XI Ka 842/21 · Sąd powszechny

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r.

wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 5 lipca 2024 r.

Sygn. akt VI Ka 489/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2022 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – sędzia Tomasz Skowron (spr.) Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Bolesławcu Bety Słocińskiej po rozpoznaniu w dniu 26 października 2022 r. sprawy A. B. ur. (...) w B. s. J., H. z domu G. oskarżonego z art. 190 § 1 kk w związku z art. 64 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego i oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 28 czerwca 2022 r. sygn. akt II K 990/20 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego A. B.; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. A. kwotę 516,60 złotych w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 489/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II K 990/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------- ---------------------------------------------------- ------------------ ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------- ---------------------------------------------------- ------------------ ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Oskarżony w sporządzonej własnoręcznie apelacji zarzucił – jak należy rozumieć – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż A. B. dopuścił się przypisanego mu przestępstwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Obrońca oskarżonego zaskarżył wydany wyrok w całości, zarzucając: 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na jego treść, poprzez błędne ustalenie przez Sąd I instancji, iż: - słowa, które miały zostać wypowiedziane przez oskarżonego w dniu 9 sierpnia 2020 roku wzbudziły u pokrzywdzonego H. P. (1) realną obawę spełnienia, kiedy z jego zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym oraz podtrzymanych przez Sądem wynika, że nie słyszał on słów, jakie oskarżony miał wypowiedzieć w jego kierunku, a zna je wyłącznie z późniejszej relacji B. P. (1) i A. S., wobec czego nie mogły one wzbudzić u niego realnej obawy spełnienia; - oskarżony w dniu 9 sierpnia 2020 roku wypowiedział w stosunku do H. i B. P. (1) słowa „zabiję was wszystkich, powyrywam wam wszystkim flaki”, kiedy B. P. (1) w swoich zeznaniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym oraz podtrzymanych przed Sądem wskazuje na inne słowa, jakie oskarżony miał do niej wypowiedzieć, zaś H. P. (1) wskazuje, że nie słyszał żadnych gróźb, o słowach „zabiję was wszystkich, powyrywam wam wszystkim flaki” usłyszał dopiero później od żony oraz A. S.; - w dniu 9 sierpnia 2020 roku groził H. i B. P. (1) pozbawieniem życia i zniszczeniem mienia, kiedy żaden ze świadków ww. zdarzenia nie widział oskarżonego, a jedynie domyślają się oni, że to oskarżony mógł się tych czynów dopuścić, a żaden dowód nie wskazuje na groźby zniszczenia mienia kierowane przez oskarżonego; - w dniu 2 sierpnia 2020 roku słowa wypowiedziane przez oskarżonego wzbudziły u H. P. (1) uzasadnioną obawę spełnienia, kiedy zachowanie pokrzywdzonego wskazuje, że obawa taka nie została u niego wywołana; - w dniu 30 września 2020 w K. oskarżony A. B. groził pokrzywdzonemu A. P. pozbawieniem życia, a groźby te wzbudziły u pokrzywdzonego uzasadnioną realną obawę spełnienia, kiedy z zeznań świadka D. S. wynika, że w tym czasie oskarżony nie był w K., a w innej miejscowości na imprezie ze znajomymi, w tym z ww. świadkiem. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj.: - art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/343 z dnia 9 marca 2016 roku poprzez dowolną ocenę dowodów, mającą wpływ na treść orzeczenia, w szczególności poprzez nieuwzględnienie na korzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości w sprawie co do tego, jakie słowa miał wypowiedzieć oskarżony w dniu 9 sierpnia 2020 roku w stosunku do H. i B. P. (1), jaki miał być przebieg tego zdarzenia objętych aktem oskarżenia, kto był świadkiem tego zdarzenia, gdzie znajdował się oskarżony w dniu 30 września 2020 roku; - art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę: - zeznań świadka K. K., W. E. oraz D. S., a to przez błędne ustalenie, że świadkowie ci z powodu pokrewieństwa oraz przyjaźni z oskarżonym złożyli zeznania stronnicze, jak również całkowite pominięcie kwestii pomówienia oskarżonego przez pokrzywdzonych oraz ich sąsiadów, co skutkowało niewłaściwą oceną ww. dowodów oraz brakiem dania wiary zeznaniom ww. świadków; - zeznań świadków H. P. (1), B. P. (1), A. S., U. P. i A. P., a to przez błędne przyjęcie, że nieścisłości w zeznaniach ww. osób wynikają z upływu czasu jaki minął od zdarzenia, kiedy różnice te są znaczne i uwidocznione już w zeznaniach przez ww. osoby w toku postępowania przygotowawczego, gdzie ww. osoby przesłuchiwane były w niedługim okresie od zdarzeń objętych pkt I-III części wstępnej wyroku, wobec czego winny zdarzenia te pamiętać, a przedmiotowe nieścisłości nie powinny występować. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 4. Ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów, obrońca oskarżonego zarzucił rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu A. B. kary w wymiarze 10 miesięcy kary pozbawienia wolności, co jest rażąco niewspółmiernie dolegliwe w stosunku do okoliczności popełnienia czynu zabronionego, stopnia zawinienia oskarżonego, społecznej szkodliwości czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 i 2 Jako że zarówno oskarżony, jak i jego obrońca w swoich środkach odwoławczych sformułowali zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, Sąd II instancji odniesie się do nich w sposób łączny. Obrońca oskarżonego podnosił, iż w toku postępowania nie ustalono, jakie dokładnie słowa oskarżony kierował do pokrzywdzonych polemizując, czy były to groźby oraz czy wywołały one realną obawę ich spełnienia. Niewątpliwie jednak słowa wypowiedziane przez A. B. i powoływane przez świadków stanowiły groźby karalne, chociaż w toku postępowania sądowego H. P. (1) i B. P. (1) mieli opory przed cytowaniem słów oskarżonego przed Sądem, jako że miały one wulgarny charakter (k. 104, 105). Dla ustalenia, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu nie jest konieczne dosłowne przytoczenie wypowiedzianych przez niego słów, tym bardziej iż relacjonowane przez świadków zdarzenia miały dynamiczny przebieg. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż pokrzywdzeni obawiali się spełnienia przez oskarżonego wypowiadanych przez niego gróźb, zwłaszcza że nie sprowadzały się one jedynie do słownej agresji, ale i przyjmowały formę fizyczną jak rzucanie kamieniami czy bramką ogrodzenia. Zaznaczyć przy tym należy, iż 9 sierpnia 2020 r. A. B. obudził pokrzywdzonych późno w nocy, a zachowanie oskarżonego wywołało u nich tym większe obawy, iż podejrzewali oni, że oskarżony znajduje się od pod wpływem substancji psychoaktywnych, od których był uzależniony. H. P. (1) nie miał powodu, aby pomawiać oskarżonego o popełnienie przypisanego mu ciągu przestępstw. Jak wynika z treści jego zeznań złożonych podczas rozprawy z dnia 29 marca 2022 r., zna on A. B. od lat, mieszkają po sąsiedzku i nie miał z nim wcześniejszych zatargów (k. 104). Podejmowane przez niego reakcje obronne, jak próba przegonienia oskarżonego z posesji nie są w żadnym razie dowodem na to, iż pokrzywdzony nie obawiał się spełnienia gróźb oskarżonego – tym bardziej, iż pokrzywdzony decydował się na wezwanie patrolu Policji. Także problemy ze słuchem pokrzywdzonego nie dają podstawy do przyjęcia, iż groźby wypowiadane przez oskarżonego nie wywołały u niego realnej obawy ich spełnienia – nawet bowiem jeśli H. P. (1) poznał treść słów wypowiadanych przez A. B. z relacji B. P. (1) i A. S., to nie jest wykluczone, iż pokrzywdzony obawiał się spełnienia tych gróźb w przyszłości. Obrońca oskarżonego podważając prawidłowość poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, interpretował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób dowolny i wybiórczy insynuując, jakoby w dniu 9 sierpnia 2020 r. przed domem pokrzywdzonych pojawiła się osoba, której świadkowie nie byli w stanie zidentyfikować i pomówili A. B. o dopuszczenie się tego czynu. Jak już jednak wspomniano, pokrzywdzeni znali oskarżonego od wielu lat i jako że mieszkali w bliskim sąsiedztwie, z pewnością nie mieli problemów z rozpoznaniem oskarżonego po głosie i posturze. Okoliczność, że 30 wrzenia 2020 oskarżony groził A. P. wynika nie tylko z relacji pokrzywdzonego, ale znajduje potwierdzenie w zeznaniach P. P. (1), którego pokrzywdzony poprosił o wezwanie Policji. Chociaż świadek ten nie był bezpośrednim świadkiem ataku oskarżonego, to jednak widział, jak A. P. był zdenerwowany i wystraszony po spotkaniu z oskarżonym. Z jego zeznań wynika także, iż A. P. potraktował kierowane do niego groźby na tyle poważne, iż obawiał się powrotu tego dnia do obowiązków służbowych. Wobec powyższego stanowisko obrońcy, iż groźby oskarżonego nie wywołały u pokrzywdzonych realnej obawy ich spełnienia, stanowi nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego. Ad. 3 Przypomnieć należy, iż wynikająca z art. 5 § 2 k.p.k. zasada in dubio pro reo stanowi dyrektywę dla sądu orzekającego, który w przypadku powzięcia niedających się usunąć wątpliwości powinien je rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Zasada ta nie odnosi się jednak do wątpliwości, które to strony uważają za nierozstrzygnięte czy niedające się usunąć. Z pisemnych motywów wyroku Sądu I instancji nie wynika, aby Sąd ten w toku postępowania powziął wątpliwości, których nie dało się usunąć, a zatem przesłanka stosowania reguły z art. 5 § 2 k.p.k. w badanym postępowaniu w ogóle się nie zaktualizowała. Powoływany przez obrońcę zarzut obrazy przepisu art. 7 k.p.k. może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że Sąd orzekający ocenił zgromadzone w sprawie dowody z naruszeniem zasad logicznego rozumowania, nie uwzględniając wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a tym samym dokonał oceny dowolnej, a nie oceny swobodnej, spełniającej dyrektywy wskazanej wyżej zasady procesowej. Natomiast ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochroną powołanego przepisu co sprawia, iż w konsekwencji brak jest podstaw do kwestionowania dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych i końcowego rozstrzygnięcia Sądu. Zarzut o tym charakterze nie może się bowiem sprowadzać do samej polemiki z ustaleniami Sądu meriti. W badanej sprawie Sąd Rejonowy oparł się na zeznaniach pokrzywdzonych: H. P. (1), B. P. (1) oraz A. P., które to wzajemnie się uzupełniały, a także znalazły potwierdzenie w relacjach świadków U. P., A. S. i P. P. (1). Akcentowane przez skarżącego nieścisłości w zeznaniach świadków, oceniane zgodnie z dyrektywami art. 7 k.p.k., nie przesądzają o odmowie nadania im waloru wiarygodności. Znajdują one usprawiedliwienie nie tylko w upływie czasu, ale też wzburzeniu emocjonalnym i strachu wywołanym nieprzewidywalnym zachowaniem oskarżonego. Deprecjonowanie wartości dowodowej zeznań tych świadków tylko z tego powodu, iż są oni osobami bliskimi dla H. P. (1) w realiach przedmiotowej sprawy jest nieuzasadnione – tym bardziej, iż zeznania te są spójne i wzajemnie się uzupełniają. Z kolei zeznania K. K., W. E. oraz D. S., na które powoływał się obrońca w wywiedzionym środku odwoławczym, nie stanowią dostatecznej podstawy do podważenia prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. K. K. i W. E. są siostrami oskarżonego, które nie miały wiedzy na temat przebiegu zdarzeń będących przedmiotem niniejszego postępowania i wypowiadały się jedynie co do wzajemnych relacji pomiędzy rodzinami oskarżonego i pokrzywdzonych. Co więcej, W. E. w czasie, w którym doszło do popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu ciągu przestępstw przebywała poza granicami kraju (k. 130). Z kolei D. S. – chociaż twierdził, iż w dniu 30 września razem z oskarżonym był „cały dzień na imprezie”, to jednak jego zeznania nie mogą stanowić alibi dla A. B. – zwłaszcza że świadek ten nie był pewny, czy miało to miejsce w 2020 r. Zeznania tych świadków stoją w sprzeczności z innymi dowodami, które Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne i oparł na nich poczynione w sprawie ustalenia faktyczne. Ad. 4 Nie był zasadny także zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej A. B.. Przypomnieć bowiem należy, iż rodzaj i wymiar kary określany jest zgodnie z dyrektywami art. 53 k.k., zgodnie z którymi sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (§ 1). Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego (§ 2). Biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia czynu objętego niniejszym postępowaniem, stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego ciągu przestępstw, a także uprzednią karalność oskarżonego oraz działanie w warunkach recydywy, wymierzona mu kara 10 miesięcy pozbawienia wolności jest adekwatną i sprawiedliwą reakcją prawno-karną na jego czyny, której nie sposób uznać za niewspółmiernie i rażąco surową. Podkreślić również należy, iż subiektywne przekonanie oskarżonego o nadmiernej surowości wymierzonej mu kary nie jest wystarczające dla uznania słuszności zarzutu z art. 438 pkt 4 k.p.k. Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w judykaturze, które podziela także Sąd Odwoławczy, na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k. nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenie co do wymiaru kary, ale o różnicę tak zasadniczą, iż karę wymierzoną nazwać można byłoby - również w znaczeniu potocznym - rażąco niewspółmierną, tj. niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy ( por. m. in. wyrok SA w Poznaniu z dnia 4 lipca 2022r., sygn. akt II AKa 132/22, LEX nr 3402383, wyrok SA w Warszawie z dnia 13 maja 2022r., sygn. akt II AKa 32/22, LEX nr 3365140, wyrok SA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2022r., sygn. akt II AKa 91/22, LEX nr 3345888). Wniosek 1. Chociaż oskarżony nie sformułował wprost wniosków w sporządzonej przez siebie apelacji, to z jej treści wnioskować należy, iż domagał się on uniewinnienia od przypisanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Obrońca oskarżonego wniósł o uniewinnienie oskarżonego A. B. od zarzucanych mu czynów opisanych w pkt I-III części wstępnej wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu, II Wydział Karny, z dnia 28 czerwca 2022 roku w sprawie II K 990/20, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w części, tj. w zakresie dot. kary wymierzonej oskarżonemu poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny w wysokości 40 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki grzywny w wysokości 10 złotych, zmianę zaskarżonego wyroku w części, tj. w zakresie dot. środków karnych orzeczonych wobec oskarżonego, poprzez orzeczenie wobec oskarżonego zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi na okres 1 roku oraz zakazu zbliżania się oskarżonego do pokrzywdzonych na odległość mniejszą niż 30 metrów przez okres 1 roku oraz nieobciążanie oskarżonego kosztami postępowania przez Sądem I Instancji oraz II Instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż A. B. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przypisanego mu ciągu przestępstw z art. 190 § 1 k.k., którego dopuścił się w warunkach recydywy zwykłej, czyniąc te ustalenia w oparciu o dane o wcześniejszej karalności oskarżonego. Wbrew zatem stanowisku skarżących, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony w sposób całościowy i swobodny (a nie dowolny) nie dawał podstaw do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia czynów objętych zaskarżonym wyrokiem. Jak już wspomniano, zarówno wybór rodzaju kary, jak i jej wymiar znajdują oparcie w dyrektywach art. 53 k.k. i są adekwatne do okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonemu ciągu przestępstw, a także stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionych czynów. Biorąc ponadto pod uwagę, iż A. B. działał w warunkach powrotu do przestępstwa, wymierzona mu kara 10 miesięcy pozbawienia wolności jest sprawiedliwą reakcją prawno-karną, adekwatną do wagi jego czynu. Na aprobatę zasługuje także nałożony na oskarżonego 3-letni zakaz kontaktowania się z oskarżonymi oraz zbliżania się do nich na odległość 100 metrów orzeczony w pkt II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Prawidłowości takiego rozstrzygnięcia nie podważa podnoszona przez obrońcę okoliczność, iż dom oskarżonego znajduje się w mniejszej odległości od domu rodziny P., aniżeli 100 metrów. Oczywistym jest bowiem, iż oskarżony nie naruszałby nałożonego na niego zakazu, znajdując się w swoim domu i nie mając wówczas kontaktu z pokrzywdzonymi. Orzeczony zakaz ma bowiem zapobiec sytuacjom, w których oskarżony niepokoił pokrzywdzonych, stojąc przed ich domem lub znajdując się na podwórku swojego domu, albo też w miejscu pracy A. P.. Podkreślić również należy, iż środek ten ma przywrócić poczucie bezpieczeństwa pokrzywdzonym, którzy obawiali się A. B. nawet przebywając w swoim domu, dlatego też skrócenie okresu obowiązywania tego środka nie byłoby celowe ani wskazane, również przez względy prewencji indywidualnej. Na marginesie zauważyć należy, iż w pkt IV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oskarżony został zwolniony z kosztów sądowych, więc wniosek obrońcy o zmianę orzeczenia Sądu I Instancji w tym zakresie był bezprzedmiotowy. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego A. B.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podniesionych w apelacji oskarżonego oraz jego obrońcy, w pełni aprobując ustalenia i oceny Sądu I instancji leżące u podstaw wydanego orzeczenia. Nie było również konieczności ingerowania w jego treść z urzędu, dlatego też zaskarżony wyrok jako trafny i prawidłowy podlegał utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II III Sąd Odwoławczy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. A. kwotę 516,60 złotych, w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Wysokość zasądzonych kwot Sąd ustalił na podstawie § 2 i § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Powołane przepisy określają stawkę minimalną za obronę przed sądem okręgowym jako drugą instancją, która wynosi 420 złotych, którą to zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia uzupełniono o obowiązującą aktualnie stawkę podatku od towarów i usług. Ponadto Sąd Odwoławczy, mając na względzie obecną sytuację materialną oskarżonego, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucane mu przestępstwo 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucane mu przestępstwo 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze II Wydział Karny z 17.09.24r.

Sygn. akt II Ka 400/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lipca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Agnieszki Gańko po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2024 r. sprawy A. N. oskarżonego z art. 178a § 1 kk na skutek apelacji, wniesionych przez oskarżonego i jego obrońców od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 19 grudnia 2023 r. sygn. akt II K 990/22 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 750 zł tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze i 20 zł tytułem wydatków tego postępowania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 400/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 19 grudnia 2023 r. w sprawie II K 990/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Apelacja obrońcy adw. K. Z. 1. naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 kpk polegające na dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadka poprzez pominięcie wyjaśnień A. N., zeznań M. S. i A. Ś., co miało wpływ na wynik sprawy a jednocześnie dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania oceny dowodów w postaci zeznań pozostałych świadków, prowadzącej do wniosku iż zeznania te dają podstawy do uznania, iż są dowody winy oskarżonego, dodatkowo nie biorąc pod uwagę kwestii ewentualnej drogi jaką miał uczęszczać oskarżony, podczas gdy logiczna i łączna ocena wszystkich dowodów prowadzi do wniosku, że wina oskarżonego nie nastąpiła, przez co ocena tych dowód budzi wątpliwości obrony; 2. art. 410 kpk, polegające na pominięciu przy ustaleniach faktycznych części materiału dowodowego tj. poprzez pominięcie wyjaśnień A. N., zeznań M. S. i A. Ś., co ma wpływ na wyrok; 3. art. 424 § 1 kpk, polegającą na braku wskazania jakie dowody stały się podstawą uznania winy oskarżonego, braku oceny poszczególnych dowodów, które zdaniem Sądu stanowią podstawę do uznania winy oskarżonego, braku wskazania przyczyn odmowy wiarygodności dowodów wnioskowanych przez obronę oraz braku należytego wykazania podstaw prawnych orzeczenia, szczególnie odnośnie czynu z art. art. 178a § 1 kk; 4. art. 5 § 2 kpk i art. 4 kpk poprzez brak rozstrzygnięcia powstałych wątpliwości na korzyść oskarżonego i rozstrzygnięcie ich na jego niekorzyść, w sytuacji gdy materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie pozwala na dokonanie jednoznacznych ustaleń w przedmiotowym zakresie, wskazujących na ustalenie jakie zostało dokonane przez Sąd, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu z art. 178a §1 kk; 5. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść a polegający na błędnym uznaniu iż oskarżony dokonał zarzucanego mu czynu z art. 178a §1 kk, kiedy ocena okoliczności w sprawie prowadzi do tego, że wina klienta nie nastąpiła; 6. rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary grzywny, a także stosowania wobec oskarżonego środka karnego w postaci 4 lat zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Apelacja obrońcy adw. I. O. obraza przepisów prawa procesowego mająca wpływ na treść wyroku, a mianowicie: a) art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 167 kpk w zw. z art. 193 kpk w zw. z art. 4 kpk wyrażająca się w zaniechaniu wywołania z urzędu opinii biegłych z zakresu toksykologii alkoholu celem wypowiedzenia się czy A. N. mógł we wskazanym przez siebie czasie, w dniu 30 maja 2020r. spożyć deklarowaną ilość alkoholu, a jeżeli tak, to jaki ten fakt miał wpływ na wyniki przeprowadzanych badań analizatorem wydechu względem oskarżonego i jego stan w chwili prowadzenia samochodu m-ki S., co skutkowało nie wyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy i doprowadziło do niesłusznego skazanie A. N. za zarzucone mu przestępstwo, b) art. 4 kpk; art. 5 kpk, art. 7 kpk, art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 167 kpk w zw. z art. 193 kpk, art. 410 kpk, art. 424 § 1 pkt. 1 kpk polegająca na nie wzięciu pod uwagę przy ferowaniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku przewodu sądowego i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności, oparciu poczynionych ustaleń faktycznych na dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów oraz wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy w tym okoliczności dla oskarżonego ewidentnie korzystnych, rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nienależytej analizie i ocenie poszczególnych dowodów, w szczególności zaś dowodów z: protokołu oględzin zapisu monitoringu oraz zapisu samego monitoringu z bazy samochodowej w N., wyników badania alkometrem, zeznań świadków: H. S. i K. D., a także wyjaśnień oskarżonego, w których nie przyznawał się w do zarzuconego czynu; uznaniu za udowodnione faktów nie mających wystarczającego oparcia w dowodach i nie wskazaniu w sposób należyty dlaczego Sąd nie uznał dowodów przemawiających przeciwko sprawstwu i winie oskarżonego, co doprowadziło do niesłusznego skazanie A. N. za przestępstwo z art. 178a 5 1 kk. II. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia wyrażający się w dowolnym i błędnym przyjęciu, że: a) A. N. w N. gm. S., w ruchu lądowym prowadził pojazd mechaniczny znajdując się w stanie nietrzeźwości na poziomie 0,86 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, gdy żaden dowód nie pozwał a na poczynienie tak kategorycznych ustaleń faktycznych, b) A. N. po powrocie do domu rodziców w Pogorzeli przy ul. (...), a przed zatrzymaniem o godzinie 19:25 w dniu 30 maja 2020r. nie mógł i nie spożywał alkoholu, gdy z jego wyjaśnień, zeznań świadka K. D. oraz z wyników badania alkometrem z godziny 20:35 i godziny 21:08 (obydwa wskazania czasu zimowego) wynika, że taki fakt nie tylko był prawdopodobny, ale miał miejsce, c) oskarżony A. N. kierował samochodem m-ki S., w chwili gdy H. S. był na przystanku, przy skrzyżowaniu dróg P.- G. i N.-Z., gdy tymczasem z zeznań H. S. wynika, że nie rozpoznał on osoby kierującej samochodem m-ki S., a z zeznań policjanta K. D. wynika, że w tym czasie ciągnikiem siodłowym miała kierować inna osoba, d) okres czasu, jaki upłynął pomiędzy przybyciem A. N. do miejsca zamieszkania rodziców w Pogorzeli, a zatrzymaniem przez Policję był zbyt krótki na to/do tego, aby oskarżony mógł spożyć alkohol pozwalający na uzyskanie wysokiego poziomu nietrzeźwości wynikającego z badań analizatorem wydechu. Apelacja oskarżonego (k. 570-571) Oskarżony nie sformułował zarzutów określonych w art. 439 § 1 kpk i art. 438 pkt 1-4 kpk, jednakże w świetle art. 427 § 1 i 2 kpk a contrario nie miał takiego obowiązku. W swej apelacji przedstawił argumenty, które w jego ocenie przemawiały za przyjęciem wadliwości zaskarżonego wyroku, które właściwie sprowadzają się do tezy o dowolnym uznaniu przez Sąd Rejonowy, że sprawstwo oskarżonego co do zarzucanego mu czynu zostało potwierdzone materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Uprzedzając zasadniczą część niniejszych rozważań, wobec kierunku wywiedzionych apelacji, tj. na korzyść oskarżonego oraz częściowej tożsamości podniesionych w ich treściach zarzutów, Sąd Okręgowy uznał, że zasadnym będzie by odnieść się do części postulatów skarżących łącznie, a co do pozostałych oddzielnie, z zachowaniem prawidłowej metodyki stawiania zarzutów odwoławczych. Wbrew twierdzeniom skarżących zawartych w apelacjach, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji dotyczące sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu są prawidłowe, gdyż stanowią wynik właściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, oceny zgromadzonych w sprawie dowodów mieszczącej się w granicach zakreślonych poprzez art. 7 kpk, której to wyniki w sposób wyczerpujący zostały wyeksponowane w uzasadnieniu tegoż wyroku, spełniającym wymogi określone w art. 424 kpk. Nie można jednak tego samego powiedzieć o ocenie dowodów przedstawionej na łamach wywiedzionych środków zaskarżenia, subiektywnej i wybiórczej, a przez to nie respektującej wymogu uwzględnienia całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, z art. 410 kpk, który to co należy przypomnieć obowiązuje nie tylko sąd przy rozstrzyganiu konkretnej sprawy, ale także przez skarżących, którzy są zobowiązani do jego przestrzegania w środkach odwoławczych. Bez uwzględnienia tej powinności zawarte w nich rozważania zawsze będą oceniane jako nieuprawnione, a więc i dowolne. Sąd Rejonowy słusznie nadał przymiot wiarygodności zeznaniom H. S.. Korespondują one zarówno z zeznaniami – niezwiązanych emocjonalnie z osobami występującymi w przedmiotowej sprawie, oskarżonym czy też świadkami – funkcjonariuszy Policji, tj. L. G. i K. D., co do której oceny Sąd Okręgowy nie ma żadnych zastrzeżeń, także w części uznanej przez Sąd za wiarygodną z depozycjami oskarżonego, ale również z nieosobowym materiałem dowodowym w postaci nagrania z monitoringu z bazy transportowej w miejscowości N., jak też z protokołem badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu. Wprawdzie można w zeznaniach tego świadka dostrzec pewne rozbieżności, jednakże jak wskazują na to pisemne motywy zaskarżonego wyroku były one przedmiotem analizy Sądu Rejonowego, a wyciągnięte na jej podstawie wnioski są zdaniem Sądu Okręgowego prawidłowe, zgodne z dyrektywami wyznaczonymi poprzez art. 7 kpk, w szczególności logiką zaistniałej sytuacji w szerokim jej ujęciu. Niewątpliwym jest, że upływ czasu może zacierać w pamięci świadka szczegóły zdarzenia, na co zresztą wskazują zeznania H. S.. Okoliczność ta nie powoduje jednak z góry niewiarygodności świadka, co więcej nawet można rzec, że gdyby jego relacja była spójna co do każdej okoliczności, nawet najmniej istotnej z punktu widzenia przedmiotu niniejszej sprawy, wówczas właśnie mogłoby to świadczyć o jego niewiarygodności. Należy mimo wszystko zauważyć, że H. S. potwierdził zeznania, które złożył w postępowaniu przygotowawczym, co trzeba podkreślić w dniu inkryminowanego zajścia. Sąd meriti zasadnie oceniając zeznania omawianego świadka skonfrontował je z nagraniem z monitoringu, z którego to jednoznacznie wynika, że kierującym na placu samochodem ciężarowym, który to uderzył w budynek socjalny był oskarżony. Dowód ten, wbrew temu co twierdzi obrona, jako w pełni obiektywny, pozwalał na wyciągnięcie przez Sąd Rejonowy właściwych wniosków co do wiarygodności H. S.. Uzupełniająco należy wskazać, że protokół z jego oględzin został sporządzony przez uprawniony do takiego działania podmiot, w granicach jego kompetencji, zatem nie ma podstaw do kwestionowania tego dokumentu. Wespół z wskazywanymi przez świadka okolicznościami ubliżania mu przez oskarżonego czy też wybicia przez niego pięścią szyby samochodu służbowego, w czasie kiedy zamierzał opuścić nim plac bazy transportowej, których to nie negował również w fazie jurysdykcyjnej, ponownego wsiadania przez oskarżonego do w/w samochodu ciężarowego, kiedy to świadek opuszczał już teren bazy transportowej, jak też poruszania się tego konkretnego samochodu ciężarowego po drodze publicznej, w tym jak to określił mrugającego do niego co chwilę długimi światłami i trąbiącego (k. 40), które to okoliczności znalazły również wydźwięk w depozycjach funkcjonariuszy Policji, Sąd I instancji słusznie wywiódł, iż kierującym po drodze publicznej w dniu 30 maja 2020 r. w miejscowości N. był oskarżony. Obrona podnosząc tezę, iż ów świadek nie widział kto jest kierującym po drodze publicznej i w tej okoliczności upatrując niewinności oskarżonego, zapomina o powyższych faktach, przez co nie sposób było podzielić takiego zapatrywania. Na gruncie przedmiotowej sprawy nie było potrzeby wywoływania przez Sąd I instancji z urzędu opinii biegłego z zakresu toksykologii celem wypowiedzenia się czy oskarżony mógł we wskazanym przez siebie czasie spożyć deklarowaną ilość alkoholu, stąd też nie doszło do obrazy podnoszonych przez jednego z obrońców przepisów postępowania. Należy podkreślić, że taka opinia nie przedstawiałaby większej wartości dowodowej względem pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, a co warte podkreślenia Sąd dysponował w zakresie stanu nietrzeźwości oskarżonego, w tym też jego sprawstwa co do zarzucanego mu czynu, nagraniami z monitoringu z terenu bazy transportowej w N., które to jak to wyżej wskazano były spójne z zeznaniami H. S., a te z kolei znajdowały odzwierciedlenie w przekazie L. G. i K. D., jak również protokołem badania stanu trzeźwości oskarżonego analizatorem wydechu. Co więcej L. G. zrelacjonował przeprowadzoną na terenie bazy transportowej rozmowę z przybyłą na miejsce P. T., która to wówczas podała, że jej mąż M. D. oraz oskarżony razem spożywali alkohol. Należy podzielić zatem pogląd Sądu I instancji, iż dostępny w kontrolowanej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia, że w chwili prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, A. N. znajdował się w stanie nietrzeźwości o jakim mowa w treści art. 115 § 16 kk. Stwierdzony stan nietrzeźwości, urządzeniem, które posiadało aktualną legalizację, przez co wyniki nim uzyskane należało uznać za prawidłowe, znacznie przekraczał normy określone treścią przywołanego artykułu. Nie sposób przyjmować, że tak znaczna nietrzeźwość w rozumieniu kodeksowym zaistniała dopiero po przyjechaniu do miejsca zamieszkania rodziców oskarżonego, a bezpośrednio przed przyjazdem tam funkcjonariuszy Policji. Zauważyć należy, że relacja oskarżonego w tym zakresie ewaluowała wraz z biegiem postępowania i była dostosowana do poczynionych ustaleń. W chwili badania stanu trzeźwości w dniu zdarzenia oskarżony oświadczył, że wypił jedno piwo w godzinach 10:30-11:00 w dniu 30 maja 2020 r., po czym w toku rozprawy w dniu 12 grudnia 2023 r. wskazał, że była to wódka w ilości od ok. 150 ml do 300 ml i 2-3 piwa. Obie wersje słusznie uznano za niewiarygodne. Logicznym jest, że wypicie jednego piwa w godz. 10:30-11:00 nie dałoby na moment przeprowadzania badania o godz. 21:08 wyniku na poziomie 0,86 mg/l w wydychanym powietrzu, zaś jak wynika z protokołu badania stanu trzeźwości poziom alkoholu po uzyskaniu tego wyniku zmniejszał się, co podważa wiarygodność oskarżonego w zakresie w jakim twierdził, że spożył alkohol bezpośrednio przed przybyciem funkcjonariuszy Policji do miejsca zamieszkania jego rodziców. Gdyby Sąd Rejonowy uznał którąś z przedstawionych wersji oskarżonego za wiarygodną to wówczas właśnie miałoby miejsce postąpienie dowolne, bo przenoszące gołosłowne zapewnienia nad działalność racjonalną, opartą na dowodach. Decyzję zatem o nieobdarzeniu wiarą wyjaśnień oskarżonego co do ilości spożytego alkoholu (dwóch-trzech piw) na terenie bazy transportowej należało uznać za właściwą. Świadkowie M. S., R. Ś. oraz M. Ś. nie posiadali wiedzy odnośnie uszkodzenia budynku socjalnego na placu bazy transportowej, jak i kierowania przez oskarżonego samochodem ciężarowym. Pomimo, że depozycje te zostały słusznie ocenione jako wiarygodne, to nie mogły one przemawiać za nadaniem tożsamego podmiotu wyjaśnieniom oskarżonego w części, o której była mowa powyżej. Podsumowując powyższe rozważania wskazać należy, iż ocena poszczególnych dowodów dokonana przez Sąd I instancji jest oceną kompletną i wszechstronną, pozostającą w zgodzie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, a zatem wbrew twierdzeniom skarżących nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonej w art. 7 kpk. Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy ujawnił na rozprawie wszystkie dowody i poddał je prawidłowej ocenie, zarzut obrazy art. 410 kpk nie mógł zostać uwzględniony. Nie został również naruszony art. 5 § 2 kpk Dla oceny czy nie została naruszona zasada in dubio pro reo nie są miarodajne wątpliwości zgłoszone przez apelującego, ale to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął lub powinien powziąć wątpliwości, co do treści ustaleń faktycznych, a wobec braku możliwości ich wyjaśnienia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego (postanowienie SN z dnia 26 lipca 2007 r., IV KK 175/07, OSNKW 2007 nr.1, poz. 1738). W niniejszej sprawie, nie można mówić o obrazie art. 5 § 2 kpk, gdyż Sąd Rejonowy poczynił kategoryczne ustalenia faktyczne, a zatem ewentualne zastrzeżenia mogą być rozstrzygane na płaszczyźnie respektowania przez Sąd Rejonowy dyrektywy swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 7 kpk. W świetle realiów dowodowych, wersja forsowana przez podsądnego została w sposób skuteczny zakwestionowana. Nie sposób zatem odpowiedzialnie twierdzić o występowaniu dwóch konkurujących i nierozstrzygalnych wersjach zdarzeń, co miałoby obligować organ orzekający do postąpienia wedle reguły z art. 5 § 2 kpk. Aby zasadnie, tym samym skutecznie, podnieść zarzut obrazy art. 4 kpk nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest na wyłącznie subiektywnym odczuciu strony, która wynika niejednokrotnie z odmiennej oceny materiału dowodowego skupiającej się tylko na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu Sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany Sąd faworyzuje jedną ze stron. W niniejszej sprawie do takich sytuacji nie doszło, a zatem zarzut ten również był niezasadny. Skoro zatem Sąd Rejonowy nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów to brak jest również podstaw do kwestionowania dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Odnosząc się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary zasadniczej, a także środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, wskazać należy, że aby dokonać korekty w zakresie rozstrzygnięcia o karze jej niewspółmierność musiałaby być rażąca. Sąd Okręgowy nie stwierdził jednak, aby wymierzona zaskarżonym wyrokiem kara grzywny była takową, gdyż Sąd Rejonowy należycie uwzględnił okoliczności mające miejsce w niniejszej sprawie, zarówno łagodzące (uprzednia niekaralność oskarżonego), jak i obciążające (kierowanie przez oskarżonego pojazdem ciężarowym, o znacznej masie, co stwarzało bardzo wysokie niebezpieczeństwo w ruchu drogowym i to w znacznym stanie upojenia alkoholowego przekraczającym ponad trzykrotnie ustawowy próg), przy czym pod uwagę wziął również pozostałe dyrektywy wymiaru kary, określone w art. 33 kk i 53 kk. Kara 150 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł, a więc oscylujących bliżej dolnych granic ustawowego zagrożenia, przy czym najłagodniejszego rodzaju w myśl art. 32 kk, a także obligatoryjny środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, a więc nieznacznie odbiegający od minimalnego wymiaru, który wynosi 3 lata, w żadnym razie nie nosi cech, o jakich wspomniano powyżej. Również obowiązkowe świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej, w minimalnej wysokości 5000 zł, wzmacniające dolegliwość sankcji karnej, nie mogło zostać uznane za niesprawiedliwe. Wniosek Apelacja obrońcy adw. K. Z. o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, zaś w przypadku uznania winnym wnoszę o zmianę wyroku poprzez złagodzenie orzeczonej kary i środka karnego. Apelacja obrońcy adw. I. O. o uniewinnienie A. N. od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim. Apelacja oskarżonego o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutów skutkowała nieuwzględnieniem postulowanych wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 19 grudnia 2023 r. w sprawie II K 990/22 – w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Zarzuty wywiedzionych apelacji okazały się w całości bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Apelacje zarówno oskarżonego jak i jego obrońców okazały się całkowicie bezzasadne, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony ponosi koszty sądowe postępowania odwoławczego w całości. Warto podkreślić, że z przepisu art. 636 kpk wynika zasada obciążenia osób skazanych kosztami sądowymi, zaś odstępstwo od niej winno mieć wyjątkowy charakter, uwarunkowany istnieniem przesłanek z art. 624 § 1 kpk (wyrok SA we Wrocławiu z 18.06.2019 r., II AKa 92/19, LEX nr 2718331). W stosunku do osoby oskarżonego takich przesłanek Sąd Okręgowy nie dostrzegł. Z tych względów na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.) zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 750 zł tytułem opłaty i kwotę 20 zł za ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt VI Ka 446/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 września 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Sandra Michalec przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Marcina Zarównego po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2025r. sprawy J. S. ur. (...) w J. s. W., S. z domu R. oskarżonego z art. 191 § 1 k.k. z powodu apelacji wniesionej przez oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt II K 663/24 I. uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego J. S. i na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k. postępowanie w sprawie umarza; II. orzeka, że koszty procesu w części dotyczącej udziału w sprawie obrońcy z wyboru ponosi oskarżony J. S., zaś w pozostałej części koszty procesu ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 446/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 23 kwietnia 2025 r. o sygn. akt II K 663/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- -------------------------- --------------------------------------------------------------------------- ----------------- ----------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- -------------------------- --------------------------------------------------------------------------- ----------------- ----------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------------- -------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------ 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------------- -------------------------------------------- ----------------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Skarżący R. B., przedstawiciel ustawowy, ojciec małoletniego pokrzywdzonego – oskarżyciela posiłkowego K. B. kwestionował prawidłowość wydanego w sprawie orzeczenia, nie formułując zarzutów stypizowanych w art. 438 k.p.k. i art. 439 k.p.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelujący nie zgodził się z wydanym przez Sąd Rejonowy rozstrzygnięciem, którym J. S. został uniewinniony od zarzucanego mu występku z art. 191 § 1 k.k. W pierwszej kolejności przypomnieć jednak należy, iż Sąd rozpatruje sprawę w granicach zarzutu sformułowanego w akcie oskarżenia, który w przedmiotowej sprawie obejmuje zachowanie J. S. wobec K. B. w dniu 28 stycznia 2024 r. Chociaż skarżący w wywiedzionym środku odwoławczym podnosił także inne okoliczności, dotyczące konfliktu z oskarżonym, szeregu zachowań oskarżonego wobec synów R. B. K. i O. B., postępowania spadkowego po matce pokrzywdzonego M. R., rozliczeń majątkowych, to nie są one przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu. Skarżący może w tym zakresie złożyć do odpowiednich organów zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, które będzie przedmiotem odrębnego postępowania. Odnosząc się do materii niniejszego postępowania Sąd Okręgowy zauważa, iż pokrzywdzony K. B. konsekwentnie podtrzymywał treść złożonych zeznań zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, jak i później w toku rozprawy. Sąd Rejonowy odmówił waloru wiarygodności zeznaniom K. B. i O. B. wskazując, że pozostają oni pod wpływem ojca skonfliktowanego z oskarżonym. Chociaż bez wątpienia konflikt ten istnieje i synowie R. B. pozostają pod wpływem ojca, okoliczność ta nie powinna w sposób aprioryczny przesądzać o braku waloru wiarygodności zeznań tych świadków. Niewątpliwie bowiem J. S. swoim zachowaniem w dniu 28 stycznia 2024 r. wywarł presję na K. B. w taki sposób, iż pokrzywdzony oddał mu klucze od mieszkania (z którego mógł korzystać wraz ze starszym bratem za przyzwoleniem dziadka). Pokrzywdzony uczynił to, bo jak twierdził – bał się wujka. Wiarygodność zeznań pokrzywdzonego na temat tego, że został chwycony i przyciśnięty do ściany przez oskarżonego potwierdza protokół oględzin ciała sporządzony bezpośrednio po zdarzeniu (k. 6) z którego wynika, że co prawda na szyi K. B. nie było widocznych obrażeń, ale pokrzywdzony zgłaszał bóle pleców pod łopatką i w miejscu tym widoczne było powierzchniowe zadrapanie naskórka o wymiarach 3cm x 3cm. Zdaniem Sądu Odwoławczego wspomniane zadrapanie mogło powstać w okolicznościach podawanych przez pokrzywdzonego, tj. gwałtownego popchnięcia na ścianę, odzież którą K. B. miał wówczas na sobie, mogła go nie uchronić przed powstaniem takiego otarcia na skórze. Dodać należy, iż z akt sprawy wynika, że na miejsce zdarzenia niezwłocznie, w tym samym dniu wezwana została policja a pokrzywdzony przedstawił swoją relację co do przebiegu zdarzenia. O. B. co prawda nie był bezpośrednim świadkiem przedmiotowego zdarzenia, ale dowiedział się o nim od pokrzywdzonego bezpośrednio po zajściu, widział, że jego młodszy brat był zdenerwowany i wystraszony po spotkaniu z wujkiem. Prezentowany przez nich opis przedmiotowego zdarzenia nie zawierał istotnych rozbieżności, zaś niewielkie różnice w treści zeznań tłumaczyć należy raczej zdenerwowaniem i upływem czasu, aniżeli konfabulacją świadków. Zauważyć należy, że niewielkie różnice w zeznaniach świadczą o spontaniczności i nie przekreślają ich wiarygodności. Stosowana w procesie karnym zasada swobodnej oceny dowodów pozwala na swobodę Sądu w tym zakresie przy zachowaniu zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Na ocenę wiarygodności dowodu nie wskazuje jedynie jego treść, ale też np. okoliczności towarzyszące składaniu zeznań przez świadka: jego mowa ciała, mimika, a także próby porozumiewania się z innymi osobami przebywającymi w pobliżu i konsultowania z nimi treści wypowiedzi. W badanej sprawie okoliczności dostrzeżone przez Sąd Rejonowy na rozprawie głównej nie pozostały bez wpływu na ocenę wartości dowodowej zeznań pokrzywdzonego. Na dezaprobatę zasługują jednak dywagacje Sądu I instancji dotyczące przesłuchania K. i O. B. w postępowaniu przygotowawczym. Skorzystanie z gwarantowanej procesowo możliwości przesłuchania małoletniego świadka w obecności przedstawiciela ustawowego nie może być bowiem interpretowana przez sąd orzekający jako okoliczność wpływająca negatywnie na wiarygodność świadka. Przepis art. 171 § 3 k.p.k. zapewnia świadkowi, który nie ukończył 18 roku życia, możliwość złożenia zeznań w obecności opiekuna prawnego lub faktycznego, co zagwarantować ma osobie niepełnoletniej wymagane ze względu na jej niedojrzałość psychiczną i emocjonalną wsparcie przy niewątpliwie stresującej czynności, jakim jest przesłuchanie. Wyjaśnienia oskarżonego dotyczące motywu odebrania kluczy K. B. - „…Ja nie chciałem K. wpuścić, ponieważ O. nie było w środku ani nie było także dziadka. Ja dlatego go zostawiłem przed domem, żeby poczekał” (k. 154v) - uznać należy za realizację przysługującego mu prawa do obrony, jednak nie sposób uznać je za przekonywujące i wiarygodne. Oskarżony zaprzeczał aby stosował przemoc wobec pokrzywdzonego chociażby w postaci przyciśnięcia go do ściany, co jednak w świetle innych wskazanych wyżej dowodów budzi wątpliwości co do wiarygodności. Analiza powyższych dowodów przeprowadzona przez Sąd Rejonowy nie spełnia wymogów art. 7 k.p.k. Niezależnie od podstaw konfliktu pomiędzy stronami nie ulega wątpliwości, iż O. i K. B. mieszkali w mieszkaniu przy ul. (...) w B. za przyzwoleniem dziadka Z. R., zaś J. S. w dniu przedmiotowego zdarzenia pozbawił ich dostępu do tego mieszkania, a tłem tego zachowania był – jak wynika z akt badanej sprawy – wielopłaszczyznowy spór rodzinny którego istota nie jest jednak przedmiotem niniejszego postępowania. Mając na uwadze powyższe okoliczności wydany przez Sąd Rejonowy wyrok uniewinniający nie mógł się ostać. Oskarżony J. S. wyczerpał swoim zachowaniem ustawowe znamiona czynu z art. 191 § k.k. Aby przypisać jakiejkolwiek osobie popełnienie przestępstwa stopień społecznej szkodliwości tego czynu musi być wyższy niż znikomy. Zgodnie z regulacją art. 115 § 2 k.k. przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego lub zagrożonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Stopień społecznej szkodliwości czynu jest tą immanentną cechą czynu karalnego, która pozwala na odróżnienie czynów błahych od poważnych i uznanie za przestępstwo tylko takich, które faktycznie i realnie szkodzą określonym dobrom jednostki, bądź dobru społecznemu. Ta zmienna cecha czynu, który formalnie wyczerpuje wszystkie znamiona danego typu czynu zabronionego, podlega indywidualnemu stopniowaniu i w zależności od konkretnych okoliczności podmiotowych, jak i przedmiotowych może być bądź to znikoma, bądź nieznaczna, bądź w końcu wysoka lub nawet szczególnie wysoka (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 stycznia 2005 r., o sygn. akt II AKa 455/04 za: Wróbel W. (red.), Zoll A. (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część I. Komentarz do art. 1, teza 29, wyd. V, opubl. WK 2016). Zarzucany J. S. występek z art. 191 § 1 k.k. skierowany jest przeciwko wolności. Dobrem prawnym, w jaki godził czyn oskarżonego, było prawo pokrzywdzonego do swobodnego dysponowania kluczami do mieszkania, z którego za zgodą dziadka mógł korzystać, a odebranie kluczy de facto pozbawiło go dostępu do tego mieszkania. Szkoda wyrządzona przestępstwem nie była jednak znaczna, skoro bracia ostatecznie mogli wrócić do zajmowanego wcześniej mieszkania. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób całościowy, motywacji oskarżonego upatrywać należy w dążeniu do uregulowania należności związanych z korzystaniem z zajmowanego przez chłopców mieszkania. Stopień naruszenia norm nie był znaczny: z nagrania zdarzenia wynika, iż K. B. spokojnie pożegnał się z oskarżonym: nie krzyczał, nie wzywał pomocy. Nie można tracić przy tym z pola widzenia, iż do zdarzenia doszło pomiędzy członkami rodziny, a oskarżony uczestniczył wcześniej w wychowaniu pokrzywdzonego. Postawa J. S. wobec pokrzywdzonego generalnie nie była wroga, o czym świadczy chociażby propozycja podwiezienia K. B. do mieszkania po jego przyjeździe do B.. Skarżący w wywiedzionym środku odwoławczym podniósł szereg okoliczności dotyczących postawy oskarżonego i jego właściwości osobistych i zachowań wykraczających poza zarzut rozpatrywany w niniejszym postępowaniu. W związku z tym podkreślić należy, iż na stopień społecznej szkodliwości czynu nie wpływają okoliczności, które są związane z osobą sprawcy. W szczególności nie wpływają na tę ocenę poprzednia karalność sprawcy (zob. wyrok SA w Lublinie z dnia 22 listopada 2005 r., II AKa 227/05, LEX nr 166024) czy też dobra lub zła opinia o nim (tak samo wyrok SA w Krakowie z dnia 18 stycznia 2011 r., II AKa 262/10, KZS 2011, z. 5, poz. 42). Brak przestępstwa, o którym mowa w art. 1 § 2 k.k. zachodzi z powodu znikomego stopnia społecznej szkodliwości czynu, a nie z powodu braku niebezpieczeństwa po stronie sprawcy (zob. wyrok SN z dnia 11 kwietnia 2011 r., IV KK 382/10). Decydujące znaczenie ma bowiem kwestia oceny karygodności danego czynu. Kwestia, czy sprawca zasługuje na karę i w jakim wymiarze, może być rozstrzygnięta dopiero po ustaleniu przestępności czynu, a więc także jego karygodności (zob. wyrok SA w Łodzi z dnia 18 sierpnia 1999 r., II AKa 129/99, Biul. PA w Łodzi 1999, nr 9, s. 1, a także postanowienie SN z dnia 25 listopada 2004 r., WK 21/04, OSNwSK 2004, poz. 2205). Omawiany w tej tezie problem trafnie ujął Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 30 stycznia 2014 r., II AKa 7/14, LEX nr 1439017, stwierdzając: "Nie mają wpływu na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu takie okoliczności jak: niekaralność (czy też karalność) sprawcy, jego dotychczasowe życie, jego właściwości i warunki osobiste, trudna sytuacja materialna czy rodzinna, bo chociaż okoliczności te sąd winien uwzględnić przy wymiarze kary (lub stosowaniu środków probacji), to jednak uwzględnia się je nie w aspekcie oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu. Dotyczy to także nagminności przestępstw". Ustalenie stopnia społecznej szkodliwości czynu powinno nastąpić niezależnie od okoliczności branych pod uwagę przy ustaleniu zdolności sprawcy do ponoszenia winy( vide: Wróbel W. (red.), Zoll A. (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część I. Komentarz do art. 1, teza 37, wyd. V, opubl. WK 2016). Całokształt przedstawionych wyżej okoliczności zdaniem Sądu Okręgowego przemawia za przyjęciem, iż czyn, jakiego dopuścił się J. S., cechował się znikomym stopniem społecznej szkodliwości w rozumieniu art. 1 § 2 k.k. Rozmiary wyrządzonej przez oskarżonego szkody były w istocie niewielkie, stosowana przez niego przemoc nie przekraczała granic naruszenia nietykalności cielesnej, pokrzywdzony nie miał w następnych dniach po zdarzeniu ograniczonego dostępu do mieszkania, oskarżony działał w zamiarze bezpośrednim ale w tle jego motywacji był konflikt rodzinny za który odpowiadają wszystkie strony sporu. Podkreślić także należy, iż celem postępowania karnego nie może być czynienie zadość subiektywnym przekonaniom skarżącego R. B., domagającego się wydania wyroku skazującego wobec oskarżonego, z którym od lat pozostaje skonfliktowany. Zadaniem Sądu jest dokonanie obiektywnej prawno-karnej oceny danego czynu w oparciu o określone w przepisach ustawy karnej kryteria tej oceny. Ponadto zdaniem Sądu Okręgowego, w interesie 17 – letniego obecnie pokrzywdzonego K. B. nie jest kontynuowanie czy też zaognianie konfliktu z wujkiem J. S., do czego niewątpliwie mogłoby dojść w przypadku ponownego rozpoznawania niniejszej sprawy. W niedługim okresie czasu obecnie małoletni pokrzywdzony osiągnie pełnoletniość i samodzielnie będzie kształtował swoje relacje rodzinne. Wniosek Skarżący domagał się – jak należy rozumieć z uzasadnienia wywiedzionego środka odwoławczego – zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez uznanie winnym oskarżonego i jego ukaranie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek nie był zasadny. Jak już jednak wspomniano, w badanej sprawie zachodziła podstawa do przyjęcia znikomego stopnia społecznej szkodliwości czynu, co skutkowało wydaniem wyroku kasatoryjnego i umorzeniem postępowania. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia Sąd Odwoławczy ocenił stopień społecznej szkodliwości przedmiotowego czynu jako znikomy, co skutkowało koniecznością umorzenia postępowania w sprawie na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k. 4.1. Zasada ne peius ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Sąd Odwoławczy w oparciu o art. 632a § 1 k.p.k., mając na względzie szczególne okoliczności sprawy orzekł, że koszty procesu w części dotyczącej udziału w sprawie obrońcy ponosi oskarżony J. S., zaś w pozostałej części koszty procesu ponosi Skarb Państwa. Z akt sprawy wynika, że wszczęcie postępowania karnego wobec J. S. było zasadne, Sąd Okręgowy nie znajduje powodów dla których Skarb Państwa miałby pokrywać koszty związane z udziałem w sprawie obrońcy oskarżonego z wyboru. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel posiłkowy Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja uniewinnienie oskarżonego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana