II Ka 935/21 · Sąd powszechny

Sygn. akt VI Ka 20/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lutego 2023 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Małgorzaty Kopczyńskiej po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2023r. sprawy K. K. ur. (...) w Z. s. E., Z. z domu S. oskarżonego z art. 178a § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 27 października 2022 r. sygn. akt II K 560/22 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. K.; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 140 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 120 złotych za II instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 20/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt II K 560/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca oskarżonego ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------- ------------------------------------------------- ------------------ ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------- ------------------------------------------------- ------------------ ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego K. K. kary w wymiarze 5 miesięcy pozbawienia wolności wobec zastosowania przez Sąd I instancji wadliwych kryteriów jej wymiaru w sytuacji, gdy prawidłowa ocena okoliczności dotyczących jej wymiaru uzasadnia orzeczenie kary w niższej wysokości. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż oskarżony w wywiedzionym środku odwoławczym prawidłowo przytoczył określone w art. 53 k.k. dyrektywy wymiaru kary, jak i ugruntowane stanowisko orzecznicze dotyczące sytuacji, w której zarzut rażącej surowości wymierzonej kary może zostać uznany za słuszny. Nie jest to jednak – wbrew stanowisku skarżącego – sytuacja mająca miejsce w badanym postępowaniu. Przypisany K. K. czyn z art. 178a § 1 k.k. zagrożony jest karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Jak wynika z akt badanej sprawy, oskarżony prowadząc pojazd mechaniczny w ruchu lądowym w dniu 27 sierpnia 2018 r. znajdował się pod znacznym wpływem substancji odurzających: amfetaminy i metamfetaminy, na co wskazuje opinia toksykologiczna, jak i okoliczności jego zatrzymania, bowiem nie był on w stanie zapanować nad prowadzonym pojazdem i uderzył w bramę wjazdową do posesji. Mając przy tym na uwadze całościową ocenę postawy oskarżonego, który prezentuje lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego, na co wskazuje jego uprzednia i wielkokrotna karalność, w tym o czyny z art. 244 k.k. ( karta karna k. 58 – 60 ), co znamionuje notoryczne niestosowanie się do nałożonych na niego zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych. Nie sposób wymierzonej mu kary 5 miesięcy pozbawienia wolności uznać w tej sytuacji za karę niewspółmiernie i rażąco surową. Wobec powyższego przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu (następnie przez niego odwołane), wobec jego dotychczasowej postawy i uporczywego naruszania porządku prawnego nie stanowi okoliczności uzasadniającej zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie rozstrzygnięcia o karze. Wbrew stanowisku apelującego, Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował dyrektywy wymiaru kary z art. 53 k.k. słusznie zauważając, iż stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego przestępstwa był wysoki. Zgodzić należy się także ze stanowiskiem, iż nie można pobłażać kierowcom znajdującym się pod wpływem środków odurzających i decydującym się na prowadzenie pojazdów mechanicznych, stwarzając w ten sposób realne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Subiektywne przekonanie oskarżonego o nadmiernej i rażącej surowości kary wymierzonej mu za popełnione przez niego przestępstwo nie jest wystarczające dla stwierdzenia słuszności zarzutu z art. 438 pkt 4 k.p.k. Przypomnieć również należy, iż immanentną cechą kary jest jej dolegliwość, co służyć ma celom wychowawczym na postawę oskarżonego. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec oskarżonego K. K. kary w niższym wymiarze. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. W przekonaniu Sądu Odwoławczego wymiar kary orzeczonej wobec K. K. określony został zgodnie z dyrektywami art. 53 k.k., odpowiada stopniowi winy i społecznej szkodliwości popełnionego czynu, a także właściwie realizuje cele zarówno prewencji indywidualnej, jak generalnej. Wobec powyższego nie było podstaw do uwzględnienia zawartego w apelacji wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze, czego domagał się oskarżony. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy w całości zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. K.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy nie uwzględnił zarzutu podniesionego w apelacji oskarżonego, w pełni aprobując ustalenia i oceny Sądu I instancji leżące u podstaw wydanego orzeczenia. Nie było również konieczności ingerowania w jego treść z urzędu, dlatego też zaskarżony wyrok jako trafny i prawidłowy podlegał utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Sąd Odwoławczy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 140 złotych, w tym 120 złotych opłaty za II instancję, której wysokość określono zgodnie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. opłatach w sprawach karnych oraz ryczałt za doręczenie wyzwań innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych, zgodnie z regulacją zawartą w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja orzeczenie o karze 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 12 lutego 2020 r., sygn.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II.Ka 21/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 609/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska (spr.) Sędziowie: SO Agnieszka Karłowicz SO Marek Korczyński Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale Prokuratora Leszka Soczewki po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy skazanego P. S. na skutek apelacji wniesionej przez skazanego od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 5 lipca 2024 r. sygn. akt II K 25/24 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. S. 295,20 złotych (w tym 55,20 złotych podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu skazanego w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze ustalając, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 609/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 5 lipca 2024 r. w sprawie II K 25/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Skazany nie sformułował zarzutów określonych w art. 439 § 1 kpk i art. 438 pkt 1-4 kpk, jednakże w świetle art. 427 § 2 a contrario kpk nie miał takiego obowiązku. W apelacji osobistej skazany podniósł, iż: - nie popełnił czynu, który mu przypisano wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 22 listopada 2022 r. w sprawie II K 255/17, - Sąd Rejonowy prowadził przedmiotową sprawę, pomimo wniosku skazanego o odroczenie rozprawy, a następnie wydał wyrok łączny, mimo, że skazany chciał cofnąć wniosek o jego wydanie, - zachodzi rażąca niewspółmierność orzeczonej zaskarżonym wyrokiem kary łącznej, z uwagi na nieuwzględnienie w należytym stopniu jego sytuacji osobistej, finansowej, zdrowotnej oraz rodzinnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że przeprowadzone przez Sąd I instancji postępowanie w sprawie o wydanie wyroku łącznego było w pełni prawidłowe. Zgromadzony w sprawie, kompletny materiał dowodowy, został poddany rzetelnej i obiektywnej ocenie, zgodnej z dyrektywami określonymi w art. 7 kpk. Nadto nie budziło wątpliwości, w świetle pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że sytuacja P. S., w szerokim jej ujęciu, została uwzględniona, w myśl art. 85a kk, przy ferowaniu wymiaru kary łącznej. Zastrzeżeń Sądu odwoławczego nie budziły ustalenia Sądu I instancji co do zaistnienia w sprawie warunków do wydania wyroku łącznego i możliwości orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 85 § 1 kk, tj. zaistnienia realnego zbiegu przestępstw, za które orzeczono kary tego samego rodzaju. Należy w tym miejscu podnieść, że procedowanie Sądu Rejonowego w tej sprawie mimo złożenia przez skazanego oświadczenia o cofnięciu wniosku o wydanie wyroku łącznego, nie stanowiło uchybienia, bowiem w postępowaniu tego rodzaju nie obowiązuje zasada skargowości. Zgodnie z treścią art. 570 kpk, Sąd może procedować w tym przedmiocie zarówno na wniosek skazanego jak też z urzędu. W myśl obowiązującej w polskiej procedurze karnej zasady odwoływalności oświadczeń woli stron, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej albo nie wystąpiły okoliczności uniemożliwiające odwołanie czynności, czynności procesowe są odwoływalne, jeżeli same w sobie są fakultatywne. Niewątpliwie do tego rodzaju oświadczeń należy wniosek o wydanie wyroku łącznego. Wniosek o wydanie wyroku łącznego może zatem zostać cofnięty. Jednak oświadczenie o cofnięciu wniosku nie powoduje od razu skutku w postaci umorzenia postępowania, gdyż sąd wydaje również wyrok łączny z urzędu. Oznacza to, że nie jest związany cofnięciem wniosku, bowiem w razie stwierdzenia podstaw do orzeczenia kary łącznej zobowiązany jest wydać wyrok łączny. Przenosząc tę uwagę na grunt postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że w sytuacji gdy skazany P. S. cofnął wniosek o wydanie wyroku łącznego, obowiązkiem sądu było dalsze procedowanie i wydanie decyzji procesowej kończącej postępowanie, co też Sąd uczynił prawidłowo. Na pełną akceptację Sądu II instancji zasługiwało również ustalenie, że konieczne było zastosowanie w tej sprawie przepisów prawa materialnego o karze łącznej, obowiązujących po wejściu w życie nowelizacji kodeksu karnego z dnia 24 czerwca 2020 r. W konsekwencji Sąd I instancji prawidłowo oznaczył granice wymiaru kary łącznej możliwej do orzeczenia w stosunku do skazanego, w oparciu o przepisy art. 86 § 1 kk oraz art. 89 § 1b kk, uwzględniając ponadto wszystkie okoliczności jakie miały wpływ na wymiar kary łącznej. Decyzja Sądu Rejonowego o wymierzeniu skazanemu kary łącznej bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, nie stanowiła obrazy obowiązujących przepisów, gdyż zgodnie z treścią art. 89 § 1 kk w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia ich wykonania, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary łącznej w wymiarze nieprzekraczającym roku, przy spełnieniu dodatkowych, wskazanych w tym przepisie warunków. Mając na uwadze, że wymiar kary łącznej, najniższej jaka mogła być orzeczona w myśl art. 86 § 1 kk wynosił ponad rok, nie było możliwości skorzystania z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie sposób też przyjąć, aby wymierzona zaskarżonym wyrokiem kara łączna 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, była niewspółmierna i to w stopniu rażącym. Należy zauważyć, że granice możliwej do wymierzenia kary łącznej wynosiły w myśl art. 86 § 1 kk od 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności (najwyższa z kar podlegających łączeniu – kara orzeczona w sprawie II K 255/17 powiększona o co najmniej jedną jednostkę jej wymiaru), do 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (suma kar orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim w sprawach II K 255/17 i II K 458/22,przy przyjęciu, że miesiąc kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania równa się 15 dniom kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a więc z uwzględnieniem treści art. 89 § 1b kk). Zatem, Sąd Rejonowy orzekł karę w najniższym możliwym wymiarze, czego zdaje się nie dostrzegać skazany. Sąd I instancji prawidłowo ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na wymiar kary łącznej orzeczonej wobec P. S., które określa art. 85a kk, w tym te wypracowane przez doktrynę i orzecznictwo, dotyczące właściwości i warunków osobistych skazanego, które w tej sprawie wynikały z treści wywiadu środowiskowego, bliski związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami (wynikający chociażby z tego, że były skierowane podobnym dobrom chronionym prawem), w kontekście dostosowania wymiaru kary łącznej do realizacji celów w zakresie prewencji indywidualnej. Ustalenia odnoszące się do okoliczności wynikających z treści wywiadu sporządzonego przez kuratora sądowego, na które wskazuje również skazany w środku odwoławczym, wobec dostrzeżenia jego prawidłowej postawy w środowisku lokalnym, a także w obliczu niewchodzenia przez niego na ścieżkę przestępczą od czasu popełnienia czynów, przypisanych mu w/w wyrokami, zdecydowały o wymiarze kary łącznej. Te ustalenia miał w polu widzenia Sąd orzekający, dokonując prawidłowej oceny postawy skazanego w procesie jego resocjalizacji, co wprost wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W tym miejscu należy podkreślić, że Sąd a quo, w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego nie był uprawniony do ponownego rozważania tych samych okoliczności, które legły u podstaw wymiaru kar jednostkowych podlegających łączeniu. W postępowaniu o wydanie wyroku łącznego Sąd nie bada kwestii sprawstwa i winy, gdyż zostało ono już stwierdzone prawomocnym orzeczeniem. W związku z tym kwestionowanie przez skarżącego na obecnym etapie postępowania faktu popełnienia czynu przypisanego mu wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim w sprawie II K 255/17 nie znajduje uzasadnienia i nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości wydanego orzeczenia. Sąd odwoławczy nie stwierdził również, aby w toku prowadzonego postępowania doszło do naruszenia prawa do obrony skazanego. Okoliczności, o których wspomina na łamach wywiedzionej przez niego apelacji, odnoszące się do jego sytuacji osobistej, materialnej, zdrowotnej, a także rodzinnej, stały się podstawą do przyznania mu obrońcy z urzędu (k. 88), który reprezentował go na wszystkich terminach rozprawy głównej (k. 113, 122-122v). Skazany został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy, wyznaczonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 6 maja 2024 r. (k. 121). W sytuacji obecności obrońcy skazanego na tym terminie rozprawy głównej, przy jednoczesnym uznaniu przez Sąd Rejonowy stawiennictwa skazanego za nieobowiązkowe, dalsze procedowanie przez Sąd pod nieobecność skazanego było prawidłowe z uwagi na treść art. 117 § 3 a kpk, który umożliwia prowadzenie czynności procesowej niezależnie od przyczyny niestawiennictwa strony, gdy została należycie zawiadomiona o jej terminie, jeżeli stawił się jej obrońca, chyba, że udział strony w tej czynności jest obowiązkowy, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Wniosek Z uwagi na treść apelacji należało przyjąć, że skazany wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec niego kary łącznej 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, ewentualnie kary łącznej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek nie był zasadny ze względów wskazanych w rubryce 3.1. i nie zasługiwał na uwzględnienie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 5 lipca 2024 r. w sprawie II K 25/24 – w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność apelacji oraz brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II, III. Sąd Odwoławczy na podstawie § 17 ust. 5 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. S. kwotę 295,20 złotych (w tym 55,20 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu skazanego w postępowaniu odwoławczym. Wprawdzie apelacja skazanego okazała się w całości niezasadna i na podstawie art. 636 § 1 kpk winien on ponieść w całości wydatki za postępowanie odwoławcze, jednakże w oparciu o art. 624 § 1 kpk z uwagi na sytuację materialną skazanego, Sąd Okręgowy zwolnił go od obowiązku ich uiszczenia, ustalając, że ponosi je Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację skazany Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt VI Ka 93/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2023 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron (spr.) Sędzia Robert Bednarczyk Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Monika Mazur przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lwówku Śląskim: Dariusza Skowrona po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2023 r. sprawy S. K. ur. (...) w L. s. Z., L. z domu J. oskarżonego z art. 291 § 1 kk w związku z art. 294 § 1 kk i art. 239 § 1 kk, art. 291 § 1 kk z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt II K 702/20 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego S. K. w ten sposób, że: - uniewinnia oskarżonego od popełnienia czynu przypisanego mu w pkt 2 części dyspozytywnej i w tej części kosztami sądowymi w sprawie obciąża Skarb Państwa, - stwierdza, że orzeczenie o karze łącznej z pkt 3 części dyspozytywnej straciło moc, - uchyla rozstrzygnięcie z pkt. 4 części dyspozytywnej, - na podstawie art. 69§1 i 2 k.k. i art. 70§1 pkt. 1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata, - w pkt 5 części dyspozytywnej okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania zalicza na poczet kary pozbawienia wolności, - w pkt 6 części dyspozytywnej wymierzoną opłatę obniża do kwoty 120 złotych; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 93/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 24 listopada 2023 r., sygn. akt II K 702/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------------- ----------------------------------------- -------------------------- ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------------- ----------------------------------------- -------------------------- ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Prokurator w wywiedzionej przez siebie apelacji zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego S. K. kary łącznej 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata, przez co wymierzona kara nie jest adekwatna do wysokiego stopnia zawinienia oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego przestępstwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Obrońca oskarżonego zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego: art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie w sprawie ustaleń faktycznych z rażącym naruszeniem zarówno podstawowych zasad polskiego procesu karnego, tj. zasady obiektywizmu, swobodnej oceny dowodów oraz czynieniu prawdziwych ustaleń faktycznych, których podstawę mógł stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu w postaci dowodów w procesie zgromadzonych i ujawnionych, skutkiem czego dokonano ustaleń dowolnych, pozbawionych obiektywności, a zwłaszcza nie mających swego oparcia w zebranych w sprawie dowodach. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 3. Ponadto obrońca oskarżonego sformułował zarzut rażącego błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający istotny wpływ na jego treść polegający na: - zasadniczo chybionym uznaniu za udowodnione, że oskarżony udostępnił P. J. i N. W. pomieszczenie gospodarcze w R. nr (...) w celu ukrycia w nim dwóch samochodów, którymi mężczyźni ci tam przyjechali, czym to udzielił pomocy nieustalonej osobie; - zasadniczo chybionym uznaniu za udowodnione, że oskarżony pomógł nieustalonej osobie w ukryciu samochodu R. (...) przez zaparkowanie go w pomieszczeniu gospodarczym w R. nr (...) w sytuacji, gdy żaden ze zgromadzonych w sprawie dowodów takich okoliczności nie potwierdza, a wręcz ustalenia organów ścigania zaprzeczają takim ustaleniom przez ujawnienie osoby, która miała rzeczywisty i faktyczny dostęp do pomieszczeń gospodarczych w R. nr (...) dysponując kluczami do tych zamkniętych pomieszczeń i umożliwiając funkcjonariuszom straży granicznej przeszukanie ich. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 Odnosząc się do zarzutów prokuratora zawartych w wywiedzionej przez niego apelacji w pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż dyrektywy wymiaru kary zawarte są w art. 53 k.k., zaś przesłanki warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności określają art. 69 k.k. i 70 k.k. i kryteria te oceniane są niezależnie od dyrektyw wymiaru kary – o ile jej wymiar zgodnie z art. 69 § 1 (w. zw. z art. 4 § 1 k.k.) na to pozwala. Ponadto, zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w judykaturze, które podziela także Sąd Odwoławczy, do skutecznego podniesienia zarzutu rażącej niewspółmierności kary na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k. konieczne jest wykazanie, iż pomiędzy karą sprawiedliwą w ocenie skarżącego a karą orzeczoną zachodzi różnica tak zasadnicza, iż karę wymierzoną nazwać można byłoby - również w znaczeniu potocznym - rażąco niewspółmierną, tj. niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy ( por. m. in. wyrok SA w Poznaniu z dnia 4 lipca 2022r., sygn. akt II AKa 132/22, LEX nr 3402383, wyrok SA w Warszawie z dnia 13 maja 2022r., sygn. akt II AKa 32/22, LEX nr 3365140, wyrok SA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2022r., sygn. akt II AKa 91/22, LEX nr 3345888). Tymczasem prokurator w uzasadnieniu wywiedzionego środka odwoławczego nie polemizował z wymiarem kary, podważał jednak prawidłowość oceny istnienia w stosunku do S. K. warunków do przyjęcia pozytywnej prognozy kryminologicznej. Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował dyrektywy wymiaru kary z art. 53 k.k., wymierzając oskarżonemu karę za czyn z pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku (wobec uniewinnienia S. K. od czynu z pkt 2 części dyspozytywnej, Sąd Odwoławczy ustosunkuje się tylko do kary orzeczonej za czyn z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.) z uwzględnieniem bardzo wysokiego stopnia jego społecznej szkodliwości, rodzaju naruszonego dobra prawnego, a także okoliczności łagodzących, wśród których wskazał brak uprzedniej karalności oskarżonego w chwili popełnienia czynu oraz brak ujemnych następstw popełnionego przestępstwa. W ocenie Sądu Odwoławczego karę 1 roku pozbawienia wolności wymierzonej za ten czyn uznać należy za wyważoną i właściwie realizującą cele zapobiegawcze i wychowawcze, tak w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Podzielić należy także stanowisko dotyczące możliwości warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary w oparciu o art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Nie było w tym wypadku uchybieniem, iż Sąd Rejonowy oceniając prognozę kryminologiczną w stosunku do osoby oskarżonego wziął pod uwagę jego uprzednią niekaralność, choć kryterium to miało już wpływ na wymiar kary. Oceny tej nie zmienia także okoliczność, iż po popełnieniu czynu objętego przedmiotowym wyrokiem, S. K. dwukrotnie dopuścił się kradzieży na terenie Niemiec. Nawet jeżeli oskarżony na żadnym etapie postępowania nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów ani nie wyraził skruchy, nie stanowi to okoliczności obciążającej, przemawiającej za odstąpieniem od warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niego kary. Pamiętać bowiem należy, iż oskarżonemu przysługuje prawo do obrony, które realizować może zgodnie z obraną przez siebie strategią. O ile zatem przyznanie się i okazanie skruchy może stanowić okoliczność łagodzącą, to ich brak nie stanowi okoliczności obciążającej i nie może rzutować na wymiar orzeczonej kary czy na ocenę prognozy kryminologicznej. Na marginesie zauważyć należy, iż zawarte w uzasadnieniu apelacji wywody dotyczące konieczności surowego karania przestępczości seksualnej na szkodę małoletnich nie przystają do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Ad. 2 W ocenie Sądu Odwoławczego ustalenia faktyczne dotyczące popełnienia przez S. K. czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., który został mu przypisany w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, były poprzedzone pełną i całościową analizą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, odpowiadającą zasadom z art. 7 k.p.k. Podkreślić należy, iż funkcjonariusze Straży Granicznej obserwowali posesję w R. nr (...) i widzieli, jak na jej teren wjechał najpierw S. K., poruszając się samochodem V. (...) o nr rej. (...), a następnie P. J.w samochodzie B. (...) o nr rej. (...) i N. W. poruszający się samochodem B. (...) o nr (...), które to zostały wcześniej skradzione na terenie Niemiec. Funkcjonariusze zaobserwowali następnie, iż S. K. wyjeżdża z tej posesji samochodem V. (...), wioząc P. J. i N. W. jako pasażerów i którzy zostali następnie w tym samochodzie zatrzymani. Ponadto w pojeździe tym ujawniono laptop, telefon komórkowy oraz okulary przeciwsłoneczne w etui, które znajdowały się wcześniej w skradzionych na terenie Niemiec samochodach. W tej sytuacji, wobec treści zarówno osobowych, jak i nieosobowych źródeł dowodowych zgromadzonych i ujawnionych w toku postępowania, sprawstwo i wina oskarżonego są oczywiste i nie budzą żadnych wątpliwości. Oceny tej nie zmieniają powoływane przez obrońcę zeznania G. Y., którym Sąd Rejonowy słusznie dał wiarę jedynie częściowo w przekonaniu, iż nie chciała obciążać S. K.. Wyciąganie wniosków odmiennych, aniżeli ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, stanowią wyraz dowolnej i wybiórczej interpretacji zgromadzonych i ujawnionych w sprawie dowodów. Wobec powyższego zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w przypadku czynu objętego pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku nie był zasadny. Odnośnie zaś czynu z art. 291 § 1 k.k. z pkt 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, Sąd Odwoławczy uznał dowód osmologiczny za niewystarczający do ustalenia sprawstwa i winy S. K., co skutkowało jego uniewinnieniem od popełnienia tego czynu, co zostało szczegółowo omówione w dalszej części uzasadnienia – pkt 5.2. Ad. 3 Jak już wspomniano, oceniony w sposób całościowy i swobodny (nie zaś dowolny), zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego materiał dowodowy pozwolił na przypisanie oskarżonemu S. K. czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. przypisanego mu w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Co do zaś czynu z art. 291 § 1 k.k. objętego pkt 2 części dyspozytywnej, materiał dowodowy nie był wystarczający dla poczynienia nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych, iż S. K. się go dopuścił. Nie ma bowiem pewności co do czasu i okoliczności, w jakich oskarżony pozostawił swój ślad osmologiczny w samochodzie R. (...) i dowód ten uznać należało za niewystarczający dla stwierdzenia sprawstwa i winy oskarżonego, co skutkowało jego uniewinnieniem. Wniosek 1. Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu S. K. kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a w pozostałym zakresie o utrzymanie zaskarżonego orzeczenia w mocy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od obu przypisanych mu wyrokiem czynów. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Ad. 1 Chociaż prokurator w wywiedzionym środku odwoławczym podniósł zarzut z art. 438 pkt 4 k.p.k., nie kwestionował wymiaru orzeczonej wobec S. K. kary, lecz domagał się uchylenia rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej kary. Zarzuty dotyczące braku możliwości przyjęcia w stosunku do oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej nie były zasadne i jako takie nie zasługiwały na uwzględnienie. Ad. 2 Wniosek obrońcy uznać należało za częściowo zasadny, bowiem Sąd Odwoławczy uniewinnił S. K. od popełnienia czynu z art. 291 § 1 k.k. przypisanego oskarżonemu w pkt 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, co zostało szczegółowo omówione w dalszej części uzasadnienia – pkt 5.2 Z kolei zarówno ustalenia dotyczące sprawstwa i winy dotyczące czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. przypisanego oskarżonemu w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, jak i rozstrzygnięcie w przedmiocie kary wymierzonej oskarżonemu za ten czyn w ocenie Sądu Odwoławczego były prawidłowe, nie było zatem podstaw do uniewinnienia S. K. od popełnienia tego czynu. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w zakresie pkt 1 części dyspozytywnej. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W ocenie Sądu Odwoławczego ustalenia dotyczące sprawstwa i winy S. K. dotyczące czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. były prawidłowe, a kara orzeczona za ten czyn wymierzona została z uwzględnieniem dyrektyw wynikających z art. 53 k.k., ze wskazaniem zarówno okoliczności łagodzących, jak i obciążających, uznać ją zatem należało za adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego czynu i właściwie realizującą cele w zakresie prewencji indywidualnej oraz generalnej. Nie było także konieczności ingerowania w tę część orzeczenia z urzędu, dlatego też zaskarżony wyrok w powyższym zakresie podlegał utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego S. K. w ten sposób, że: - uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu przypisanego mu w pkt 2 części dyspozytywnej i w tej części kosztami sądowymi w sprawie obciążył Skarb Państwa; - stwierdził, że orzeczenie o karze łącznej z pkt 3 części dyspozytywnej straciło moc; - uchylił rozstrzygnięcie z pkt. 4 części dyspozytywnej; - na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata; - w pkt 5 części dyspozytywnej okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania zaliczył na poczet kary pozbawienia wolności; - w pkt 6 części dyspozytywnej wymierzoną opłatę obniżył do kwoty 120 złotych. Zwięźle o powodach zmiany Jedynym dowodem, jaki miał potwierdzać sprawstwo S. K. w zakresie czynu objętego pkt 2 części dyspozytywnej był ślad osmologiczny ujawniony na fotelu kierowcy pojazdu R. (...). Jednocześnie w toku postępowania ustalono, iż oskarżony S. K. miał dostęp do budynków gospodarczych używanych w charakterze garaży na posesji w R. nr (...), w których ukrywany był m. in. wymieniony samochód, w którym zabezpieczono ślad zapachowy oskarżonego. Dowód ten jednak jest niewystarczający dla poczynienia nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych, iż S. K. dopuścił się zarzucanego mu czynu z art. 291 § 1 k.k. Pozostawienie przez niego śladu osmologicznego w przedmiotowym pojeździe mogło nastąpić w innym czasie i okolicznościach i nie stanowi dowodu jego sprawstwa. Zgodnie z wyjaśnieniami S. K. złożonymi na rozprawie przed Sądem Rejonowym, mógł on wsiadać do R. (...) na podwórku przed garażem, jednak nie przemieszczał się nim (k. 533). Z tego względu oskarżonego należało uniewinnić od czynu z art. 291 § 1 k.k. przypisanego mu w pkt 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, a kosztami postępowania w tym zakresie obciążyć Skarb Państwa. Konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że orzeczenie o karze łącznej z pkt 3 części dyspozytywnej straciło moc oraz uchylenie pkt 4 części dyspozytywnej, który także odnosił się do orzeczonej kary łącznej. Podzielając stanowisko Sądu Rejonowego dotyczące możliwości przyjęcia w stosunku do S. K. pozytywnej prognozy kryminologicznej, Sąd Odwoławczy na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 lata i następnie, w pkt 5 części dyspozytywnej okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania zaliczył na poczet kary pozbawienia wolności. Ponadto, ponieważ utrzymaniu w mocy podlegało rozstrzygnięcie o karze z pkt 1 części dyspozytywnej w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności, należało obniżyć wysokość opłaty wskazanej w pkt 6 części dyspozytywnej. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Sąd Odwoławczy, mając na względzie obecną sytuację materialną oskarżonego, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcie w przedmiocie kary 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za przestępstwa objęte zaskarżonym wyrokiem 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana