Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
VI Ka 73/19 AI generated

VI Ka 73/19 · Sąd powszechny

Case Number VI Ka 73/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 73/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 5 1CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z 3 października 2018 roku sygn. akt II K 33/18 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3.

Legislator headnote

AI generated

art. 438 pkt 1 k.p.k, art. 438 pkt 2 k.p.k, art. 438 pkt 3 k.p.k, art. 438 pkt 4 k.p.k, art. 439 k.p.k, art. 434 § 1 k.p.k; VI Ka 73/19 · Sąd powszechny: Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.

Keywords

AI generated
psychiatric evidence lack of witness credibility criminal responsibility proof of criminal intent unproven causation unproven judicial bias

Cited Legislation

AI generated
art. 438 pkt 1 k.p.k
Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k.
art. 438 pkt 2 k.p.k
438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.
art. 438 pkt 3 k.p.k
– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.
art. 438 pkt 4 k.p.k
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k.
art. 439 k.p.k
– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k.
art. 434 § 1 k.p.k
W postępowaniu odwoławczym toczącym się w sprawie, w której nie wniesiono środka odwoławczego na niekorzyść, nie narusza zakazu określonego w art. 434 § 1 k.p.k.
art. 437 § 2 k.p.k
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
art. 454 § 1 k.p.k

Cited Case Law

AI generated
V KK 499/05
WYROK Z DNIA 6 LIPCA 2006 R.
AI generated
II Ka 208/25
Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 208/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
VI Ka 526/25
Sygn. akt VI Ka 526/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 grudnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli (spr.) Sędzia Robert Bednarczyk Sędzia Daniel Strzelecki Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kamiennej Górze Krzysztofa Juszczaka po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy W. W. ur. (...) w N. s. I., U. z domu T. oskarżonego z art. 281 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 279 § 1 kk i art. 288 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 23 czerwca 2025 r. sygn. akt II K 121/25 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego W. W. w ten sposób, że: 1. w pkt 1 części dyspozytywnej obniża orzeczoną wobec oskarżonego karę pobawienia wolności do 1 (jednego) roku, 2. w pkt 2 części dyspozytywnej obniża orzeczoną wobec oskarżonego karę pobawienia wolności do 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy, 3. stwierdza, że kara łączna pozbawienia wolności z pkt 3 części dyspozytywnej straciła moc i na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, 4. w pkt 5 części dyspozytywnej wysokość orzeczonej kwoty tytułem obowiązku naprawienia szkody na rzecz (...) K. B., S. Z. sp. j. z siedzibą w N. obniża do kwoty 3.690,00 złotych (trzy tysiące sześćset dziewięćdziesiąt złotych); II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. W. N. kwotę 840,00 złotych tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze 193,20 złotych tytułem podatku od towarów i usług oraz dalsze 75,00 złotych złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę odwoławczą; IV. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 526/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 23 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 121/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty W. W. Pomimo stanu zdrowia oskarżony w chwili popełnienia obu czynów objętych aktem oskarżenia nie miał zniesionej ani ograniczonej zdolności rozpoznania ich znaczenia ani zdolności pokierowania swoim postępowaniem. Ustna uzupełniająca opinia biegłych lekarzy psychiatrów R. F. i O. W. (2) 232v-233v 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Ustna opinia biegłych lekarzy psychiatrów R. F. i O. W. (2) W niniejszej sprawie ustalono, że wobec oskarżonego toczyło się uprzednio postępowanie przed Sądem Rejonowym w Kamiennej Górze zakończone wydaniem postanowienia z dnia 3 września 2024 r w sprawie o sygn. akt II K 184/24 o umorzeniu postępowania w oparciu art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 31 § 1 k.k. W aktach sprawy wskazanego postępowania znalazła się opinia tych samych biegłych lekarzy psychiatrów co w niniejszej sprawie tj. R. F. i O. W. (2) , w której stwierdzono, iż w chwili czynu oskarżony W. W. miał całkowicie zniesioną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postpowaniem. W realiach przedmiotowej sprawy tożsami biegli wydali odmienną opinię, nie stwierdzając takich okoliczności. Sąd Okręgowy rozszerzył postepowanie dowodowe zasięgając ustnej opinii biegłych na rozprawie głównej, którzy szczegółowo wyjaśnili przyczyny zaistniałych różnic w opiniach sporządzonych w obu postępowaniach. Ustna opinia biegłych lekarzy psychiatrów została wydana przez osoby posiadające wiedzę i kwalifikacje z zakresu psychiatrii, w tym stanie rzeczy opinia ta jest wiarygodna. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1.naruszenie przepisów: - art. 7 kpk poprzez dokonanie, w sposób sprzeczny z zasadami logiki oceny dowodu z opinii sądowo-psychiatrycznej, uznanie, że opinia ta jest wiarygodna i może stanowić podstawę ustalania stanu faktycznego wyroku, a w konsekwencji uznanie, że oskarżony w chwili czynu mógł pokierować swoim postępowanie, podczas gdy opinia ta stoi w sprzeczności z obiektywnie stwierdzonym stanem zdrowia oskarżonej – stwierdzonej przewlekłej choroby psychicznej w postaci schizofrenii paranoidalnej, opiniami biegłych sądowych wydanych w innych sprawach z udziałem oskarżonego, a przede wszystkim opinia ta nie uwzględnia zachowań oskarżonego w okresie zarzucanych mu czynów polegających na urojeniach, co wynika z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków tj. matki i brata oskarżonego, o których to okolicznościach biegli nie wiedzieli wydając swoją opinię; - art. 7 kpk poprzez dokonanie, oceny zeznań świadków U. W. i O. W. (1) w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, poprzez uznanie że z ich zeznań nie wynika kiedy dokładnie miałoby dochodzić do wystąpienia u oskarżonego zaburzeń umysłowych, podczas gdy O. W. (1) wprost wskazuje, że takie zachowania miały miejsce zimą, a więc w okresie zarzucanych oskarżonemu czynów oraz podważanie a priori wiarygodności ich zeznań, tylko z tego powodu że są rodziną oskarżonego; - art. 167 kpk poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji dowodów zmierzających do ustalenia rzeczywistego rozmiaru szkody poniesionej przez (...) K. B., S. Z. sp. j. z siedzibą w N., skoro podmiot ten prowadzący działalność gospodarczą zapewne posiadał ubezpieczenie od zniszczenia mienia, zatem rzeczywiście poniesiona szkoda mogła być mniejszych rozmiarów a nawet naprawiona w całości -art. 283 kk poprzez jego niezastosowanie i nie uznanie, że zarzucany oskarżonemu czyn z pkt I części wstępnej wyroku nie stanowi przypadku mniejszej wagi, podczas gdy dowody zebrane w sprawie dotyczące wartości skradzionego mienia oraz niewielkich obrażeń ciała M. P. pozwalają na przyjęcie kwalifikacji zarzucanego oskarżonemu czynu w oparciu o ten właśnie przepis - art. 288 § 1 kk poprzez jego zastosowanie i przyjęcie go jako elementu kwalifikacji zarzucanemu oskarżonemu czynu z pkt II części w wstępnej wyroku, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zniszczenie szyby było elementem kradzieży z włamaniem, zatem stanowiło sposób realizacji znamion przestępstwa z art. 279 § 1 kk i w związku z tym przepis ten powinien stanowić jedyną podstawę kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2.rażącej niewspółmierności kary polegającej na wymierzeniu oskarżonemu kary przekraczającej stopień winy i społecznej szkodliwość zarzucanego czynu poprzez przecenienie okoliczności obciążających i niedocenieni okoliczności łagodzących. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 i 2 Głównym celem apelacji pozostawało wykazanie naruszenia szeregu przepisów procesowych, które miały prowadzić do błędnego ustalenia faktów oraz niesłusznego przypisania winy oskarżonemu przez Sąd Rejonowy. W tym zakresie apelacja okazała się chybiona. Sąd Okręgowy rozpoznając apelację nie stwierdził uchybień procesowych, które mogłyby wpłynąć na merytoryczne ustalenia Sądu I instancji. Zarówno ocena dowodów, jak i przypisanie winy oskarżonemu, zostały przeprowadzone w sposób swobodny, zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, czemu nie sprzeciwia się postępowanie dowodowe przeprowadzone na rozprawie apelacyjnej. Apelacja była jednak w niewielkim zakresie zasadna, co skutkowało istotną zmianą wyroku, w szczególności odnośnie wymiaru orzeczonej kary. Na wstępie należy zaznaczyć, że apelujący nie kwestionował dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodów w zakresie dotyczącym przypisania sprawstwa oskarżonemu. W niniejszej sprawie aktem oskarżenia objęto dwa odrębne zachowania. Pierwsze z nich miało polegać na zaborze alkoholu przy użyciu przemocy wobec pracownika ochrony sklepu w dniu 18 lutego 2025 r., skutkującym obrażeniami naruszającymi integralność ciała, których okres leczenia nie przekroczył 7 dni. Drugie zachowanie dotyczyło kradzieży sprzętu komputerowego w nocy z dnia 23 na 24 grudnia 2024 r., po wcześniejszym wybiciu witryny sklepowej. W toku postępowania zgromadzono dowody jednoznacznie wskazujące na sprawstwo oskarżonego, które zostały szczegółowo przez Sąd Rejonowy rozważone. Poczyniona w tym zakresie ocena dowodów znalazła odzwierciedlenie w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Odnośnie pierwszego czynu, świadek M. P. (1), będący „ochroniarzem” biorącym udział w zdarzeniu, jednoznacznie rozpoznał oskarżonego, wskazując go jako sprawcę. Natomiast w odniesieniu do drugiego czynu oskarżony przyznał się do jego popełnienia, a w jego mieszkaniu funkcjonariusze Policji znaleźli skradziony sprzęt, który oskarżony dobrowolnie wydał, co potwierdza jego sprawstwo. Dodatkowo, oba zdarzenia zostały zarejestrowane przez monitoring sklepowy, a nagrania te, stanowiące część materiału dowodowego, potwierdzają przebieg zdarzeń przedstawiany przez świadków, którzy obserwowali zaistniałe incydenty. Należy również zaznaczyć, że oba czyny charakteryzują się podobnym sposobem działania sprawcy, który polegał na przywłaszczeniu mienia w sposób gwałtowny i bezpośredni. Wobec powyższego, Sąd Rejonowy trafnie uznał, że oskarżony jest sprawcą ujawnionych czynów zabronionych. Apelacja nie miała na celu podważenia oceny dowodów w tej części, a podważała inne aspekty sprawy, w związku z czym brak jest potrzeby powielania rozważań Sądu I instancji w tym zakresie. Istotą wniesionej apelacji było podważenie dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów w zakresie zawinienia oskarżonego, w szczególności oceny opinii biegłych psychiatrów R. F. i O. W. (2), w tym także w zestawieniu z relacją świadków U. W. i O. W. (1) będących najbliższą rodziną oskarżonego. Należy zauważyć, że Sąd Rejonowy uznał powyższe dowody za wiarygodne, również w tej części, która wskazywała na okoliczności korzystne dla oskarżonego z perspektywy jego interesu procesowego. W istocie apelujący kwestionuje wyprowadzone na podstawie tych dowodów ustalenia faktyczne, które zostały przyjęte przez Sąd Rejonowy jako podstawa orzeczenia, prowadząc do wniosku, że oskarżonemu w realiach przedmiotowej sprawy można przypisać winę w zakresie obu czynów objętych aktem oskarżenia. Niemniej jednak, niezależnie od formy sformułowanych zarzutów, założenie apelującego jest błędne. Sąd Okręgowy, po dokonaniu szczegółowej analizy materiału dowodowego, nie stwierdził uchybień w ocenie dowodów ani w wyciągniętych wnioskach. W wyżej wymienionym zakresie. Dowody te, w tym opinie biegłych oraz relacje świadków, zostały prawidłowo ocenione przez Sąd Rejonowy, który na ich podstawie czynił trafne ustalenia faktycznie i prawidłowo przypisał oskarżonemu winę. Nie można tracić z pola widzenia, że w niniejszej sprawie pojawiły się wątpliwości co do poczytalności oskarżonego, które Sąd Rejonowy szczegółowo rozważył w uzasadnieniu wyroku. Warto zaznaczyć, że wątpliwości te nie wynikały z treści opinii biegłych, którzy jednoznacznie stwierdzili, iż oskarżony w czasie popełnienia czynu nie miał zniesionej ani ograniczonej poczytalności. Wobec oskarżonego toczyło się jednak odrębne postępowanie dotyczące innego czynu zabronionego przeciwko mieniu, popełnionego dnia 2 kwietnia 2024 r. Sprawa ta zakończyła się wydaniem przez Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze postanowienia z dnia 3 września 2024 r. sygn. akt II K 184/24, w którym postępowanie zostało umorzone na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 31 § 1 k.k. U podstaw takiego rozstrzygnięcia leżała przede wszystkim opinia biegłych psychiatrów R. F. i O. W., którzy stwierdzili, że w czasie popełnienia czynu oskarżony miał całkowicie zniesioną zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu. Opinia w tej sprawie została sporządzona przez tych samych biegłych, którzy opiniowali oskarżonego w niniejszej sprawie. Nie można przy tym pominąć faktu, że oba czyny zabronione, zarówno w tej sprawie, jak i w omawianym postępowaniu nie były popełnione w znacznym odstępie czasu, choć jak słusznie dostrzega w uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy dzieli je ponad 8 oraz ponad 10 miesięcy. W obu opiniach biegli zwrócili uwagę na istnienie u oskarżonego choroby psychicznej, jaką jest schizofrenia paranoidalna. Mając na uwadze treść zarzutu apelacji Sąd Okręgowy uznał, że konieczne jest uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych, którzy na rozprawie odwoławczej jednoznacznie wskazali powody rozbieżności w opiniach sądowo-psychiatrycznych wydanych na potrzeby niniejszego jak i wspominanego wyżej postępowania. Biegli w wydanej opinii ustnej wskazali, że odnośnie czynu zarzuconego w sprawie sygn. akt II K 184/24 Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze zakończonej umorzeniem postępowania na skutek zaistnienia okoliczności z art. 31 § 1 k.k. , oskarżony miał halucynacje słuchowe o charakterze imperatywnym, co wskazuje na psychotyczny charakter jego działań. Jednakże w chwili badania przeprowadzone na potrzeby niniejszej sprawy, oskarżony był w lepszym stanie psychicznym, a leczenie było już wdrożone. W rozpoznawanej sprawie biegli wykluczyli, aby zabór alkoholu w sklepie i atak na pracownika ochrony były wynikiem objawów choroby psychicznej, uznali je za skutek uzależnienia od alkoholu. Również odnośnie drugiego czynu biegli wskazali, że zabór sprzętu elektronicznego i pozostawienie łupu w miejscu zamieszkania pozostaje normalnym zachowaniem nie podejmowanym z przyczyn psychotycznych . Badanie oskarżonego nie wskazało, aby w niniejszej sprawie oskarżony słyszał głosy, podkreślali przy tym, że alkoholizm oskarżonego nie jest chorobą psychiczną. Biegli zaznaczyli również, że poczytalność oskarżonego była badana oddzielnie w kontekście każdego z zarzucanych mu czynów. W obu przypadkach, pomimo rozpoznanej choroby psychicznej, nie stwierdzono żadnych okoliczności wskazujących na choćby częściowe ograniczenie poczytalności oskarżonego. Zauważyli, że czyny zarzucane oskarżonemu nie były determinowane objawami choroby psychicznej, a halucynacje nie występowały w momencie popełnienia przestępstw. Biegli stanowczo zaznaczyli, że nie każda osoba z rozpoznaną schizofrenią paranoidalną jest automatycznie niepoczytalna w każdej sprawie. Wydana opinia na rozprawie odwoławczej wyjaśnia w sposób kompleksowy przyczyny rozbieżności pomiędzy opiniami sporządzonymi na potrzeby niniejszego postępowania oraz w poprzedniej sprawie. Opinia ta szczegółowo wskazuje powody, dla których biegli w niniejszej sprawie uznali, że oskarżony w chwili popełniania zarzucanych mu czynów był poczytalny. Wbrew stanowisku apelującego treść zeznań powoływanych w apelacyjnym zarzucie świadków U. W. i O. W. (1) została prawidłowo oceniona przez Sąd Rejonowy i na jej podstawie wyciągnięto właściwe wnioski. Z zeznań świadków wynika, że oskarżony cierpi na schizofrenię paranoidalną, a jego zachowanie jest zmienne, z jednej strony zdarza się, że funkcjonuje w granicach powszechnie przyjętej normy, z drugiej strony występują jednak objawy halucynacji, dezorganizacji myślenia oraz agresji. Ponadto, świadkowie – członkowie rodziny wskazują na trudności w przypilnowaniu regularnego przyjmowania leków przez oskarżonego, co mogło wpływać na jego stan psychiczny w okresie objętym aktem oskarżenia. Nie ma jednak dowodów na to, aby w chwili popełnienia przestępstwa oskarżony był pozbawiony możliwości rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem, czy też aby były one w znacznym stopniu ograniczone. O. W. (1) w składnych zeznaniach zaznaczał, że zimą oskarżony przyjmował leki. To pozostaje spójne z opinią biegłych, bowiem wykonując badania na potrzeby postępowań zauważyli poprawę w stanie zdrowia oskarżonego. Trafnie zatem Sąd Rejonowy, na podstawie powyższych dowodów, ocenionych jako w pełni wiarygodne, zestawiając ich treść z opinią biegłych psychiatrów wnioskował, że w inkryminowanym czasie nie zaistniały po stronie oskarżonego okoliczności natury psychicznej wyłączające winę. Przeprowadzony w postępowaniu odwoławczym dowód z uzupełniającej opinii biegłych jedynie potwierdza słuszność tychże ustaleń. Zatem, w świetle zebranego materiału dowodowego oraz opinii biegłych, Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że oskarżony w momencie czynu był w pełni poczytalny, a okoliczności związane z jego stanem zdrowia psychicznym nie wyłączają jego odpowiedzialności karnej. Z tego powodu apelacja w zakresie kwestionującym trafność przypisania oskarżonemu winy pozostawała w całości niezasadna. Nietrafnie również apelujący podnosił naruszenia art. 167 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zmierzających do ustalenia rzeczywistego rozmiaru szkody poniesionej przez (...) K. B., S. Z.sp. j. z siedzibą w N.. Sąd Rejonowy dysponował zeznaniami świadków w osobach wspólników wyżej wymienionej spółki oraz dokumentami które to dowody precyzyjnie wskazały wartość skradzionego towaru jak i ujawnionych szkód. Przesłuchany w charakterze świadka S. Z. zaznaczył, że koszt naprawy uszkodzonej w wyniku zdarzenia witryny sklepowej wyniósł 3690 zł. Nie jest to wygórowana cena, a zdarzenie spowodowało konieczność niezwłocznego naprawienia uszkodzonej witryny, ze względu na dalsze funkcjonowanie obiektu handlowego. Jednocześnie z korespondencji ubezpieczyciela wynika, że sprawa pozostaje w toku, a ubezpieczyciel nadal prowadzi czynności wyjaśniające dotyczące zgłoszonego zdarzenia. W dalszej części apelacji, niezależnie od sposobu sformułowania zarzutów, obrońca oskarżonego zakwestionował prawidłowość przyjętej kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu w punktach 1 i 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Również w tym zakresie środek odwoławczy okazał się chybiony, w toku kontroli instancyjnej nie stwierdzono uchybień mogących skutkować zmianą kwalifikacji prawnej czynów. Odnośnie pierwszego z przypisanych oskarżonemu czynów obrońca podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego zmierzał do wykazania, że w przedmiotowej sprawie zasadnym było przyjęcie, że przypisane oskarżonemu przestępstwo kradzieży rozbójniczej stanowiło wypadek mniejszej wagi. Należy podkreślić, że wypadek mniejszej wagi zachodzi wówczas, gdy znamiona przestępstwa cechuje niewysoka szkodliwość społeczna, zaś jego sprawca nie jest na tyle niebezpieczny dla społeczeństwa, aby zastosować w stosunku do niego zwykłą karę przewidzianą za popełnione przestępstwo ( zob. postanowienie SN z dnia 30 października 2015 r. IV KK 235/15 LEX nr 1938291) Okoliczności te nie zaistniały w przedmiotowej sprawie. Oskarżony godził w różne dobra prawnie chronione, działał z niskich pobudek, w celu utrzymania się przy skradzionym towarze popchnął pracownika ochrony sklepu powodując jego upadek i obrażenia ciała. Oskarżony działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim kradnąc alkohol, od którego jak ustalono w trakcie procesu pozostaje uzależniony. Powyższe wyklucza, aby społeczna szkodliwość omawianego czynu mogła zostać uznana za niewysoką. W realiach przedmiotowej sprawy Sąd Rejonowy wymierzając karę za omawiany czyn zabroniony dostrzegł, że rozmiar szkody jak i obrażenia ciała pokrzywdzonego nie były wielkie, jednak społeczna szkodliwość czynu przypisanego oskarżonemu wciąż pozostaje znaczna. Sposób działania oskarżonego, polegający na rażącym lekceważeniu prawa własności oraz zignorowaniu interwencji pracownika ochrony sklepu, a także dążeniu do utrzymania się przy skradzionym towarze za wszelką cenę, nawet kosztem zdrowia osoby wykonującej prawidłowo swoje obowiązki służbowe, świadczy o tym, że oskarżony stwarzał zagrożenie dla innych osób i porządku prawnego. To jednoznacznie wyklucza, aby w przedmiotowej sprawie zaistniał wypadek mniejszej wagi wskazany w art. 283 k.k. Chybiony pozostawał również zarzut zmierzający do zakwestionowania kwalifikacji prawnej drugiego z przypisanych oskarżonemu czynów, który miałby nie wypełniać znamiona przestępstwa z art. 288 § 1 k.k., w sytuacji gdy przypisano mu przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. Ustawodawca co prawda przewiduje, że w przypadku przestępstwa kradzieży z włamaniem co do zasady wymagana jest ingerencja w materialną przeszkodę, jednak nie w każdym przypadku prowadzi to do pomijalnego zbiegu przestępstw. Zarówno doktryna, jak i praktyka orzecznicza wskazują, że przy kwalifikacji prawnej istotne znaczenie ma wartość szkody wyrządzonej wskutek kradzieży z włamaniem, a rozróżnienia wymaga sytuacja, gdy wartość uszkodzeń mienia jest niewielka, od sytuacji, gdy zbliża się do lub przewyższa wartość skradzionego mienia. Druga z tych sytuacji zachodzi w przedmiotowej sprawie, gdyż spowodowane przez oskarżonego uszkodzenia witryny sklepowej przewyższały wartość przedmiotów, które w chwili kradzieży z włamaniem zostały zabrane. Możliwe jest dokonanie kwalifikacji kumulatywnej z art. 279 k.k. i art. 288 § 1 k.k., w zw. art. 11 § 2 k.k., gdy wartość zniszczonego mienia jest równa lub większa niż wartość mienia zabranego przez sprawcę (Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k. pod. red. prof. A.Zolla, Wydawnictwo Zakamycze 2006 r.). Zasadnie natomiast apelujący podniósł zarzut rażącej niewspółmierności kary, który objawiał się niedostrzeżeniem okoliczności łagodzących oraz nadmiernym wyeksponowaniem okoliczności obciążających oskarżonego. Apelacja w tym zakresie okazała się trafna, co doprowadziło do zmiany wyroku, choć nie w takim zakresie, jak oczekiwał skarżący. Na wstępie podkreślić należy, że zarzut rażącej niewspółmierności kary jest zasadny wyłącznie wtedy, gdy z ujawnionych okoliczności, które powinny znacząco wpływać na wymiar kary, wynika wyraźna różnica między karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, którą należałoby wymierzyć przy prawidłowym zastosowaniu zasad wymiaru kary. Zarzut ten można podnieść tylko wtedy, gdy kara nie uwzględnia w odpowiedni sposób ani okoliczności popełnienia przestępstwa, ani osobowości sprawcy, w efekcie stając się karą społecznie odbieraną jako niesprawiedliwa. Nie każda różnica w ocenie wymiaru kary uzasadnia taki zarzut, tylko różnica zasadnicza, czyli niewspółmierna w stopniu nieakceptowalnym. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1973 r. III KR 254/73, OSNPG 1974/3-4/51). W realiach przedmiotowej sprawy uznać należało, że orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe jak i kara łączna jawią się jako nieakceptowalne, rażąco niewspółmierne. Sąd I instancji przeszacował znaczenie okoliczności wpływających na wymiar kary. Błędne pozostawało stanowisko wyrażone w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, że choroba oskarżonego została wykorzystana do popełniania czynów. Uprzednia niekaralność oskarżonego jednoznacznie wskazuje, że nie jest on osobą całkowicie zdemoralizowaną. W stosunku do interweniującego pracownika ochrony oskarżony nie wykazał ponadprzeciętnej agresji. Sposób działania oskarżonego, wartość skradzionego mienia oraz wysokość szkody w przypadku tego czynu, nie są nadmiernie wysokie. Ponadto przyznanie się do drugiego czynu i dobrowolne wydanie skradzionego towaru funkcjonariuszom policji w znacznej mierze ułatwiło rozpoznanie sprawy. Zaistniała szkoda w tym przypadku została w dużej mierze naprawiona poprzez zwrócenie mienia przez oskarżonego. Sąd Okręgowy uznał, że orzeczone przez Sąd I instancji kary jednostkowe były niewspółmierne surowe, biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności, tym samym także wymagała nowego wymiaru kara łączna pozbawienia wolności. Niemniej kara izolacyjna jest jedyną, która może skutecznie wpłynąć na oskarżonego, zmuszając go do przestrzegania porządku prawnego. W przekonaniu Sądu Okręgowego brak jest podstaw do zastosowania postulowanej przez skarżącego obrońcę kary sekwencyjnej z art. 37b k.k. Biegli psychiatrzy stwierdzili, że oskarżony powinien kontynuować leczenie, może odbyć terapię na odpowiednim oddziale w warunkach zakładu karnego ( k. 233 ). Kara ma na celu przede wszystkim uświadomienie powagi i naganności dotychczasowego postępowania i wymiar kar wskazany w wyroku Sądu Okręgowego czyni to we właściwy sposób. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania - zmianę kwalifikacji prawnej czynu z pkt I części wstępnej wyroku poprzez uznanie, że przestępstwo to stanowiło przypadek mniejszej wagi określony w art. 283 kk - zmianę kwalifikacji prawnej czynu z pkt II części wstępnej wyroku poprzez uznanie, że przestępstwo to kwalifikowane jest wyłącznie z art. 279 § 1 kk ewentualnie: - wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności i kary ograniczenia wolności, przy zastosowaniu art. 37b kk, za czyn z pkt I części wstępnej wyroku przy uznaniu, że stanowi to wypadek mniejszej wagi określony w art.. 283 kk - wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności i kary ograniczenia wolności, przy zastosowaniu art., 37b kk, za czyn z pkt II części wstępnej wyroku przy wyeliminowaniu z kwalifikacji prawnej czynu art. 288 § 1 kk - wymierzenie oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności i kary ograniczenia wolności przy zastosowaniu art. 37b kk Ewentualnie - wymierzenie oskarżonemu kary pobawienia wolności i kary ograniczenia wolności, przy zastosowaniu art. 37b kk za czyn z pkt I części wstępnej wyroku, - wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności i kary ograniczenia wolności, przy zastosowaniu art. 37b, za czynu pkt II części wstępnej wyroku, - wymierzenie oskarżonemu karty łącznej pozbawiania wolności i kary ograniczenia wolności przy zastosowaniu art. 37b kk ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wnioski powyższe były niezasadne mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej, niemniej uzasadniona była zmiana wyroku poprzez obniżenie kar jednostkowych pozbawienia wolności i orzeczenie nowej kary łącznej a także obniżenie wysokość orzeczonej kwoty tytułem naprawienia szkody w pkt 5 części dyspozytywnej wyroku do kwoty 3690 zł., o czym będzie jeszcze mowa poniżej. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok wobec oskarżonego W. W. w znacznej części tj. co do sprawstwa i winy oskarżonego, orzeczonego obowiązku naprawia szkody na rzecz (...) sp. z o.o. sp. j. z siedzibą we R., nawiązki na rzecz pokrzywdzonego M. P., zaliczonych okresów na podstawie art. 63 § 1 kk, kosztów procesu. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej tą część wyroku należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego W. W. w ten sposób, że w pkt. 1 części dyspozytywnej obniżył orzeczoną karę pozbawienia wolności do 1 roku, w pkt 2 części dyspozytywnej obniżył orzeczoną karę pozbawienia wolności do 1 roku i 2 miesięcy, stwierdził że kara łączna z pkt 3 części dyspozytywnej straciła moc i wymierzył oskarżonemu nową karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz w pkt 5 części dyspozytywnej wysokość orzeczonej kwoty tytułem obowiązku naprawienia szkody na rzecz (...) K. B., S. Z. sp.j. z siedzibą w N. obniżył do kwoty 3.690,00 zł. Zwięźle o powodach zmiany Sąd Okręgowy uznał, że orzeczone przez Sąd I instancji kary jednostkowe były niewspółmierne surowe, biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności, tym samym także wymagała nowego wymiaru kara łączna pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy uznał za zasadne obniżenie kary pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie 1 części dyspozytywnej do 1 roku, a kary orzeczonej w punkcie 2 do 1 roku i 2 miesięcy, co mieści się w granicach ustawowego minimum. Zmiana ta doprowadziła do utraty mocy orzeczenia o karze łącznej. Biorąc pod uwagę bliskość czasową i przedmiotową czynów przypisanych oskarżonemu, Sąd uznał, że stosownym jest orzeczenie kary łącznej w minimalnym wymiarze, tj. 1 roku i 3 miesięcy, stosując zasadę asperacji, zbliżoną maksymalnie do zasady absorpcji. Zważywszy ponadto że zwrócone zostało całe mienie skradzione z terenu sklepu (...) czego nie dostrzegł Sąd I instancji, należało obniżyć wysokość orzeczonej kwoty tytułem naprawienia szkody w pkt 5 części dyspozytywnej wyroku do kwoty 3690 zł. stanowiącej wartość rozbitej przez oskarżonego szyby. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. Zasada ne peius ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Na podstawie art. 22 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. W. N. kwotę 840 złotych tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym powiększoną o kwotę 193,20 złotych tytułem należnego podatku od towarów i usług oraz o dalszą kwotę 75,00 złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę odwoławczą. IV. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. mając na uwadze sytuację materialną W. W. oraz orzeczenie w niniejszej sprawie środków kompensacyjnych, Sąd Okręgowy stwierdził iż słusznym pozostaje zwolnienie oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postepowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięcia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana
IV KK 553/21
Sygn. akt IV KK 553/21 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk po rozpoznaniu w dniu 29 października 2021 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), sprawy K.G., K.B., E.B.K. i W.R. skazanych z art. 280 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanych od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 11 grudnia 2020 r., sygn. IX Ka […], zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.z dnia 9 czerwca 2020 r., sygn. IX K […], p o s t a n o w i ł:
I KK 123/21
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym.Postawiono w niej szereg zarzutów naruszenia art.
VI Ka 666/18
Apelacja obrońcy była bezzasadna, a zawarty w niej wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt VI Ka 73/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lutego 2020 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący sędzia Grażyna Tokarczyk Sędziowie Dariusz Prażmowski del. Piotr Pawlik Protokolant Barbara Szkabarnicka po rozpoznaniu w dniach: 13.03.2019r., 22.10.2019r., 25.11.2019r. i 28.01.2020 r. przy udziale Mariusza Jeziorskiego Prokuratora Prokuratury Rejonowej w C. sprawy 1. P. S. zd. B. ur. (...) w K. córki J. i A. oskarżonej z art. 204 § 1 i 2 kk przy zast. art. 12 kk, art. 286 § 1 kk;

