VI Ka 411/22
Sygn. akt VI Ka 411/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 października 2022 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Robert Bednarczyk Protokolant Monika Mazur po rozpoznaniu w dniu 7 października 2022r. sprawy P. M. ur. (...) w Ś. s. M. i H. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 20 maja 2022 r. sygn. akt II K 28/21 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. M. w pkt. 5 części dyspozytywnej w ten sposób, że uchyla zawarte w nim rozstrzygnięcie o zasądzeniu od P. M. na rzecz Skarbu Państwa kwoty 971,48 zł z tytułu kosztów sądowych; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 411/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 20 maja 2022 r., sygn. akt II K 28/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------- ---------------------------------------------------- ------------------ ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------- ---------------------------------------------------- ------------------ ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 286 § 1 k.k. poprzez uznanie, że oskarżony dopuścił się przestępstwa oszustwa i wprowadził w błąd M. S. co do rzetelnego wykonania umowy montażu schodów, podczas gdy zachowanie oskarżonego w żadnej mierze nie wyczerpuje znamion dyspozycji tego przepisu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. poprzez uznanie oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu, podczas gdy brak jest jednoznacznych dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego z naruszeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, w zakresie winy oskarżonego P. M., a zwłaszcza jednostronnym i bezkrytycznym oparciu się na zeznaniach wymienionych w uzasadnieniu świadków, przy jednoczesnym odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 4. Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, a to art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w związku z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez ustalenie okoliczności faktycznych z naruszeniem zasady obiektywizmu, wbrew regule in dubio pro reo i z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów co do sprawstwa i winy oskarżonego i uznanie, pomimo braku obiektywnych przesłanek, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, podczas gdy zebrany w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy nie pozwalał na uznanie oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa oszustwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 Obrońca oskarżonego słusznie wskazuje, iż dla stwierdzenia, że oskarżony wyczerpał znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k. jest konieczne jest ustalenie, że działał on z bezpośrednim zamiarem doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Konfrontując jednak argumenty obrońcy, jakoby prace w domu M. S. zostały wykonane zgodnie z umową i harmonogramem prac, ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, twierdzenia zawarte w apelacji nie mogą zostać uznane za prawdziwe. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku słusznie wskazał, iż zamiar oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu wyinterpretowany może być z całokształtu jego postawy i zachowań – a raczej zaniechań – po zawarciu umowy z pokrzywdzonym. Przy ustalaniu zamiaru sprawcy oszustwa należy brać bowiem pod uwagę wszystkie okoliczności, na podstawie których można wyprowadzić wniosek dotyczący realności wypełniania obietnic złożonych przez sprawcę, a więc całokształt możliwości finansowych, w tym osiąganych realnie dochodów, skalę przyjętych, a także zaciągniętych wcześniej zobowiązań finansowych obciążających sprawcę, niezależnie od obciążeń, jakie bierze na siebie z tytułu zawieranej umowy, której niewypełnienie stanowiło podstawę wszczęcia postępowania karnego (por. wyrok SA w Katowicach z 13.12.2001 r., II AKa 312/01, KZS 2002/4, poz. 45). Wbrew stanowisku oskarżonego, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby M. S. uchylał się od zapłaty kwoty, do zapłaty której był zobowiązany po wykonaniu umówionych prac. Oczywistym jest bowiem, iż skoro P. M. przystąpił do wykonania prac stolarskich ze znacznym opóźnieniem, a następnie M. S. nie był zadowolony z jakości wykonanych prac, to wstrzymanie wypłaty reszty kwoty, na jaką opiewała zawarta umowa, była jedynym narzędziem wyegzekwowania od oskarżonego należytego ukończenia prac. Oczywistym jest również, iż M. S. zależało na wykonaniu przedmiotu umowy – dlatego nie odstąpił od niej pomimo znacznego opóźnienia wykonania prac i próbował wielokrotnie skontaktować się z P. M., używając nawet do tego celu innych numerów telefonu. Chociaż zgodnie z zawartą pomiędzy stronami umową prace powinny zostać wykonane w przeciągu 100 dni od wpłaty przez M. S. umówionej kwoty zaliczki, tj. do 20 lipca 2017 r., to pokrzywdzony w dniu 18 czerwca 2018 r. (a zatem po upływie 14 miesięcy od zawarcia umowy i wpłaty przez pokrzywdzonego zaliczki oraz niemal 11 miesięcy od określonego w umowie terminu wykonania prac) pisemnie wystąpił do oskarżonego o wywiązanie się z zawartej umowy, tj. montażu schodów. Znamiennym jest, iż prace nie zostały wykonane zgodnie ze sztuką stolarską, co potwierdzają zdjęcia oraz nagranie na płycie CD dołączonej do akt PR1Ds.223.2020 (k. 45), a także opinia biegłego sądowego z zakresu przemysłu drzewnego T. C. (k. 42-49). Co więcej, ze względu na wadliwe wykonanie, a także złą jakość użytych materiałów, podłoga położona na górnej kondygnacji musiała zostać zdemontowana, podobnie jak schody samonośne, które ostatecznie w domu pokrzywdzonego wykonał inny podmiot. W razie pojawienia się okoliczności uniemożliwiających P. M. wywiązanie się z podjętego zobowiązania w wynikającym z treści umowy terminie, należałoby oczekiwać, iż skontaktuje się on ze zleceniodawcą w celu ustalenia, czy jest on w stanie zaakceptować opóźnienie, o którym oskarżony w chwili podpisywania umowy nie wiedział i nie mógł go przewidzieć, czy też odstępuje od umowy i uzyskuje zwrot wpłaconej zaliczki. W badanej sprawie jednak oskarżony unikał kontaktu z pokrzywdzonym – zleceniodawcą, nie reagował na kierowane do niego pisma. Biorąc zatem pod uwagę całokształt przedstawionych okoliczności, Sąd Rejonowy doszedł do słusznego przekonania, iż konflikt pomiędzy stronami wykracza poza sferę zobowiązań cywilnoprawnych. Przestępne działanie oskarżonego polegało więc na tym, iż wywołał u oskarżonego fałszywe przekonanie, że jest w stanie wywiązać się z zawartej umowy w sposób terminowy i rzetelny, zgodnie ze wskazanym przez zamawiającego projektem oraz z materiału wskazanego w umowie. Sąd Rejonowy trafnie przywołał ugruntowane w judykaturze i poparte orzecznictwem stanowisko, zgodnie z którym istotą zamiaru oszukańczego jest wola doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd, chociażby co do braku zamiaru terminowego wywiązania się z podjętego zobowiązania, przy jednoczesnym zapewnieniu o woli spełnienia świadczenia w dacie wynikającej z zawartej umowy. Kluczowa zatem z punktu widzenia rozstrzygnięcia, czy oskarżonemu można przypisać zarzucane mu przestępstwo jest ustalenie, iż gdyby M. S. wiedział, iż oskarżony nie wywiąże się z zawartej umowy w sposób terminowy i rzetelny, w ogóle nie zawarłby umowy o wykonanie prac stolarskich z P. M.. Oskarżony umyślnie wprowadził go w błąd co do realnego czasu rozpoczęcia prac, zaś opóźnienie ich wykonania było tak duże, że dla pokrzywdzonego ich wykonanie straciło już znaczenie – tym bardziej, iż objętych umową prac nigdy nie ukończono, zaś zamontowane elementy drewniane były tak niskiej jakości, a sposób ich wykonania tak niedbały, iż schody i podłogi ostatecznie zostały zdemontowane, a pokrzywdzony zmuszony był do zlecenia wykonania prac stolarskich innemu wykonawcy. Okoliczność, iż zaliczka wpłacona przez pokrzywdzonego wpłynęła na konto spółki reprezentowanej przez oskarżonego nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia jego sprawstwa i winy – oczywistym jest bowiem, iż oskarżony, który doprowadza pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, nie musi przecież uzyskać w ten sposób korzyści dla siebie, może działać na rzecz innego podmiotu – zgodnie z powołaną już przez Sąd Rejonowy regulacją art. 115 § 4 k.k. Znamiona przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. wymagają jednak tożsamości osoby wprowadzanej w błąd oraz osoby rozporządzającej mieniem i w badanej sprawie wymóg ten został spełniony (por. postanowienie SN z 29.01.2004 r., I KZP 37/03; wyrok SN z 13.12.2006 r., V KK 104/06). Przedmiotem działania mającego na celu wprowadzenie w błąd mogą być m.in. informacja dotycząca stanu majątkowego sprawcy lub innego podmiotu, dane dotyczące jego obecnych możliwości finansowych, podjętych przez sprawcę lub inny podmiot decyzji, postanowień, zawartych umów, uzyskanych gwarancji, przyrzeczeń, cech posiadanych lub oferowanych towarów, produktów itp. Wprowadzenie w błąd może przybierać postać przemilczenia, a więc nieprzekazania przez sprawcę informacji dotyczących prawdziwego stanu rzeczy. Przemilczenie stanowi więc formę ukrycia przed osobą rozporządzającą mieniem pewnych faktów, zjawisk, okoliczności itp., których nieświadomość powoduje powstanie błędnego wyobrażenia o rzeczywistości (por. wyrok SN z 19.07.2007 r., V KK 384/06). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, a także w świetle powołanego orzecznictwa, przypisanie oskarżonemu objętego zaskarżonym wyrokiem czynu z art. 286 § 1 k.k. było prawidłowe i w pełni uzasadnione. Ad. 2 – 4 Ponieważ zarzuty sformułowane w pkt 2, 3 i 4 wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego apelacji dotyczyły obrazy przepisów postępowania, Sąd Odwoławczy odniesie się do nich w sposób łączny. Sąd Odwoławczy we wcześniejszej części uzasadnienia w sposób wyczerpujący wypowiedział się na temat zasadności przypisania P. M. czynu z art. 286 § 1 k.k. objętego zaskarżonym wyrokiem. Tym samym, bez konieczności powielania wcześniejszej argumentacji stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. jest w badanej sprawie bezzasadny – nie ulega bowiem wątpliwości, że P. M. swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona przypisanego mu przestępstwa, a negatywne przesłanki procesowe z art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. w tym przypadku nie zachodziły. Ustalenia dotyczące sprawstwa i winy oskarżonego zostały podparte obszernym materiałem dowodowym, w tym zeznaniami licznych świadków. Zarówno M. S., jak i W. S., W. P. i R. S. opisali zakres prac i sposób ich wykonania w domu pokrzywdzonego. Ich zeznania były spójne i wzajemne się uzupełniały, znajdując potwierdzenie także w opinii sporządzonej przez biegłego rzeczoznawcę. Z kolei K. O., M. W., M. K. i M. Ł. jako świadkowie pośredni relacjonowali sposób działania oskarżonego przy realizacji innych zleceń, zaś W. D., I. M. i Ł. W. opisali, jak wyglądała realizacja zleconych prac stolarskich. Wobec powyższego wyjaśnienia oskarżonego, który odpowiedzialność za opóźnienie wykonania prac starał się przerzucić na pokrzywdzonego, słusznie zostały ocenione jako niewiarygodne i stanowiące realizację obranej przez niego linii obrony. Na marginesie należy jednak zwrócić uwagę, iż oskarżony wyliczał, iż w domu pokrzywdzonego zrealizowano 87% zleconych prac – pomijając zupełnie, iż z powodu złej jakości wykonania prac stolarskich i użycia do nich innych, aniżeli wskazane w treści umowy materiałów, M. S. ostatecznie zmuszony był do zdemontowania wykonanych przez oskarżonego schodów samonośnych i podłóg, zlecając ich wykonanie innemu podmiotowi. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy dokonał oceny zgromadzonego w badanej sprawie materiału dowodowego w sposób całościowy i swobodny (a nie dowolny), zgodnie z wymogami art. 7 k.p.k., z zachowaniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, a także zasady obiektywizmu. Przypomnieć także należy, iż wynikająca z art. 5 § 2 k.p.k. zasada in dubio pro reo stanowi dyrektywę dla sądu orzekającego, który w przypadku powzięcia niedających się usunąć wątpliwości powinien je rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Zasada ta nie odnosi się jednak do wątpliwości, które to strony uważają za nierozstrzygnięte czy niedające się usunąć. Z pisemnych motywów wyroku Sądu I instancji nie wynika, aby Sąd ten w toku postępowania powziął wątpliwości, których nie dało się usunąć, a zatem przesłanka stosowania reguły z art. 5 § 2 k.p.k. w badanym postępowaniu w ogóle się nie zaktualizowała. Wobec powyższego w ocenie Sądu Odwoławczego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, których obrazę zarzucił obrońca w wywiedzionej apelacji. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Jak już wspomniano, Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zgromadzony w badanej sprawie materiał dowodowy i ustalił, iż oskarżony P. M. wyczerpał znamiona przypisanego mu czynu z art. 286 § 1 k.k. Tym samym nie było podstaw do jego uniewinnienia, a wniosek obrońcy w tym przedmiocie nie mógł zostać uwzględniony. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed Sądem I instancji z pkt 5 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Zgodnie z art. 640 § 1 k.p.k. w zw. z art. 621 § 1 k.p.k. oskarżyciel subsydiarny zobowiązany jest do uiszczenia opłaty w wysokości 300 zł (zgodnie z regulacją § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 maja 2003 r. w sprawie wysokości zryczałtowanej równowartości wydatków w sprawach z oskarżenia prywatnego) tytułem zryczałtowanych wydatków w postępowaniu, przy czym ryczałt ten nie obejmuje kosztów wskazanych w art. 618 § 1 pkt 5 i 11 k.p.k., tj. ogłoszeń w prasie, radiu i telewizji oraz nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów lub radców prawnych (art. 621 § 1 k.p.k.). Zgodnie z tą regulacją Sąd Rejonowy w pkt 4 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku zasądził od P. M. na rzecz M. S. kwotę 1.620,00 zł z tytułu poniesionych przez niego kosztów procesu obejmujących zryczałtowane wydatki w postępowaniu oraz koszty zastępstwa procesowego. W związku z tym Sąd Rejonowy w pkt 5 części dyspozytywnej w sposób nieprawidłowy zasądził od P. M. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 971,48 zł z tytułu kosztów sądowych, bowiem koszty te zostały już przecież objęte ujętą w pkt 4 części dyspozytywnej kwotą zryczałtowanych wydatków w postępowaniu i takie rozstrzygnięcie sprowadzałoby się do zasądzenia tych kosztów dwukrotnie: raz jako zwrot wydatków poniesionych przez oskarżyciela subsydiarnego i drugi raz na rzecz Skarbu Państwa. Z tego względu należało uchylić zawarte w pkt 5 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcie o zasądzeniu od P. M. na rzecz Skarbu Państwa kwoty 971,48 zł tytułem kosztów sądowych. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. M. w zakresie pkt 1 – 4 części dyspozytywnej. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego, w pełni aprobując ustalenia i oceny Sądu I instancji leżące u podstaw wydanego orzeczenia. Skorygowania wymagało jednak rozstrzygnięcie o kosztach sądowych z pkt 5 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, co Sąd Odwoławczy zawarł w pkt I swojego rozstrzygnięcia. W pozostałej części zaskarżony wyrok jako trafny i prawidłowy podlegał utrzymaniu w mocy. Kierunek wywiedzionej apelacji zobowiązuje Sąd Odwoławczy do ustosunkowania się do rozstrzygnięcia o karze 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą uznać należy za adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez P. M. przestępstwa. Jej wymiar został określony zgodnie z dyrektywami art. 53 k.k., z uwzględnieniem zarówno okoliczności łagodzących, jak i obciążających. Dwuletni okres probacji będzie wystarczający dla zweryfikowania przyjętej w stosunku do oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej. Na aprobatę zasługuje także nałożony w oparciu o art. 72 § 1 pkt 2 k.k. obowiązek przeproszenia pokrzywdzonego, który powinien oddziaływać w sposób wychowawczy na postawę oskarżonego. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucane mu przestępstwo 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
VI Ka 136/24
Sygn. akt VI Ka 136/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Marcina Zarównego za Prokuraturę Rejonową w Bolesławcu po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2024 r. sprawy K. S. ur. (...) w L. c. A. i E. z domu K. oskarżonej z art. 279 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 17 października 2023 r. sygn. akt II K 540/23 I. uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonej K. S. i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Bolesławcu do ponownego rozpoznania; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. O. kwotę 840 złotych w tym podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze 128,80 złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu z siedziby kancelarii adwokackiej w B. na rozprawę odwoławczą. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 136/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 17 października 2023 r. sygn. akt II K 540/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☒ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------------------------ --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1.obraza przepisów postępowania a mianowicie art. 79 § 1 pkt 3, 4 k.p.k. albowiem wyrok został wydany pomimo iż udział obrońcy w postępowaniu przed Sądem I instancji był obligatoryjny, a to ze względu na stan psychiczny oskarżonej który uniemożliwiał jej prowadzenie obrony w sposób rozsądny oraz samodzielny, a także uzasadnione wątpliwości czy zdolność rozpoznania czynu lub kierowania swoim postępowaniem nie była w czasie jego popełnienia wyłączona lub w znacznym stopniu ograniczona; ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 2.obraza przepisów postępowania a mianowicie art. 374 § 1 k.p.k. poprzez wydanie wyroku na rozprawie w dniu 17.10.2023 r. mimo iż oskarżona nie brała udziału w rozprawie na której obecność jego została uznana za obowiązkową zgodnie z postanowieniem Sądu I instancji z dnia 8.08.2023 r., a nadto nieobecność oskarżonej na rozprawie w dniu 17.10.2023 r. była spowodowana obiektywnymi przyczynami natury zdrowotnej potwierdzonymi zaświadczeniami lekarskimi , a mianowicie oskarżona w okresie od dnia 13.10.2023 r. do dnia 25.10.2023 r. przebywała w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w B.; ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 3.obraza przepisów postępowania a mianowicie art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. polegającą na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłych lekarzy psychiatrów oraz biegłego psychologa w celu przeprowadzenia badania psychiatrycznego oskarżonej oraz odpowiedzi na pytania czy oskarżona z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych w chwili popełnienia zarzucanych czynów nie mogła rozpoznać ich znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem ? Czy w chwili popełnienia zarzucanych czynów zdolność rozpoznania znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem była u oskarżonej w znacznym stopniu ograniczona ? Czy przed popełnieniem zarzucanych czynów oskarżona wprawiła się w stan odurzenia powodującego wyłączenie lub ograniczenie poczytalności które przewidywała lub mogła przewidzieć ? Czy oskarżona może brać udział w postępowaniu i prowadzić obronę w sposób samodzielny i rozsądny ? Czy oskarżona jest osobą uzależnioną od środków odurzających, substancji psychotropowych bądź alkoholu ? ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 4.obraza przepisów postępowania a mianowicie art. 167 k.p.k. poprzez nieskierowanie do organów ( w tym Policji ) wniosku o zapytanie czy w miejscu zamieszkania oskarżonej nie dochodziło do interwencji policji, co było ich przyczyną, czy oskarżona była podczas interwencji osobą pokrzywdzoną, czy założona została ze względu na agresywne zachowania partnera oskarżonej K. K.procedura Niebieskiej Karty, a jeśli tak to kiedy, nieskierowanie wniosku do Sądu Rejonowego w Lubaniu czy świadek K. K.był skazany przez Sąd Rejonowy w Lubaniu na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności w 2015 bądź w 2016 r., gdzie pokrzywdzoną była oskarżona; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny 5.błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia poprzez przyjęcie iż oskarżona K. S. przyznała się i dopuściła się zarzuconego jej czyny, podczas gdy oskarżona na posiedzeniu w dniu 8.08.2023 r. wskazywała iż jest niewinna a przyczyną z powodu której K. K.złożył obciążające ją zeznania było wyprowadzenie się przez oskarżoną od niego w maju 2023 r. ( prawdopodobnie 20.05.2023 r. ) po wcześniejszym pobiciu jej przez świadka. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad 1, 2 i 3 Wymienione zarzuty w istocie dotyczyły jednej kwestii tj. braku ustaleń w zakresie stanu zdrowia psychicznego oskarżonej w kontekście jej domniemanego uzależnienia od środków odurzających i wpływu tych okoliczności na procedowanie Sądu I instancji, przede wszystkim braku obrońcy na tym etapie postępowania. Zarzuty te zostaną rozpoznane łącznie. Zarzuty te w znacznej części są zasadne. Bezspornym jest, że oskarżona K. S. nie miała obrońcy w postępowaniu przed Sądem Rejonowym, obrońca z urzędu został jej wyznaczony w postępowaniu międzyinstancyjnym. Oskarżona nie była obecna na jedynym terminie rozprawy głównej w dniu 17.10.2023 r. na której wydany został wyrok Sądu I instancji, niemniej o terminie tym została prawidłowo zawiadomiona na wcześniejszym posiedzeniu w dniu 8.08.2023 r. ( k. 92 ). Wbrew zarzutowi obrońcy z protokołu posiedzenia nie wynika, aby Sąd uznał obecność oskarżonej na rozprawie głównej za obowiązkową, w związku z czym mając na uwadze tylko tą okoliczność, w oparciu o art. 374 § 1 k.p.k. Sąd ten mógł prowadzić rozprawę pod nieobecność oskarżonej. Jednakże z dokumentów dołączonych do akt sprawy po wydaniu wyroku Sądu I instancji wynika, że oskarżona w okresie od 13.10.2023 r. do 25.10.2023 r. przebywała w Wojewódzkim Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w B., zaś od 27.10.2023 r. przebywała na leczeniu w Ośrodku (...) w L. należącym do Stowarzyszenia (...), gdzie zgłosiła się dobrowolnie i podjęła leczenie w związku z uzależnieniem od substancji psychoaktywnych ( k.105 – 107, k. 113 ). W oparciu o powyższe dokumenty uznać należy, że zachodzą wątpliwości co do poczytalności oskarżonej tempore criminis i możliwości jej uczestniczenia w postępowaniu, przy czym nie dopuszczono dotychczas dowodu z opinii biegłych lekarzy psychiatrów i ewentualnie biegłego psychologa na powyższe okoliczności. Przeprowadzenie dowodu z takiej opinii przed Sądem Odwoławczym, o tyle byłoby niewystarczające, że brak obrońcy przed Sądem I instancji czyni to postępowanie wadliwym z powodów wskazanych w art. 79 § 1 pkt 3 i 4 k.p.k., co skutkuje zaistnieniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. warunkującej konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Ad 2 i 3 Rozpoznanie tych zarzutów w chwili obecnej jest przedwczesne, wobec konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania z powodów wskazanych powyżej ( art. 436 k.p.k. ). Zarzuty te będzie miał na względzie Sąd Rejonowy ponownie rozpoznając niniejszą sprawę. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Bolesławcu do ponownego rozpoznania, alternatywnie z ostrożności procesowej o przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zważywszy na argumentację przedstawioną powyżej podstawowy wniosek o wydanie wyroku kasatoryjnego był zasadny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☒ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Zważywszy na argumentację przedstawioną powyżej zaistniała w sprawie bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Uchylenie i umorzenie postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. Zasada ne peius ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w pierwszej kolejności dopuści dowód z opinii dwóch biegłych lekarzy psychiatrów i ewentualnie biegłego psychologa na okoliczność stanu zdrowia psychicznego oskarżonej w kontekście jej uzależnienia od substancji psychoaktywnych, w szczególności stanu poczytalności tempore criminis i w zależności od treści opinii podejmie dalsze procedowanie w sprawie, w szczególności co do obrony obligatoryjnej ( art. 79 § 4 k.p.k. ). W przypadku uznania że obrona pozostaje obligatoryjna, Sąd Rejonowy będzie miał na względzie, że udział obrońcy w rozprawie i w niektórych posiedzeniach jest obowiązkowy ( art. 79 § 3 k.p.k. ). Na rozprawie głównej Sąd Rejonowy przeprowadzi na nowo cały przewód sądowy, przeprowadzone dowody prawidłowo oceni, także pod kątem zarzutów apelacji które nie zostały dotychczas rozpoznane, swoje ostateczne stanowisko zawrze w wydanym wyroku, który prawidłowo uzasadni zgodnie z wymogami art. 424 k.p.k. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o Adwokaturze Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. O. kwotę 840 zł. w tym podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym, oraz dalsze 128,80 zł. tytułem kosztów dojazdu z siedziby kancelarii adwokackiej w B. na rozprawę odwoławczą. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do dodatkowego zasądzenia na rzecz obrońcy z urzędu wnioskowanej przez nią kwoty 210 zł. tytułem udziału w czynnościach związanych z przywróceniem oskarżonej terminu do złożenia apelacji, jako że czynności te - zdaniem Sądu Okręgowego – zawierają się w zasądzonym wynagrodzeniu za obronę oskarżonej w postępowaniu odwoławczym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięcia. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☒ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana
II Ka 879/25
Sygn. akt II Ka 879/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lutego 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Paweł Mądry Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2026 r. sprawy 1) A. K. (1) 2) Ł. K. (2) oskarżonych z art. 207 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 4 września 2025 r. sygn. akt II K 179/24 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżycielki subsydiarnej F. K. (3) na rzecz oskarżonych A. K. (1) i Ł. K. (2) kwoty po 840 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. zasądza od oskarżycielki subsydiarnej F. K. (3) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 240 złotych tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 879/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 4 września 2025 roku o sygn. akt II K 179/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☐zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ------------------------ ----------------------------------------------------------------------- ---------------- ----------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------- ------------------------- -------------------------------------------------------------------------- --------------- ----------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------- ---------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------------- ------------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż zachowania oskarżonych nie wyczerpywały znamion przestępstwa z art. 207 § 1 kk, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego wynika, że: - oskarżeni wielokrotnie dopuszczali się wobec pokrzywdzonej zachowań o charakterze poniżającym, agresywnym słownym oraz izolującym, a ponadto A. K. (1) stosował wobec pokrzywdzonej przemoc fizyczną; - działania oskarżonych miały charakter ciągły, uporczywy i systematyczny, tworząc stały wzorzec zachowań o cechach nękania; - relacje rodzinne stron były nacechowane trwałą przewagą emocjonalną i psychiczną oskarżonych nad pokrzywdzoną, co wypełnia znamiona „znęcania się psychicznego" w rozumieniu art. 207 § 1 kk; - Sąd pominął niesymetryczną relację sił między stronami, wynikającą z wieku, stanu zdrowia oraz zależności życiowej pokrzywdzonych od oskarżonych; - błędnie przyjęto, iż pokrzywdzona miała równe możliwości obrony i konfrontacji wobec działań oskarżonych, co doprowadziło do niesłusznego zrównania jej reakcji obronnych z przemocowymi zachowaniami oskarżonych i uznaniem, że jest ona osobą agresywną, wywołującą konflikty, mimo to, że pokrzywdzona starała się jedynie bronić swoich praw na tyle, na ile pozwala na to jej zdecydowanie słabsza, w konfrontacji z oskarżonymi, pozycja; II. zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, skutkującej błędnymi ustaleniami faktycznymi przyjętymi za podstawę orzeczenia, w szczególności: 1. bezzasadne przyjęcie, iż strony pozostają w konflikcie materialnym dotyczącym przedmiotu darowizny, co miałoby usprawiedliwiać obraźliwe zachowanie oskarżonej Ł. K. (1) wobec pokrzywdzonej F. K. (1), podczas gdy żaden konflikt majątkowy nie może stanowić usprawiedliwienia dla stosowania przemocy — ani psychicznej, ani fizycznej — zwłaszcza wobec osoby starszej i schorowanej, jaką niewątpliwie jest pokrzywdzona, 2. pominięcie faktu, iż z pozostałymi dziećmi pokrzywdzonej- E. K. (k. 121-122, z akt Ds. 88- 89v, 147-148) i H. P. (k. 136 v- 138, z akt Ds. 63- 65,155-155 v) nie występują konflikty dotyczące darowizn ani prób ich odzyskania, a spory dotyczą wyłącznie niewłaściwego zachowania A. K. (1) i Ł. K. (1) wobec rodziców; 3. nieprawidłowe ustalenie, że konflikt między stronami dotyczył chęci odzyskania przez pokrzywdzoną i jej męża nieruchomości, podczas gdy faktycznie spór dotyczył wyłącznie zachowań oskarżonych, polegających na stosowaniu przemocy psychicznej i fizycznej, uniemożliwiającej pokrzywdzonym spokojne korzystanie ze służebności osobistej określonej w umowie darowizny i mającej na celu zmuszenie pokrzywdzonej i jej męża do opuszczenia nieruchomości, na której A. K. (1) ustanowił służebność dla rodziców (określanych obecnie jako Pani i Pan); 4. bezzasadne uznanie, że pokrzywdzona jest osobą agresywną, dążącą do konfliktu i nieskłonną do mediacji, podczas gdy z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że oskarżeni dysponują znaczną przewagą fizyczną nad pokrzywdzoną, której wiek i stan zdrowia wykluczają agresywne zachowania. Pominięto przy tym fakt, iż prośby pokrzywdzonej o interwencję kierowane do GOPS były ignorowane, a pracownicy ośrodka (L. T. (k. 120- 121), H. O. (k. 139- 139v) i H. F. (k. 177-178) - bez bezpośredniego kontaktu z pokrzywdzoną - błędnie uznali ją i jej męża za osoby konfliktowe, opierając się wyłącznie na relacjach oskarżonych; 5. nieuzasadnione przyjęcie, iż rozebranie komina i zastąpienie go rurą stalową nie uniemożliwiało korzystania z pieca i ogrzewania pomieszczeń, podczas gdy czynność ta faktycznie pozbawiła pokrzywdzonych możliwości ogrzewania domu i przygotowywania posiłków; 6. nieuprawnione uznanie, że złośliwe zdjęcie rynny, powodujące zalewanie ścian budynku, nie stanowiło aktu niszczenia mienia pokrzywdzonych ani formy przemocy psychicznej wobec pokrzywdzonej i jej męża; 7. błędne przyjęcie, że nakazywanie pokrzywdzonym opuszczania budynków gospodarczych, do których przysługuje im służebność osobista, w tym wywieszenie tabliczek o zakazie wstępu i zgłoszenie interwencji Policji dotyczącej usunięcia jednej z nich, nie stanowiło przejawu przemocy psychicznej; 8. nieprawidłowe ustalenie, iż wypowiadane przez Ł. K. (1) (k. 94-95, 95-96, 106, 109-110, 138v) wobec pokrzywdzonej wulgarne i obelżywe słowa (m.in. „szmata", „stara kurwa") nie stanowiły przemocy psychicznej, pod pretekstem, że nie miały dotrzeć do pokrzywdzonej, mimo że zostały wypowiedziane w jej obecności, podniesionym głosem, w sposób umożliwiający ich usłyszenie przez nią i osoby postronne; 9. nieuzasadnione odrzucenie zeznań pokrzywdzonej (k. 96- 99, z akt Ds. 11-12,187- 188,110) dotyczących rzucania w nią żwirem i kamieniami przez A. K. (1), jedynie z powodu upływu czasu i nieprecyzyjnego wskazania miejsca obrażenia, mimo że relacja ta była konsekwentna, logiczna i koresponduje z innymi dowodami, a ewentualne niespójności wynikały z naturalnych ograniczeń pamięci osoby starszej oraz dynamicznego charakteru zdarzenia i upływu czasu od tegoż zdarzenia; 10. błędne uznanie, iż brak świadków przy zdarzeniach polegających na groźbach, wyzwiskach i poniżaniu pokrzywdzonej dyskwalifikuje te zdarzenia jako akty przemocy, podczas gdy tego rodzaju zachowania z reguły mają miejsce bez obecności osób trzecich; 11. nieuzasadnione przyjęcie, iż prace związane z wymianą pieca i rozbiórką komina zostały uzgodnione z pokrzywdzoną, podczas gdy zeznania świadków E. (k. 121-122, z akt Ds. 88- 89v, 147-148) i H. P. (k. 136 v- 138, z akt Ds. 63- 65,155-155 v) nie mogą być uznane za wiarygodne, zważywszy na ich konflikt z pokrzywdzoną i jej mężem oraz jednoczesne dobre relacje z oskarżonymi, co świadkowie przyznają; 12. błędna interpretacja prac budowlanych prowadzonych przez A. K. (1), polegających na całkowitej przebudowie dachu, zburzeniu komina i nieprawidłowym montażu nowego, który powoduje zalewanie wnętrza deszczem i uniemożliwia korzystanie z pieca; 13. dowolna ocena zeznań świadków H. P. (k. 136 v- 138, z akt Ds. 63- 65, 155- 155 v) i E. K. (k. 121- 122, z akt Ds. 88- 89v, 147-148) prowadząca do bezzasadnego uznania ich relacji za wiarygodne i bezstronne, mimo że świadkowie ci pozostają w bliskich relacjach z oskarżonymi, są skonfliktowani z pokrzywdzoną i jej mężem, a ich zeznania są wewnętrznie sprzeczne, nielogiczne i wybiórcze; 14. dowolna ocena zeznań świadków O. H. (k. 106- 108), A. K. (2) (k. 118-120, z akt Ds. 85-86v) i Ł. W. (k. 108- 109), polegająca na ich odrzuceniu jedynie z tego powodu, że były sprzeczne z relacjami oskarżonych oraz H. P. i E. K., mimo że zeznania te są logiczne, spójne i wzajemnie się uzupełniają; 15. dowolna ocena zeznań świadka F. S., polegająca na przyjęciu, iż w jego obecności nie doszło do używania wobec pokrzywdzonej słów obelżywych, ponieważ ich nie słyszał, mimo że Ł. K. (1) przyznała, iż używała takich słów, a H. P. potwierdziła stosowanie wyrażeń obraźliwych wobec pokrzywdzonej kierowanych do jej męża; 16. błędna ocena zeznań świadka L. K. (k. 103- 106v, z akt Ds.15- 16, 161- 162,189v), poprzez przypisanie mu nieudokumentowanych motywacji oraz przyjęcie, że pokrzywdzeni prowokowali konflikty, podczas gdy świadek konsekwentnie i logicznie opisał akty przemocy i upokorzenia ze strony oskarżonych, zaś fakt, iż świadek jest osobą starszą, schorowaną i posługującą się ubogim słownictwem, nie może stanowić podstawy do dyskredytacji jego zeznań; 17. błędna interpretacja materiału fotograficznego i dokumentacji budowlanej poprzez uznanie, że stan budynków uzasadniał rozbiórkę, mimo braku jakiejkolwiek opinii technicznej potwierdzającej zły stan techniczny obiektów; 18. pominięcie okoliczności, że działania oskarżonych polegające na pozbawieniu pokrzywdzonej cienia przez wycięcie wszystkich gałęzi drzewa oraz utrudnianie jej dostępu do budynków gospodarczych stanowiły realne przejawy znęcania się psychicznego; 19. zdyskredytowanie zeznań pokrzywdzonej (k. 96- 99, z akt Ds. 11-12,187-188,110), mimo że były one spójne co do istoty konfliktu i co do zasady zgodne z dokumentacją interwencji Policji oraz zgłoszeniami do GOPS oraz zeznaniami świadków: L. K., O. H., A. K. (2) i Ł. W.; 20. pominięcie przy ocenie dowodów zasad doświadczenia życiowego, w szczególności w zakresie: - różnicy sił i zależności między darczyńcami a obdarowanymi; - trudnej sytuacji życiowej i zdrowotnej pokrzywdzonej, której emocjonalne reakcje mogły mieć charakter wyolbrzymiony, co jednak nie przekreśla prawdziwości jej relacji; 21. bezkrytyczne uznanie za w pełni wiarygodnych wyjaśnień oskarżonych (k. 94- 95,95- 96,106,109- 110, 138 v), mimo że byli oni bezpośrednio zainteresowani wynikiem postępowania, a ich wersja wydarzeń pozostaje w sprzeczności z obiektywnymi dowodami, w tym w zakresie znieważenia słownego, częściowo przez oskarżoną oraz świadka H. P. przyznanych; III. zarzut naruszenia art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, wyrażającą się w odmowie wiary zeznaniom pokrzywdzonej oraz jej męża z przyczyn pozamerytorycznych, tj. poprzez uznanie, że ich relacje są niewiarygodne z uwagi na istniejący konflikt rodzinny, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu kontekstu emocjonalnego i psychologicznego wzajemnych relacji stron; IV. zarzut naruszenia art. 207 § 1 kk poprzez błędną wykładnię pojęcia „znęcania się psychicznego", poprzez przyjęcie, że dla zaistnienia tego przestępstwa niezbędne jest wystąpienie przemocy fizycznej bądź wyraźnych gróźb, podczas gdy utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje, że przestępstwo z art. 207 § 1 kk może zostać popełnione także poprzez uporczywe i systematyczne zachowania o charakterze psychicznym, takie jak poniżanie, izolowanie, lekceważenie, ośmieszanie, czy pozbawianie osoby najbliższej wsparcia emocjonalnego i poczucia bezpieczeństwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - na wstępie należy zauważyć, że wspólnym mianownikiem zarzutów apelacyjnych podniesionych przez pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej jest zarzut dokonania przez Sąd I instancji nieprawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy oraz dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkujących bezzasadnym przyjęciem, iż zachowanie oskarżonych nie nosi znamion przestępstwa znęcania określonego w art. 207 kk. - zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd meriti przeprowadził postępowanie w sposób właściwy, z poszanowaniem przepisów proceduralnych, w tym art. 4 kpk, art. 6 kpk, art. 410 kpk, poddając zebrany w sprawie materiał dowodowy należytej, zgodnej z dyrektywami z art. 7 kpk ocenie. Na jego podstawie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych skutkujących ustaleniem, że zachowanie oskarżonych nie wypełniło znamion przestępstwa znęcania określonego w art. 207 kk oraz prawidłowo dokonał wykładni pojęcia ,,znęcania się psychicznego’’ będącego przesłanką art. 207 kk, - z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że między stronami od wielu lat toczy się długotrwały rodzinny konflikt, który, zgodnie z zeznaniami świadków, nasilił się od momentu przeprowadzenia remontów na nieruchomości, którą oskarżony A. K. (1) otrzymał w darowiźnie od swoich rodziców. Z materiału dowodowego w postaci zeznań świadków wynika m.in., że rodzice nie akceptowali działań podejmowanych przez syna w związku z przeprowadzonymi przez niego remontami, wzywali na interwencję Policję, np. gdy pokrzywdzonej przeszkadzał remont przeprowadzany przez oskarżonego w pokojach córek. Należy zauważyć, że pomimo wielokrotnych interwencji, funkcjonariusze Policji nie dostrzegali w tych nieporozumieniach między stronami popełnienia przestępstwa, a interwencje kończyły się pouczeniami stron o możliwości rozwiązania sporu na drodze cywilnej lub za pomocą mediacji, - zgodnie z orzecznictwem sądowym (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2025 roku w sprawie I KK 175/25) znamię „ znęcania się”, określające zachowanie sprawcy przestępstwa z art. 207 § 1 kk, zachowało w wykładni swój potoczny sens, a zatem odnosi się do zadawania komuś cierpień (fizycznych lub psychicznych), męczenia, dręczenia, pastwienia się nad kimś. Oznacza więc działanie lub zaniechanie, polegające na umyślnym zadaniu bólu fizycznego lub dolegliwych cierpień moralnych, powtarzającym się lub jednorazowym, lecz intensywnym i rozciągniętym w czasie. Istota przestępstwa znęcania się polega na jakościowo innym zachowaniu się sprawcy, aniżeli na zwyczajnym znieważaniu lub naruszaniu nietykalności cielesnej osoby pokrzywdzonej, przy czym o uznaniu za „ znęcanie się” zachowania sprawiającego cierpienie psychiczne ofiary powinna decydować ocena obiektywna, a nie subiektywne odczucie pokrzywdzonego, - zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy słusznie uznał, iż zachowanie oskarżonych wobec oskarżycielki subsydiarnej nie wypełniało znamion przestępstwa znęcania określonego w art. 207 kk. Wzajemne nieporozumienia rodzinne związane z gospodarowaniem na posesji, które występowały między stronami postępowania, nie stanowią realizacji znamion przestępstwa znęcania. Między pokrzywdzonymi oraz ich synem i jego żoną często dochodziło do szeregu kłótni, związanych ze wspólnym korzystaniem z budynków gospodarczych i podwórka, wywoływanych przez pokrzywdzonych, którzy nie akceptują zachowań syna będącego właścicielem posesji. Jak wynika z zeznań świadków, pokrzywdzona F. K. (2) nie tylko odbierała wszelkie zachowania syna związane z poprawą stanu technicznego budynków jako przejaw znęcania wobec jej osoby, ale też zarzucała oskarżonemu, że dokonuje remontu w sposób nieprawidłowy czy też nieefektywnie zarządza nieruchomością. Jednak oskarżony, któremu pokrzywdzeni darowali przedmiotową nieruchomość aktem notarialnym z dnia 21.11.2005 roku, miał pełne prawo jako właściciel dokonywać w niej niezbędnych remontów bez konsultacji ich wykonania z matką, co nie daje w żaden sposób podstawy do twierdzenia, iż w ten sposób znęcał się nad F. K. (1). Oskarżony dokonał wszelkich niezbędnych formalności związanych z remontem, w tym m.in. w dniu 21.04.2021 roku zgłosił do Starostwa Powiatowego w A. planowaną zmianę pokrycia dachu z eternitu na dachówkę, a więc w żaden sposób nie postępował z naruszeniem przepisów prawa czy celowym dokuczaniem swoim rodzicom. Co więcej, to zachowanie pokrzywdzonych, którzy celowo zawiadomili nadzór budowlany i uniemożliwili kontynuowanie przez A. K. (1) prac remontowych, należy uznać za złośliwe. - pokrzywdzona F. K. (2) zarzucała ponadto oskarżonemu oraz synowej, że nie zawożą jej do lekarza ani na zakupy i w niczym jej nie pomagają. Choć zachowania polegające na opiece nad starszymi rodzicami przez dorosłe dzieci są oczekiwane przez społeczeństwo, nie można uznać, że ich brak stanowi przejaw znęcania nad rodzicami, a regulacja tego konfliktu powinna dokonywać się między stronami na gruncie prywatnym, bez angażowania organów wymiaru sprawiedliwości. Na marginesie podkreślić należy, że, jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, pokrzywdzona nawet na rozprawach wypowiadała się negatywnie o swoim synu i synowej, używając wobec nich słów uznawanych za obraźliwe (,, zaraza’’, ,, bandzior’’, ,, przybłęda’’), co świadczy niewątpliwie o jej wrogim nastawieniu do oskarżonych, a w takich warunkach trudno od nich oczekiwać, aby odwiedzali F. K. (1) w szpitalu czy z własnej inicjatywy dbali o częsty i przyjazny kontakt z pokrzywdzoną. - bezzasadne są również wielokrotnie podnoszone w apelacji twierdzenia, iż między stronami istniała nierównowaga tylko z tego względu, że oskarżeni z uwagi na swój młodszy wiek posiadali trwałą przewagę emocjonalną i psychiczną nad pokrzywdzoną, gdyż ich większa sprawność nie przesądza automatycznie o fakcie, że mieliby wykorzystywać ją do dręczenia matki oskarżonego. - zarzuty pełnomocnika co do błędnej interpretacji przez Sąd faktu prac budowlanych prowadzonych przez A. K. (1) czy nieuprawnionego uznania przez Sąd, że rozebranie komina czy zdjęcie rynny okazało się nie być celową złośliwością wobec pokrzywdzonych również są bezzasadne, gdyż Sąd Rejonowy oceniał czy doszło do popełnienia przez oskarżonych przestępstwa znęcania, a nie czy A. K. (1) w sposób prawidłowy przeprowadzał remont gospodarstwa i inne prace budowlane. - zarzut nieprawidłowego ustalenia, że wypowiadane przez oskarżoną Ł. K. (1) słowa jako wulgarne i obelżywe stanowiły wobec pokrzywdzonej przemoc psychiczną również jest bezzasadny, gdyż jak wynika z akt sprawy oskarżona sama przyznała, że wypowiedziała się o pokrzywdzonej używając słowa ,, szmata’’, jednak jak słusznie podkreślił Sąd Rejonowy nie stanowi to znieważania z tego względu, że te słowa nie zostały wypowiedziane bezpośrednio do F. K. (1), a jedynie były komentarzem skierowanym do męża oskarżonej, w okolicznościach negatywnej atmosfery panującej między stronami. - Sąd Rejonowy prawidłowo uznał zeznania pokrzywdzonej dotyczące rzucania w nią żwirem przez A. K. (1) za niewiarygodne, gdyż jej wypowiedzi co tej okoliczności były wewnętrznie sprzeczne i niespójne, nie można było dokonać ustalenia konkretnej daty tego czynu, tego jakich dokładnie obrażeń pokrzywdzona doznała, a co więcej – pokrzywdzony L. K. sam zaprzeczał, aby to zdarzenie miało taki przebieg, jak opisywała je F. K. (2). - zeznania świadka L. K. słusznie zostały uznane za przejaskrawione na niekorzyść oskarżonych, gdyż powoływane przez niego okoliczności w postaci znęcania się syna nad rodzicami są sprzeczne z pozostałym, wiarygodnym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i stanowią jedynie przyjętą przez niego linię obrony. - pełnomocnik oskarżycielki subsydiarnej zarzucił Sądowi I instancji bezkrytyczne uznanie za w pełni wiarygodnych wyjaśnień oskarżonych, mimo że byli oni bezpośrednio zainteresowani wynikiem postępowania. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy słusznie dokonał oceny depozycji oskarżonych i nadał im walor wiarygodności, gdyż znalazły one potwierdzenie przede wszystkim w zeznaniach innych osób przesłuchanych w sprawie, nie tylko osób bliskich dla pokrzywdzonych, ale też osób obcych, niezainteresowanych wynikiem sprawy: sąsiadów, pracowników GOPS, dzielnicowego, czy dokumentów w postaci m.in. kserokopii z akt spraw cywilnych potwierdzających wersję oskarżonych, a nie wersję pokrzywdzonej F. K. (1). - nietrafiony okazał się również zarzut pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej, iż Sąd I instancji bezzasadnie uznał za wiarygodne i bezstronne zeznania świadków H. P. i E. K., mimo że świadkowie ci pozostają w bliskich relacjach z oskarżonym oraz są skonfliktowani z pokrzywdzoną i jej mężem. Na względzie mieć należy, co ma swój szeroki wydźwięk także w orzecznictwie, że nie można kwestionować miarodajności zeznań świadków tylko z tego względu, że znają osobiście strony postępowania i mogą zeznawać na korzyść którejś z nich. Sąd, stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów, zgodnie z dyrektywami wskazanymi w art. 7 kpk, ocenia materiał dowodowy bacząc na jego całokształt, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logiczne usytuowanie przedstawianych okoliczności w całym ciągu przyczynowo-skutkowym. Przedstawione powyżej stanowisko ma swoje odniesienie również do zeznań osób z najbliższego kręgu pokrzywdzonych, albowiem jak słusznie się podkreśla w judykaturze, nie wolno a priori oceniać jako niewiarygodnych zeznań świadków powiązanych osobiście z pokrzywdzonym, gdyż istotą oceny dowodów jest ich treść, a nie pochodzenie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11 lipca 2013 r., w sprawie II AKa 81/13). W niniejszej sprawie, jak już zostało wyżej wykazane, zeznania świadków nie potwierdziły wersji pokrzywdzonej. - podsumowując, Sąd Okręgowy uznał, że Sąd I instancji sprostał zadaniu i ocenił zgromadzony materiał dowodowy właściwie i wyczerpująco, a także na jego podstawie ustalił prawidłowy stan faktyczny w sprawie, skutkujący brakiem podstaw do przypisania oskarżonym sprawstwa zarzucanego im czynu, zaś apelacja pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej, jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Wniosek wniosek o: - uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim II Wydział Karny z dnia 4 września 2025 roku (sygn. akt II K 179/24) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, - zasądzenie od oskarżonych na rzecz oskarżycielki subsydiarnej kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, według norm przepisanych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność apelacji warunkowała bezzasadność wniosków apelacji 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy zaskarżony wyrok w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------- --------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II, III apelacja pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej okazała się w całości bezzasadna, zatem z mocy art. 636 § 1 kpk oskarżycielka F. K. (2) ponosi koszty procesu za postępowanie odwoławcze w całości. Z tego powodu Sąd Okręgowy zasądził od oskarżycielki subsydiarnej: - na rzecz oskarżonych A. K. (1) i Ł. K. (1) kwoty 840 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu odwoławczym. Sąd Okręgowy uwzględniając w tym zakresie wniosek pełnomocnika ustalił wysokość kosztów na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. - na rzecz Skarbu Państwa kwotę 240 zł tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze (art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację pełnomocnik oskarżycielki subsydiarnej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☐zmiana
Poland (PL)