VI Ka 443/21 · Sąd powszechny

Sygn. akt VI Ka 164/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 czerwca 2021 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Daniel Strzelecki (spr.) Sędziowie Karin Kot A. T. Protokolant Jolanta Kopeć przy udziale prokurator Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Rejonowej w K. M. K. po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2021r. sprawy R. U. (1) ur. (...) w O. s. R., J. z domu U. oskarżonego z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i innych z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 31 grudnia 2020 r. sygn. akt II K 528/19 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. U. (1), II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 320zł, w tym 300zł opłaty. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 164/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 31 grudnia 2020r. w sprawie sygn. akt II K 528/19 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ------------- ------------ 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ------------- ------------ 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Obraza przepisów postępowania mająca pływ na jego treść, a to: 1. art. 7 k.p.k. poprzez przyjęcie, że zachowania przedsiębrane przez oskarżonego inkryminowane mu w pkt. 1 części dyspozytywnej wyroku Sądu I instancji, podejmowane były od strony wolicjonalnej w warunkach tzw. incydentalnych, pojawiających się niejako przy okazji zamiarów, a nie z góry powziętym zamiarem, podczas gdy, za przyjęciem w zaistniałych faktycznych stanu ciągłości przestępstwa w odniesieniu do trzech zachowań opisanych w pkt. 1 części dyspozytywnej wyroku, przemawiały nie tylko daty popełnienia przypisanych podsądnemu występków tj. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego II Wydział Karny w Kamiennej Górze z dnia 18 stycznia 2019r., sygn. akt II K 35/18, w ramach którego przypisano podsądnemu popełnienie w grudniu 2016r. czynu z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. oraz trzech występków przypisanych mu kwestionowanym niniejszą apelacją wyrokiem, w pkt. 1 jego części dyspozytywnej, zakwalifikowanych z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a popełnionych w dniach 19.12.2016r., 24.12.2016r. i 26.12.2016r. oraz zachowania składającego się na czyn ciągły opisanego w pkt. 2 części dyspozytywnej wyroku, przedsiębranego w dniu 20.12.2016r. i kwalifikowanego z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, ale także to, iż ujawnione w toku postępowania okoliczności przedmiotowe penalizowanych podsądnemu występków jednoznacznie przemawiały za przyjęciem, że oskarżony ustalonym w ten sposób zachowaniem, co najmniej godził się na popełnienie czynu ciągłego, wykorzystując niejako każdą nadążającą się okazję i sposobność dla stałego zajmowania się sprzedażą i udzielaniem środków narkotycznych innym osobom. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. art. 17§1 pkt 7 k.p.k. stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439§1 pkt 8 k.p.k., polegające na skazaniu R. U. (1) za wchodzące w skład czynu ciągłego występki, opisane w pkt. 1 części dyspozytywnej wyroku, z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, popełnione w dniach 19.12.2016r., 24.12.2016r. o 26.12.2016r., w wyniku wadliwego przyjęcia, iż zostały zrealizowane w warunkach art. 91§1 k.k., oraz występku, składającego się na czyn ciągły, opisanego w pkt. 2 części dyspozytywnej wyroku, popełnionego w dniu 20.12.2016r., pomimo tego, że wszystkie w/w występki stanowiły element czynu ciągłego z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, popełnionego w grudniu 2016r., za dokonanie którego R. U. (1) skazany został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego II Wydział w Kamiennej Górze z dnia 18 stycznia 2019r., sygn. akt II K 35/18, który uprawomocnił się w dniu 7 października 2019r. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. art. 7 k.p.k. poprzez dowolne i arbitralne przyjęcie, iż kierowane do oskarżonego w dniu 7 sierpnia 2016 r. oraz w dniu 31 października 2016 r. przez świadka R. W. wiadomości tekstowe, jak też sposób reakcji na nie oskarżonego, są wystarczające do przyjęcia, iż dowód ten w powiązaniu z ustaleniem, że wiadomości te dotyczyły propozycji nabycia od podsądnego środków narkotycznych, jest wystarczający do przyjęcia dokonania przez oskarżonego czynu z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad.3 Chociaż podniesione w pkt. 1 i 2 apelacji adw. M. M. zarzuty były najdalej idące, to w pierwszej kolejności należało jednak odnieść się do tego wyartykułowanego w pkt. 3 środka odwoławczego. Gdyby bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do przypisania oskarżonemu R. U. (1) sprawstwa i zawinienia w zakresie zachowań tworzących przedmiotową strukturę przypisanego mu w pkt. 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku czynu ciągłego, to należałoby go od tego czynu uniewinnić. W takiej sytuacji postulowane przez skarżącego umorzenie postępowania w zakresie zachowania tworzącego tenże czyn ciągły, a datowanego na 20 grudnia 2016r., byłoby postąpieniem nieuzasadnionym. Oceniając materiał dowodowy odnoszący się do zachowań polegających na trzykrotnym odpłatnym udzieleniu R. W. przez R. U. (1) środków odurzających, należało wskazać, że Sąd I instancji doszedł do trafnego przekonania, że był on wystarczający do przypisania oskarżonemu w tym zakresie sprawstwa i zawinienia. Bezsprzecznie bowiem wiadomości tekstowe sms, które były w dniach 7 sierpnia 2016r., 31 października 2016r. oraz 12 grudnia 2016r. wysyłane pomiędzy tymi osobami dotyczyły transakcji narkotykowych. Trafne było przy tym zastrzeżenie poczynione przez Sąd meriti, że korespondencja pomiędzy tymi osobami była bogata i rozciągnięta w czasie. Z treści tych wiadomości, ale również zeznań świadka R. W. wynikało przy tym, że jego i oskarżonego kontakty miały charakter trwały i powtarzalny, oskarżony był dostawcą, a świadek nabywcą i dłużnikiem. Sama treść tych wiadomości sms-owych, ich ilość, jak też godziny ich wysyłania, świadczyły dobitnie o tym, że do spotkań między oskarżonym i tym świadkiem dochodziło dniach 7 sierpnia 2016r., 31 października 2016r., jak również 12 grudnia 2016r. Wysłana przez świadka R. W. w dniu 7 sierpnia 2016r. o godz. 16:30 /k. 132/ wiadomość tekstowa, w której zadeklarował wobec R. U. (1), że załatwił transport, jak i poprosił go o przywiezienie trzech książek do P., była zupełnie jednoznaczna w swojej wymowie. Przypomnienia wszakże wymagało to, że ani R. U. (1), ani R. W. nie byli w stanie spójnie podać, jakie książki miały być wówczas przedmiotem sprzedaży. Również zaangażowanie R. W. w zorganizowanie transportu zamówionych rzekomo książek nie przystawało zupełnie do sytuacji, w której przedmiotem dostawy byłaby literatura. Na tym jednak świadek ten nie poprzestał, bowiem jeszcze tego samego dnia o godz. 20:51 wysłał do oskarżonego wiadomość sms-ową, w treści której poprosił go o to, że jeżeli będzie już blisko P., to ma puścić sygnał. R. W. zadeklarował jednocześnie, że wyjdzie wówczas do drogi na spotkanie z R. U. (1) /k. 132/. Świadek musiał mieć zatem wiedzę co do tego, że do tego spotkania dojdzie, skoro oczekiwał tylko na to, kiedy oskarżony zbliżając się do P. o tym fakcie go powiadomi. To zaś oznaczało, że w dniu 7 sierpnia 2016r. bezsprzecznie doszło do przekazania R. W. przez R. U. (1) narkotyków za stosowną opłatą, a wskazywany przez apelującego brak reakcji oskarżonego na wiadomości otrzymywane tego dnia od świadka, powyższego przekonania nie tylko nie wykluczał, ale wręcz ten fakt uwiarygadniał. Oskarżony, który był już uprzednio karany za obrót narkotykami, nie miał przecież absolutnie żadnego interesu w tym, aby na kierowane do niego wiadomości tekstowe dotyczące narkotyków odpisywać. Te same względy przemawiały za tym, że do spotkania i przekazania narkotyków doszło także w dniu 31 października 2016r., kiedy to R. W. napisał do R. U. (1) o godz. 16:51 wiadomość sms-ową, w treści której wskazał, że czeka na niego koło drogi /k. 125/. W kolejnej wiadomości z tego dnia, która została wysłana przez świadka do oskarżonego o godz. 16:55 R. W. napisał zaś, że załatwił dla niego pieniądze /k. 125/, aby o godz. 17:21 wysłać do oskarżonego kolejną wiadomość tekstową z prośbą, żeby dał znać, gdy będzie pod P. /k. 125/. Z treści tych wiadomości wynikało zatem niezbicie, że wyżej wymienieni pozostawali ze sobą w kontakcie, a do transakcji doszło w tej samej miejscowości co poprzednio, w ustalonym wcześniej miejscu. Sąd Okręgowy miał na względzie, że również te wiadomości te nie zawierały precyzyjnego określenia czasu spotkania, jak i miejsca, a to z uwagi na charakter omawianej transakcji, jak i ryzyko z nią związane. R. U. (1), co już podniesiono, był już uprzednio karany za czyny związane z obrotem narkotykami. Musiał zatem zdawać sobie sprawę, że tego typu spotkanie nie powinno zostać ujawnione. Ta właśnie okoliczność tłumaczyła ostrożność świadka w formułowaniu wiadomości sms-owych kierowanych do oskarżonego, w tym także to, że oskarżony na te wiadomości nie odpisywał. Znamienna w swojej wymowie pozostawała przy tym korespondencja sms-owa dotycząca transakcji, jaka została zrealizowana w dniu 20 grudnia 2016r., do której w swojej apelacji skarżący nie odniósł się. W wiadomościach z dnia 19 grudnia 2016r. R. W. prosił R. U. (1) o dostarczenie narkotyków za opłatą, na co R. U. (1) odpisał, że przyjedzie w następnym dniu /k. 119 i 118/. W kolejnych wiadomościach oskarżony i świadek umówili się w domu tego ostatniego na przekazanie pieniędzy i dostarczenie narkotyków /k. 118/. Treść tych wiadomości w powiązaniu z zeznaniami R. W. odnośnie częstotliwości spotkań z R. U. (1), łączących ich relacji, nie pozostawiała zatem żadnych wątpliwości co do faktu podjęcia przez R. U. (1) inkryminowanych zachowań przypisanych mu w pkt. 2 części dyspozytywnej wyroku. Także pozostałe przypisane zaskarżonym wyrokiem zachowania R. U. (1) polegające na bezpłatnym udzieleniu narkotyku Ł. S., R. D. i W. S. zostały prawidłowo ocenione przez Sąd I instancji. Skarżący jedynie hasłowo kwestionując ustalenia odnoszące się do tych czynów zabronionych, oparł apelację w tym zakresie na podobnych argumentach do tych, którymi atakował te, w oparciu o które Sąd meriti przyjął, że R. U. (1) udzielał narkotyków R. W.. Sąd Okręgowy nie dostrzegł zatem potrzeby powielenia tożsamych argumentów, jako że podzielał w tej mierze ocenę dowodów dokonaną przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Charakter substancji, jakich udzielał oskarżony został ustalony w opinii biegłego z zakresu kryminologii i przestępczości narkotykowej J. W.. Opinia ta była jasna, spójna i niesprzeczna, została sporządzona przez podmiot fachowy, a zatem brak było podstaw do zakwestionowania zawartych w niej stwierdzeń. Z podanych wyżej przyczyn Sąd Okręgowy uznał, że Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych co do sprawstwa i winy R. U. (1) w zakresie czynów przypisanych mu w pkt. 1 i 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Sąd odwoławczy nie dostrzegł błędów logicznych i rzeczowych w rozumowaniu Sądu I instancji odtwarzającego stan faktyczny w oparciu o przeprowadzoną ocenę dowodów. Podniesiony w apelacji zarzut obrazy przepisu art. 7 k.p.k. okazał się zatem bezzasadny. Ad.1 i 2. Zarzuty zgłoszone w apelacji obrońcy oskarżonego adw. M. M. korespondowały ze sobą; pierwszy z nich był bowiem konsekwencją drugiego. Z tego powodu zostały one omówione łącznie. Istota tych zarzutów zawartych w środku odwoławczym sprowadzała się do przekonania, że zachowania podjęte przez R. U. (2), a przypisane mu w pkt. 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, jak również zachowanie datowane na 20 grudnia 2016r., które tworzyło element przedmiotowej struktury przypisanego mu pkt. 2 tej części wyroku czynu ciągłego, zostały popełnione w warunkach opisanych w art. 12§1 k.k. i przez to stanowiły element czynu ciągłego popełnionego przez oskarżonego w grudniu 2016r., który to został mu uprzednio prawomocnie przypisany w pkt. 2 części dyspozytywnej wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 18 stycznia 2019r. w sprawie sygn. akt II K 35/18. Przemawiać za tym miała, zdaniem skarżącego, m. in. bliskość czasowa, jak i przedmiotowa tychże zachowań oraz ten sam zamiar ich popełnienia. Przypisanie zatem oskarżonemu tymże prawomocnym wyrokiem skazującym tego rodzaju zachowań, w ocenie apelującego, zrodziło stan powagi rzeczy osądzonej z art. 17§1 pkt. 7 k.p.k., co wykluczało możliwość przypisania R. U. (1) zaskarżonym wyrokiem kolejnych zachowań zakwalifikowanych z art. 58 ust. 1 i art. 59 ust. 1 tej ustawy, których dopuścił się w również w grudniu 2016r., a to w dniach 19, 20, 24 i 26 grudnia 2016r. W przypisaniu zatem oskarżonemu tychże zachowań skarżący dopatrzył się wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439§1 pkt. 8 k.p.k. Odnosząc się do podniesionych zarzutów i przedstawionej na ich poparcie argumentacji, na początku rozważań wskazać należało, że niewątpliwie podstawową kwestią, która rzutowała na ocenę, czy w niniejszej sprawie rzeczywiście wystąpiła negatywna przesłanka procesowa z art. 17§1 pkt. 7 k.p.k., było zagadnienie tożsamości porównywanych zachowań na kanwie przesłanek czynu ciągłego opisanych w art. 12§1 k.k. Tymczasem na gruncie tego unormowania, aby można było szereg ontologicznie odrębnych zachowań potraktować jako jeden czyn ciągły, to w odniesieniu do nich wszystkich towarzyszyć musi sprawcy „z góry powzięty zamiar”. To zaś oznaczało, że przyjęcie konstrukcji z art. 12§1 k.k. musi zostać poprzedzone ustaleniem, że sprawca obejmował tymże zamiarem wszystkie mające zostać zrealizowane w przyszłości zachowania przestępcze. Poza sporem pozostawić należało przecież to, że skoro sprawca ma działać ze z góry powziętym zamiarem, to najpóźniej w chwili podejmowania pierwszego zachowania musi mieć on również zamiar zrealizowania zachowania ostatniego - postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006r., V KK 271/05, OSNKW 2006/5/50; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2016r., II AKa 252/16, LEX nr 2179375. Z powyższego wypływała zatem konstatacja, że nie można kwalifikować według art. 12§1 k.k. zbioru zachowań, w odniesieniu do których zamiar sprawcy odnawiał się przy okazji realizowania każdego z tychże zachowań - postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2014r., II KK 325/14, LEX nr 1566721. Opierając się zatem na tych teoretycznych uwarunkowaniach Sąd Okręgowy miał na względzie, że dla przyjęcia konstrukcji czynu ciągłego stwierdzone musi zostać w oparciu o zgromadzone dowody, że tego rodzaju zamiar sprawcy istniał co do nich wszystkich albo przed przystąpieniem do przestępczego działania, albo co najmniej w chwili podjęcia pierwszego zachowania tworzącego przedmiotową strukturę czynu ciągłego. Podkreślić również należało, że zagadnienia dotyczące strony podmiotowej sprawcy, jako zjawisk psychicznych, podlegają takim samym regułom dowodowym, jak ustalenia faktyczne dotyczące strony przedmiotowej czynu zabronionego - postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2006r., II KK 92/06, LEX nr 324669. Oceniając zatem motywację towarzyszącą R. U. (1) w trakcie realizowania przestępczych aktywności, które przypisano mu zaskarżonym wyrokiem, godziło się w pierwszej kolejności zauważyć, że Sąd Rejonowy, z przyczyn najzupełniej oczywistych, nie dysponował instrumentami, które pozwoliłyby mu na odczytanie przemyśleń oskarżonego w trakcie realizowania znamion ustawowych tych czynów. Z tego właśnie powodu stronę podmiotową towarzyszącą R. U. (1) w czasie ich popełniania należało dekodować w oparciu o wymowę okoliczności przedmiotowych poprzedzających jego inkryminowane aktywności oraz występujących w czasie realizowania ustawowych znamion tychże czynów zabronionych, i poprzez analizę tychże okoliczności dążyć do ustalenia, czy w grudniu 2016r. towarzyszył mu z góry powzięty zamiar udzielania innym osobom narkotyków – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2005r., WA 8/05, OSNwSK 2005/1/794; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 lutego 1997r., II AKa 254/96, OSA 1998/6/29; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 grudnia 1995r., II AKz 328/95, OSA 1998/2/15. W realiach niniejszej sprawy prawidłowo przeprowadzone i w sposób swobodny ocenione przez Sąd Rejonowy dowody uzasadniały przyjęcie, że R. U. (1) – wbrew odmiennym zapatrywaniom wyrażonym we wniesionym środku odwoławczym – podejmując zachowania przypisane mu w pkt. 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, jak i datowane na 20 grudnia 2016r. zachowanie przypisane mu w pkt. 2 tej części owego orzeczenia, nie działał ze z góry powziętym zamiarem. Brak było bowiem podstaw dowodowych do przyjęcia, że z góry powzięty zamiar udzielania narkotyków towarzyszył mu już przy pierwszej tego rodzaju jego aktywności podjętej w grudniu 2016r. Szereg natomiast dowodów uzasadniał twierdzenie przeciwne, że zamiar oskarżonego związany z udzielaniem narkotyków odnawiał się każdorazowo przy każdej nadarzającej się okazji i nie obejmował wszystkich dalszych jego tożsamych rodzajowo zachowań. W analizowanym kontekście zwrócić należało przede wszystkim uwagę na to, że R. U. (1) udzielał narkotyków swoim bliższym lub dalszym znajomym w zależności od ich zapotrzebowania na konsumpcję, o czym dobitnie przekonywała treść zabezpieczonych w sprawie wiadomości tekstowych. Wynikało z nich wszakże, że poszczególnych czynów opisanych w akcie oskarżenia dopuścił się on w różnorodzajowych okolicznościach i dopiero wtedy, gdy osoby zainteresowane pytały go o dostępność narkotyków, a zatem gdy nadarzała się ku temu okazja. R. U. (1) mógł bez narażania się na odpowiedzialność karną złożyć dowolne wyjaśnienia. W. przez niego depozycje podlegały jednak ocenie, jak każdy inny dowód zgromadzony w sprawie. Dość stwierdzić, że w wyjaśnieniach oskarżony stanowczo kwestionując swoje sprawstwo w zakresie udzielania narkotyków, nie dał żadnych podstaw do przyjęcia, że działał w tym zakresie w warunkach tożsamego zamiaru. Podnoszona przez apelującego okoliczność, a mianowicie fakt posiadania przez oskarżonego w dniu 12 stycznia 2017r. znacznej ilości środka odurzającego w postaci ziela konopi innych niż włókniste, za co został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 19 stycznia 2019r. w sprawie sygn. akt II K 35/18, nie mogła żadną miarą dowodzić tego, że towarzyszył R. U. (1) z góry powzięty zamiar udzielania innym osobom narkotyków. Dość stwierdzić, że oskarżony był uzależniony od używania tego środka odurzającego, a więc miał interes, aby pozostawał w jego stałej dyspozycji w ilości, która zabezpieczała jego zapotrzebowanie na okres niespełna 2 miesięcy. Te właśnie okoliczności oskarżony bezpośrednio wyeksponował w złożonych w dniu 13 stycznia 2017r. wyjaśnieniach podając ”Ja od 10 lat zażywam marihuanę i jestem tak mi się wydaje uzależniony od niej ja palę zazwyczaj codziennie (...). Te zabezpieczone narkotyki były na mój użytek miały mi wystarczyć na dłuższy czas w/z z tym że palę marihuanę”. Także żadne inne zgromadzone dowody nie dostarczyły podstaw do przyjęcia, że R. U. (1) kwestionowanych przez adw. M. M. postąpień dopuścił się warunkach z góry powziętego zamiaru. Żaden z licznie w tym zakresie przesłuchanych świadków nie wskazał przecież, że oskarżony niejako zawodowo trudnił się udzielaniem narkotyków, co dałoby podstawę do rozważań, czy nie było czasem jego zamiarem takie intensyfikowanie tego rodzaju działań, które mogłoby świadczyć, że dążył z góry do ich udzielania. Tego rodzaju ustaleń nie można było również oprzeć na nieosobowym materiale dowodowym, skoro treść zabezpieczonych procesowo wiadomości tekstowych dowodzących jego przestępczej działalności w zakresie udzielania narkotyków, nie pozwoliła na przyjęcie, że towarzyszył mu w tej kwestii tożsamy zamiar. Wymowa wszystkich tych dowodów, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy, pozwoliła natomiast na przyjęcie, że oskarżony zupełnie incydentalnie udzielał narkotyków osobom ze swojego otoczenia. O tym, że R. U. (1) nie obejmował tożsamą motywacją działalności związanej z udzielaniem narkotyków świadczyło też to, że na przestrzeni przeszło 4 miesięcy podjął stosunkowo niewiele tego rodzaju aktywności. Zważywszy zaś na to, że zapotrzebowanie na narkotyki wzrosło wśród jego znajomych w okresie wolnym od pracy, a to w trakcie trwania Świąt Bożego Narodzenia i następującej po nich przerwy noworocznej, toteż głównie w tym czasie konsumenci zgłaszali się do niego po narkotyki. Oskarżony zaś, dysponując nimi, odstępował znajomym narkotyki w ramach koleżeńskich przysług. Działania te z pewnością nie zostały zatem zrealizowane w ramach tożsamego zamiaru, który został oskarżonemu przypisany w pkt. 2 prawomocnego wyroku w sprawie sygn. akt II K 35/18. Należało też podnieść, że zachowań przypisanych R. U. (1) w pkt. 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku dopuścił się on w warunkach ciągu przestępstw z art. 91§1 k.k. Działał w tych przypadkach w odstępie kilku dni, w sposób niezaplanowany, korzystając ze sposobności, że istniało zapotrzebowanie na posiadane przez niego narkotyki. Całkowicie zasadnie zatem Sąd Rejonowy ustalił, że oskarżony udzielał amfetaminę, ziele konopi innych niż włókniste oraz żywicę konopi innym osobom i podejmował kolejne zamiary dokonania poszczególnych czynów zabronionych. Tego rodzaju sposób postępowania odpowiadał w istocie definicji ciągu przestępstw stanowiącego odmianę rzeczywistego zbiegu przestępstw, kiedy to sprawca dopuszcza się poszczególnych przestępstw zanim zapadł wyrok, choćby nieprawomocny, co do któregokolwiek z nich. Dodatkowymi przesłankami warunkującymi istnienie ciągu przestępstw są tożsamość przepisu stanowiącego podstawę wymiaru kary każdego ze zbiegających się przestępstw, krótkie odstępy czasu i wykorzystanie tej samej sposobności przy popełnianiu przestępstw (uprzednio podobny sposób popełnienia przestępstw). W realiach przedmiotowej sprawy powyższe przesłanki zostały spełnione. R. U. (1) dopuścił się przypisanych mu w pkt. 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku przestępstw w krótkich odstępach czasu, wykorzystując taką samą sposobność, jako że mechanizm bezpłatnego udzielenia narkotyków był podobny. Oskarżony w zależności od otrzymania wiadomości tekstowej wykorzystywał okazję do popełnienia przestępstwa, jako że każdorazowo potwierdzał, że narkotyki pozostawały w jego dyspozycji, po czym przekazywał je osobom, które wyrażały wolę ich uzyskania. Sąd Rejonowy miał zatem pełne podstawy ku temu, a przez to obowiązek, by w odniesieniu do tych zachowań przyjąć działanie R. U. (1) w warunkach art. 91§1 k.k. Co się zaś tyczyło czynu przypisanego R. U. (1) w pkt. 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, to adw. M. M. co do zasady nie kwestionował przyjętej przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawnej, a jedynie zarzucił temu rozstrzygnięciu nieuwzględnienie tego, że składające się na ten czyn zachowanie polegające na odpłatnym udzieleniu R. W. narkotyków w dniu 20 grudnia 2016r., stanowiło element czynu ciągłego z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r., a popełnionego przezeń w grudniu 2016r. Sąd Okręgowy, co już nadmieniono, w pełni podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnoszącą się do tego zagadnienia. Słusznie Sąd meriti wskazał bowiem, że materiał dowodowy nie potwierdzał działania oskarżonego ze z góry powziętym zamiarem w odniesieniu do czynów obecnie mu przypisanych, jak i czynu już prawomocnie osądzonego. Zestawiając czyn ciągły przypisany oskarżonemu w pkt. 