2. D. S. ur. (...) w C. syna R. i J. oskarżonego z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, art. 278 § 1 i 5 kk i art. 275 § 1 kk i art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk przy zast. art. 64 § 1 kk, art. 204 § 1 i 2 kk przy zast. art. 12 kk w zw. z art. 64 § 1 kk;

3. A. W. ur. (...) w Ś. syna M. i M. oskarżonego z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, art. 278 § 1 i 5 kk i art. 275 § 1 kk i art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk przy zast. art. 64 § 1 kk, art. 286 § 1 kk i art. 275 § 1 kk i art. 270 § 1 kk przy zast. art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego i obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 3 października 2018 r. sygnatura akt II K 33/18 na podstawie art. 437 kpk, art. 438 kpk, art. 633 kpk, art. 624 § 1 kpk 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że a) w punkcie 1 w zakresie czynu zarzucanego P. S. zd.

B. w punkcie I oraz w punkcie 7 w zakresie czynu zarzucanego D. S. w punkcie VI ustalając, że z popełnionego przestępstwa oskarżeni osiągnęli korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 1.000 zł, b) w punkcie 2 w zakresie czynów zarzucanych P. S. zd. B. w punktach II, III i IV, w punkcie 4 w zakresie czynów zarzucanych D. S. w punktach I, II i III oraz w punkcie 9 A. W. w zakresie czynów zarzucanych w punktach I, II i III ustala, że - w dniu 18 marca 2015 roku w Ś. działając wspólnie i w porozumieniu oraz z inną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim wprowadzeniu przedstawiciela (...) S.A. w błąd co do osoby beneficjenta i zamiaru spłaty pożyczki doprowadzili (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pożyczki gotówkowej w kwocie 2000 zł, przy czym D.

S. czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Chorzowie z 19 czerwca 2009 roku, sygn. akt II K 95/09 na karę 2 lat pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 280 § 1 kk i art. 157 § 2 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk przy zast. art. 11 § 2 kk, którą odbył w okresie od 17.10.2008 r. do 17.10.2008 r., od 18.10.2008 r. do 18.10.2008 r. i od 12.05.2010 r. do 10.05.2012 r., a A. W. czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Chorzowie z 18 kwietnia 2011 r., sygn. akt 402/09 za przestępstwo z art. 286 § 1 kk na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, która odbył w ramach kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Chorzowie z 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II K 106/12, w okresie od 06.03.2006 r. do 22.09.2006 r. i od 23.10.2006 r. do 25.10.2006 r. i od 10.07.2009 r. do 29.11.2012 r., czym P. S. wyczerpała znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk, zaś D.

S. i A. W. wyczerpali znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk - w dniu 19 marca 2015 roku w B., działając wspólnie i w porozumieniu oraz z inną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim wprowadzeniu przedstawiciela (...) w błąd co do osoby beneficjenta i zamiaru spłaty pożyczki doprowadzili (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pożyczki gotówkowej w kwocie 1000 zł, przy czym D. S. czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Chorzowie z 19 czerwca 2009 roku, sygn. akt II K 95/09 na karę 2 lat pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 280 § 1 kk i art. 157 § 2 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk przy zast. art. 11 § 2 kk, którą odbył w okresie od 17.10.2008 r. do 17.10.2008 r., od 18.10.2008 r. do 18.10.2008 r. i od 12.05.2010 r. do 10.05.2012 r., a A.

W. czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Chorzowie z 18 kwietnia 2011 r., sygn. akt 402/09 za przestępstwo z art. 286 § 1 kk na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, która odbył w ramach kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Chorzowie z 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II K 106/12, w okresie od 06.03.2006 r. do 22.09.2006 r. i od 23.10.2006 r. do 25.10.2006 r. i od 10.07.2009 r. do 29.11.2012 r., czym P. S. wyczerpała znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk, zaś D. S. i A.

W. wyczerpali znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk - w dniu 23 marca 2015 roku w Ś., działając wspólnie i w porozumieniu oraz z inną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim wprowadzeniu przedstawiciela (...) S.A. w błąd co do osoby beneficjenta i zamiaru spłaty pożyczki doprowadzili (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pożyczki gotówkowej w kwocie 6100 zł, przy czym D. S. czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Chorzowie z 19 czerwca 2009 roku, sygn. akt II K 95/09 na karę 2 lat pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 280 § 1 kk i art. 157 § 2 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk przy zast. art. 11 § 2 kk, którą odbył w okresie od 17.10.2008 r. do 17.10.2008 r., od 18.10.2008 r. do 18.10.2008 r. i od 12.05.2010 r. do 10.05.2012 r., a A.

W. czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Chorzowie z 18 kwietnia 2011 r., sygn. akt 402/09 za przestępstwo z art. 286 § 1 kk na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, która odbył w ramach kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Chorzowie z 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II K 106/12, w okresie od 06.03.2006 r. do 22.09.2006 r. i od 23.10.2006 r. do 25.10.2006 r. i od 10.07.2009 r. do 29.11.2012 r., czym P. S. wyczerpała znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk, zaś D. S. i A.

W. wyczerpali znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, c) uchyla rozstrzygnięcia z punktów 14, 15 i 16, d) na podstawie art. 45 § 1 kk orzeka wobec oskarżonych P. S. zd. B. i D. S. na rzecz Skarbu Państwa przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa z art. 204 § 2 kk po 500 zł (pięćset złotych) od każdego z oskarżonych;

2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. G. i adw. M. J. (2) kwoty po 826,50 zł (osiemset dwadzieścia sześć złotych i pięćdziesiąt sześć groszy) obejmujące kwoty po 154,56 zł (sto pięćdziesiąt cztery złote i pięćdziesiąt sześć groszy) podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonych D. S. i A. W. z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

4. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze: - od P. S. zd. B. w kwocie 614,14 zł (sześćset czternaście złotych i czternaście groszy), - od D. S. w kwocie 1532,58 zł ( jeden tysiąc pięćset trzydzieści dwa złote i pięćdziesiąt osiem groszy), i obciąża tych oskarżonych opłatami za II instancję: - P. S. zd. B. w kwocie 300 zł (trzysta złotych), - D. S. w kwocie 400 zł (czterysta złotych);

5. zwalnia oskarżonego A. W. od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 73/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 5 1CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z 3 października 2018 roku sygn. akt II K 33/18 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3.

Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1.

Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. P. S. zd. B., D. S., A. W. zachowana zdolność R. S. do należytego pojmowania przedsiębranego działania w czasie czynów, które miały być popełnione na jego szkodę oraz zachowana zdolność postrzegania i odtwarzania swoich spostrzeżeń w chwili składania zeznań w postępowaniu przygotowawczym i sądowym opinia sądowo- lekarska 2307- 2319 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1.

D. S., P. S. zd. B. S. B. (1) w okresie zarzutu popełnienia przez oskarżonych przestępstwa z art. 204 § 2 kk pozostawała w związku i zamieszkiwała z D. L. (Ł.) w S. zeznania D. Ł. 2389 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1. opinia sądowo- lekarska Biegli lekarze neurolog i psychiatra po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną R. S. oraz przeprowadzeniu badania świadka, a także po zapoznaniu z aktami sprawy w szczególności w zakresie składania przez świadka zeznań, wydali opinię jasną, pełną i pozbawioną wewnętrznych sprzeczności. 0.12.2.2.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 2.1.2.1. zeznania D. Ł. Świadek zaprzeczył znajomości z oskarżonymi, jak i z S. B. (2) obecnie B., a brak jest podstaw do kwestionowania prawdziwości twierdzeń świadka. Z tezy dowodowej przedstawionej przez oskarżonego D. S. wynikać miało, że w okresie objętym zarzutem wymieniona miała zamieszkiwać ze świadkiem i jedynie odwiedzać oskarżonych w ich mieszkaniu.

Przeczą temu nie tylko krótkie zeznania świadka, ale relacje wszystkich osobowych źródeł dowodowych zgromadzone dotychczas w toku kilkuletniego już postępowania. Oskarżeni nigdy nie wspominali o powyższej sytuacji, a potwierdzali zarówno wynajęcie mieszkania przy ul. (...) obecnie B., jak i to, że w pewnym okresie zamieszkiwała wraz z nimi. Jeżeli miałaby mieszkać ze świadkiem oskarżeni od początku na tę okoliczność wskazywaliby, tym bardziej, że już w postępowaniu przygotowawczym ich zdecydowana postawa oraz przedstawiane dowody wykluczyły szereg okoliczności przedstawianych przez S. B. (1), w tym przetrzymywanie, czy stosowanie przemocy fizycznej, co wprost wynika z zakresu zaskarżenia, a czego zdaje się oskarżony wnioskujący o przeprowadzenie dowodu nie zauważył.

Nie przystaje do zasad logiki twierdzenie, jakoby oskarżony zgłaszał już wcześniej istnienie świadka, skoro mimo kierowania również pisemnych wniosków nigdy takiego nie sprecyzował ani on, ani jego obecna żona, zachowując bierność również przed sądem I instancji. O nieprawdziwości twierdzeń oskarżonego przekonuje też błędne wskazanie brzmienia nazwiska świadka (...), podczas, gdy świadek nosi nazwisko Ł.. Skoro miał on bywać u oskarżonych w mieszkaniu niewątpliwie takiego błędu oskarżony by nie zrobił, tym bardziej, że wypowiadanie nazwiska przez (...) jest trudniejsze dykcyjnie niż (...), co zwracałoby uwagę. 1STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.

Zarzut 3.1. obrońca z urzędu oskarżonego D. S. zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na przyjęciu błędnego założenia, że oskarżony D. S. dopuścił się zarzucanych mu przestępstw, podczas gdy zgromadzony w sprawie mate dowodowy nie daje ku temu podstaw - obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 7 kpk poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie w istocie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nie uwzględniającej wszystkich dowodów i ich wzajemnego związku, art. 410 kpk, art. 167 kpk w zw. z art. 366 §1 kpk poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego, mimo ciążącego na organie procesowym obowiązku przeprowadzania dowodów z urzędu oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Niezdolność osoby rozporządzającej mieniem do należytego pojmowania przedsiębranego działania może wynikać z braku odpowiedniego rozwoju psychicznego, niedostatecznej socjalizacji osoby, młodego wieku, upośledzenia umysłowego, zarówno takiego, które wyłącza zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem, jak i prowadzącego jedynie do ograniczenia tej zdolności.

Wystarcza, jeśli zostanie ustalone, że w czasie rozporządzenia mieniem osoba dokonująca tej czynności nie zdawała sobie sprawy z tego, jaką czynność prawną zawiera i jakie skutki prawne lub ekonomiczne wynikają lub mogą wynikać z tej czynności (Zoll A. (red.), Barczak-Oplustil A., Bielski M., Bogdan G., Ćwiąkalski Z., Dąbrowska-Kardas M., Kardas P., Majewski J., Raglewski J., Szewczyk M., Wróbel W. Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278–363, WK, 2016). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że stan zdrowia R.

S. sugerował, iż świadek mógł mieć problemy nie tylko z zachowaniem zdolności postrzegania i relacjonowania spostrzeżeń, ale również do pojmowania przedsiębranego działania. Równocześnie jednak jego relacje procesowe składane w początkowej fazie postepowania cechowała logiczność i znajdowały wsparcie w nie budzących wątpliwości okolicznościach zawierania umów objętych zarzutami. Co więcej, gdy chodzi o pożyczkę w (...) świadek "oszukał" oskarżonych podpisując umowę na uruchomienie kredytu 6.400 zł, z czego oskarżonym przekazał 4000 zł.

To oraz pogorszenie stanu zdrowia świadka przemawiało za potrzebą wypowiedzenia się przez biegłych, co do tego czy świadek miał zachowaną zdolność do należytego pojmowania przedsiębranego działania, a również w zakresie, o którym mowa w art. 192 § 2 kpk. Opinia biegłych lekarza i psychiatry nie pozostawia w tej mierze wątpliwości. Gdy chodzi o znamię czynu zabronionego przypisane oskarżonym, wypowiedzieli się w sposób stanowczy, że brak jest przekonujących dowodów w dokumentacji medycznej, by ze względu na stan psychiczny oraz neurologiczny R.

