I C 493/21 · Sąd powszechny

Powód – E. D. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w G. wystąpił przeciwko P. S. z powództwem o zapłatę kwoty 2.469,54 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W dniu 30 grudnia 2022r. powód (...) z/s w T. T. skierował do tut. Sądu żądanie zasądzenia od pozwanej M. W. kwoty pieniężnej w wysokości 641,93zł wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości w stosunku rocznym odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od wskazanej kwoty od dnia 26 listopada 2019r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód przytoczył okoliczności mające wskazywać na jego legitymację czynną, powołując się w tym zakresie na przelew uprawnień oraz oznaczył źródło zobowiązania, jego wysokość oraz wymagalność podając, iż dochodzone roszczenie stanowi należność wynikającą z nienależycie wykonanej umowy pożyczki łączącej pozwaną z pierwotnym wierzycielem.

Sygn. akt: I C 52/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 czerwca 2025 r. Sąd Rejonowy w Jędrzejowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Katarzyna Wysoczyńska Protokolant: --------------------------------------- po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2025 roku w Jędrzejowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółka komandytowa w M. przeciwko H. D. o zapłatę I. oddala powództwo II. zasądza od strony powodowej (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółka komandytowa w M. na rzecz pozwanej H. D. kwotę 1817 zł (jeden tysiąc osiemset siedemnaście złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty Sygn. akt I C 52/25 UZASADNIENIE WYROKU z dnia 11 czerwca 2025 roku W dniu 16 stycznia 2025 roku do tut. Sądu wpłynął pozew (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółka komandytowa w M. przeciwko H. D. o zapłatę kwoty 8495,78 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 3 lipca 2024 roku i zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu swego żądania strona powodowa wskazała, że zobowiązanie pozwanej wynika z umowy pożyczki jaką zawarła w dniu 18 stycznia 2024 roku roku nr (...) z (...) Sp. z o.o. Nadto strona powodowa wskazała, że kwotę objętą żądaniem stanowi kwota 7730,47 zł tytułem niespłaconego kapitału, kwota 117,55 zł tytułem odsetka kapitałowych, kwota 457,15 zł tytułem niespłaconych odsetek umownych za opóźnienie od dnia następnego po dniu wymagalności pożyczki do dnia wyceny wierzytelności tj. do dnia 23 maja 2024 roku i kwota 190,61 zł tytułem niespłaconych odsetek umownych za opóźnienie od dnia 24 maja 2024 roku dni dnia poprzedzającego wytoczenie powództwa, a wierzytelność przeciwko pozwanemu nabyła na podstawie umowy przelewu wierzytelności. Roszczenie strony powodowej było przedmiotem rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Lublinie w sprawie Nc – (...), który postanowieniem z dnia 14 października 2024 roku umorzył postępowanie w związku ze złożonym przez pozwaną sprzeciwem od nakazu zapłaty (k. 7 - 8). W odpowiedzi na pozew z dnia 7 marca 2025 roku pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu, podnosząc brak legitymacji czynnej powoda, brak udowodnienia roszczenia co do wysokości i zasady, stosowanie w umowie klauzul niedozwolonych (k. 60 - 64). Sąd ustalił co następuje: W dniu 18 stycznia 2024 roku sporządzono wydruk ramowej umowy pożyczki, a jako strony wpisano pozwaną (...) Sp. z o.o. W dniu 18 stycznia 2024 roku sporządzono wydruk umowy pożyczki refinansowanej nr (...), a jako strony wpisano pozwana i (...) Sp. z o.o. W umowie wskazano, że Kwota pożyczki refinansowanej wyniesie 7730,47 zł, odsetki kapitałowe 117,55 zł, opłata za refinansowanie 757,53 zł, całkowita kwota do spłaty 8605,55 zł i miała być ona spłacona do dnia 17 lutego 2024 roku, (...) określono na 312,03 %. W umowie nadto wskazano, że wierzycielem spłacanym ma być (...) Sp. z o.o. oraz wskazano numer pożyczki jaka ma być spłacona ( (...)). W dniu 2 kwietnia 2024 roku (...) Sp. z o.o. oraz (...) zawarły umowę cesji wierzytelności. W dniu 7 czerwca 2024 roku strona powodowa oraz (...) zawarły umowę przelewu wierzytelności. Dowód: umowy przelewu i cesji wierzytelności z załącznikami (k. 11- 13, 16 - 26), umowy (k. 30 – 32), dokumenty elektronicznej rejestracji zawarcia umowy (k. 80- 81), wykaz (k. 83 – 85). Sąd zważył co następuje: Powództwo jest niezasadne. W ocenie Sądu zasadny był zarzut strony pozwanej o braku legitymacji czynnej strony powodowej. Zgodnie z art. 509 §1 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na rzecz osoby trzeciej, chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Na podstawie wskazanego przepisu przelew wierzytelności jest umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej, a przedmiotem przelewu jest wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać i która jest w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). W tym zakresie konieczne jest wyraźne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność. Wymaga się zatem oznaczenia stron tego stosunku zobowiązaniowego oraz przedmiotu świadczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 października 2015 roku sygn. akt I ACa 492/15 LEX nr 184218; wyrok SN z dnia 11 maja 1999 r. III CKN 423/98 Biuletyn Sądu Najwyższego 2000/1 str. 1). W ocenie Sądu obowiązkiem strony powodowej było wykazanie, że nabyła konkretną wierzytelność przeciwko pozwanej z umowy pożyczki refinansowanej nr (...) z dnia 18 stycznia 2024 roku, na którą powołała się w pozwie. Podstawą dochodzenia przeciwko pozwanej kwoty objętej żądaniem pozwu w ocenie strony powodowej były umowa przelewu wierzytelności z dnia 7 czerwca 2024 roku pomiędzy stroną powodową i (...) oraz umowa cesji wierzytelności z dnia 2 kwietnia 2024 roku pomiędzy (...) Sp. z o.o. i (...) oraz wydruki z załączników do tych umów z wykazem nabywanych wierzytelności (k. 14 i 27) W ocenie Sądu te dokumenty nie były wystarczające do uznania, że strona powodowa nabyła konkretną, zindywidualizowaną wierzytelność przeciwko pozwanej wskazaną pozwie, albowiem umowa przelewu wierzytelności z dnia 7 czerwca 2024 roku i umowa cesji wierzytelności z dnia 2 kwietnia 2024 roku były jedyne umowa ogólnymi, a z ich treści nie wynika nabycie konkretnej wierzytelności. Uzupełnieniem wskazanych umów winny być prawidłowo sporządzone załączniki obejmujące listy nabywanych wierzytelności, w tym wskazanej w umowie, albowiem dopiero on konkretyzują przedmiot umowy cesji i przelewu wierzytelności. W ocenie Sądu złożone załączniki do wskazanych umów z wykazem nabywanych wierzytelności (k. 14 i 27) zostały złożone w nieprawidłowej formie, albowiem są one jedynie wydrukami, na których brak jest podpisów stron tych umów. W uzasadnieniu orzeczenia z dnia 15 października 2015 roku sygn. akt I ACa 492/15 Sąd Apelacyjny w Białymstoku wskazał, że „w żaden sposób nie da się wywieść faktu nabycia przedmiotowej wierzytelności z wydruku zawierającego tabelkę, w której zamieszczone są dane pozwanej i inne informacje, a wydruk ten, niepodpisany przez strony umowy cesji, z całą pewnością nie jest też załącznikiem do tej umowy i w żaden sposób nie potwierdza, że przedmiotem przelewu wierzytelności względem pozwanego jest konkretna wierzytelność”. Akceptując w całości wskazane przez Sąd Apelacyjny uwagi, Sąd doszedł do przekonania, że umowa przelewu wierzytelności (k. 16 – 18) i umowa cesji wierzytelności (k. 11- 12) oraz wydruki z listy wierzytelności (k. 14 i 27), nie stanowiły wystarczających dowodów przemawiających za zasadnością żądania strony powodowej. Jeżeli chodzi o wskazane umowy, to mają ona charakter ogólny, nie wynika z nich, że faktycznie jaka wierzytelność była ich przedmiotem i czy była nią wierzytelność przeciwko pozwanej wskazana w pozwie. W ocenie Sądu uzupełnieniem tych umów są załączniki z obejmujący konkretne wierzytelności objęte umowami. Załączniki te mają istotne znaczenie albowiem konkretyzują przedmiot umów przelewu wierzytelności. W ocenie Sądu, przy uwzględnieniu rozważań wskazanych w uzasadnieniu wskazanego wyżej orzeczenia Sądu Apelacyjnego, dowodem potwierdzającym nabycie wierzytelności przeciwko pozwanemu ze wskazanej w pozwie umowy pożyczki nr (...), nie mogły być wydruki z listy nabywanych wierzytelności załączone do akt. Dowodem potwierdzającym nabycie wierzytelności przeciwko pozwanej nie mogły być też pisma k. 36 i 41, albowiem pochodzą one jedynie od (...), nadto brak było dowodu, że pismo k. 36 zostało wysłane (potwierdzenie nadania pochodzi z 9 kwietnia 2024 roku, a na piśmie jest data 10 kwietnia 2024 roku) i kto je podpisał, a co do pisma k. 41 brak było dokumentu pełnomocnictwa. Zatem zdaniem Sądu strona powodowa nie wykazała zatem, że nabyła skutecznie wierzytelność przeciwko pozwanej z umowy wskazanej w pozwie. W ocenie Sądu tylko ciąg umów przelewu wierzytelności począwszy od pierwotnego wierzyciela aż do strony powodowej z prawidłowymi załącznikami podpisanymi przez strony kolejnych umów łącznie mogłyby być niewątpliwym dowodem na to, że strona powodowa nabyła konkretną wierzytelność przeciwko pozwanej z umowy pożyczki z dnia 18 stycznia 2024 roku wskazanej w pozwie. W ocenie Sądu strona powodowa natomiast wykazała, że doszło do zawarcia umowy pożyczki z dnia 18 stycznia 2024 roku pomiędzy pozwana i (...) Sp. z o.o. Umowa ta była umową w rozumieniu art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz. U nr 126 z późn. zm.) i została zawarta w trybie przepisu art. 15 wskazanej ustawy bez jednoczesnej obecności obu stron umowy przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (tzw. umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość), czyli w drodze elektronicznej. Do ważności umowy pożyczki, zawartej w drodze elektronicznej nie jest wymagana forma pisemna, co wynika z treści przepisu art. 29 ust. 1 wskazanej ustawy, zgodnie z którym umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Z przepisu tego nie wynika zatem, aby forma pisemna została zastrzeżona pod rygorem nieważności, a zatem należało przyjąć, że zastrzeżenie formy pisemnej, zgodnie z przepisem art. 73 § 1 kc, zostało zastrzeżone jedynie pod rygorem dowodowym (wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2017 roku II Ca 2448/17 legalis 2052181). Do przyjęcia, że doszło do zawarcia umowy o kredyt konsumencki, zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1997 roku Prawo bankowe, wystarczy przedłożenie umowy na innym trwałym nośniku w postaci elektronicznej (wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 14 maja 2019 roku II Ca 180/19 legalis 2159273; komentarz do art. 29 ustawy o kredycie konsumenckim pod red. Osajda) oraz dowodu doręczenia tej umowy konsumentowi stosownie do art. 29 ust. 2 wskazanej ustawy o kredycie konsumenckim. Doręczenie to może nastąpić w dowolny sposób w tym również w drodze elektronicznej, przy czym na wierzycielu ciąży udowodnienie faktu doręczenia konsumentowi takiej umowy (Wyrok Sądu Rejonowego Łódź – Widzew z dnia 15 października 2020 roku II C 516/20 legalis 249501; wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 17 września 2020 roku II Ca 771/20 legalis 2494149). W ocenie Sądu strona powodowa przedkładając samą umowę pożyczki, a także dokumenty elektroniczne (k. 39, 80, 81) potwierdzające zawarcie umowy, wykazała, że faktycznie do zawarcia tej umowy doszło. Nadto strona powodowa przedkładając wykaz k. 83 i 84 potwierdziła, że (...) Sp. z o.o. dokonało na rzecz (...) Sp. z o.o. przelewu kwoty 7730,47 zł, a tym samym wykonało swe zobowiązanie z umowy i spłaciło zobowiązanie pozwanej w T. Sp. z o.o. W ocenie Sądu niezasadny był zarzut stosowania w umowie klauzul niedozwolonych w zakresie pozaodsetkowych kosztów. Należy zważyć, że strona powodowa domagała się jedynie kwoty kapitału, a zatem kwoty 7730,47 zł i kwoty odsetek umownych, nie domagała się natomiast innych należności, a objętych tzw. pozaodsetkowymi kosztami. Z uwagi na brak wykazania przez stronę powodowa swej legitymacji Sąd doszedł do przekonania, że powództwo nie jest zasadne i orzekł jak w pkt I wyroku. W pkt II orzeczono na podstawie przepisu art. 98 § 1, §1 1 kpc i art. 108 kpc, Pozwana wygrała niniejszy proces zatem należy się jej zwrot kosztów procesu w kwocie 1817 zł. Na wskazaną kwotę złożyły się: - opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł - wynagrodzenie fachowego pełnomocnika w kwocie 1817 zł ustalone na podstawie § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w spawie opłat za radców prawnych.

wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 17.075,18 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego (...), wynoszącej na dzień wniesienia pozwu 10,00 w stosunku rocznym od kwoty 9.658,44 zł od dnia 27.07.2015r. do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Powód B. (...) N. Z. (1) w G. wniósł o zasądzenie od pozwanej A. M. kwoty 166 086 zł 06 gr wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie, w wysokości równej dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie, które na dzień wniesienia pozwu wynoszą 14 % w skali roku, od kwoty 164 880 zł 86 gr od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Wniósł również o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.