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, jak i czyn ciągły prawomocnie osądzony w pkt. 2 części dyspozytywnej wyroku w sprawie sygn. akt II K 35/18, zwrócić należało uwagę przede wszystkim na brak korelacji czasowej pomiędzy podjętymi przez oskarżonego zachowaniami stanowiącymi elementy poszczególnych czynów ciągłych. Nie można było zatem w oparciu o zgromadzone dowody na płaszczyźnie tożsamości zamiaru wytłumaczyć tego, że w sprawie niniejszej dwa zachowania miały miejsce w dniu 7 sierpnia 2016 r. i 31 października 2016r., a tylko jedno zachowanie miało miejsce w dniu 20 grudnia 2016r., podczas gdy w sprawie II K 35/18 wszystkie podjęte zachowania miały zostały zrealizowane w grudniu 2016r. Zauważyć przy tym należało, że choć w rozpatrywanej sprawie jedno zachowanie polegające na odpłatnym udzieleniu środka odurzającego miało miejsce w dniu 20 grudnia 2016r. – co w istocie pokrywało się czasowo z działaniem oskarżonego w sprawie rozpoznawanej poprzednio – to okoliczność ta nie była jednak wystarczająca do zdekodowania w odniesieniu do sumy tych działań tego samego zamiaru popełnienia przestępstwa. Odpłatne udzielenie narkotyków w jednym i drugim przypadku dotyczyło różnych osób, które były znajomymi oskarżonego, miało też incydentalny charakter i zawsze było poprzedzone uzgodnieniami. Nie można było zatem przyjąć, by oskarżony podejmując pierwsze chronologicznie zachowanie w dniu 7 sierpnia 2016r., polegające na odpłatnym udzieleniu R. W. nieokreślonych środków odurzających lub środków psychotropowych, objął swoim zamiarem także odpłatne udzielenie owych środków G. J. w grudniu 2016r. W świetle tych okoliczności zasadnym było zatem stwierdzenie wysłowione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że działanie oskarżonego w zakresie czynów przypisanych mu obecnie, zostało przezeń podjęte w ramach incydentalnych zamiarów, bez związku z działaniami przypisanymi mu prawomocnie wyrokiem w sprawie sygn. akt II K 35/18. Sąd Okręgowy podzielił zatem zapatrywanie Sądu Rejonowego, że zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie dostarczał podstaw do ustalenia, iż oskarżony R. U. (1) analizowanych czynów dopuścił się działając ze z góry powziętym zamiarem tożsamym z tym, który został już prawomocnie mu przypisany. Jako zatem że w formule czynu ciągłego opisanego w art. 12§1 k.k. nie mieściły się zachowania podjęte z tzw. zamiarem odnawialnym, a jedynie zamiarem, który z góry obejmuje całość antycypowanych zachowań, jakie składają się na dany czyn zabroniony, toteż zarzuty opisane w pkt. 1 i 2 apelacji nie mogły zostać uwzględnione. Wniosek 1. O umorzenie postępowania w zakresie dot. czynów opisanych w pkt. 1 części dyspozytywnej wyroku oraz czynu popełnionego w dniu 20 grudnia 2016r., a opisanego jako jedno z zachowań składających się na czyn ciągły z pkt. 2 części dyspozytywnej wyroku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. O uniewinnienie oskarżonego od popełnienia występków z dnia 7 sierpnia 2016r. oraz z dnia 31 października 2016r., a stanowiących zachowania składające się na czyn ciągły przypisany oskarżonemu w pkt. 2 części dyspozytywnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. O uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w pkt. 3 i 4 wyroku Sądu Rejonowego oraz zmianę rozstrzygnięcia z pkt. 5 części dyspozytywnej wyroku i obciążanie kosztami skarbu państwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Ad.1 W konsekwencji uznania zarzutów apelacji z pkt. 1 - 2 za bezzasadne, nie mógł zostać uwzględniony wniosek apelacji o umorzenie postępowania w zakresie dot. czynów opisanych w pkt. 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku., jak również czynu datowanego na 20 grudnia 2016r., a przypisanego R. U. (1) w pkt. 2 tej części wyroku. Jak już wskazano, nie wystąpiła w niniejszej sprawie negatywna przesłanka prowadzenia postępowania karnego w postaci powagi rzeczy osądzonej z art. 17§1 pkt. 7 k.p.k. Ad.2 Wniosek o uniewinnienie oskarżonego od czynu ciągłego składającego się z zachowań zrealizowanych w dniu 7 sierpnia 2016r. oraz w dniu 31 października 2016r. również nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie tychże zachowań przyjmując, że R. U. (1) dopuścił się ich, podobnie jak i zachowania datowanego na 20 grudnia 2016r., czemu dał jednoznaczny wyraz w pkt. 2 części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia. Ad.3 W konsekwencji nieuwzględnienia zarzutów apelacji nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącego o uchylenie rozstrzygnięć zawartych w pkt. 3 i 4 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego. Nie zasługiwał też na aprobatę wniosek apelacji o zmianę rozstrzygnięcia z pkt. 5 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku i obciążanie kosztami Skarb Państwa. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11. Przedmiot utrzymania w mocy 0.1Wyrok został wobec oskarżonego utrzymany w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wyrok wydany przez Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze był prawidłowy, a samo postępowanie nie zostało obarczone żadną wadą, która winna skutkować jej uwzględnieniem z urzędu. Wymierzone oskarżonemu kary jednostkowe i kara łączna były adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanych R. U. (1) czynów, w sposób prawidłowy uwzględniały wszystkie kryteria określone w art. 53§1 k.k. W konsekwencji powyższego zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 636§1 k.p.k. Sąd Okręgowy zasądził od R. U. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 320zł, w tym kwotę 300 zł tytułem opłaty. 7. PODPIS K. K. D. A. T. 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja sprawstwo i wina oskarżonego 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 353/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lipca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Sędziowie: SR (del.) Paweł Mądry (spr.) SO Karol Troć Protokolant: sekr. sąd. Kinga Ambroziak vel Mrozowicz przy udziale prokuratora Bartłomieja Świderskiego po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2024 r. sprawy: 1. M. K. (1), oskarżonego o czyn z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 231 § 2 kk i in., 2. P. Ż. (1), oskarżonego o czyny z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 231 § 2 kk i in. 3. D. B., oskarżonego o czyn z art. 231 § 2 kk i in., 4. K. M., oskarżonego o czyn z art. 235 kk, 5. K. O., oskarżonej o czyn z art. 235 kk, 6. P. M. (1), oskarżonego o czyn z art. 235 kk, 7. Ł. M., oskarżonego o czyn z art. 235 kk na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych, oskarżoną i obrońców od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 29 stycznia 2024 r. sygn. akt II K 61/23 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. uniewinnia oskarżoną K. O. od popełnienia zarzuconego jej czynu, 2. z opisu czynu przypisanego K. W. eliminuje słowa „ K. O.” ; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych: - M. K. (1) kwotę 382,85 zł, - P. Ż. (1) kwotę 702,85 zł, - D. B. kwotę 582,85 zł, - K. M. kwotę 382,85 zł, - P. M. (1) kwotę 382,85 zł, - Ł. M. kwotę 382,85 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze; IV. określa, że wydatki postępowania związane z udziałem oskarżonej K. O. ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 353/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 5 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 29 stycznia 2024 roku w sprawie II K 61/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- - -------------------- -------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- -------------------- -------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- --------------------------------- -------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------- --------------------------------- -------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzuty z apelacji oskarżonych: K. O., P. M. (1) oraz Ł. M. - błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny i kluczowy wpływ na treść orzeczenia polegający na jednoznaczny przyjęciu, iż oskarżona K. O. w dniu 27 czerwca 2021 roku prowadziła pojazd marki R. (...) o nr. rej, (...) pod wpływem alkoholu doprowadzając do kolizji w ruchu drogowym; - dopuszczenie do wniosku dowodowego nagrań z telefonu P. Ż. (1), gdyż dowód z nagrań z podsłuchu prowadzonego podczas kontroli operacyjnej Wewnętrznego Biura Policji M. (...) 1 jest niedopuszczalny, narusza ochronę tajemnicy do korespondencji; - zaznania K. W. i K. M. uznane za wiarygodne w uzasadnieniu wyroku zawierają sformułowania prokuratorskie co jednoznacznie wskazuje na sugerowanie odpowiedzi podczas przeprowadzonego przesłuchania; - zeznania P. M. (2) i H. S. uznane za wiarygodne w uzasadnieniu wyroku, nie wskazują w sposób jednoznaczny, że kierującym pojazdem marki R. (...) o nr rej. (...) był mężczyzna, jednoznacznie i zgodnie stwierdzili, że po przyjeździe na miejsce zdarzenia nie było w pojeździe osoby kierującej i pasażerów, - uznanie za nieistotne i niewiarygodne w całości lub w części zeznań świadków świadczących na korzyść oskarżonych jak również uwzględnienie w uzasadnieniu wyroku tylko częściowych wyjaśnień oskarżonych, - błąd w ustaleniach faktycznych co do godziny zgłoszenia się K. O. do SP ZOZ G. i zakwestionowanie z tego powodu jej stanu trzeźwości, - z uwagi na fakt niekaralności oskarżonych, wyroki rażąco wysokie, wyższe niż wnioskowała Prokuratura - na żadnym z etapów postępowania nie został wzięty pod uwagę Sądu fakt, iż K. O. z tytułu popełnionego wykroczenia została już ukarana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 18 lipca 2022 roku. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - bezzasadny jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w czasie zdarzenia drogowego w dniu 27 czerwca 2021r. K. O. znajdowała się pod wpływem alkoholu o nieustalonym stężeniu. W tym zakresie słusznie Sąd Rejonowy wskazał na treść rozmów prowadzonych przez P. Ż. (1), z których wynika wprost, że oskarżona w czasie zdarzenia drogowego znajdowała się pod silnym wpływem alkoholu. Znamienna w tym zakresie jest rozmowa pomiędzy K. O. a P. Ż. (1), z której wynika, że na zarzut P. Ż. (1) („ jak to kierowałaś samochodem? W takim stanie?”) odpowiedziała: „ Bo mi kazali…” (k. 56). Nadto jedynie stan pod wpływem alkoholu stanowił racjonalne wyjaśnienie tego, że K. O. obawiając się karnych konsekwencji swego czynu nie tylko zwróciła się o pomoc do P. Ż. (1), lecz nawet nie chciała bezpośrednio po zdarzeniu drogowym skorzystać z pomocy medycznej mimo odniesienia poważnej, silnie krwawiącej rany okolic twarzoczaszki. - Sąd Okręgowy nie zgadza się także z zarzutem dowolnej oceny wiarygodności wyjaśnień K. W. i K. M.. Skarżący w swych apelacjach stwierdzili, że treść wyjaśnień obu oskarżonych zawiera „ sformułowania prokuratorskie”, zaś oskarżeni w czasie składania wyjaśnień nie mieli swobody wypowiedzi. Nadto, według apelujących, K. W. w czasie przesłuchania miał znajdować się pod wpływem alkoholu o czym miał oświadczyć po zakończeniu czynności. Oceniając te zarzuty Sąd Okręgowy uznał, że opierają się one jedynie na subiektywnej ocenie wyjaśnień prezentowanej przez skarżących, którzy w toku postępowania sądowego nie przedstawili żadnych dowodów na wykazanie zasadności podnoszonych tez. Skarżący nie wskazali w uzasadnieniu swych apelacji, które sformułowania zawarte w wyjaśnieniach oskarżonych były „ prokuratorskie” i z jakiego powodu oskarżeni nie mieli swobody wypowiedzi w czasie składania wyjaśnień. Warto w tym zakresie wskazać, że K. W. w swych wyjaśnieniach nie był pewien wszystkich szczegółów, np. czy razem z nim w samochodzie na miejsce zdarzenia drogowego pojechał K. M., co wskazuje, zdaniem Sądu Okręgowego, że wyjaśnienia te zostały złożone spontanicznie (zatem nie zostały złożone pod wpływem sugestii przesłuchującego, co zarzucali apelujący). Nadto, w zakresie oceny wiarygodności wyjaśnień K. M., skarżący błędnie wskazują, że oskarżony złożył w sprawie zeznania i nie został pouczony o prawie do odmowy złożenia zeznań z uwagi na bliskie pokrewieństwo z K. O.. Otóż w toku postępowania sądowego ujawniono jedynie wyjaśnienia K. M. przesłuchanego w charakterze podejrzanego, którego uprzednio pouczono o przysługujących mu prawach, wśród których nie było prawa do odmowy złożenia zeznań, gdyż w czasie tego przesłuchania nie był świadkiem, lecz podejrzanym. - na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut apelujących dotyczący zastosowania wobec nich środków przymusu w celu doprowadzenia ich na przesłuchanie w charakterze podejrzanego. Z akt sprawy nie wynika, aby oskarżeni złożyli w odpowiednim czasie zażalenia na zatrzymanie, zaś skarżący nie wykazali, aby sposób przeprowadzenia czynności ich przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego miał wpływ na treść zaskarżonego wyroku. - niezrozumiały jest natomiast zarzut apelacji oskarżonych dotyczący wartości dowodowej zeznań P. M. (2) i H. S.. Zarówno z treści zarzutu jak i uzasadnienia apelacji nie wynika, czy skarżący kwestionują ocenę wiarygodności zeznań tych świadków dokonaną przez Sąd Rejonowy. W ocenie Sądu Okręgowego, zeznania tych świadków są wiarygodne w całości, gdyż – jak słusznie wskazał Sąd I instancji – brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności tych zeznań. - skarżący w swych apelacjach stwierdzili nadto, że wykorzystanie w niniejszej sprawie materiału dowodowego w postaci nagrań rozmów telefonicznych prowadzonych przez P. Ż. (1) nastąpiło z naruszeniem „ prawa do prywatności oraz zasad fair play”. Zdaniem apelujących, materiał dowodowy został pozyskany w ramach innego postępowania, które nie miało bezpośredniego związku z przedmiotową sprawą. Oceniając ten zarzut należy zgodzić się z oskarżonymi, iż materiał dowodowy w postaci zarejestrowanych rozmów telefonicznych prowadzonych przez P. Ż. (1) został pozyskany w trakcie prowadzenia czynności operacyjnych przez policję, zaś P. Ż. (1) nie jest i w czasie prowadzonych czynności operacyjnych nie był funkcjonariuszem policji. Niemniej wykorzystanie tych materiałów operacyjnych w przedmiotowej sprawie nastąpiło na podstawie i w granicach prawa. Otóż zgodnie z art. 168b kpk możliwe jest wykorzystanie w postępowaniu karnym dowodu pozyskanego w wyniku prowadzonej kontroli operacyjnej nawet wówczas, gdy dowód ten wskazuje na popełnienie innego przestępstwa niż przestępstwo objęte zarządzeniem kontroli operacyjnej i nawet w sytuacji popełnienia tego przestępstwa przez osobę inną niż objętą zarządzeniem kontroli operacyjnej. Sąd Okręgowy miał w tym względzie na uwadze stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uchwale z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie I KZP 4/18, OSNKW 2018, nr 8, poz. 53, że „użyte w art. 168b k.p.k. sformułowanie "innego przestępstwa ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego innego niż przestępstwo objęte zarządzeniem kontroli operacyjnej" obejmuje swoim zakresem wyłącznie te przestępstwa, co do których sąd może wyrazić zgodę na zarządzenie kontroli operacyjnej, w tym te, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 t.j. z późn. zm.).”. W sposób oczywisty czyny zarzucone skarżącym znajdują się w katalogu przestępstw wymienionych w art. 19 ust. 1 ustawy o Policji. - bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest natomiast zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu przez Sąd Rejonowy, iż K. O. zgłosiła się do szpitala dopiero po 9 godzinach od zdarzenia drogowego. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd Rejonowy przyjął, iż K. O. w dniu 27 czerwca 2021r. o godz. 09.43 zgłosiła się po pomoc medyczną w SP ZOZ w G. wyprowadzając z tego wniosek, iż po upływie 9 godzin od zdarzenia od oskarżonej mogła już nie być wyczuwalna woń alkoholu. Tymczasem z dokumentacji medycznej wynika, iż oskarżona zgłosiła się na Izbę Przyjęć tegoż szpitala o godz. 02.05 i została tego samego dnia wypisana o godz. 09.43 (k. 15). Niemniej jak wcześniej zaznaczono, zdaniem Sądu Okręgowego, to błędne ustalenie faktyczne nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza wobec uniewinnienia oskarżonej od zarzuconego jej czynu. - na zakończenie swych apelacji skarżący wskazali, że Sąd Rejonowy uznając, iż K. O., Ł. M. i P. M. (1) dopuścili się czynu z art. 235 kk, nie uwzględnił faktu, że oskarżona K. O. poprosiła P. Ż. (1) o pomoc i odwiezienie jej do domu oraz że oskarżeni nie brali udziału w żadnych czynnościach i wydarzeniach, które nastąpiły po zdarzeniu drogowym oraz nie nakłaniali nikogo, aby wziął winę na siebie za spowodowanie zdarzenia drogowego. Oceniając ten zarzut należy stwierdzić, że zasługuje jedynie na uwzględnienie odnośnie czynu przypisanego K. O.. - przystępując do oceny powyższego zarzutu należy przypomnieć, że dla odpowiedzialności karnej z art. 235 kk nie jest wystarczające samo stworzenie fałszywych dowodów, ale konieczne jest podjęcie takich zachowań, które w efekcie doprowadzą do skierowania ścigania przeciwko innej osobie. Wymaga to ustalenia jaki wpływ miały stworzone przez sprawcę fałszywe dowody (czy inne podstępne zabiegi) na decyzję o skierowaniu ścigania. Tworzenie fałszywych dowodów może polegać na złożeniu fałszywych zeznań, ale obejmuje także inne zachowania (fałszowanie dokumentów, pozorowanie śladów). Obiektywnie działanie sprawcy (tworzenie fałszywych dowodów) kieruje ściganie przeciwko innej osobie. Należy bowiem podkreślić, że użyty w art. 235 kk czasownik „kierować” podkreśla wpływ, jaki tworzenie fałszywych dowodów ma na wszczęcie i prowadzenie ścigania przeciwko innej osobie. Czasownik ten nie jest natomiast użyty w znaczeniu zachowania kontroli nad przebiegiem zdarzeń, tak jak to jest w przypadku określenia np. sprawstwa kierowniczego. Chodzi w tym wypadku o podjęcie takich działań, które w wyniku nakłaniania i przyzwolenia na to, doprowadzą (tryb dokonany), we wspomniany sposób, do wygenerowania fałszywego dowodu (dowodów) i w konsekwencji skierowania ścigania przeciwko określonej osobie. - Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, że w przedmiotowej sprawie z wiarygodnego materiału dowodowego, w tym głównie z treści zarejestrowanych rozmów i wyjaśnień oskarżonych wynika, że osobami które podjęły decyzję o skierowaniu ścigania przeciwko K. W. oraz brały w tym aktywny udział byli: P. Ż. (1) (który przewiózł ranną K. O. do sąsiada, zadzwonił do K. M. i zapytał „ masz kogoś kogo możesz wsadzić do samochodu, że kierował?” - k. 120v oraz pomagał oskarżonym na miejscu zdarzenia w celu usunięcia śladów wskazujących na to, że kierowała K. O.), K. M. (który zaangażował się w szukanie osoby, która zgodzi się wziąć odpowiedzialność za zdarzenie drogowe), P. M. (1) (który zobowiązał się wobec K. M. do znalezienia fałszywego kierowcy i w tym celu skontaktował się z K. W. nakłaniając go do wzięcia na siebie odpowiedzialności za spowodowanie zdarzenia drogowego), Ł. M. (który zawiózł braci oraz K. W. na miejsce zdarzenia, zaś w czasie jazdy utwierdzał razem z braćmi K. W. w przekonaniu, iż nie musi obawiać się konsekwencji przyjęcia na siebie winy za spowodowanie zdarzenia drogowego) i oczywiście K. W. (który swym zachowaniem skierował postępowanie wobec jego osoby). W kontekście omawianego zarzutu należy podkreślić, że bez działania wszystkich wskazanych osób plan skierowania działań policji na innego kierowcę niż K. O. nie zostałby wykonany, a działanie każdego z tych mężczyzn było niezbędne do osiągnięcia celu. Na uwzględnienie nie zasługuje tłumaczenie oskarżonego Ł. M., który twierdził, że pojechał na miejsce zdarzenia jedynie w celu zawiezienia kierowcy (czyli K. W.), który miałby wrócić do domu samochodem K. O., gdyż od samego początku było wiadomo, że samochód ten jest rozbity i zostanie zabrany na lawetę kierowaną przez P. Ż. (1). Ł. M. pojechał na miejsce zdarzenia, gdyż K. M. był wówczas pod wpływem alkoholu, zaś P. M. (1) miał nogę w gipsie, zatem ktoś musiał zawieźć K. W., aby ten mógł zgłosić się na miejscu zdarzenia jako kierowca rozbitego samochodu. - odmiennie jednak, niż Sąd I instancji, Sąd Okręgowy ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w zakresie czynu przypisanego oskarżonej K. O., zgadzając się z tezami wskazanymi w omawianym zarzucie. Otóż należy zgodzić się z apelującą, iż nie ma w sprawie dowodów, na podstawie których należałoby przyjąć, że w czasie, w którym oskarżona K. O. znajdowała się na miejscu zdarzenia, a potem w domu sąsiada, miała jakikolwiek kontakt z oskarżonymi braćmi M. lub K. W., a co za tym idzie, nie ma dowodów, że w jakikolwiek sposób tworzyła fałszywe dowody, zacierała ślady czy działała w celu skierowania postępowania przeciwko K. W.. Oskarżona K. O. została na samym początku omawianego zdarzenia przewieziona przez P. Ż. (1) do miejsca zamieszkania sąsiada, a następnie została odebrana od sąsiada dopiero po zakończeniu czynności na miejscu zdarzenia i dopiero wtedy odprowadzona do domu. Jak wynika z materiału dowodowego, K. O. na pierwszym etapie zdarzenia miała kontakt jedynie z oskarżonym P. Ż. (1), do którego zadzwoniła z prośbą o pomoc mówiąc: „ miałam mały wypadek i potrzebuję mnie wyciągnąć z rowu” (k. 114v-115). Również z tej rozmowy wynika, że pierwszą osobą sugerującą nietrzeźwość oskarżonej oraz uniknięcie kontaktu z policją był niezidentyfikowany mężczyzna, który – zgodnie z jego relacją – jedynie zatrzymał się przy wypadku, mówiąc: „ ona nie jest trzeźwa chyba. Przyjeżdżaj, żeby policji nie było”. Następnie zarejestrowano rozmowę pomiędzy P. Ż. (1) a K. O., w której oskarżona zapytała: „ wyciągniesz S. z rowu?”. Sąd Okręgowy nie stracił z pola widzenia, że, jak wynika z materiału dowodowego, P. Ż. (1) zawodowo zajmuje się udzielaniem pomocy drogowej, czyli po wykonaniu czynności przez służby, w tym policję, usuwa uszkodzone pojazdy z miejsca zdarzenia. W ocenie Sądu Okręgowego, w przedmiotowej sprawie nie ma wystarczających dowodów sprawstwa oskarżonej. W ramach wykonywanej kontroli operacyjnej nie zarejestrowano rozmowy między oskarżonymi, w której K. O. w jakikolwiek sposób namawiałaby, ustalałaby albo kierowałaby działaniami mającymi na celu skierowanie ścigania przeciwko innej osobie. Materiał dowodowy wskazuje, że oskarżona tego dnia poprosiła P. Ż. (1) jedynie o pomoc w wyciagnięciu samochodu z rowu i w tym właśnie celu mogła oddać mu kartę H. do pojazdu, bowiem udziela on takiej pomocy zawodowo. - w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy dokonał błędnej oceny materiału dowodowego, co skutkowało następnie dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych i przypisaniem sprawstwa oskarżonej K. O. w sytuacji, gdy nie miało miejsca zachowanie zarzucone jej aktem oskarżenia. Nadto nie ma jakichkolwiek dowodów, które bezsprzecznie świadczyłyby, że którykolwiek element zachowania oskarżonej nastawiony był na fałszowanie dowodów oraz skierowanie postępowania na K. W.. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. wniosek sformułowany w apelacjach oskarżonych był niezasadny, bowiem Sąd Okręgowy nie stwierdził naruszeń w procesie przypisania winy oskarżonym P. M. (1) oraz Ł. M.. Natomiast stwierdzone błędy w ustaleniach faktycznych w zakresie dotyczącym sprawstwa oskarżonej K. O. obligowały Sąd Okręgowy do zmiany zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienia oskarżonej Lp. Zarzut z apelacji obrońcy oskarżonego M. K. (1) 1. zarzut obrazy przepisów postępowania karnego mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: a. art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także na wybiórczej analizie tylko jego części, która wyłącznie obciąża oskarżonego, co stanowi naruszenie zasady obiektywizmu, a co w konsekwencji skutkowało: - jednostronną oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznaniu za wiarygodne wyłącznie dowody obciążające M. K. (1), przy jednoczesnym pominięciu dowodów świadczących o tym, iż oskarżony nie dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu; - pominięcie przy ferowaniu zaskarżonego wyroku faktu, iż auta sprzedawane na terenie Unii Europejskiej muszą zawyżać prędkość wskazywaną przez prędkościomierz, przez co prędkość widziana przez kierowcę, w tym wypadku oskarżonego M. K. (1) na prędkościomierzu różniła się od tej, jaka została zarejestrowana przez D. B. na urządzeniu mierzącym prędkość pojazdu, którym w dniu 08 czerwca 2021 r. poruszał się oskarżony; - pominięcie faktu, iż ze stenogramu rozmowy przeprowadzonej przez D. B. i P. Ż. (1) wynika, że rzeczywista prędkość pojazdu, którym poruszał się oskarżony M. K. (1) wynosiła 98 km/h, a nie 110 km/h; b. art. 366 § 1 kpk poprzez niewyjaśnienie przez Sąd I instancji wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności kwestii rzeczywistej prędkości, z jaką w dniu 08 czerwca 2021 r. poruszał się pojazdem marki B. o numerze rejestracyjnym (...) oskarżony M. K. (1); 2. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mającego wpływ na jego treść, a polegającego na błędnym przyjęciu, iż oskarżony M. K. (1) w dniu 08 czerwca 2021 r. poruszał się pojazdem marki B. o numerze rejestracyjnym (...) z prędkością 110 km/h, w sytuacji gdy prędkość ta faktycznie była mniejsza i wynosiła 98 km/h. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - apelacja obrońcy oskarżonego jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy poddając wyrok kontroli instancyjnej w zakresie dotyczącym sprawstwa M. K. (1) nie stwierdził zarzucanych naruszeń. - odnosząc się do zarzutów sformułowanych w apelacji, Sąd Okręgowy prezentuje stanowisko, iż materiały z kontroli operacyjnej stanowią wiarygodny materiał dowodowy, z którego jednoznacznie wynika, iż w dniu 8 czerwca 2021 roku oskarżony M. K. (1) przemieszczając się pojazdem marki B. nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość i został zatrzymany przez oskarżonego D. B. pełniącego w tym czasie służbę. Gdy funkcjonariusz wykonywał czynności służbowe, oskarżony M. K. (2) zadzwonił do oskarżonego P. Ż. (1) i poinformował go o zatrzymaniu. Z logicznego kontekstu rozmowy wynika, że oskarżony M. K. (2) przekazał P. Ż. (1) informacje, że poruszał się z prędkością 110 km/h. Oskarżony P. Ż. (1), po usłyszeniu tej informacji zdecydował się interweniować. W trakcie rozmowy z oskarżonym M. K. (1), oskarżony D. B. zgodził się wykonać telefon do oskarżonego P. Ż. (2), co następnie uczynił. Nie ulega wątpliwości, że w trakcie rozmowy telefonicznej, oskarżony D. B. jednoznacznie powiedział, że może „ coś” zrobić z grożącymi oskarżonemu M. K. (1) konsekwencjami i potwierdził, że tego dokona. Następnie, jak wynika z materiału dowodowego, oskarżony D. B. wystawił oskarżonemu M. K. (1) mandat stwierdzając, iż ten przekroczył dopuszczalną prędkość o 48 km/h. - zdaniem Sądu Odwoławczego, Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił treść utrwalonych rozmów między oskarżonym M. K. (1) oraz oskarżonym P. Ż. (1), a także między oskarżonym P. Ż. (1) a oskarżonym D. B. i na ich podstawie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych będących podstawą przypisania oskarżonemu M. K. (1) odpowiedzialności za zachowanie wypełniające znamiona podżegania do czynu z art. 231 § 2 kk w zb. z art. 271 § 3 kk. - w ocenie Sądu Okręgowego, nie ulega wątpliwości, że zachowanie oskarżonego M. K. (1) wyczerpało znamiona zarzucanego mu przestępstwa. Materiał dowodowy oceniony zgodnie z zasadami płynącymi z art. 4 kpk oraz 7 kpk, a także stanowiący całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej zgodnie z art. 410 kpk wskazuje, że oskarżony M. K. (1) dzwonił do oskarżonego P. Ż. (1) w jednym celu, aby ten pomógł mu uniknąć odpowiedzialności za przekroczenie prędkości w terenie zabudowanym o ponad 50 km/h. Oskarżony M. K. (1) liczył, że znajomość oskarżonego P. Ż. (1) z funkcjonariuszem policji sprawi, że ten drugi podejmie działania z korzystnym wynikiem dla oskarżonego i tak faktycznie się stało. W szczególności, o pozytywnej ingerencji w postępowanie mandatowe świadczy późniejsza rozmowa oskarżonego P. Ż. (1) z oskarżonym M. K. (1), którzy ustalali sposób odwdzięczenia się oskarżonemu D. B. dając mu korzyść materialną. - zdaniem Sądu Okręgowego, wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy ocenił wyżej wspomniane dowody zgodnie z zasadami płynącymi z art. 7 kpk, tj. prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. W przekonaniu Sądu Okręgowego, wersja że oskarżony M. K. (1) nie miał na celu wpłynięcie w jakikolwiek sposób, nawet pośrednio na działania funkcjonariusza policji jest niewiarygodna, a wręcz nierealna. Nielogicznym byłoby dzwonienie do P. Ż. (1) w pierwszych chwilach po zatrzymaniu, tylko po to, żeby pożalić się na tę okoliczność. Oskarżony M. K. (1) w chwili nakłaniania funkcjonariusza policji do rozmowy telefonicznej z oskarżonym P. Ż. (1) miał świadomość, że ten drugi będzie próbował w jego imieniu negocjować z policjantem i nakłaniać go do zmiany wysokości mandatu. Nie ulega wątpliwości, że M. K. (1) akceptował ten fakt, a nawet pożądał tego, żeby oskarżony P. Ż. (1) pomógł mu uniknąć konsekwencji przewidzianych prawem. Jak wskazał Sąd I instancji, o pozytywnym dla oskarżonego załatwieniu sprawy świadczą późniejsze rozmowy oskarżonego z P. Ż. (1). Nielogicznym byłoby przyjęcie, że oskarżeni chcieli odwdzięczyć się oskarżonemu D. B. za prawidłowo dokonane czynności, które i tak skutkowały nałożeniem mandatu oraz punktów karnych. Również prośba oskarżonego P. Ż. (1) o dyskrecję ewidentnie świadczy o tym, że zarówno ten oskarżony jak i oskarżony M. K. (1) mieli świadomość bezprawności swojego działania. - jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, o sprawstwie oskarżonego M. K. (1) świadczy całokształt ujawnionych okoliczności, jego zachowanie oraz treść utrwalonych rozmów telefonicznych. Niemożność odzyskania historii pomiaru z dnia 8 czerwca 2021 roku nie przesądza o tym, że nie można oskarżonemu przypisać winy, bowiem o jego winie świadczą również inne dowody omówione powyżej. Jak wynika z zasad wiedzy i doświadczenia życiowego, różnica między prędkością wskazywaną przez licznik, a faktyczną prędkością pojazdu może wynosić 4-5 km/h. Jest to wąski margines błędu, który jest brany pod uwagę, gdy przekroczona prędkość jest nieznaczna. W przedmiotowej sprawie, różnica między prędkością odczytaną i przekazaną telefonicznie oskarżonemu P. Ż. (1) przez oskarżonego M. K. (2), a tą odnotowaną przez oskarżonego D. B. wynosi 12 km/h, czyli jest to wartość 3 krotnie przekraczająca margines błędu. Wobec powyższego, argumenty obrońcy oskarżonego, w których wskazuje na fakt zawyżania prędkości wskazywanej na licznikach pojazdów dopuszczanych do ruchu na terenie Unii Europejskiej należało uznać za zbyt daleko idący, a w konsekwencji nietrafny. Wniosek zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. K. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku Lp. Zarzut z apelacji obrońcy oskarżonego P. Ż. (1) 1. zarzut obrazy przepisów postępowania karnego mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk, polegającej na przekroczeniu prawa do swobodnej oceny dowodów i jednostronnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego wyłącznie pod kątem interpretacji na niekorzyść oskarżonego P. Ż. (1), błędną ocenę wyjaśnień M. K. (1), D. B., zeznań świadka W. K. oraz błędne oparcie ustaleń faktycznych na materiałach operacyjnych, a w szczególności na nagraniu rozmowy, co mogło mieć wpływ na treść wyroku, gdyż doprowadziło Sąd do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I wyroku oraz poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, iż w trakcie kontrolowania ruchu na drodze publicznej we wsi S. gm. G. funkcjonariusz policji D. B. nie dopełnił ciążących na nim jako na funkcjonariuszu publicznym obowiązków i nie zatrzymał prawa jazdy M. K. (1), błędnych ustaleń, iż oskarżony M. K. (1), kierujący pojazdem marki B. nr rej. (...) poruszał się z prędkością 110 km/h, zaś oskarżony P. Ż. (1) podczas rozmowy telefonicznej nakłonił oskarżonego funkcjonariusza Policji D. B. do zaniechania zatrzymania prawa jazdy oskarżonemu M. K. (1), podczas gdy właściwa ocena dowodu z zeznań świadków oraz materiałów operacyjnych i rozmowy telefonicznej nie pozwalała na uznanie, iż udowodnione zostało, iż oskarżony M. K. (1) poruszał się z prędkością 110 km/h, a nie z prędkością 98 km/h, zaś oskarżony P. Ż. (1) nakłonił oskarżonego D. B. do niedopełnienia ciążącego na nim jako na funkcjonariuszu publicznym obowiązków i nie zatrzymania prawa jazdy M. K. (1) 2. zarzut obrazy przepisów postępowania karnego mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk polegającej na przekroczeniu prawa do swobodnej oceny dowodów i jednostronnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego wyłącznie pod kątem interpretacji na niekorzyść oskarżonego P. Ż. (1), błędną ocenę wyjaśnień P. Ż. (1), K. O., P. M. (1) oraz Ł. M., podczas gdy oskarżeni nie przyznali się do zarzucanego im czynu, natomiast dokumentacja medyczna jak również zeznania świadka L. S. nie dały podstaw do uznania, aby K. O. znajdowała się pod wpływem alkoholu, jak również materiał dowodowy nie dał podstaw do uznania, aby P. Ż. (1) działał w celu osiągnięcia przez K. O. korzyści osobistej w postaci zaniechania ścigania o wykroczenie spowodowania w dniu 27 czerwca 2021 roku w miejscowości P., gmina G., woj. (...), kolizji w ruchu lądowym, przez tworzenie fałszywych dowodów, to jest przekazanie K. W. karty H. umożliwiającej uruchomienie (...) nr rej. (...) oraz uprzątnięcie z jego wnętrza przedmiotów należących do K. O. i inne podstępne zabiegi polegające na nakłonieniu K. W. do wprowadzenia w błąd wykonujących czynności służbowe na miejscu zdarzenia funkcjonariuszy Policji, tak aby funkcjonariusze policji skierowali przeciwko K. W. i za jego zgodą ściganie o wykroczenie spowodowania tejże kolizji, co miało wpływ na treść orzeczenia, gdyż doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i niezasadnego uznania, iż P. Ż. (1) nakłaniał do tworzenia fałszywych dowodów w celu wprowadzenia funkcjonariuszy policji w błąd, jak również błędne ustalenie, iż K. O. znajdowała się pod wpływem alkoholu o nieustalonym stężeniu, podczas gdy materiał dowodowy nie daje podstaw do takich ustaleń; 3. zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 231 § 2 kk w zb. z art. 271 § 3 kk polegającej na nieprawidłowym zastosowaniu i niezasadnym przyjęciu, że oskarżony P. Ż. (1) wyczerpał swoim zachowaniem znamiona określające czynność sprawczą zarzucanego mu przestępstwa z art. 231 § 2 kk w zb. z art. 271 § 3 kk, podczas gdy brak jest dowodów na okoliczność, aby w dniu 8 czerwca 2021 r. P. Ż. (1) działając wspólnie i w porozumieniu, chcąc, aby D. B. jako funkcjonariusz publiczny - funkcjonariusz Policji dokonał czynu zabronionego, w celu osiągnięcia przez M. K. (1) korzyści osobistej w postaci niezatrzymania prawa jazdy, skutkującego utratą uprawnień do kierowania pojazdem, tj. aby przekroczył uprawnienia i nie dopełnił obowiązków określonych przepisami nakłonił funkcjonariusza policji do tego, 4. zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 235 kk polegającej na nieprawidłowym zastosowaniu i przyjęciu, że oskarżony P. Ż. (1) wyczerpał swoim zachowaniem znamiona określające czynność sprawczą zarzucanego mu przestępstwa w art. 235 kk, podczas gdy brak jest dowodów na okoliczność, aby P. Ż. (1) działał w celu osiągnięcia przez K. O. korzyści osobistej w postaci zaniechania ścigania o wykroczenie spowodowania w dniu 27 czerwca 2021 roku w miejscowości P., gmina G., woj. (...), kolizji w ruchu lądowym, przez tworzenie fałszywych dowodów, to jest przekazanie K. W. karty H. umożliwiającej uruchomienie (...) nr rej. (...) oraz uprzątnięcie z jego wnętrza przedmiotów należących do K. O. i inne podstępne zabiegi polegające na nakłonieniu K. W. do wprowadzenia w błąd wykonujących czynności służbowe funkcjonariuszy policji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - apelacja obrońcy oskarżonego jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy poddając skarżony wyrok kontroli instancyjnej nie stwierdził zarzucanych w apelacji naruszeń. Na wstępie należy wskazać, że Sąd Okręgowy częściowo wypowiedział się odnośnie sprawstwa oskarżonego P. Ż. (1) we wcześniejszych części uzasadnienia, omawiając apelacje złożone przez pozostałych oskarżonych. - odnosząc się do zarzutów obrazy przepisów art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk oraz art. 7 kpk należy stwierdzić, że zdaniem Sądu Okręgowego, zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz ocena dokonana przez Sąd I instancji w odniesieniu do sprawstwa oskarżonego P. Ż. (1) nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. - w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, z których wynika, że P. Ż. (1) w rozmowie telefonicznej w dniu 8 czerwca 2021 roku z oskarżonym D. B., będącym funkcjonariuszem policji, w porozumieniu z oskarżonym M. K. (1) nakłaniał funkcjonariusza do zmniejszenia odpowiedzialności jaka groziła oskarżonemu M. K. (1) za przekroczenie prędkości słowami: „ możesz coś z tym zrobić?” „ no to jak możesz to zrób” (k. 106v). Słowa te w przekonaniu Sądu Okręgowego nie budzą żadnych wątpliwości i jednoznacznie wskazują na zamiar oskarżonego, który następnie oskarżony D. B. wykonał, fałszując dokumentację. O pozytywnym załatwieniu sprawy świadczą późniejsze rozmowy oskarżonego P. Ż. (1) z oskarżonym M. K. (1), w których ustalają oni sposób odwdzięczenia się oskarżonemu D. B. za przysługę. Również prośba oskarżonego P. Ż. (1) o dyskrecję ewidentnie świadczy o tym, że miał on świadomość bezprawności swojego działania. - odnosząc się do zarzutów dotyczących przebiegu wydarzeń z dnia 21 czerwca 2021 roku, należy stwierdzić, że zachowanie oskarżonego P. Ż. (1) ewidentnie dążyło do skierowania postępowania przeciwko oskarżonemu K. W., który po wspólnym ustaleniu wersji wydarzeń udawał przed funkcjonariuszami policji, że to on kierował samochodem, a nie K. O.. Jak wynika z zarejestrowanych rozmów, P. Ż. (1) podjął decyzję o przekazaniu rannej K. O. do sąsiada, a następnie zadzwonił do K. M. i zapytał „ masz kogoś kogo możesz wsadzić do samochodu, że kierował?”(k. 120v). K. M. poinformował o sytuacji swoich braci: Ł. M. oraz P. M. (1), który jak wynika z materiału dowodowego osobiście skontaktował się z K. W., przedstawił mu sytuację i zapytał, czy zgodzi się udawać, że to on kierował. Następnie, gdy P. Ż. (1) czekał przy rozbitym samochodzie, bracia M. wraz z K. W. w drodze na miejsce zdarzenia ustalali wspólną wersję. - Sąd Okręgowy nie podziela twierdzeń skarżącego, które de facto stanowiły jedynie polemikę z ustaleniami Sądu Rejonowego. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd meriti ustalenia swoje oparł na prawidłowo zebranym i ocenionym materiale dowodowym w części dotyczącej sprawstwa oskarżonego P. Ż. (1), a stanowisko swoje w tym zakresie Sąd Rejonowy w sposób rozbudowany i niebudzący wątpliwości uzasadnił. - w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu karę zważył zarówno wszystkie okoliczności obciążające oraz łagodzące dotyczące tego oskarżonego. Sąd Rejonowy słusznie wziął pod uwagę incydentalny charakter zdarzeń, a także uprzednią niekaralność oskarżonego. W ocenie Sądu Okręgowego wymierzona kara uwzględnia dyrektywy wymiaru kary z art. 53 kk i jest adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżonego czynów. Przy wymierzaniu kary pozbawienia wolności, Sąd Rejonowy skorzystał z instytucji jej warunkowego zawieszenia. Wysokość kary grzywny, a także wymiar kary ograniczenia wolności nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego. W ocenie Sądu Odwoławczego, wymiar kary orzeczonej przez Sąd meriti nie można uznać za rażąco dotkliwy. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku oraz uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały zaskarżony wyrok, za wyjątkiem rozstrzygnięcia dotyczącego K. O. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność zarzutów apelacji i brak okoliczności uwzględnianych z urzędu przez sąd odwoławczy skutkujących zmianą lub uchyleniem wyroku 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 29 stycznia 2024 roku w sprawie II K 61/23 w ten sposób, że uniewinnił oskarżoną K. O. od popełnienia zarzucanego jej czynu oraz z opisu czynu przypisanego K. W. wyeliminował słowa (...). Zwięźle o powodach zmiany zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie stanowi podstawy do przyjęcia, iż oskarżona dopuściła się zarzuconego i przypisanego jej czynu (art. 17 § 1 pkt 1 kpk w zw. z art. 414 § 1 kpk) 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. --------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------- ----------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III, IV Sąd Okręgowy na podstawie art. 633 kpk w zw. z art. 636 § 2 kpk, art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) obciążył oskarżonych kosztami sądowymi za II instancję. Koszty sądowe stanowi opłata od kary pozbawienia wolności oraz ograniczenia wolności, a także opłata w wysokości 10% od kwoty wymierzonej grzywny. Dodatkowo, Sąd obciążył każdego oskarżonego kwotą 2,85 złotych tytułem ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżona K. O. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację oskarżony P. M. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Ł. M. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 4 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego M. K. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 5 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego P. Ż. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art.

Formularz UK 2 Sygnatura akt XI Ka 423/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

obrazę art. 410 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 7 k.p.k. polegającą na przeprowadzeniu dowolnej, fragmentarycznej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, zamiast swobodnej oceny tych dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności polegającą na: