III AUa 1085/21 · Sąd powszechny

Zgodnie z art. 9 ust. 1 art. ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych (t.j. Dz.U. 2018.128) co do zasady zawieszenie świadczenia kompensacyjnego następuje w sytuacjach takich jak w wypadku emerytury Jednocześnie jednak należy mieć na względzie, że w ust. 2 art. 9 tej ustawy odwołano się do art. 1 art. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2215), a nie do art. 3 ustawy. Słusznie stwierdza się, że oznacza to, iż zawieszenie świadczeń nastąpi nawet wtedy, gdy praca podjęte na stanowiskach, na których wymagane są kwalifikacje pedagogiczne, w innych jednostkach niż szkoły.

Wskazuje to pośrednio na cel ustawy, którym jest udzielenie ochrony w związku z odejściem z zawodu, a nie z rynku pracy. Wynika z tego, że osoby pobierające świadczenie kompensacyjne mogą podejmować zatrudnienie w jednostkach wymienionych w art. 1 Karty Nauczyciela, ale na stanowiskach nie wymagających przygotowania pedagogicznego. (zob. I. Jędrasik-Jankowska, Komentarz do art. 9 ustawy o nauczycielskich świadczeniach kompensacyjnych, LexinNexis 2011). Pogląd przedstawiony wyżej jest przekonujący. Odwołuje się on do sposobu redakcji tekstu prawnego i nawiązuje do istotnej różnicy między zbiorem pracodawców, których nauczyciele są uprawnieni do nabycia świadczenia kompensacyjnego, a zbiorem pracodawców, zatrudnienie u których powoduje zawieszenie świadczenia.

Natomiast wyjaśniając przyczyny tej różnicy słusznie nawiązuje się do wykładni celowościowej. Różnica ta nie miałaby innego sensu niż wynikający ze wskazanego celu omawianej regulacji.