S. nie miał zachowanej zdolności należytego pojmowania przedsiębranego działania. W tym zatem zakresie, w jakim na etapie postępowania odwoławczego uzupełniono postępowanie dowodowe oraz uzyskano opinię, w omówionym zakresie zarzut apelacji obrońcy oskarżonego D. S., podobnie, jak i pozostałych obrońców okazał się zasadny. W odniesieniu jednak do czynów związanych z działaniem R. S. w zakresie kwestionującym ocenę dowodów oraz ustalenia faktyczne w jej oparciu poczynione, apelacje wywiedzione na korzyść oskarżonych są nieskuteczne.

Wskazani biegli, w sposób korelujący z wcześniejszymi opiniami wnioskowali, że stopień rozwoju umysłowego nie pozwalał na precyzyjne odtworzenie wszystkich szczegółów idealnie, ale materiał zamieszczony w aktach sprawy dowodzi, iż jego wypowiedzi stanowiły ciąg logiczny, aczkolwiek ta logika nie cechowała się "wysokim stopniem doskonałości". Stąd zbieżny do biegłych psychologów opiniujących świadka wniosek, że brak jest w dokumentacji medycznej przekonujących dowodów, że świadek nie miał zachowanej zdolności postrzegania i odtwarzania swoich spostrzeżeń.

Taki wniosek znajduje wsparcie w dostrzeżonym przez biegłych sposobie relacjonowania zdarzeń z udziałem oskarżonych, począwszy od opowiedzenia o nich I. M., po przesłuchania. W sposób zachowujący chronologię przedstawiał zatem świadek pierwsze spotkanie z oskarżonymi, czy raczej najście na jego mieszkanie i żądanie wydania pieniędzy pod groźbą pobicia oraz przeszukiwanie mieszkania (brak zarzutu usiłowania rozboju). Doprowadzenie do zawarcia pierwszej z umów. Uprowadzenie go z miejsca zamieszkania (brak zarzutu pozbawienia wolności, chociaż bez wątpienia nie miał możliwości dysponowania swoją osobą, niezależnie od tego czy pomieszczenie, w którym później przebywał było zamknięte na zamek, czy jedynie nadzorowane).

Groźbę pobicia w wypadku, gdyby chciał uciekać (brak zarzutu). Kolejne umowy. Wypuszczenie, aż po zdarzenia z 13 kwietnia (brak zarzutu naruszenia miru domowego). Podobną sekwencję zdarzeń przekazał świadek w kolejnych relacjach, w tym w trakcie eksperymentu procesowego, a te po części znajdują nawet potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonych, szczególnie P. S.. Sąd I instancji poddał zgromadzone dowody drobiazgowej wręcz ocenie, z którą należało się zgodzić i nie da się jej przeciwstawić jedynie twierdzenia o niewiarygodności R.

S., zwłaszcza w świetle opinii biegłych oraz konsekwencji i korelacji z ujawnionymi obiektywnymi okolicznościami. Twierdzenia oskarżonych o długu, jaki miał u nich mieć świadek nie tylko nie są zgodne, bo nie potrafili D. S. z A. W. sensownie przekonać w jakich okolicznościach powstał dług, kto był wierzycielem, a także nie przystają do wysokości pożyczek/kredytów pozyskanych na poczet spłaty. Co więcej w oderwaniu pozostaje potrzeba wizyty 13 kwietnia. W zakresie zachowań związanych z S. B. (1) poprzednio B., po części apelujący, ale i skazany wydaje się nie dostrzegli, być może ze względu na brak uzasadnienia tego zarzutu w akcie oskarżenia, że już prokurator krytycznie ocenił zeznania tego świadka, ograniczając oskarżenie wyłącznie do ułatwienia prostytucji i czerpania z tego korzyści majątkowej.

Zdyskwalifikowane zostały zatem wszystkie opowieści o porywaniu, przetrzymywaniu, pobiciu i zmuszaniu. Nie może natomiast budzić wątpliwości, że w okresie kiedy świadek pozostawała w kontakcie z oskarżonymi, a zatem gdy mieszkała przy ul (...) i później z oskarżonymi, uprawiała prostytucję, co prócz jej zeznań potwierdzają zeznania M. C. oraz dokumentacja fotograficzna pomieszczenia, do którego dostęp mieli oskarżeni. Także D. S. informowała oskarżonych czym para się świadek. Obrońca D. S. kwestionuje możliwość przypisania oskarżonemu odpowiedzialności w oparciu o ewentualne przypuszczenie, że świadek uprawia prostytucję.

Z tym można się zgodzić, ale biorąc pod uwagę wcześniejszy tryb życia świadka, wprowadzenie jej do rodziny oskarżonego przez jego kuzynkę, która też poinformowała czym ta się zajmuje, uprawnionym jest nie tylko ustalenie, że oskarżeni te okoliczność znali, ale też, że udzielając jej miejsca do takiej profesji ułatwiają uprawianie prostytucji. W świetle zasad doświadczenia życiowego, oczywistym też jest, że w stosunkowo długim okresie czasu świadek uzyskiwała dochody, a nie wyłącznie opierała się na wsparciu oskarżonych, skoro nawet mogła sobie pozwolić na posiadanie psa.

To nie wyklucza wspierania jej odzieżą, czy pożywieniem. Przy czym w zakresie oceny dowodu z zeznań tego świadka zauważalna jest niekonsekwencja, tak prokuratora, jak i Sądu. Ustalając osiągniętą korzyść majątkową na kwotę 10.000 zł. organy te posiłkowały się wyliczeniami świadka zaprezentowanymi w toku zeznań, w których opisywała stawki klientów, co miało być narzucone przez oskarżonych, zachowania jakie wobec niej mieli podejmować, aby wymusić efektywną pracę, a przecież w tej mierze uwierzyć świadkowi nie można.

Nie sposób też do wskazanej kwoty dojść wyolbrzymioną częstotliwością przyjmowania klientów. Dlatego uwzględniając wyjaśnienia obojga oskarżonych o uzyskaniu przez świadka 1000 zł i przekazaniu tej kwoty na poczet kosztów zamieszkania jeszcze na ul. (...) należało dojść do wniosku, że w sposób nie budzący wątpliwości tylko taka suma korzyści przekazanej przez świadka oskarżonym, możliwa jest do wykazania. Wniosek zmiana zaskarżonego wyroku w punkcie 4, 5, 6 i 7 poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

W postępowaniu odwoławczym toczącym się w sprawie, w której nie wniesiono środka odwoławczego na niekorzyść, nie narusza zakazu określonego w art. 434 § 1 k.p.k. zmiana zaskarżonego wyroku polegająca na przyjęciu w opisie czynu, że fakty uznane za udowodnione wypełniają inne, niż wskazane w tym wyroku, alternatywne znamiona przestępstwa tego samego typu ( tak SN w orzeczeniu z 6.07.2006 r. V KK 499/05, OSNKW 2006/10/94, OSP 2007/7-8/90, Prok.i Pr.-wkł. 2007/2/7, Biul.SN 2006/10/22). Dlatego wobec ustalenia, że R. S. nie miał zachowaną zdolność należytego pojmowania przedsiębranego działania, przyjąć trzeba było, że nie był on pokrzywdzonym oszustwami, ale współdziałającym w ich dokonaniu (odmienna mogłaby być ocena stanu jego poczytalności), a co za tym idzie wobec tego, że w typie czynu zabronionego z art. 286§1 kk przewidziane są alternatywne znamiona przestępstwa, koniecznym było zbadanie, czy w zakresie ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd (wobec zaskarżenia wyroku w tej części wyłącznie na korzyść oskarżonych) możliwym jest przypisanie oskarżonym wypełnienia znamion tej normy prawnej w związku z realizacją innego znamienia, a zatem wprowadzenia w błąd bądź wyzyskania błędu.

Biorąc pod uwagę podobne konstrukcje opisów przypisanych oskarżonym zachowań, a tym samym ustaleń przez sąd dokonanych, sąd odwoławczy poddał je analizie. Sąd I instancji ustalił, że oskarżeni w ustalonych datach i miejscach: działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim wyzyskaniu niezdolności R. S. do należytego pojmowania przedsiębranego działania, doprowadzili do tego, że w/wym. zawarł umowę pożyczki gotówkowej ze wskazanym podmiotem na wskazaną kwotę , po czym nie uregulowali wynikających z tej transakcji rat, czym doprowadzili R.

S. i wskazany podmiot do niekorzystnego rozporządzenia w kwocie owej pożyczki. W ustaleniu tym zawarto zatem współdziałanie i to również z R. S., czyli inną osobą, ustalono też rozporządzenie i jego niekorzystność ze strony pożyczkodawcy, skoro raty pożyczek nie były spłacane, dodatkowo skoro z ustaleń wynika, że umowy zawierane były przez R. S., a nie miał być on beneficjentem, nie miał zatem dokonywać spłat, a nie po to też działali oskarżeni, aby ciężar finansowy przejmować, to z opisu wynika również wprowadzenie przedstawiciela pożyczkodawcy ( osobę podejmującą czynności z udziałem nominalnego pożyczkobiorcy) w błąd co do osoby beneficjenta wsparcia finansowego, jak i zamiaru spłaty tegoż zgodnie z treścią umowy.

Równocześnie takie ustalenia pozostają w granicach oskarżenia, które zakreślone są przez osadzone w miejscu i czasie zdarzenie historyczne z udziałem określonych osób. Dlatego nie mógł zostać uwzględniony wniosek o uniewinnienie oskarżonego, skoro pozostając w granicach zarzutu apelacji oraz w granicach oskarżenia oskarżonemu nadal można przypisać wypełnienie znamion czynu zabronionego, co do którego ustalono jego popełnienie w zaskarżonym wyroku, a zmiana opisu czynu jedynie porządkuje znamiona już ustalone i eliminuje to, które nie zostało zrealizowane, a zatem niezdolność R.

S. do należytego pojmowania przedsiębranego działania. W zakresie zaś czynu z art. 204§2 kk w ramach zarzutu apelacji konieczne było jedynie ustalenie, wysokości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonych z przestępstwa na kwotę nie mniejszą niż 1.000 zł. W sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 439 kpk, ani z art. 437§2 zd. 2 kpk dlatego brak podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. 3.2. obrońca z wyboru oskarżonej P. S. zarzucił: - obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to naruszenie art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodu z wyjaśnień oskarżonej P. S. oraz zeznań pokrzywdzonej S. B. (2), a także nie wzięcie pod uwagę w sposób kompleksowy zeznań pozostałych świadków wskazujących na całkowity brak wiarygodności pokrzywdzonej - w zakresie obejmującym czyn z art. 204 §2 kk t.j., przez bezzasadne przyjęcie, że oskarżona swoim działaniem stworzyła pokrzywdzonej możliwość świadczenia usług seksualnych i jednocześnie czerpała z tego korzyść majątkową, - obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to naruszenie art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodu z wyjaśnień oskarżonej P. S. i zeznań świadka R.

S., przez bezzasadne przyjęcie, iż dokonała ona wspólnie i w porozumieniu z inną osobą przestępstwa oszustwa względem R. S., (...) S.A.,(...) i (...) S.A.; - obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, t.j. art. 5 § 2 kpk, poprzez nie wzięcie pod uwagę wszystkich płynących z materiału dowodowego niedających się usunąć wątpliwości dotyczących sprawstwa i winy oskarżonej i nie rozstrzygnięcie tych wątpliwości na jej korzyść - błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał na nie wpływ polegający na błędnym, dowolnym przyjęciu, że oskarżona jest winna popełnieniu przestępstwa z art. 204 § 2 kk oraz 286 § 1 kk t.j., działając w zamiarze bezpośrednim kierunkowym, t.j. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą ułatwiła S. B. (1) uprawianie prostytucji z którego to procederu czerpała korzyści majątkowe w łącznej kwocie nie mniejszej niż 10.000 zł oraz że, doprowadziła wraz z innymi osobami po uprzednim wyzyskaniu niezdolności R.

S. do należytego pojmowania przedsiębranego działania do zawarcia przez niego umów pożyczek gotówkowych po czym nie zostały one spłacone, gdy fakty powyższe zostało ustalone głównie na podstawie zeznań S. B. (2) i R. S., a i w ty zakresie, jak to uczynił Sąd w pozostałym, nie można uznać tychże zeznań za wiarygodne ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W części zbieżnych zarzutów i twierdzeń apelacji obrońcy D. S., powyżej przedstawione rozważania aktualne są również w odniesieniu do apelacji wywiedzionej na korzyść P. S..

Dodatkowo lakoniczność uzasadnienia apelacji , gdzie zrachowaniom związanym z R. S. obrońca poświęcił jedno zdanie, nakazuje zarzuty apelacji w tej części uznać za gołosłowne. Wobec szeroko przedstawionej przez sąd I instancji oceny dowodów, analizy informacji z nich wynikających oraz braku możliwości ustalenia w tym zakresie braku logiki, sprzeczności z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, zarzuty środka odwoławczego są zasadne o tyle, o ile w wyniku zarzutów apelacji obrońcy D. S. konieczna była zmiana zaskarżonego wyroku.

Można nawet zauważyć, że w wypadku P. S., w razie braku apelacji pozostałych oskarżonych koniecznym byłoby działanie przez sąd odwoławczy z urzędu zgodnie z art. 440 kpk. Wniosek zmiana zaskarżonego orzeczenia i uznanie oskarżonej P. S. za niewinnej popełnienia zarzuconych jej czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sąd Pierwszej Instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Apelujący nie przedstawił żadnych argumentów pozwalających podważyć ustalenia Sądu I instancji, gdy chodzi o wypełnienie co do zasady znamion art. 204§2 kk oraz art. 286§1 kk przez oskarżoną. W zakresie szerszym aktualne są rozważania wskazane przy omówieniu wniosków apelacji obrońcy D. S.. W sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 439 kpk, ani z art. 437§2 zd. 2 kpk dlatego brak podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. 3.3. obrońca oskarżonego A. W. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na przyjęciu że oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na pewne poczynienie takich ustaleń ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Biegli opiniujący w postępowaniu odwoławczym w sposób korelujący z wcześniejszymi opiniami stwierdzili, że stopień rozwoju umysłowego R.

S. nie pozwalał na precyzyjne odtworzenie wszystkich szczegółów idealnie, ale materiał zamieszczony w aktach sprawy dowodzi, iż jego wypowiedzi stanowiły ciąg logiczny, aczkolwiek ta logika nie cechowała się "wysokim stopniem doskonałości". Stąd zbieżny do biegłych psychologów opiniujących świadka wniosek, że brak jest w dokumentacji medycznej przekonujących dowodów, że świadek nie miał zachowanej zdolności postrzegania i odtwarzania swoich spostrzeżeń. To, uprzednie opinie psychologiczne oraz ocena zeznań świadka, który w kwestiach zasadniczych zachował konsekwencję w przekazywanych nie tylko w toku postepowania, informacjach, nie pozwala podważyć trafności ocen i ustaleń Sądu I instancji, apelująca również takich okoliczności, prócz ogólnikowych twierdzeń nie wykazała.

Wniosek zmiana zaskarżonego wyroku w punktach 9, 10 i 11 poprze uniewinnienie oskarżonego od popełnienia opisanych tam czynów, a w konsekwencji o uchylenie punktów 13, 14, 15 i 16 ewentualnie uchylenie wyroku zaskarżanej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Ustalenie wypełnienia przez oskarżonego A. W. znamion przestępstw mu przypisanych w alternatywnych znamionach do opisanych w zaskarżonym wyroku sprzeciwia się możliwości uniewinnienia oskarżonego.

Aktualne są wyżej wskazane wywody. W sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 439 kpk, ani z art. 437§2 zd. 2 kpk dlatego brak podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. 3.4. Prokurator zarzucił obrazę przepisu prawa materialnego, a to art. 45 § 1 kk polegającą na braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia w przedmiocie orzeczenia przepadku korzyści majątkowej jaką uzyskali w kwocie nie mniejszej niż 10 000 PLN oskarżeni P. B. i D. S. w związku z popełnieniem przestępstwa określonego w art. 204 § 2 kk ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Prokurator trafnie podniósł, że orzeczenie oparte o art. 45§1 kk ma charakter obligatoryjny w wypadku ustalenia uzyskania przez oskarżonego z popełnionego przestępstwa korzyści majątkowej, niepodlegającej przepadkowi przedmiotów wymienionych w art. 44 § 1 lub 6 kk, jeżeli korzyść lub jej równowartość nie podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi.

Wniosek orzeczenie na podstawie art. 45 § 1 kk w stosunku do oskarżonych P. B. oraz D. S. przepadku korzyści majątkowej w kwocie 10.000 PLN uzyskanej popełnienia przestępstwa określonego w art. 204 § 2 kk ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Co do zasady wniosek jest trafny, niemniej w wyniku kontroli odwoławczej zaskarżonego orzeczenia w zakresie zarzutów apelacji wniesionych na korzyść oskarżonych ustalono, że oskarżeni osiągnęli korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 1000 zł i dlatego jedynie taka wartość korzyści mogła zostać orzeczona w ramach rozstrzygnięcia z art. 45§1 kk, dodatkowo w częściach równych od każdego z oskarżonych czyli po 500 zł. 3.5.

Prokurator zarzucił rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonej P. B., która nie spełnia wymogów prewencji ogólnej i szczególnej oraz nie uwzględnia wysokiej społecznej szkodliwości czynów, których popełnienie zarzucono oskarżonej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd I instancji szacując karygodność zachowania oskarżonej, stopień społecznej szkodliwości zachowań, stopień winy oraz względy prewencyjne miał w polu widzenia wszystkie podniesione przez apelującego okoliczności, podobnie karalność oskarżonej, która jest następcza do zachowań objętych zarzutami.

Podzielić przy tym wypada stanowisko, że zastosowana sankcja o charakterze wolnościowym, choć nie pozbawionym surowości i dolegliwości, jest optymalną reakcją na zachowanie oskarżonej, a wykonywana na cele społeczne praca wzbudzi w niej przekonanie, że negatywne skutki popełniania przestępstw przekraczają płynące z tego korzyści. Co więcej taka właśnie kara, a zatem obowiązek własnoręcznego zadośćuczynienia społeczeństwu za popełnione przestępstwa osiągnie cel w zakresie społecznego oddziaływania. Wniosek zmiana poprzez: - orzeczenie na podstawie art. 45 § 1 kk w stosunku do oskarżonych P. B. oraz D.

S. przepadku korzyści majątkowej w kwocie 10 000 PLN uzyskanej popełnienia przestępstwa określonego w art. 204 § 2 kk - orzeczenie wobec oskarżonej P. B. kary: za czyn określony w pkt I wstępnej części wyroku, przy przyjęciu, że wyczerpuje on znamiona przestępstwa określonego w art. 204 § 2 kk - 2 miesięcy pozbawienia wolności i 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym m czyny określone w pkt II, III, IV części wstępnej wyroku, przy przyjęciu, że ostały one popełnione w warunkach określonych w art. 91 § 1 kk- 3 miesięcy pozbawienia wolności i 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym oraz kary łącznej za w/w przestępstwa w wymiarze: 3 miesięcy pozbawienia wolności i 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Orzeczone przez sąd I instancji kary nie rażą łagodnością, ani w zakresie doboru rodzaju kar, ani ich wymiaru. 1OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 1ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Uznanie winy oskarżonych w zakresie czynów o wskazanych w wyroku kwalifikacjach prawnych oraz wymierzone im kary i dalsze rozstrzygnięcia. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Zgromadzony materiał dowody poddany ocenie, której wbrew zarzutom apelacji obrońców oskarżonych nie można przypisać dowolności, sprzeczności z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, potwierdził wypełnienie przez oskarżonych znamion przestępstw, z uwzględnieniem okoliczności ujawnionych i ustalonych w wyniku podniesionych zarzutów apelacji w toku postępowania odwoławczego. 0.15.2.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.15.2.1. Przedmiot i zakres zmiany a) w punkcie 1 w zakresie czynu zarzucanego P. S. zd. B. w punkcie I oraz w punkcie 7 w zakresie czynu zarzucanego D. S. w punkcie VI ustalenie, że z popełnionego przestępstwa oskarżeni osiągnęli korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 1.000 zł, b) w punkcie 2 w zakresie czynów zarzucanych P. S. zd. B. w punktach II, III i IV, w punkcie 4 w zakresie czynów zarzucanych D. S. w punktach I, II i III oraz w punkcie 9 A. W. w zakresie czynów zarzucanych w punktach I, II i III ustalenie, że - w dniu 18 marca 2015 roku w Ś. działając wspólnie i w porozumieniu oraz z inną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim wprowadzeniu przedstawiciela (...) S.A. w błąd co do osoby beneficjenta i zamiaru spłaty pożyczki doprowadzili (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pożyczki gotówkowej w kwocie 2000 zł, w warunkach powrotu do przestępstwa w wypadku D.

S. i A. W., czym P. S. wyczerpała znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk, zaś D. S. i A. W. wyczerpali znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk - w dniu 19 marca 2015 roku w B., działając wspólnie i w porozumieniu oraz z inną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim wprowadzeniu przedstawiciela (...) w błąd co do osoby beneficjenta i zamiaru spłaty pożyczki doprowadzili (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pożyczki gotówkowej w kwocie 1000 zł, w warunkach powrotu do przestępstwa w wypadku D.

S. i A. W., czym P. S. wyczerpała znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk, zaś D. S. i A. W. wyczerpali znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk - w dniu 23 marca 2015 roku w Ś., działając wspólnie i w porozumieniu oraz z inną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim wprowadzeniu przedstawiciela (...) S.A. w błąd co do osoby beneficjenta i zamiaru spłaty pożyczki doprowadzili (...) S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pożyczki gotówkowej w kwocie 6100 zł, w warunkach powrotu do przestępstwa w wypadku D.

S. i A. W., czym P. S. wyczerpała znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk, zaś D. S. i A. W. wyczerpali znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, c) uchylenie rozstrzygnięcia z punktów 14, 15 i 16, d) na podstawie art. 45 § 1 kk orzeczenie wobec oskarżonych P. S. zd. B. i D. S. na rzecz Skarbu Państwa przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa z art. 204 § 2 kk po 500 zł od każdego z oskarżonych Zwięźle o powodach zmiany Jak wykazano w części odnoszącej się do zarzutów apelacji, w szczególności w omówieniu apelacji wywiedzionej na korzyść D.

S., koniecznym było ustalenie, że z przestępstwa z art. 204§2 kk P. S. i D. S. osiągnęli korzyść majątkową w kwocie co najmniej 1000 zł, zatem przepadkowi zgodnie z art. 45§1 kk podlegała kwota 1000 zł dzielona w częściach równych od obojga oskarżonych. W zakresie zachowań związanych z R. S., a wspólnych dla trojga oskarżonych ustalenia poczynione przez sąd I instancji z uwzględnieniem uzyskanej w toku postępowania odwoławczego opinii biegłych nakazywały przypisanie oskarżonym alternatywnych znamion przestępstw z art. 286§1 kk, a to wprowadzenie w błąd.

To oraz ustalenie, że R. S. nie był pokrzywdzonym lecz jednym ze współdziałających w popełnianiu przestępstw skutkować musiało uchyleniem orzeczeń na jego rzecz opartych o art. 46§1 kk. 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3 1Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3, 4 i 5 Zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. G. i adw. M. J. (2) kwot po 826,50 zł obejmujących kwoty po 154,56 zł podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonych D.

S. i A. W. z urzędu w postępowaniu odwoławczym, zgodnie z art. 29 ust 1 ustawy Prawo o adwokaturze. Zgodnie z art. 633 kpk w sytuacji, gdy apelacje wniesione na korzyść oskarżonych nie zostały uwzględnione, a dokonano zmiany na niekorzyść w wyniku apelacji oskarżyciela publicznego na zasadach ogólnych koszty postępowania odwoławczego ponoszą oskarżeni, przy czym na zasadach słuszności należało obciążyć wydatkami postepowania P. S. i D. S. w części związanej z udziałem tych oskarżonych, a zatem po 1/3 wydatku z tytułu ryczatłu za doręczenie wezwań, po 1/3 z tytułu uzyskania dokumentacji medycznej i opinii dotyczącej R.

S., dodatkowo D. S. z tytułu udzielonej mu w postępowaniu odwoławczym obrony z urzędu oraz kosztu doprowadzenia; nadto oskarżonych tych należało obciążyć opłatami od wymierzonych kar za II instancję. Oskarżeni są osobami w wieku i stanie zdrowia umożliwiającym zarobkowanie, brak wskazań, aby kosztów tych ponieść nie mogli, a zwolnieniu ich sprzeciwiają się względy słuszności. Zgodnie z art. 624§1 kpk zwolniono natomiast oskarżonego A. W. od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa, albowiem oskarżony odbywa karę pozbawienia wolności, co wraz z karą orzeczoną w niniejszej sprawie rodzi perspektywę wieloletniej izolacji więziennej tego oskarżonego, a tym samym wniosek, iż nie będzie on w stanie ponieść kosztów procesu związanych z postępowaniem w części jego dotyczącej. 1PODPIS 0.11.3.

Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego D. S. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja skazanie D. S. za ciąg trzech przestępstw z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk oraz za przestępstwo z art. 13 § 2 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za przestępstwo z art. 278 § 1 i 5 kk, art. 275 § 1 kk, art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, a także za przestępstwo z art. 204 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, z wszelkimi konsekwencjami 0.11.3.1.

Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonej P. S. zd.

B. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja skazanie P. S. zd. B. za przestępstwo z art. 204 § 2 kk oraz ciąg trzech przestępstw z art. 286 § 1 kk, z wszelkimi konsekwencjami 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k.

– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k.

☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego A. W. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja skazanie A. W. za ciąg przestępstw z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za przestępstwo z art. 13 § 2 kk w zw. z art. 282 kk w zw. z art. 64 § 1 kk oraz za przestępstwo z art. 278 § 1 i 5 kk, art. 275 § 1 kk, art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk (punkty 9, 10 ,11, 13, 14, 15 i 16) z wszelkimi konsekwencjami 0.11.3.1.

Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 4 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wobec P. B.: - brak obligatoryjnego orzeczenia z art. 45§1 kk, - kara orzeczona za ciąg przestępstw z art. 286§1 kk 0.11.3.1.

Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 5 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wobec D.

S. brak obligatoryjnego orzeczenia z art. 45§1 kk 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana