II Ka 173/22 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 238/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 czerwca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale Prokuratora Jarosława Kowalczyka po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2024 r. sprawy R. K. oskarżonego z art. 279 § 1 kk, art. 278 § 1 kk, art. 288 § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 24 listopada 2023 r. sygn. akt II K 139/21 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I wyroku eliminuje ustalenie, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, zaś z podstawy prawnej skazania eliminuje art. 283 kk i na podstawie art. 279 § 1 kk wymierza za ten czyn oskarżonemu R. K. karę 1 roku pozbawienia wolności; 2. w pkt III wyroku okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 15 czerwca 2016 r. godz. 14.20 do dnia 15 czerwca 2016 r. godz. 19.20 oraz od dnia 12 stycznia 2019 r. godz. 00.30 do dnia 8 października 2019 r. godz. 15.30 zalicza oskarżonemu na poczet wymierzonej mu w pkt I.1 kary pozbawienia wolności; 3. uchyla wyrok w części dotyczącej zarzutu z pkt II aktu oskarżenia i w tym zakresie sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Węgrowie; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego R. K. na rzecz Skarbu Państwa 180 złotych tytułem opłaty za obie instancje oraz 20 złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 238/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 24 listopada 2023 r. w sprawie II K 139/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------- ----------------- --------------------------------------------------------------------------- --------------------------- ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------- ----------------- --------------------------------------------------------------------- ------------------------ --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ -------------------------------------- ----------------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------------- ---------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. I. Obraza przepisów postępowania - art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. - mająca wpływ na treść orzeczenia, a polegająca na dokonaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie II aktu oskarżenia w sposób dowolny, wybiórczy, z przekroczeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez bezkrytyczne i nieuwzględniające ustaleń wynikających z innych dowodów odmówienie pełnej wiarygodności spójnym, konsekwentnym na przestrzeni całego wieloletniego postępowania w sprawie i znajdującym choćby częściowe potwierdzenie w pozostałych zebranych dowodach - w tym w relacjach procesowych świadków M. M. i P. K. - zeznaniom pokrzywdzonej A. S. i świadka D. B., przy jednoczesnym dowolnym daniu wiary sprzecznym z nimi wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonego w końcowej fazie przewodu sądowego, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego uniewinnienia R. K. od dokonania przypisanego mu w punkcie II aktu oskarżenia czynu zabronionego z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., mimo iż prawidłowa ocena tych dowodów prowadzić winna do całkowicie odmiennych wniosków i uznania oskarżonego za winnego dokonania tego czynu; II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na bezzasadnym i dowolnym przyjęciu, iż przypisany oskarżonemu R. K. w punkcie I czyn zabroniony z art. 279 § 1 k.k. stanowi wypadek mniejszej wagi, mimo iż rzetelna i wnikliwa ocena okoliczności tego czynu oraz właściwości osobistych sprawcy - w tym jego kilkukrotnej uprzedniej karalności - i postawy prezentowanej przezeń zarówno w chwili czynu, bezpośrednio po jego popełnieniu, jak i w toku postępowania prowadzi do odmiennego wniosku i w pełni uzasadnia utrzymanie kwalifikacji prawnej czynu przyjętej w akcie oskarżenia; III. rażąca niewspółmierność kary orzeczonej względem oskarżonego R. K. za przypisany mu w punkcie I czyn zabroniony z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k., wyrażająca się w niedostatecznym uwzględnieniu stopnia społecznej szkodliwości czynu, okoliczności związanych z jego popełnieniem, postawy oskarżonego w toku całego postępowania oraz celów kary w zakresie jej społecznego oddziaływania, w tym - represji, prewencji ogólnej i szczególnej poprzez wymierzenie mu za ten czyn kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 30 zł każda, podczas gdy okoliczności tego czynu oraz właściwości osobiste sprawcy, jego kilkukrotna uprzednia karalność - również za przestępstwa przeciwko mieniu - oraz postawa prezentowana przezeń w toku postępowania przemawiają za wymierzeniem mu za czyn kwalifikowany z art. 279 § 1 k.k. bezwzględnej kary 1 roku pozbawienia wolności, zaś w przypadku uznania, że zasadnym byłoby wymierzenie mu za czyn ten popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej obok kary pozbawienia wolności również kary grzywny na podstawie art. 33 § 2 k.k. - za określeniem wysokości jej stawki dziennej w sytuacji uzyskiwania przez oskarżonego zarobków miesięcznych w kwocie 20.000-30.000 zł w kwocie nie niższej niż 100 zł. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W wyniku wniesionych apelacji oskarżyciela publicznego i obrońcy, Sąd Okręgowy przeprowadził kontrolę instancyjną przedmiotowego postępowania, w którym to uwzględniając zasadność podniesionych przez prokuratora zarzutów, stwierdził konieczność dokonania zmian w wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie. Z uwagi na uchylenie wyroku w części dotyczącej zarzutu z pkt II aktu oskarżenia i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu, Sąd odwoławczy zobligowany był do sporządzenia z urzędu uzasadnienia w tej części. Sąd Okręgowy dostrzegł szereg uchybień w procedowaniu Sądu meriti, które niewątpliwie miały wpływ na treść zaskarżonego wyroku w zakresie zarzutu z pkt II aktu oskarżenia, tj. czynu z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Rodzaj i ranga tych uchybień uczyniły koniecznym wydanie orzeczenia kasatoryjnego w tej części rozstrzygnięcia. Słuszna argumentacja przytoczona przez oskarżyciela publicznego przekonała Sąd II instancji do przychylenia się do jego stanowiska, w którym to skarżący zakwestionował m.in. prawidłowość przeprowadzonej oceny dowodów, zwłaszcza poprzez nieobdarzenie walorem wiarygodności części depozycji oskarżycielki posiłkowej, czy świadka D. B., w których zeznawali wprost, konsekwentnie i logicznie na okoliczność zachowania oskarżonego, które wypełniało znamiona przedmiotowego czynu. W zeznaniach D. B. trudno doszukać się przesłanek świadczących o konfabulowaniu, mającym na celu fałszywe oskarżenie R. K., wynikającym z pobudek osobistych, co przyczyniło się do takiej właśnie oceny jego zeznań przez Sąd I instancji. D. B. musiałby podjąć się szeregu czynności, które skierowałyby na oskarżonego podejrzenie popełnienia czynu z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., podczas gdy tego nie uczynił, a jedynie ujawnił sposób postępowania oskarżonego. Taki przebieg wydarzeń wpłynął też na zmianę zachowania oskarżycielki posiłkowej w stosunku do oskarżonego, co w tym przypadku było niewątpliwie czymś naturalnym. Sąd Rejonowy nienależycie dokonał oceny wyjaśnień oskarżonego, nie wykazując dostatecznie powodów, którymi się kierował i nie konfrontując jego depozycji ze zgromadzonymi w sprawie dowodami. Ustalony przez Sąd Rejonowy fakt, iż zdemontowane przedmioty nie nadawały się do ponownego użycia, w żaden sposób nie uprawniał R. K. do ich zaboru wbrew wiedzy i woli pokrzywdzonej i nie świadczy o tym, że oskarżony nie dopuścił się kradzieży. Ustaleniom takim przeczą poza tym jednoznaczne z swej treści i konsekwentne zeznania D. B., których analizy Sąd meriti w zasadzie nie dokonał, ograniczając się m.in. do stwierdzenia, że zeznania te są sprzeczne z relacjami pozostałych świadków pracujących wówczas na działce oraz samej pokrzywdzonej. Sąd Rejonowy nie wykazał w żaden sposób w jakim zakresie nieuwzględnione części zeznań tych osób są ze sobą sprzeczne oraz na czym te sprzeczności miałyby polegać. Ustalenie, że oskarżycielka posiłkowa opierała się na relacjach osób trzecich wcale nie umniejsza wartości dowodowej jej zeznań. Tym bardziej, że skonfrontowała informacje uzyskane od D. B. z oskarżonym otrzymując zapewnienie, że zabrane przez niego przedmioty zostaną jej zwrócone. Podobnie, o ile subiektywność oceny sytuacji przez oskarżycielkę posiłkową mogłaby mieć znaczenie co do okoliczności związanych z czynem z pkt III aktu oskarżenia, to w przypadku czynu z pkt II a/o twierdzenie takie jest niezasadne, gdyż dopuszczenie się tego czynu przez oskarżonego wynika wprost z faktu swobodnego dysponowania przez niego przedmiotowym mieniem, wbrew woli oskarżycielki posiłkowej. Sąd ponadto niekonsekwentnie odniósł się do zeznań M. M. oraz J. W.. Uznając je za wiarygodne w całości, pominął wskazywane przez nich okoliczności dotyczące przedmiotów objętych zarzutem przy ustalaniu stanu faktycznego i ferowaniu wyroku. M. M. wskazywał bowiem m.in. na to, że oskarżony ładował na busa zdemontowaną kratę, która była przedmiotem sporu z oskarżycielką posiłkową, a którą oskarżony zobowiązywał się jej zwrócić, lecz tego nie uczynił. J. W. zeznał zaś na okoliczność zauważenia na stercie gruzu elementów hydraulicznych, w tym zdemontowanych rur, podczas gdy według Sądu, brak było jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że ocynkowane rury znajdowały się na działce. Krytycznie należało odnieść się także do stanowiska Sądu Rejonowego w odniesieniu do zachowania oskarżonego, rozpatrywanego w aspekcie realizacji znamion przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Jak wynika z akt sprawy, w tym częściowo także z wyjaśnień oskarżonego, oskarżycielka posiłkowa nie upoważniła go do swobodnego dysponowania wszystkimi demontowanymi elementami znajdującymi się na jej posesji, toteż błędnym było przyjęcie, że oskarżony mógł nimi dysponować, gdyż nie nadawały się do ponownego użycia. Oskarżony ponadto zobowiązywał się do zwrotu oskarżycielce posiłkowej m.in. nasadzeń, kraty czy też bramy, do czego jednak nigdy nie doszło. Te fakty jednoznacznie przemawiały za tym, że miał on pełną świadomość dotyczącą tego, że oskarżycielka posiłkowa nie wyraziła zgody na dysponowanie tym mieniem, a zatem jego zachowanie niewątpliwie wskazuje na wypełnienie znamion przedmiotowego przestępstwa. Rozporządzał bowiem przedmiotami wskazanymi w pkt II aktu oskarżenia samowolnie, jak właściciel. Na marginesie wspomnieć należy, że Sąd Rejonowy niezasadnie i niepotrzebnie przyłożył nazbyt dużą uwagę do kwestii administracyjnych, związanych z legalnością przeprowadzanej przez oskarżycielkę posiłkową inwestycji, które w rzeczywistości nie miały żadnego znaczenia przy ustaleniach dotyczących realizacji znamion zarzuconych oskarżonemu przestępstw. W związku z tym co wykazano powyżej należało uznać, iż Sąd Rejonowy dopuścił się uchybień wskazanych przez oskarżyciela publicznego we wniesionej apelacji, dokonując błędnej, dowolnej oceny dowodów, opartej na niewłaściwych wnioskach, sprzecznych ustaleniach, uwzględnionych wybiórczo, które przyczyniły się do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie i wydania wadliwego wyroku w przedmiotowej części. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez (przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k.): I. uznanie oskarżonego R. K. za winnego dokonania zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia czynu stanowiącego występek z art. 279 § 1 k.k. - przy uwzględnieniu w opisie czynu wynikającej z uzyskanej w toku przewodu sądowego opinii biegłego z zakresu szacowania ruchomości wartości skradzionego mienia w łącznej kwocie 566 zł - i wymierzenie mu za ten czyn kary 1 roku pozbawienia wolności oraz zobowiązanie go na podstawie art. 46 § 1 k.k. do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w nieuiszczonej dotąd kwocie na rzecz pokrzywdzonej J. K.; II. uznanie oskarżonego R. K. za winnego dokonania zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia czynu stanowiącego występek z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. - przy uwzględnieniu w opisie czynu wynikającej z uzyskanej w toku przewodu sądowego opinii biegłego z zakresu szacowania ruchomości wartości skradzionego mienia w łącznej kwocie 4.325 zł - i wymierzenie mu za ten czyn kary 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz zobowiązanie go na podstawie art. 46 §1 k.k. do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w nieuiszczonej dotąd kwocie na rzecz pokrzywdzonej A. S.; III. utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia w zakresie czynu zarzuconego oskarżonemu w punkcie III aktu oskarżenia; IV. wymierzenie oskarżonemu R. K. kary łącznej 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności - ze stosownym zaliczeniem na jej poczet okresów rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie; V. obciążenie go opłatą i kosztami postępowania w sprawie. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. W odniesieniu do czynu z pkt II aktu oskarżenia, mimo zasadności zarzutu podniesionego w apelacji, wniosek Prokuratora o zmianę wyroku i uznanie oskarżonego R. K. za winnego dokonania zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia czynu stanowiącego występek z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. - przy uwzględnieniu w opisie czynu wynikającej z uzyskanej w toku przewodu sądowego opinii biegłego z zakresu szacowania ruchomości wartości skradzionego mienia w łącznej kwocie 4.325 zł - i wymierzenie mu za ten czyn kary 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz zobowiązanie go na podstawie art. 46 §1 k.k. do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w nieuiszczonej dotąd kwocie na rzecz pokrzywdzonej A. S., nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na treść art. 454 kpk i zawarty w nim zakaz skazania oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji. Sąd Okręgowy mając na uwadze powyższe, uwzględniając zarzut, uchylił wyrok Sądu Rejonowego w tej części i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Węgrowie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 24 listopada 2023 r. w sprawie II K 139/21 za wyjątkiem rozstrzygnięć wskazanych w rubryce 5.2, w tym uchylenia wyroku w części dotyczącej zarzutu z pkt II aktu oskarżenia. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W zakresie rozstrzygnięć nieobjętych zmianą bądź uchyleniem, zaskarżony wyrok – jako słuszny i odpowiadający prawu – należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 24 listopada 2023 r. w sprawie II K 139/21 w zakresie: - wyeliminowania z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I wyroku ustalenia, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, zaś z podstawy prawnej skazania wyeliminowania art. 283 k.k. i na podstawie art. 279 § 1 k.k. wymierzenia za ten czyn oskarżonemu R. K. karę 1 roku pozbawienia wolności; - w pkt III wyroku zaliczenia oskarżonemu na poczet wymierzonej mu w pkt. I.1 kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 15 czerwca 2016 r. godz. 14.20 do dnia 15 czerwca 2016 r. godz. 19.20 oraz od dnia 12 stycznia 2019 r. godz. 00.30 do dnia 8 października 2019 r. godz. 15.30. - uchylenia wyroku w części dotyczącej zarzutu z pkt II aktu oskarżenia i w tym zakresie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Węgrowie – o czym w dalszej części uzasadnienia. Zwięźle o powodach zmiany W odniesieniu do zmiany dokonanej w pkt I.3 wyroku Sądu Okręgowego - zasadność podniesionego przez oskarżyciela publicznego zarzutu odnoszącego się do czynu z pkt II aktu oskarżenia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. Uchylenie wyroku w części dotyczącej zarzutu z pkt II aktu oskarżenia. Sąd Odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w I instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono postępowanie. ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Gdyby postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, przy rozważeniu przez Sąd Rejonowy wskazanych w niniejszym uzasadnieniu kwestii, możliwym pozostaje, iż Sąd I Instancji nie wydałby wyroku uniewinniającego. Uwzględnienia w wyroku kasatoryjnym wymagała reguła ne peuis i zasada dwuinstancyjności postępowania. 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Sąd Rejonowy, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadzi postępowanie w sposób pozbawiony wyżej opisanych uchybień, dogłębnie analizując kwestie wskazane przez Sąd Odwoławczy, przede wszystkim koncentrując się na kompleksowym rozważeniu wszystkich dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie, we wzajemnym powiązaniu, wyprowadzając przy ich ocenie wnioski zgodne z treścią art. 4 i 7 k.p.k. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji obrońcy, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., zgodnie ze stawkami określonymi w art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 zł tytułem opłaty za obie instancje oraz 20 złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok w zakresie czynów zarzuconych oskarżonemu w pkt. I i II aktu oskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 329/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 84/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: sekr. sądowy Kinga Ambroziak vel Mrozowicz przy udziale Prokuratora Jarosława Kowalczyka po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2024 r. sprawy Z. G. oskarżonego z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 23 października 2023 r. sygn. akt II K 516/22 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. wydatki postępowania odwoławczego przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 84/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 23 października 2023r. w sprawie II K 516/22. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---- ---------------------- ----------------------------------------------------------- ----------- ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------ --------------------- ------------------------------------------------------------ ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzuty ` Zarzuty prokuratora: obrazę przepisów prawa karnego procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 424 §1 pkt 1 kpk poprzez bezzasadne przyjęcie, że w sprawie brak jest wystarczających dowodów na poparcie tezy, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku z art. 278 § 1 kk, a zgromadzone poszlaki nie pozwalają na wykluczenie wersji, że sprawcą wyrębu i kradzieży drzewa była inna osoba, w sytuacji, gdy swobodna, ale nie dowolna i pobieżna, jak to uczynił Sąd, ocena tych dowodów, w szczególności wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym, prowadziły do przyjęcia jedynej możliwej wersji, a mianowicie, że tylko oskarżony miał możliwość bezproblemowego dostępu na działkę położoną w N. i sposobność dokonania wyrębu tak znacznej ilości drzew bez wzbudzania zainteresowania innych osób oraz powód, aby dopuścić się tego czynu, jak również tylko on werbalizował wobec innych osób zamiar dokonania wycięcia drzew, Zarzuty pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego: błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, polegający na uznaniu, że oskarżony nie dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy tj. zeznania świadków Z. A. (1), B. P. oraz pozostały materiał dowodowy prowadzi do przyjęcia, iż oskarżony dopuścił się po uprzednim wycięciu dokonania zaboru w celu przywłaszczenia 334 sztuk drzew sosny o wartości 111.715,62 zł na szkodę Nadleśnictwa Ł., ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W ocenie Sądu Okręgowego treść obu apelacji pozwalała na ich łączne omówienie co do poszczególnych zarzutów. Na wstępie należy podnieść, iż w ocenie Sądu Okręgowego zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, odpowiada zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego. Fakt ten nie pozwala zatem przyjąć, iż w niniejszej sprawie Sąd przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, a tym samym, dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, mogącego mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia. W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd I instancji w prawidłowy sposób zebrał i ocenił dowody oraz okoliczności ujawnione w toku postępowania, a na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Należy wskazać, że oskarżyciel posiłkowy stawia zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, choć w istocie treść apelacji odnosi się do niewłaściwej oceny wskazanych tam dowodów. Nie budzi także wątpliwości, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone starannie, a ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji jest dokładna, nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów chronionej przepisem art. 7 kpk. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 424 kpk i pozwala na kontrolę odwoławczą prawidłowości rozstrzygnięcia. Tamże Sąd I instancji szczegółowo wskazał dowody, którym dał wiarę oraz wyjaśnił z jakich powodów na taką jego ocenę zasłużyły. Również szczegółowo wskazał dowody, którym waloru wiarygodności odmówił i precyzyjnie oraz przekonywująco wyjaśnił, z jakich przyczyn na wiarę nie zasługują. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2021 r. II AKa 141/21 trudno skazać oskarżonego na podstawie tylko pewnych poszlak, które pozwalają na wyciągnięcie pewnych domniemań, domysłów, a które jednak nie stanowią dowodów, pozwalających na jednoznaczne wykazanie winy oskarżonego. To rolą organów ścigania jest zebranie takich dowodów, które po przedstawieniu ich sądowi wraz z aktem oskarżenia pozwolą na udowodnienie winy, a nie tylko na możliwość jej domniemywania. Sąd orzekający w konkretnej sprawie orzeka na podstawie konkretnych dowodów i to zwłaszcza tych dostarczonych przez oskarżyciela publicznego. Skoro zaś te dowody nie pozwalają na jednoznaczne, ponad wszelką wątpliwość, wykazanie winy oskarżonego, to sąd nie ma innego wyjścia, jak tylko wydanie wyroku uniewinniającego. Sąd Okręgowy podziela też stanowisko zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 22 grudnia 2022 r. II AKa 311/22, że poszlaki należy uznać za niewystarczające do ustalenia faktu głównego, wówczas gdy nie wyłączają one wszelkich rozsądnych wątpliwości w tym względzie, czyli inaczej, gdy możliwa jest także inna, od zarzucanej oskarżonemu, wersja wydarzeń. Odnosząc te rozważania do przedmiotowej sprawy to należy wskazać, że istniejące poszlaki nie pozwalały w sposób jednoznaczny przypisać winy oskarżonemu. Według apelujących – prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego dokonana przez Sąd I instancji ocena kluczowych w sprawie dowodów jest nietrafna i została nakierowana na przyjęcie wyłącznie korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia, z którym to twierdzeniem nie sposób się zgodzić, bowiem zeznania J. G. i jej męża P. G. nie mogły stać się podstawą przypisania oskarżonemu zarzucanego mu czynu. Słusznie wskazuje prokurator, że oskarżony był osobą, która dysponowała kluczami od nieruchomości, ale dokonane w sprawie ustalanie wskazują, że na tej posesji przebywali również jego członkowie rodziny – córka z mężem. Należy więc stwierdzić, że w pewnych sytuacjach również oni dysponowali kluczami, które przekazywał im oskarżony. W takiej sytuacji podnoszone w tym zakresie argumenty – dysponowanie kluczami i dostęp oskarżonego do posesji nie mogły przemawiać za jego odpowiedzialnością. Skarżący oskarżyciel publiczny w żaden sposób nie wykazał, że w dniu 30 czerwca 2022 roku oskarżony jedynie „demonstracyjnie nie mógł się dostać i nie mógł otworzyć kłódki”. Zgodnie ze zeznaniami świadka C. H. oskarżony miał ze sobą klucze, ale nie mógł otworzyć kłódki i dlatego weszli się na posesje w inny sposób. Świadek nic nie wspominał o demonstracyjnym zachowaniu oskarżonego i nie podważał podjętej próby otwarcia kłódki. Nie można więc wykluczyć wersji, że inna osoba przecięła kłódkę i weszła na teren posesji, a następnie zamknęła posesję na inną kłódkę, co spowodowało, że oskarżony nie mógł jej otworzyć. Uzupełniając wywody Sądu I instancji należy wskazać, że istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie miało powiązanie faktu obecności J. G. i jej męża na posesji z osobą oskarżonego. Niewątpliwie w dniu 17 czerwca 2022 roku J. G. dokonała zakupów w sklepie (...), a następnie paragon z tych zakupów został odnaleziony w śmieciach przez C. H. w dniu 8 lipca 2022 roku. To zaś w żaden sposób nie wykazuje, że na posesji tej znajdował się 17 czerwca lub w dniach następnych oskarżony. Z wyjaśnień oskarżonego, które nie zostały skutecznie zanegowane wynika zaś, że na nieruchomości był w marca 2022 roku, kiedy to rozmawiał ze Z. A. (2), a następnie był tam, gdy nadleśnictwo powiadomiło go o kradzieży. Logiczne są twierdzenia skarżącego, że na nieruchomość dostarczano żywność, o czym świadczy min. paragon znaleziony w śmieciach, ale w żaden sposób nie można ustalić, że zakupy te robił i je dostarczał oskarżony. Nawet gdyby ustalić, że J. G. wraz z mężem widzieli „pobojowisko” na nieruchomości związane z wyciętymi drzewami to motywy ich dalszych działań mogły być różne. Skarżący wskazuje, że świadkowie mogli chronić osobę najbliższą i dlatego nie zawiadomili policji, ale nie można wykluczyć sytuacji, że chcieli chronić samych siebie. Nie ustalono, kto od strony technicznej zajmował się wycięciem, kto i kogo wynajął do prowadzenia tych prac, gdyż nie mogła tego dokonać jedna osoba. Nie ma żadnych podstaw, aby twierdzić, że wycinki dokonały nieustalone osoby na polecenie oskarżonego, bo osób dokonujących wycinki nie ustalono, nie odnaleziono również drewna. Odnosząc się do zarzutów dotyczących oceny zeznań Z. A. (1), to należy wskazać, że w pierwszych zeznaniach w sposób ogólny określił on, że chodził po terenie ośrodka z oskarżonym i rozmawiali o wycięciu drzew rosnących na teranie ośrodka. W toku postępowania wskazał, że stali przy budynkach, które były spalone, a oskarżony mówił, że chce te budynki usunąć oraz chce usunąć chore i powalone drzewa, ale nie mówił oskarżony o określonej ilości drzew. Trudno z tych zeznań wnioskować, że oskarżony ze świadkiem chodzili po całej posesji i rozmawiali o wycięciu drzew należących konkretnie do nadleśnictwa. Z. A. (1) nie był zainteresowany tym zleceniem, a więc nie interesował się też przebiegiem granic, a jedynie wskazywał drzewa, które mogły podlegać wycince. Prowadzenie tego typu rozmów nie może stanowić podstawy do przyjęcia odpowiedzialności oskarżonego. Całkowicie nielogiczne byłoby prowadzenie rozmów o wycince na działce będącej w dzierżawie wieczystej oskarżonego z P. C., już po dokonanej kradzieży, co by mogło wzbudzić zainteresowanie urzędnika. Sąd I instancji prawidłowo ocenił zeznania B. P. wskazując, że Z. A. (1) nie potwierdził rzekomych słów, że oskarżony wskazywał na siebie jako właściciela prywatnego ośrodka, który chce z jego terenu wyciąć drzewa. W okresie objętym zarzutem nikt nie widział oskarżonego na terenie ośrodka, nie ustalono osób, które dokonały wycięcia drzew, a więc nie można przyjąć, że to oskarżony zorganizował wycinkę od strony technicznej. Należy podkreślić, że nikt nie interesował się wycinką wykonaną na tak dużą skalę, prowadzoną w ciągu dnia na terenie lasów należących do nadleśnictwa. Natomiast nie wskazano co spowodowało taki brak zainteresowania, bo nikt z osób sąsiadujących z posesją nie podał żadnych szczegółów i tym bardziej nie wskazywał na obecność oskarżonego w tym czasie. Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż z całą pewnością ocena zgromadzonego w tejże sprawie materiału dowodowego poczyniona przez Sąd Rejonowy nie charakteryzuje się niepewnością. Ocena ta, zdaniem Sądu Odwoławczego, była wnikliwa i oparta na kompletnym materiale dowodowym, nie zawiera zatem wad o jakich podnosi w swojej apelacji prokurator, a jako taka nie pozwoliła na przypisać oskarżonemu popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 kk, co skutkować musiało uniewinnieniem go od zarzucanego aktem oskarżenia czynu, co słusznie uczynił Sąd Rejonowy, a Sąd Okręgowy podzielił jego stanowisko w tym zakresie, utrzymując zaskarżony wyrok w mocy. Sąd Okręgowy nie podzielił również zarzutów z zakresu błędów w ustaleniach faktycznych. Miały one charakter wtórny wobec kwestii omówionych dotychczas w zakresie pierwszoinstancyjnej oceny dowodów o charakterze osobowym. Sama tylko możliwość przeciwstawienia ustaleniom dokonanym w zaskarżonym wyroku odmiennego poglądu uzasadnionego odpowiednio dobranym materiałem dowodowym nie świadczy, że dokonując tych ustaleń sąd popełnił błąd. Dla skuteczności zarzutu błędu w ustaleniach niezbędne jest wykazanie nie tylko wadliwości ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd, ale i wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się Sąd (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2004 r., sygn. II AKa 112/04, KZS 2004 nr 8, poz. 60, str. 33, Prok. i Pr. 2005 nr 4, poz. 27, str. 15, Legalis Numer 69935). Skarżący – prokurator i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w tej sprawie nie wykazali tego rodzaju uchybień, co zostało wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia. Wniosek Prokurator i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Węgrowie do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność zarzutów powodowała bezzasadność wniosku. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------ ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. O kosztach postępowania odwoławczego rozstrzygnięto na podstawie art. 632 pkt 2 kpk uznając, iż wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa wobec nieuwzględnienie obu apelacji. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 23 października 2023r. sygn. akt II K 516/22 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 23 października 2023r. sygn. akt II K 516/22 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

przyjęcie, że oskarżony B.