dokonał zgłoszenia szkody do ubezpieczyciela - spółki ubezpieczeniowej E. (...) na podstawie oświadczenia sprawcy w celu uzyskania wypłaty odszkodowania powołując się na polisę OC sprawcy. Otrzymał dokumenty, które zostały podpisane i odesłane do spółki. Z firmy ubezpieczeniowej przyjechał rzeczoznawca - P. J., który zajął się sporządzeniem dokumentacji w celu wyceny szkody. Dokonał oględzin pojazdu marki B. (...). Podczas czynności podjętych przez spółkę ubezpieczeniową w celu weryfikacji okoliczności wypadku, przeprowadzono wywiad z J. S.. Na miejsce spotkania przybył wraz z kolegą, z którym konsultował odpowiedzi na zadawane mu pytania. Nie był w stanie precyzyjnie opisać przebiegu wypadku, a ponadto zachowywał się agresywnie. Sprawca rzekomego wypadku - J. L. - podczas wywiadu ze spółką ubezpieczeniową był mocno zdenerwowany i odpowiadał na pytania jedynie w sposób ogólnikowy. Po pouczeniu go o odpowiedzialności za próbę wyłudzenia odszkodowania, J. L. przyznał, iż do kolizji z dnia 10 października 2023 roku w rzeczywistości nie doszło i wycofał swoje oświadczenie co do zaistnienia zdarzenia drogowego. Pojazd O. (...) został sprzedany krótko po zdarzeniu, które miało mieć miejsce 10 października. Jego właścicielem stał się A. D., który fizycznie nie posiadał pojazdu. Podpisywał umowy kupna-sprzedaży różnych samochodów za pieniądze. zeznania świadka J. L. k. 104-106, 156-157 zeznania świadka R. S. k. 46-46v zeznania świadka P. R. k. 68-69 zeznania świadka A. D. k. 98-99v zeznania świadka K. O. k. 111-112v zeznania świadka N. O. k. 119-120v, 136-137 zeznania świadka P. J. k. 159-160 dokumentacja Spółki (...) k. 8-17 faktura nr (...) k. 70 umowa sprzedaży samochodu k. 73 oświadczenie sprawcy kolizji drogowej k. 123 dokumentacja fotograficzna k. 138-140 dane z (...) k. 51-52, 53-55v informacja ze Starostwa Powiatowego k. 72, 74 J. S. ma 26 lat. Ma żonę i dwoje dzieci pozostających na jego utrzymaniu. Jest osobą bezrobotną. J. S. był uprzednio karany sądownie. dane osobowo-poznawcze k. 149-149v dane o karalności k. 129-130v odpis wyroku SR Toruń, II K 1140/19 k. 164-164v odpis wyroku nakazowego SR Toruń, II K 745/21 k. 165 1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty OCena DOWOdów 1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 zeznania świadka R. S. Świadek R. S., będący przedstawicielem E. (...) zeznał, iż zgłoszenia szkody dokonał N. O. w dniu 11 października 2023 roku. Wskazał, iż według oświadczeń uczestników zdarzenia drogowego, miało dojść do kolizji polegającej na nieustąpieniu przez J. L., kierującego pojazdem marki O. (...), pierwszeństwa prawidłowo poruszającemu się po jezdni J. S., który prowadził pojazd B.. Świadek dodał, iż ww. osoby nie są sobie obce. R. S. w sposób wyczerpujący opisał przebieg wywiadów przeprowadzanych na polecenie spółki, z których wynikało, iż kolizja nie miała miejsca. W ocenie Sądu zeznania świadka R. S. zasługują na miano wiarygodnych. Świadek nie miał bowiem żadnego interesu w zeznawaniu na niekorzyść oskarżonego, który był dla niego osobą obcą. Ponadto Sąd stwierdził, iż zeznania świadka były zgodne z dokumentacją załączoną przez pokrzywdzoną - Spółkę (...). zeznania świadka J. L. Z zeznań świadka J. L. wynikało, iż przekazał potrzebne dokumenty J. S.. Dodał, że nie wie, co miał dostać za upozorowanie kolizji. Początkowo wskazał, iż swój pojazd - O. (...) - zezłomował. W kolejnych zeznaniach wskazał, iż go sprzedał. Świadek przyznał, że nie brał udziału w kolizji drogowej w dniu 10 października 2023 roku. Zeznania świadka należy ocenić jako wiarygodne. Wskazał on bowiem, że nie doszło do kolizji między nim a J. S., co było kwestią kluczową w odniesieniu do stawianego oskarżonemu zarzutu. zeznania świadka K. O. Z zeznań świadka K. O. wynikało, że wraz z mężem pożyczyli swojemu przyjacielowi - J. S. pojazd marki B., stanowiący jej własność. O kolizji z dnia 10 października dowiedzieli się właśnie od niego. Świadek nie posiadała jednak szczegółowej wiedzy co do okoliczności zdarzenia, do którego miało dojść. Zeznania świadka Sąd ocenił z ostrożnością, bowiem pozostawała w przyjacielskich relacjach z oskarżonym. Dał im jednak wiarę, choć tylko w pewnym stopniu przysłużyły się w wyjaśnieniu sprawy. Pozwoliły na prześledzenie losów auta, tj. ustaleniu, dlaczego znajdował się w posiadaniu J. S.. zeznania świadka N. O. Świadek N. O. zeznał, że to on przekazał dokumentację spółce ubezpieczeniowej i zgłosił szkodę, co koresponduje z zeznaniami świadka R. S.. Świadek dowiedział się o kolizji od J. S. i nie wnikał w jej szczegóły. Ponownie Sąd ocenił zeznania świadka z pewną ostrożnością z uwagi na relacje przyjacielskie łączące go z oskarżonym. Dał im jednak wiarę, uznając je jednak za przydatne tylko w takim zakresie, w jakim pozwoliły na ustalenie okoliczności pożyczenia pojazdu oskarżonemu i przebiegu zgłoszenia szkody. zeznania świadka A. D. Świadek A. D. zeznał, że nie zakupił pojazdu marki O. (...), który wcześniej należał do J. L.. Wskazał, że zdarzało mu się podpisywać różne umowy kupna-sprzedaży za pieniądze. Zeznania te miały znaczenie jedynie dla ustalenia, że J. L. zbył pojazd krótko po fikcyjnym zdarzeniu drogowym. umowa sprzedaży samochodu, dokumentacja spółki ubezpieczeniowej, faktura, oświadczenie sprawcy kolizji drogowej, dokumentacja fotograficzna, dane z (...), informacja ze Starostwa Powiatowego, odpis wyroku II K 1140/19, odpis wyroku II K 745/21 Sąd nie miał wątpliwości co do wiarygodności dokumentów, w tym odpisów wyroków, umów, dokumentacji zdjęciowej czy dokumentacji pochodzącej od spółki. Służyły one zrekonstruowaniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Ich autentyczność nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. dane o karalności Dokument urzędowy. 1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.1.1 wyjaśnienia oskarżonego J. S. J. S. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. zeznania świadka P. R. Świadek prowadzi działalność pod firmą (...). Zeznał, iż w dniu 10 października 2023 roku pracownicy jego firmy realizowali zlecenie dotyczące dyspozycji holowania pojazdu marki B.. Świadek nie był w stanie wskazać, który z jego pracowników uczestniczył w tej czynności. P. R. wskazał, że nie był na miejscu zdarzenia i nie widział pojazdu. Sąd ocenił zeznania świadka jako wiarygodne, lecz nieprzydatne dla ustalenia okoliczności faktycznych w niniejszej sprawie. zeznania świadka P. J. Z zeznań świadka P. J. wynikało, iż wykonywał on na zlecenie spółki (...) oględziny pojazdu B.. Nie był jednak w stanie wskazać z czego wynikały uszkodzenia auta i czy brał on udział w zdarzeniu, jakie wynika z oświadczenia o kolizji. Zeznania świadka, choć wiarygodne, nie miały znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I J. S. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Zebrany w sprawie materiał dowodowy doprowadził Sąd do przekonania, że oskarżony J. S. dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu. Oskarżony poprzez sporządzenie i podpisanie oświadczenia potwierdzającego jego udziału w fikcyjnym zdarzeniu komunikacyjnym, jednocześnie podając nieprawdziwe okoliczności zaistnienia zdarzenia pokrzywdzonej spółce w celu uzyskania wypłaty odszkodowania w kwocie 54 419,74 złotych, usiłował doprowadzić Spółkę (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez umyślne wprowadzenie jej w błąd. Zgodnie z art. 286 § 1 k.k. karze podlega ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Przedmiotem ochrony na gruncie przepisu jest mienie. Czynnością sprawczą jest natomiast doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia, które na gruncie art. 286 § 1 k.k. przyjmuje postać wprowadzenia pokrzywdzonego w błąd, wyzyskania jego błędu bądź wyzyskania jego niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Błąd należy rozumieć jako rozbieżność miedzy obiektywną rzeczywistością a wyobrażaniem o niej lub jej odbiciem w świadomości danego podmiotu. Wprowadzeniem w błąd będzie sytuacja, gdy sprawca podejmuje podstępne zabiegi prowadzącego do wywołania u pokrzywdzonego mylnego wyobrażenia o rzeczywistości, zaś wyzyskaniem błędu taki stan, kiedy pokrzywdzony ma już błędne wyobrażenie o rzeczywistości, a sprawca to wykorzystuje. Oszustwo jest przestępstwem materialnym, a co za tym idzie jego skutkiem będzie niekorzystne rozporządzenie mieniem, które uznaje się za każdą dyspozycję majątkową. Jest to przestępstwo o charakterze umyślnym oraz o zamiarze bezpośrednim kierunkowym. Oznacza to, że działanie sprawcy musi być celowe i zmierzać do uzyskania bezprawnej korzyści majątkowej. Dla uznania, że mamy do czynienia z wprowadzeniem w błąd, wystarczające jest każde, jakiekolwiek działanie, które może doprowadzić do powstania błędnego wyobrażenia o rzeczywistości u osoby rozporządzającej mieniem (zob. wyrok SN z 10.03.2004 r., II KK 381/03, OSNwSK 2004, nr 1, poz. 523). Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że oskarżony wprowadził w błąd spółkę (...). Wprowadzenie w błąd polegało na podaniu nieprawdziwych informacji dotyczących kolizji, która miała mieć miejsce w dniu 10 października 2023 roku. Oskarżony działał z góry powziętym zamiarem, w sposób zaplanowany i przemyślany, wykorzystując przy tym sporządzone i podpisane przez niego oświadczenie o fikcyjnym zdarzeniu drogowym. Okoliczności sprawy w zasadzie nie budziły wątpliwości Sądu. Z uwagi na powyższe, zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 kk. Stosownie bowiem do treści art. 13 § 1 k.k., za usiłowanie odpowiada ten, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje. Oskarżony podjął działania zmierzające do uzyskania wypłaty odszkodowania w kwocie 54 419,74 złotych, które ubezpieczyciel sprawcy kolizji miał wypłacić z uwagi na zaistniałe wskutek kolizji uszkodzenia pojazdu. J. S. nie osiągnął towarzyszącego mu celu z uwagi na czujność pracowników pokrzywdzonej spółki oraz wycofanie się przez J. L. ze złożonego oświadczenia co do wystąpienia zdarzenia drogowego. Ostatecznie ubezpieczyciel nie wypłacił odszkodowania, jednak nastąpiło to wskutek okoliczności niezależnych od oskarżonego, czyli przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, które wykazało, że do zdarzenia nie doszło. Z powyższych względów należy uznać, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona zarzucanego mu czynu, tj. występku z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności J. S. I I Czyn z art. 286 § 1 kk. zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Stosownie zaś do treści art. 14 § 1 k.k. sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa. Sąd wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu jest ona odpowiednia do winy i społecznej szkodliwości czynu, a także spełni swą rolę w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej. Sąd uznał, że charakter czynu i motywacja sprawcy uzasadnia wymierzenie oskarżonemu właśnie kary pozbawienia wolności. W przekonaniu Sądu jest ona dostatecznie dolegliwa i wystarczająca dla celów kary, zarówno w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak i wpłynie zapobiegawczo i wychowawczo wobec oskarżonego na przyszłość. Zachowanie oskarżonego stanowiło przejaw jego lekceważącego stosunku do przepisów obowiązującego prawa. Oskarżony motywowany był uzyskaniem w sposób niedozwolony środków finansowych. Bez wątpienia działał umyślnie. Ponadto był wcześniej karany, a zatem zdaje sobie sprawę z tego, jakie konsekwencje niesie za sobą popełnianie czynów zabronionych. Do okoliczności obciążających zaliczono dotychczasową karalność oskarżonego, działanie z premedytacją i lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów. Okoliczności łagodzących Sąd się nie dopatrzył. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Sąd nie uwzględnił wniosku oskarżyciela posiłkowego o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia albowiem czyn zarzucany oskarżonemu był popełniony w fazie usiłowania. Wypłata zwrotu kosztów holowania pojazdu i kosztów pojazdu zastępczego nie była związana bezpośrednio z przestępstwem i było związane z działaniem i na rzecz osoby nie objętej zarzutem. Nie wskazano też jakie dobra osobiste spółki naruszono. 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II O kosztach pomocy prawnej udzielonej oskarżycielowi posiłkowemu Sąd orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. i § 11 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokacie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę 1200 złotych tytułem ustanowienia pełnomocnika z wyboru. III Na mocy art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 17 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123) Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa. Uiszczenie kosztów byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe, ze względu na fakt, że nie posiada zatrudnienia. Podpis z/ odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć obrońcy i pełnomocnikowi.

Powódka G. J. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Kancelaria (...) domagała się zasądzenia od pozwanego (...) w W. kwoty 13.384,27 zł z ustawowymi odsetkami od kwot: wraz z kosztami procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu, powódka podała, że nabyła od J. K. (1) wierzytelność z tytułu szkody komunikacyjnej z dnia 15 maja 2009 r. w pojeździe marki C. (...) o nr rej. (...) przysługującą zbywcy wierzytelności w stosunku do pozwanego jako ubezpieczyciela sprawcy szkody. Powódka podniosła, że pozwany uznał swoją odpowiedzialność, co do zasady i wypłacił J. K. (1) odszkodowanie w kwocie 10.489,69 zł na którą składały się koszty naprawy pojazdu. Poszkodowany nie zgadzał się z decyzją pozwanego, który podtrzymał swoje stanowisko. W tej sytuacji poszkodowany zbył w/w wierzytelność na rzecz powódki, która zleciła sporządzenie wyceny kosztów naprawy tego pojazdu rzeczoznawcy M. T.. Po sporządzeniu ekspertyzy technicznej rzeczoznawca ustalił, że rzeczywiste koszty naprawy pojazdu wyniosły 23.823,96 zł, a pozwany zaniżył wartość wypłaconego odszkodowania o wartości części zamiennych. Pozwany nie uwzględnił faktu zastosowania przy naprawie części oryginalnych, a także zaniżył wysokość robocizny. Powódka poniosła koszty sporządzenia tej ekspertyzy w kwocie 500,00 zł netto i wnosiła o ich zwrot zgodnie z art. 361 k.c. Powódka wnosiła także o dowodu z opinii biegłego na okoliczność kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu.

Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania jurysdykcyjnego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: K.