VI Ka 263/21 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 877/22 II Kz 355/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 kwietnia 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale Prokuratora Marcina Ignasiaka po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2023 r. sprawy S. S. oskarżonego z art. 177 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 września 2022 r. sygn. akt II K 172/21 I. zaskarżony wyrok oraz zawarte w nim rozstrzygnięcie o kosztach procesu utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. K. 619,92 zł (w tym 115,92 zł podatku VAT) za obronę oskarżonego z urzędu sprawowaną w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że jego wydatki ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 877/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 września 2022 r. w sprawie II K 172/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. 1. błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść wyroku, polegający na tym, że postępowanie karne wobec Oskarżonego warunkowo umorzono w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki do warunkowego umorzenia postępowania, gdyż wina oraz okoliczności popełnienie czynu budzą wątpliwości, bowiem wina Oskarżonego nie została udowodniona, a więc nie zachodzą przesłanki do warunkowego umorzenia postępowania. 2. błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść wyroku, polegający na tym, że uznano, że Oskarżony wymusił pierwszeństwo, w sytuacji gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny wskazuje, że Oskarżony nie mógł zobaczyć nadjeżdżającego Pokrzywdzonego z powodu przekroczenia prędkości przez Pokrzywdzonego oraz faktu, że w momencie wjechania na drogę przez włączenie się do ruchu z perspektywy Oskarżonego Pokrzywdzonego nie było jeszcze na drodze. 3. błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść wyroku, polegający na tym, że uznano, że to Oskarżony zastosował niewłaściwą technikę jazdy i przyczynił się do wypadku, w sytuacji gdy to Pokrzywdzony zjechał na lewy pas jezdni mając wolny prawy pas jezdni, co świadczy o nieumiejętności kierowania pojazdem przez Pokrzywdzonego lub nadmiernej prędkości Pokrzywdzonego. 4. obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść wyroku, poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zeznań Pokrzywdzonego i innych świadków, z których to zeznań wynika, że Pokrzywdzony przekroczył dozwoloną prędkość przez zdarzeniem i zderzeniem z autem prowadzonym przez Oskarżonego, w wyniku czego Oskarżony nie mógł uniknąć wypadku, bo nie mógł ustąpić pierwszeństwa pojazdowi, którego z jego perspektywy nie było na drodze i jadącego z prędkością przekraczającą dopuszczalny limit w terenie zabudowanym. 5. obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść wyroku, poprzez pominięcie dowodu z dokumentów świadczących, że pojazd, którym kierował Pokrzywdzony, motocyklem marki H. (...), nie posiadał w dacie zdarzenia aktualnych badań technicznych, a więc w dniu zdarzenia nie powinien w ogóle znajdować się w ruchu drogowym na drogach publicznych, co skutkowało błędnym stwierdzeniem, że Pokrzywdzony nie ponosi winę za zdarzenie. Z pisemnego uzasadnienia wniesionej apelacji wynika również, że skarżący stawia zarzut naruszenia art. 201 kpk co do opinii biegłych wywołanych w sprawie, zarzucając im m.in. niepełność czy niejasność. Z uwagi na fakt, że apelację złożył podmiot nieprofesjonalny, to pomimo, iż nie sprecyzował takiego zarzutu w petitum wniesionego środka zaskarżenia, Sąd Okręgowy był zobligowany do jego rozpatrzenia, wobec obowiązku rozpoznania całości środka odwoławczego. w zakresie pkt III zaskarżonego wyroku 1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 627 KPK polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i uznaniu, iż oskarżony jest w stanie ponieść koszty procesu bez uszczerbku dla siebie i swojej rodziny, podczas gdy uiszczenie kosztów procesu w takiej wysokości jest dla oskarżonego zbyt uciążliwe ze względu na jego sytuację rodziną, majątkową, osiągane dochody, 2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 624 § 1 KPK polegające na jego niezastosowaniu i niezwolnieniu oskarżonego od opłat sądowych w całości pomimo istnienia ku temu przesłanek, 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż oskarżony nie ma nikogo na utrzymaniu, podczas gdy oskarżony ma dwójkę dzieci w wieku około półtora roku oraz żonę, która nie pracuje i to na oskarżonym spoczywa ciężar utrzymania rodziny, który to fakt miał znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała, ażeby ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego była wadliwa, jak również by Sąd meriti dopuścił się obrazy art. 410 kpk i art. 201 kpk, na co wskazywał oskarżony. Przeciwnie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo, a ocena zgromadzonych dowodów w należyty sposób uwzględniała dyrektywy płynące z treści art. 7 kpk. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd meriti słusznie obdarzył zeznania E. K. przymiotem wiarygodności w całości. Są one bowiem spójne co do zasadniczych faktów, nadto znajdują odzwierciedlenie w wiarygodnych nieosobowych źródłach dowodowych sprawy. Myli się skarżący, że pokrzywdzony relacjonował odmiennie w poszczególnych fazach postępowania karnego w zakresie prędkości z jaką się poruszał. Zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i postępowaniu jurysdykcyjnym pierwszoinstancyjnym podnosił, że prowadził motocykl z prędkością dozwoloną administracyjnie, jechał ostrożnie, cały czas nad nim panując (k. 29, 204v-205). Opinie biegłych dr inż. T. S. i mgr inż. M. S. wywołane w sprawie potwierdzały te słowa, gdyż wskazywały, że pokrzywdzony poruszał się z prędkością zbliżoną do 50 km/h. Stanowisko biegłych wynika przy tym nie z subiektywnej oceny widoku motocykla, ale z obiektywnego dowodu w postaci stopnia deformacji tego pojazdu, który przy zarzucanej przez oskarżonego prędkości musiałby być dużo większy. Nadto biegły T. S. w pisemnej opinii z 20 listopada 2020 r. stwierdził, iż pokrzywdzony nie przyczynił się do zaistnienia wypadku drogowego, a możliwe przekroczenie prędkości dopuszczalnej w miejscu zdarzenia o około 6 km/h nie było przyczyną zaistnienia wypadku (k. 91). Sąd Okręgowy w dalszej części odniesie się co do zarzutu dotyczącego opinii biegłych. Powracając jednak na grunt zeznań pokrzywdzonego, także pozostałe kluczowe okoliczności zdarzenia, które opisywał na rozprawie w dniu 10 stycznia 2022 r. pozostawały w harmonii z jego pierwotnym przekazem, składanym w fazie przygotowawczej. Konsekwentnie przywoływał, że gdy jechał prawym pasem ruchu w kierunku miejscowości M. nagle z jego prawej strony wyjechał oskarżony wykonując manewr skrętu w lewo, tj. w kierunku miejscowości K.. Z uwagi na zachowanie oskarżonego, który po dojechaniu do środka jezdni ruszył, a następnie zatrzymał się na lewym pasie ruchu patrząc od strony pokrzywdzonego, tj. w kierunku miejscowości K., pomimo podjętej przez niego próby ominięcia tegoż pojazdu właśnie tą stroną jezdni, nie hamował, gdyż wówczas nie miał już takiej możliwości. Wobec powyższego twierdzenia oskarżonego o zmienności relacji jaką przedstawił pokrzywdzony odnośnie inkryminowanego zdarzenia są pozbawione racji i jako takie nie mogą podważyć słusznej oceny zeznań E. K.. Co do wyjaśnień oskarżonego, jak również zeznań A. S. i Z. K. ocena depozycji tych osób dokonana przez Sąd Rejonowy również jest prawidłowa. Wyjaśnienia oskarżonego w części w której kwestionuje swe sprawstwo, podnosząc odmienne niż pokrzywdzony okoliczności zdarzenia, wskazując go jednocześnie jako winnego za jego spowodowanie, wobec znacznego przekroczenia przez niego dopuszczalnej administracyjnie prędkości, a także wspierające przekaz oskarżonego w tym zakresie zeznania A. S., wobec sprzeczności z nieosobowym materiałem dowodowym sprawy zasadnie nie zostały uwzględnione w podstawie dowodowej stanowiącej trzon ustalenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Oczywiście samo w sobie pokrewieństwo nie powoduje stanu automatycznej niewiarygodności przekazanych przez taką osobę treści, podobnie jak takiego skutku nie może spowodować nieprzyznawanie się oskarżonego do winy, wszakże jest to jego prawo, jednak należy podchodzić do relacji składanych przez takie osoby ze szczególną ostrożnością, szukając ich potwierdzenia w dowodach z dokumentów. Te jednak przeczyły zarówno twierdzeniom oskarżonego, jak i zeznaniom świadka A. S., a potwierdzały wersję pokrzywdzonego. Kontynuując, Sąd meriti nie może oceniać wyjaśnień oskarżonego zgodnie z jego życzeniem. Nadto obowiązujące przepisy kodeksu postępowania karnego nie pozwalają na wartościowanie składanych relacji w odniesieniu do zajmowanej pozycji społecznej czy inaczej stanowiska pracowniczego. Każdy człowiek jest równy wobec prawa i to co powie podlega takiej samej ocenie na zasadach określonych w przytoczonym akcie prawnym. Na kwestię prawdomówności nie wpływa również niekaralność. Co więcej nawet osoba karana nie może być traktowana z góry jako niewiarygodna. Jedynymi kryteriami, które służą do oceny depozycji występujących w sprawie osób, czy oskarżonego, czy też świadków są te określone w art. 7 kpk. W niniejszej sprawie skarżący jednak nie wykazał, ażeby Sąd Rejonowy dokonując oceny jego wyjaśnień, a także zeznań jego żony naruszył wskazany przepis prawny. Idąc dalej, słusznie Sąd Rejonowy wyostrzył okoliczność, iż świadek Z. K. nie potrafił określić czy motocyklista, którego mijał, to pokrzywdzony w niniejszej sprawie, nadto nie widział osądzanego zdarzenia, wobec czego decyzja o nieuwzględnieniu jego zeznań przy ustalaniu faktów była poprawną. Jeżeli przyjrzeć się pisemnym motywom zaskarżonego wyroku Sądowi Rejonowemu wbrew temu co twierdzi skarżący nie umknęła kwestia braku posiadania przez pokrzywdzonego ważności badań technicznych motocykla, którym się poruszał (k. 297). Zgodzić się należy z Sądem, iż takiego faktu nie należy utożsamiać ze stwierdzeniem winy za przedmiotowe zajście. Należy podnieść w tym miejscu, że biegli nie stwierdzili, ażeby stan motocykla miał wpływ na zaistnienie i przebieg zdarzenia. Oczywiście rację ma w tym oskarżony, że opinia biegłego nie może stanowić „superdowodu” w kontekście odpowiedzialności karnej. Podlega bowiem ona tak jak każdy inny dowód w sprawie swobodnej ocenie sędziowskiej. Jednakże w korelacji z innymi dowodami świadczącymi o winie oskarżonego jak najbardziej może świadczyć o sprawstwie oskarżonego. Co do prędkości motocykla Sąd Okręgowy zawarł stosowną argumentację we wcześniejszej części tego uzasadnienia. Należy jeszcze raz mimo to krótko skwitować. Według biegłych motocykl przed wypadkiem poruszał się z prędkością zbliżoną do 50 km/h, a ewentualne przekroczenie prędkości o około 6 km/h nie miało wpływu na zaistnienie tego zdarzenia drogowego. Co do argumentu jazdy na piątym biegu również w tym zakresie biegły wypowiedział się kategorycznie, a mianowicie, że położenie dźwigni zmiany biegów uszkodzonego w wypadku motocykla nie może być podstawą do ustalania prędkości, podnosząc uwagę, iż masa i moc silnika motocykla pozwala na jego poruszanie z prędkością 46 km/h na piątym biegu. Wszelkie dywagacje w tym zakresie oskarżonego są pozbawione logiki i nie przekonują o zasadności tego argumentu. Na marginesie nadmienić należy, że silnik motocykla, jakim poruszał się pokrzywdzony z sugerowaną przez oskarżonego prędkością 120 km/h pracuje w obszarze wysokich obrotów generujących dźwięki słyszalne ze znacznej odległości. Biegły dobitnie stwierdził, że w takiej sytuacji jadącego pokrzywdzonego słychać by było z odległości 100 m (k. 136). Tymczasem ani pasażerka samochodu marki F. A. S., ani B. M. nie słyszały nadjeżdżającego pojazdu (k. 49, 53). Okoliczność, że opinie biegłych nie udzielają odpowiedzi na wszystkie pytania postawione przez oskarżonego nie prowadzi do sytuacji, w której należałoby nie uwzględnić ich przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, bowiem udzielają one odpowiedzi na kluczowe kwestie dotyczące osądzanego zdarzenia, przy tym uzasadnione są logicznymi argumentami. Należy podkreślić, że to do biegłych należy dobór metod badawczych przydatnych w opracowaniu opinii i to oni decydują, jakimi metodami się posłużą dla udzielenia odpowiedzi na pytanie postawione w postanowieniu organu procesowego. Strona może oczywiście w ramach sfery kontrolowania prawidłowości takiej opinii zadawać pytania co do użytych metod badawczych oraz pominięcia określonej metody lub metod. Nic jednak nie wskazuje na to, aby przyjęte przez nich metody okazały się błędne. Samo zaś przeciwstawienie własnego poglądu na dane zdarzenie nie powoduje konieczności powoływania kolejnych opinii biegłych. Niezasadnym bowiem byłoby wywoływanie następnych opinii tylko i wyłącznie z tego powodu, że strona nie zgadza się z wnioskami zawartymi w opiniach dostępnych już w aktach sprawy. O dopuszczeniu określonego dowodu nie decyduje przecież subiektywne przekonanie wnioskodawcy o istotności dowodu, ale obiektywne i weryfikowalne przekonanie organu, iż dowód ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadzone w sprawie opinie, a propos pełne, spójne, należycie uzasadnione pozwalały na ustalenie zasadniczych elementów stanu faktycznego i brak było powodu, aby dopuszczać dowód z kolejnej opinii. Wobec prawidłowości postępowania dowodowego dokonanego przez Sąd I instancji, na uwzględnienie nie zasługiwał następczy zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut dotyczący kwestii warunkowego umorzenia postępowania dotyczył de facto błędu w ustaleniach faktycznych, skutkujących uznaniem sprawstwa i winy oskarżonego, a wobec wykazania prawidłowości ustaleń Sądu Rejonowego w tym zakresie nie można było uznać, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie było uzasadnione. Co do zarzutów postawionych rozstrzygnięciu o kosztach, które zostało zawarte w pkt III zaskarżonego wyroku, są one bezpodstawne i nie mogą doprowadzić do zmiany postulowanej przez skarżącego. Wprawdzie ustalenie, iż oskarżony nie posiada nikogo na utrzymaniu jest błędne, jednakże to uchybienie nie miało wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Fakt posiadania bowiem dwójki czy trójki dzieci nie powoduje sytuacji, w której uiszczenie zasądzonych kosztów byłoby dla niego zbyt uciążliwe. Inaczej by to było gdyby posiadał wieloosobową rodzinę. Tak jednak w przypadku oskarżonego nie jest. Nadto dysponuje stałym miesięcznym dochodem w postaci wynagrodzenia w wysokości 4000 zł brutto miesięcznie za świadczenie pracy jako nauczyciel wychowania fizycznego w Akademii (...) w W.. Może samochód osobowy marki P. (...), rok produkcji 2005 r., którego jest współwłaścicielem nie jest dużej wartości, jednak warto odnotować ten fakt. Należy także podnieść, że utrzymanie rodziny nie spoczywa wyłącznie na oskarżonym, gdyż jego żona posiada dochód z tytułu pracy jako pracownik biurowy, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Wreszcie względy słuszności nie pozwalają na zwolnienie oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych. Konkludując, wobec przytoczonych okoliczności, a także braku wystąpienia przesłanek warunkujących możliwość zwolnienia oskarżonego od zapłaty wskazanych w pkt III zaskarżonego wyroku kosztów, Sąd Okręgowy uznał zarzut za niezasadny. Wniosek o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z racji konieczności przeprowadzenie na nowo przewodu w całości; ewentualnie o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego. w zakresie pkt III zaskarżonego wyroku o zmianę zaskarżonego postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania poprzez zwolnienie oskarżonego od ich uiszczenia w całości, ewentualnie o obciążenie oskarżonego kosztami postępowania w minimalnej wysokości, jedynie w zakresie opłaty sądowej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadność podniesionych zarzutów warunkowała decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku oraz zawartego w nim rozstrzygnięcia o kosztach. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 września 2022 r. w sprawie II K 172/21, łącznie z rozstrzygnięciem o kosztach zawartym w pkt III tego wyroku Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Zarzuty zawarte w apelacji i zażaleniu okazały się w całości bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. W sprawie oskarżony reprezentowany był na dwóch terminach rozprawy przez obrońcę ustanowionego z urzędu, zatem Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1184 z późn. zm.), a także § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 18 z późn. zm.), zasądził od Skarbu Państwa kwotę 619,92 zł (w tym 115,92 zł podatku VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym. Nie było podstaw do stosowania w sprawie treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2022 r. sygn. akt SK 78/21 (Dz. U. poz. 2790), bowiem wyrok ten nie dotyczył przepisów mających zastosowanie w postępowaniu odwoławczym. III. Wobec faktu, iż oskarżony wobec utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku będzie musiał ponieść koszty sądowe, zasądzone pkt III tego orzeczenia,Sąd Okręgowy uznał, że względy słuszności przemawiają za tym, aby zwolnić go od zapłaty kosztów procesu za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 05 czerwca 2025 r., sygn.

Formularz UK 2 Sygnatura akt IX Ka 624/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 430/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 sierpnia 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: p. o. sekr. sąd. Olga Wojtczuk przy udziale prokuratora Jarosława Kowalczyka po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2022 r. sprawy Z. K. oskarżonego o czyn z art. 178a § 4 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 17 marca 2022 r. sygn. akt II K 336/21 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 430/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 17 marca 2022 r. w sprawie II K 336/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. zarzut obrazy przepisów postępowania, a mianowicie: art. 4 kpk, art. 7 kpk oraz art. 410 kpk polegający na niewzięciu pod uwagę przy ferowaniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku przewodu sądowego i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności, oparciu ustaleń faktycznych na dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów oraz wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym okoliczności dla oskarżonego korzystnych, rozstrzygnięciu niedających się rozstrzygnąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, nienależytej ocenie poszczególnych dowodów, w szczególności dowodu z wyjaśnień samego oskarżonego Z. K., który nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, a także uznaniu za udowodnione faktów niemających wystarczającego oparcia w dowodach i niewskazaniu w sposób należyty, dlaczego Sąd nie uznał dowodów przemawiających przeciwko sprawstwu i winie oskarżonego, co w oczywisty sposób wpłynęło na poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, prowadzących w efekcie do niesłusznego skazania Z. K.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - wobec faktu, iż apelacja obrońcy nie zawierała zarzutów w zakresie kary, Sąd Okręgowy w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów obrazy przepisów postępowania, podniesionych przez skarżącego we wniesionym środku odwoławczym. - kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie wykazała, ażeby ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego została przeprowadzona przez Sąd I instancji wadliwie, jak wskazywał w środku odwoławczym obrońca oskarżonego. Przeciwnie była ona prawidłowa i w sposób należyty uwzględniała dyrektywy płynące z treści art. 7 kpk. Uzasadnienie, które zdaniem Sądu Okręgowego odpowiada wymogom art. 424 kpk ujawniło, iż Sąd Rejonowy poddał ocenie wszystkie zgromadzone dowody w sprawie, następnie wskazał, które z nich zasługują na obdarzenie ich przymiotem wiarygodności, a które na takie uznanie nie zasługują, a także należycie podał powody takiej oceny, wobec czego zarzut obrońcy art. 424 kpk nie jest zasadny. - w tym miejscu należy podnieść, że istotą kontroli odwoławczej prowadzonej przez sąd drugiej instancji nie jest ponowne, merytoryczne rozpoznawanie sprawy - przeprowadzanie oceny materiału dowodowego i dokonywanie ustaleń faktycznych, lecz ocenienie trafności skarżonego wyroku przez pryzmat zarzutów apelacyjnych i uchybień uwzględnianych z urzędu (postanowienie SN z 7.06.2017 r., III KK 93/17, LEX nr 2375930). Taka ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została dokonana przez Sąd I instancji, a Sąd Okręgowy w całej rozpiętości tę ocenę podziela. - z kolei skarżący, negując dowody stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, ograniczył się do stwierdzenia, iż Sąd Rejonowy powinien obdarzyć walorem wiarygodności dowód z wyjaśnień oskarżonego. Przyjęta przez obrońcę metoda nie może jednak przynieść oczekiwanego przez niego skutku, bowiem podnoszenie zarzutu opartego wyłącznie na odmiennej ocenie dowodów dokonanej przez skarżącego, bez wskazania błędów natury faktycznej, logicznej, usterek w rozumowaniu czy choćby oparcie się przez skarżącego na części materiału dowodowego nie może prowadzić do podważenia wyroku Sądu I instancji (postanowienie SN z 22.05.2019 r., II KK 135/19, LEX nr 2671513). We wniesionej apelacji obrońca tak czynił, a więc takie rozważania, na marginesie ubogie, należy potraktować jako nieuprawnione i całkowicie dowolne. Sąd Rejonowy wskazał w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku dlaczego zdyskredytował dowód z wyjaśnień oskarżonego w zakresie, w którym zaprzeczał on, aby prowadził samochód osobowy marki B. w dacie inkryminowanego zdarzenia. Sąd Okręgowy się z taką oceną zgadza. Należy pomimo to jeszcze raz podkreślić, że zeznania te pozostają w oczywistej sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, m.in. zeznaniami świadków M. P. i M. Z., jak również protokołem badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu oraz opiniami z przeprowadzonych badań chemicznych. Podczas postępowania przygotowawczego świadek M. P. zeznał: „Zapytał czy mogę mu pomóc zatankować auto. Jak to mówił to od razu poczułem od niego alkohol w wydychanym powietrzu, od niego całego czuć było alkohol, jego mowa była niewyraźna i bełkotliwa. Poruszał się tylko przy samochodzie opierając się o niego i poruszał się niepewnie, chybotliwie…Zapytałem tego człowieka czy jest trzeźwy, a on na to, że nie, że jest pijany…Ja wchodziłem do środka komendy to przechodząc zauważyłem policjantów z zatrzymanym mężczyzną i od razu poznałem w nim tego co kierował B.”. Relacja tegoż świadka była w toku całego postępowania, zarówno przygotowawczego, jak i pierwszoinstancyjnego sądowego konsekwentna i spójna. Nie było żadnego powodu, ażeby nie uznać jej za wiarygodną, gdyż dodatkowo korelowała ona z pozostałym uznanym za wiarygodny materiałem sprawy. Świadek ten zeznał podczas rozprawy w dniu 17 stycznia 2022 roku, iż nie zna oskarżonego. W związku z tym nie miał żadnego powodu, aby zeznawać nieprawdę i bezpodstawnie obwiniać oskarżonego w przedmiotowej sprawie. Z kolei świadek M. Z. podczas rozprawy w dniu 07 marca 2022 roku zeznał „Po przyjeździe na miejsce pan K. był obok pojazdu, którym wcześniej się poruszał. Rozpytaliśmy go czy był w sąsiedniej miejscowości w sklepie, czy nie pamiętam jak to było. Oświadczył, że był. I że kierował pojazdem…”. Zeznania te również należało obdarzyć walorem wiarygodności, gdyż są one spójne z pozostałym uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Nadto świadek ten jako funkcjonariusz publiczny nie miał żadnego powodu, ażeby składać zeznania niezgodne z rzeczywistością, w szczególności, iż miał świadomość grożącej mu za to odpowiedzialności karnej i dyscyplinarnej. Pozostałe dowody, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia nie budziły wątpliwości Sądu meriti i ocena ta jest, zdaniem Sądu Okręgowego, jak najbardziej słuszna. - odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 § 2 kpk na samym początku należy podnieść, że stawianie łącznie takiego zarzutu z zarzutem naruszenia art. 7 kpk jest nieprawidłowe, gdyż zarzuty te wzajemnie się wykluczają. Jeżeli bowiem skarżący kwestionuję ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji dotyczy nie art. 5 § 2 kpk, lecz art. 7 kpk, natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych wynikających z oceny dowodów – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwości, ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je powziąć wówczas należy postawić zarzut naruszenia art. 5 § 2 kpk. Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie nie powziął takich wątpliwości. W świetle okoliczności wyłaniających się z akt sprawy Sąd Okręgowy również nie dostrzega, ażeby takowe wątpliwości występowały. W związku z czym należało w pełni zaaprobować stanowisko Sądu Rejonowego, a zarzut skarżącego uznać za bezpodstawny. - podobnie za chybione należy ocenić postawienie zarzutu obrazy przepisów art. 7 i art. 410 kpk. Jeżeli bowiem Sąd Rejonowy dokonał oceny wyjaśnień oskarżonego i uznał je za niewiarygodne, to tym samym czyniąc ustalenia faktyczne, nie oparł ich na tym dowodzie. Wówczas wyłącznym uchybieniem może być w takiej sytuacji naruszenie art. 7 kpk, a nie art. 410 kpk. - ustosunkowując się natomiast łącznie do zasadności podniesionych przez obrońcę zarzutów obrazy przepisów art. 410 kpk i art. 5 § 2 kpk, podnieść trzeba, iż przepis art. 427 § 2 kpk wymaga, aby uzasadnienie środka odwoławczego pochodzącego od obrońcy zawierało uzasadnienie, to jest argumenty uzasadniające zarzuty postawione orzeczeniu. Tego obrońca nie uczynił, podnosząc powyższe zarzuty w sposób wysoce abstrakcyjny i ogólnikowy, nieodnoszący się do realiów sprawy. W związku z tym zarzuty te nie mogą liczyć na uwzględnienie (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie, Prok. i Pr. 2016 nr 1, poz. 30, KZS 2015 nr 5, poz. 76, Legalis Numer 1336420). - wobec powyższego ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy są, w ocenie Sądu Okręgowego, prawidłowe, a ich kwestionowanie przez skarżącego jest nieuzasadnione (wyrok SA w Białymstoku z 22.01.2016 r., II AKa 207/15, LEX nr 1997507). - na zakończenie trzeba podkreślić, że w realiach wniesionego w niniejszej sprawie środka odwoławczego Sąd Okręgowy nie ma podstaw, by na skutek jego treści odnieść się do wymiaru orzeczonej wobec oskarżonego kary. Sąd odwoławczy rozpoznając sprawę związany jest bowiem podniesionymi zarzutami. Oznacza to, że w sytuacji zaskarżenia wyroku w całości, a zarazem przy braku podniesienia odrębnych zarzutów w zakresie kary, sąd odwoławczy może odnieść się do jej wymiaru jedynie przez pryzmat art. 440 k.p.k. Generalnie możliwość odniesienia się przez sąd odwoławczy do wymierzonej oskarżonemu kary, na skutek domniemania z art. 447 § 1 kpk, może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy uwzględniony został którykolwiek z zarzutów podniesionych co do winy, a skutkujący koniecznością zmiany ustaleń faktycznych będących podstawą zaskarżonego wyroku (wyrok SA w Lublinie z 25.01.2018 r., II AKa 275/17, LEX nr 2453740). W związku z tym, iż ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy były prawidłowe, nie było przyczyn, które obligowałyby Sąd Okręgowy do ustosunkowania się do tej materii. Pomimo jednak powyższego, zdaniem Sąd Okręgowego, wysokość wymierzonej kary pozbawienia wolności została ukształtowana z uwzględnieniem wszystkich dyrektyw z art. 53 kk, zaś Sąd Rejonowy baczył jednocześnie na wszelkie okoliczności dotyczące osoby sprawcy, a więc zarówno te przemawiające na korzyść Z. K., jak też te obciążające go, a także właściwie zważył stopień jego winy oraz społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Sąd Rejonowy słusznie wskazał, iż Z. K. działał w warunkach powrotu do przestępstwa, gdyż jak wynika z informacji z Krajowego Rejestru Karnego (k. 89) wyrokiem Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 08 maja 2019 r. w sprawie II K 327/18 został skazany za popełnienie czynu z art. 178a § 4 kk i wymierzono mu karę w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności. Aby orzeczona w tej sprawie kara była dla oskarżonego na tyle dolegliwa i odczuwalna, by podziałać powstrzymująco i uświadomić mu nieuchronność poniesienia odpowiedzialności karnej za kolejne naruszenie porządku prawnego, należało wymierzyć mu karę wyższą niż poprzednio. Wymierzenie 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności jest, tak w odczuciu Sądu Rejonowego jak i Sądu Odwoławczego, karą sprawiedliwą, która zachowuje właściwe proporcje pomiędzy funkcją represyjną i wychowawczą, a w szczególności winna przyczynić się do uświadomienia oskarżonemu naganności prezentowanych przez niego zachowań oraz uczynić zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości dowodząc braku bezkarności dla tego typu incydentów w przyszłości. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego Z. K. od zarzucanego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. brak podstaw do uwzględnienia wniosku z uwagi na niezasadność omówionych zarzutów 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 17 marca 2022 r. w sprawie II 336/21 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy niezasadność zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, jak też brak podstaw wskazanych w art. 439, art. 440 i art. 455 kpk uwzględnianych z urzędu, implikowała konieczność utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. - apelacja obrońcy oskarżonego okazała się całkowicie bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony ponosi koszty sądowe postępowania odwoławczego w całości. Warto podkreślić, że z przepisu art. 636 kpk wynika zasada obciążenia osób skazanych kosztami sądowymi, zaś odstępstwo od niej winno mieć wyjątkowy charakter, uwarunkowany istnieniem przesłanek z art. 624 § 1 kpk (wyrok SA we Wrocławiu z 18.06.2019 r., II AKa 92/19, LEX nr 2718331). W stosunku do osoby oskarżonego takich przesłanek Sąd Okręgowy nie dostrzegł. Jest on kawalerem. Nie posiada nikogo na utrzymaniu. Posiada majątek ruchomy i stały miesięczny dochód w postaci renty chorobowej. - z tych względów na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663) zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 zł (opłata w kwocie 300 zł i kwota 20 zł za ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 270/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.