Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II AKa 50/21 AI generated

II AKa 50/21 · Sąd powszechny

Case Number II AKa 50/21
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 50/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: I 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 5 października 2020 r., sygn. akt VKo 349/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3.

Legislator headnote

AI generated

art. 438 pkt 1 k.p.k, art. 438 pkt 2 k.p.k, art. 438 pkt 3 k.p.k, art. 438 pkt 4 k.p.k, art. 439 k.p.k, art. 7 k.p.k; II AKa 50/21 · Sąd powszechny: Zgodnie z treścią art. 109§1 1 k.c. prokura jest wyłącznie pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są niezbędne do prowadzenia przedsiębiorstwa – i równocześnie zgodnie z treścią art. 109 7 k.c. w każdej chwili może zostać odwołana przez organy wskazane w odpowiednich przepisach regulujących ustrój i funkcjonowanie podmiotu gospodarczego jakim jest Spółka z o.o.; równocześnie w trakcie pozbawienia R.

Keywords

AI generated
unlawfully obtained evidence misuse of a computer electronic monitoring embezzlement misappropriation of assets electrical and radio equipment

Cited Legislation

AI generated
art. 438 pkt 1 k.p.k
Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k.
art. 438 pkt 2 k.p.k
438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.
art. 438 pkt 3 k.p.k
– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k.
art. 438 pkt 4 k.p.k
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.
art. 439 k.p.k
– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k.
art. 7 k.p.k
410 k.p.k.), bądź też by ocena dokonana przez Sąd I instancji wykazywała błędy natury faktycznej czy logicznej, albo też nie była zgodna ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego (wówczas by doszło do obrazy art. 7 k.p.k.).
art. 410 k.p.k
i art. 410 k.p.k., mająca wpływ na treść wyroku, polegająca na dowolnej i wybiórczej ocenie zebranego materiału dowodowego, przejawiająca się błędnym uznaniem, iż wnioskodawca nie udowodnił:
art. 552 k.p.k

Cited Case Law

AI generated
V KK 323/20
K. został oskarżony o to, żew maju 2012 r. w nieustalonym miejscu na trasie P. – J. dotykając narządów płciowych i w okolice odbytu małoletniego poniżej lat 15 D. K., oraz onanizując się w obecności małoletniego poniżej lat 15 D. K. i dotykając swoich narządów płciowych ręką małoletniego po wzięciu jej w swoją dłoń, dopuścił się innej czynności seksualnej wobec małoletniego poniżej lat 15 D. K. oraz doprowadził go do poddania się takim czynnościom, tj. o przestępstwo z art. 200 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II K (...), uznał oskarżonego M.
AI generated
VII Ka 345/25
Formularz UK 2 Sygnatura akt VII Ka 345/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
II AKa 38/23
Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 38/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
II AKa 123/25
Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 123/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
VI Ka 704/23
Sygn. akt VI Ka 704/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli (spr.) Sędzia Robert Bednarczyk Sędzia Tomasz Skowron protokolant Agnieszka Telega przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Marty Midery po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2023r. sprawy 1. A. M. ur. (...) w Z., s. A., J. z domu Z., 2. M. M. ur. (...) w Z., c. Z. i J. z domu R., oskarżonych z art. 54 § 1 i 2 kks i in. z powodu apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 28 kwietnia 2023 r. sygn. akt II K 1180/21 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonej M. M.w ten sposób, że: 1. w pkt. 1 części dyspozytywnej obniża orzeczone wobec oskarżonej kary: pozbawienia wolności do 4 (czterech) miesięcy oraz grzywny do 200 (dwustu) stawek dziennych po 150 (sto pięćdziesiąt) złotych każda, 2. w pkt. 2 części dyspozytywnej obniża orzeczoną wobec oskarżonej karę grzywny do 100 (stu) stawek dziennych po 150 (sto pięćdziesiąt) każda, 3. stwierdza, że kara łączna grzywny z pkt. 3 części dyspozytywnej straciła moc wobec oskarżonej M. M.i na podstawie art. 85 § 1 kk w zw. z art. 20 § 2 kks i art. 39 § 1 kks łączy orzeczone wobec oskarżonej kary grzywny i wymierza jej łączną karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) stawek dziennych po 150 (sto pięćdziesiąt) złotych każda, II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy wobec oskarżonych M. M.i A. M.; III. zwalnia oskarżonych M. M.i A. M.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postepowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt 2 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: VI Ka 704/23 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z 28 kwietnia 2023 r. sygn. akt II K 1180/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------- -------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Apelacja obrońcy oskarżonego A. M.: 1.obraza przepisów postepowania mająca wpływ na treść wyroku tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, fragmentaryczny i nieuwzględniający zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego co skutkowało uznaniem iż oskarżony dopuścił się zawarcia nie mniej niż 74 transakcji sprzedaży papierosów i tytoniu do palenia na łączną ilość papierosów 747 320 sztuk oraz tytoniu w ilości 116 kg, podczas gdy w zgromadzonym materiale brak jest dowodów na to aby oskarżony przeprowadził 74 transakcje sprzedaży papierosów i tytoniu na łączną ilość papierosów 747 320 sztuk oraz tytoniu 116 kg, a prawidłowa analiza dowodów zgromadzonych w sprawie prowadzić powinna do powzięcia przez Sąd wątpliwości co do ilości transakcji i sprzedanych sztuk papierosów i kilogramów tytoniu, a co za tym idzie rozstrzygnięcie ich na korzyść oskarżonego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2.błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu za organami prowadzącymi postępowanie przygotowawcze iż wszystkie transakcje jakie zostały zarejestrowane w formie podsłuchu rozmów telefonicznych zostały zrealizowane a tym samym przyjęciu znacznie większych ilości papierosów i tytoniu jakie miał sprzedawać oskarżony podczas gdy rozmowy telefoniczne znacznie częściej kończyły się tylko zapytaniem o cenę i rezygnacją potencjalnego kupującego, który takie same papierosy i tytoń mógł kupić w innym miejscu w niższej cenie oraz przy braku dowodów w sprawie, że wspomniane transakcje kończyły się wydaniem przez oskarżonego wyrobów tytoniowych nabywcom oraz uiszczeniem przez nich oskarżonemu zapłaty; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3.błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu za organami prowadzącymi postępowanie przygotowawcze, iż w rozumieniu i rozmowach oskarżonego tzw. hektar to 1000 tzw. „sztang” podczas gdy jak wyjaśniał oskarżony tzw. hektar to w jego rozumieniu 100 tzw. „sztang” a co za tym idzie niesłuszne przyjęcie przez Sąd iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu zarówno ilościowo jak i kwotowo większej ilości sprzedaży i uszczupleniu należności Skarbu Państwa niż faktycznie miało to miejsce oraz błąd ustaleń faktycznych polegający na nieuwzględnieniu przy wyliczeniu uzyskanych przez oskarżonego korzyści majątkowych kosztów nabycia przez oskarżonego papierosów i tytoniu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 4.rażąco niewspółmierną surowość kary w wymiarze orzeczonym w wyroku podczas gdy całościowa ocena zarówno czynów oskarżonego, składników jego majątku oraz prawidłowych ustaleń okoliczności faktycznych w sprawie powinny prowadzić do wymierzenia kary o znacznie łagodniejszym wymiarze, zwłaszcza w kwestii orzeczonego w pkt. 7 części dyspozytywnej wyroku wysokości przepadku oraz wymiarowi orzeczonych grzywien w punktach 1, 2 i 3 części dyspozytywnej wyroku; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonej M. M.: 5. obraza przepisów postepowania mająca wpływ na treść wyroku tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, fragmentaryczny i nieuwzględniający zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego co skutkowało uznaniem iż oskarżona dopuścił się zawarcia nie mniej niż 74 transakcji sprzedaży papierosów i tytoniu do palenia na łączną ilość papierosów 747 320 sztuk oraz tytoniu w ilości 116 kg, podczas gdy w zgromadzonym materiale brak jest dowodów na to aby oskarżona przeprowadziła 74 transakcje sprzedaży papierosów i tytoniu na łączną ilość papierosów 747 320 sztuk oraz tytoniu 116 kg, a prawidłowa analiza dowodów zgromadzonych w sprawie prowadzić powinna do powzięcia przez Sąd wątpliwości co do ilości transakcji i sprzedanych sztuk papierosów i kilogramów tytoniu, a co za tym idzie rozstrzygnięcie ich na korzyść oskarżonej; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 6.błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu iż każda transakcja jakiej dokonał oskarżony A. M.była transakcją wspólną z M. M.podczas gdy wskazała ona iż w całej sprawie miała ona jedynie niewielki, fragmentaryczny udział poprzez epizodyczne wydawanie umówionych papierosów; ----------------------------------------------------------------------------- ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 7. błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu za organami prowadzącymi postępowanie przygotowawcze iż wszystkie transakcje jakie zostały zarejestrowane w formie podsłuchu rozmów telefonicznych zostały zrealizowane a tym samym przyjęciu znacznie większych ilości papierosów i tytoniu jakie miała rzekomo sprzedawać oskarżona podczas gdy rozmowy telefoniczne znacznie częściej kończyły się tylko zapytaniem o cenę i rezygnacją potencjalnego kupującego, który takie same papierosy i tytoń mógł kupić w innym miejscu w niższej cenie oraz przy braku dowodów w sprawie, że wspomniane transakcje kończyły się wydaniem przez oskarżoną wyrobów tytoniowych nabywcom oraz uiszczeniem przez nich oskarżonej zapłaty; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 8. błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu za organami prowadzącymi postępowanie przygotowawcze, iż w rozumieniu i rozmowach oskarżonego tzw. hektar to 1000 tzw. „sztang” podczas gdy jak wyjaśniał oskarżony tzw. hektar to w jego rozumieniu 100 tzw. „sztang” a co za tym idzie niesłuszne przyjęcie przez Sąd iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu zarówno ilościowo jak i kwotowo większej ilości sprzedaży i uszczupleniu należności Skarbu Państwa niż faktycznie miało to miejsce oraz błąd ustaleń faktycznych polegający na nieuwzględnieniu przy wyliczeniu uzyskanych przez oskarżoną korzyści majątkowych kosztów nabycia przez oskarżoną papierosów i tytoniu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 9. rażąco niewspółmierną surowość kary w wymiarze orzeczonym w wyroku podczas gdy całościowa ocena zarówno czynów oskarżonego, składników jego majątku oraz prawidłowych ustaleń okoliczności faktycznych w sprawie powinny prowadzić do wymierzenia kary o znacznie łagodniejszym wymiarze, zwłaszcza w kwestii orzeczonego w pkt. 7 części dyspozytywnej wyroku wysokości przepadku oraz wymiarowi orzeczonych grzywien w punktach 1,2 i 3 części dyspozytywnej wyroku. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad 1 – 3, 5, 7 – 8 Powyższe zarzuty zawarte tak w apelacji obrońcy oskarżonego A. M.jak i w apelacji obrońcy oskarżonej M. M.( obydwojga oskarżonych broni ten sam adwokat ) są co do zasady tożsame, dlatego omówione zastaną łącznie. Z treści zarzutów jednoznacznie wynika, że skarżący w istocie nie kwestionowali faktu naruszenia przepisów kodeksu karnego skarbowego zarzucanych w akcie oskarżenia tj. uchylania się od opodatkowania podatkiem akcyzowym i VAT, nieujawnienia przedmiotu i podstawy opodatkowania, paserstwa akcyzowego, paserstwa celnego, twierdzili jedynie że nie miało to miejsce w takim zakresie i co do takiej ilości papierosów i tytoniu do palenia jak w przypisanych im czynach. W ocenie Sądu Okręgowego z argumentacją tą nie sposób się zgodzić. Ustalenia stanu faktycznego dotyczące I z zarzucanych oskarżonym czynów który popełniony został w okresie od 5 czerwca do 2 grudnia 2017 r. poczynione zostały przede wszystkim w oparciu o analizę nagranych rozmów pomiędzy oskarżonymi oraz pomiędzy oskarżonym A. M. i jego „kontrahentami” uzyskanych za pomocą procesowo dopuszczonych podsłuchów. Legalność tych podsłuchów nie jest kwestionowana w apelacji, dotyczą one całego okresu objętego zarzutem ( tom I akt, k. 30 – 87, tom II akt, k. 117 – 153 ) Wbrew zarzutom apelacji na podstawie tych podsłuchów możliwe było poczynienie ustaleń co do ilości transakcji zawieranych przez oskarżonych oraz ilości sztuk papierosów i kilogramów tytoniu będących przedmiotem tych transakcji. Podsłuchane rozmowy prowadzone były w zasadzie codziennie, czasami z 2 – 3 dniowymi przerwami, ale bywały też dni w których prowadzone było kilka rozmów. W rozmowach padają nazwy papierosów będące przedmiotem handlu, określane swoistym slangiem ( „miński niebieskie”, „rotmansy”, „bensony”, „czarne”, „czerwone” ), ale także kwoty pieniędzy będących zapłatą za papierosy lub tytoń, w złotówkach lub czeskich koronach ( k. 40, k. 42, k. 45, k. 47, k. 60, k. 77, k. 120, k. 145 ), mowa jest także o ilości papierosów ( liczonych na „sztangi” lub „hektary” ) oraz tytoniu. Szczegółowo nagrania rozmów zawarte w tzw. komunikatorach zbiorczych, z wyszczególnieniem ilości papierosów i tytoniu omówione zostały przez Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ( str. 3 – 14 uzasadnienia, k. 1176 – 1182 akt ) i nie ma potrzeby omawiania ich ponownie. Na podstawie danych z komunikatorów zbiorczych prowadzący postepowanie przygotowawcze dokonali analizy zebranych materiałów odnośnie ilości i wartości papierosów i tytoniu, przedstawili zebrane dane w pisemnych opracowaniach ( k. 351 – 367, k. 811 – 820 ), materiał ten uzupełniony jest ponadto opinią biegłego z zakresu technologii informatycznych K.. B. odnośnie zabezpieczonych w sprawie telefonów komórkowych oskarżonych, w szczególności danych zabezpieczonych na tych telefonach ( k. 629 – 793 ). Wbrew zarzutom apelacji Sąd Okręgowy podziela zdanie Sądu I instancji że na podstawie tak zebranego materiału dowodowego oskarżeni A. M. i M. M. działając wspólnie i w porozumieniu w okresie objętym powyższym zarzutem zawarli nie mniej niż 74 transakcje sprzedaży papierosów i tytoniu do palenia bez znaków akcyzy na łączną ilość papierosów 747.320 sztuk wartości szacunkowej nie mniej niż 516.217 zł. oraz tytoniu w ilości 116 kg wartości nie mniejszej niż 55.076 zł. Zdaniem Sądu Okręgowego mając na uwadze intensywność kontaktów oskarżonego A. M. z „kontrahentami”, dane te są nawet zaniżone, przypomnieć należy, że zarzutem objęty jest okres ok. 6 miesięcy tj. 180 dni, podsłuchane w ramach kontroli operacyjnej rozmowy prowadzone były niemal codziennie, wykazanie więc oskarżonym przeprowadzenia w tym okresie 74 transakcji jest możliwe i wiarygodne. Drugie z przypisanych oskarżonym przestępstw karnoskarbowych miało miejsce w dniu 9 września 2021 r. gdy na posesji oskarżonych w Z. przy ul. (...) w trakcie przeszukania zabezpieczono papierosy bez polskich znaków akcyzy, pochodzące z Białorusi i tytoń także nieoznaczony akcyzą. Protokoły oględzin rzeczy ( k. 489 – 490, k. 511 - 512 ) i materiał fotograficzny ( k. 492 – 501 ) nie pozostawiają w tym zakresie żadnych wątpliwości. Nie budzi także wątpliwości ilość zabezpieczonych papierosów i tytoniu, odpowiednio: 164.940 sztuk i 15 kilogramów. Ad 6 Oskarżonym zasadnie zarzucono popełnienie przestępstw karnoskarbowych wspólnie i w porozumieniu, zgodzić jednak należy się ze skarżącym obrońcą, że udział oskarżonej M. M.w przypisanym im procederze był mniejszy niż jej męża A. M., choć nie był „fragmentaryczny” jak podnosi obrońca. Z materiału dowodowego wynika, że w ramach podziału ról oskarżona przede wszystkim wydawała „kontrahentom” zamówiony towar, choć nie tylko, o czym świadczy treści podsłuchanych rozmów między oskarżonymi ( np. k. 32, k. 33, k. 34 ). Bezsporne jest, że to oskarżony A. M. był osobą wiodącą w tym procederze, to on negocjował i zawierał transakcje z osobami kupującymi nielegalne papierosy i tytoń, udział oskarżonej w procederze był mniejszy, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w wymiarze kary, o czym mowa będzie poniżej. Podkreślić przy tym należy, że nie ma znaczenia czy oskarżona brała udział w każdej transakcji, z punktu widzenia prawnego proceder oceniany jest jako całość popełnioną w okresie od 5 czerwca do 2 grudnia 2017 r. ( pkt I zaskarżonego wyroku ) w ramach czynu ciągłego z art. 6 § 2 k.k.s. Ad 4 Zarzut niezasadny, wymierzone oskarżonemu A. M.kary: 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz grzywny tak jednostkowe jak i kara łączna w wysokościach wskazanych w wyroku nie są rażąco surowe, gdy zważy się na skalę przypisanego mu procederu i jego wiodącą w nim rolę. Wysokość przepadku korzyści majątkowych z art. 33 § 1 i 5 k.k.s. jest następstwem popełnienia przez oskarżonego przestępstw karnoskarbowych przypisanych w zaskarżonym wyroku. Podkreślić należy że z danych o karalności wynika, iż oskarżony A. M.był już wcześniej trzykrotnie karany przez Sąd, w tym trzykrotnie za przestępstwa karnoskarbowe z art. 65 § 3 k.k.s. ( k. 484, k. 1148 ). Ad 9 Zarzut odnoszący się do oskarżonej M. M.zasadny w części, a to odnośnie rażąco surowej orzeczonej kary pozbawienia wolności oraz wymierzonych kar jednostkowych i kary łącznej grzywny. Wydany wyrok w zakresie wymiaru kar powinien być wewnętrznie sprawiedliwy, uwzględniający przede wszystkim rolę każdego z oskarżonych w popełnionym przestępstwie. Jak wskazano już powyżej z materiału dowodowego wynika, że rola M. M.w dokonanych przestępstwach karnoskarbowych była drugorzędna w stosunku do roli męża A. M., co powinno znaleźć wyraz w wymiarze kary. Tymczasem Sąd I instancji orzekł takie same kary pozbawienia wolności i grzywny tak wobec A. M.jak i M. M.. Zdaniem Sądu Okręgowego wobec M. M.należało orzec kary w łagodniejszym wymiarze, pamiętając jednakowoż że ona również była wcześniej karana za przestępstwa karnoskarbowe ( k. 482, k. 1150 ). Wysokość przepadku korzyści majątkowych z art. 33 § 1 i 5 k.k.s. jest natomiast następstwem popełnienia przez oskarżoną przestępstw karnoskarbowych przypisanych w zaskarżonym wyroku i jako taka nie podlegała zmianie. W tym stanie rzeczy karę pozbawienia wolności orzeczoną wobec M. M. za czyn z pkt. I części wstępnej zaskarżonego wyroku należało obniżyć z 8 do 4 miesięcy ( pozostawiając jednocześnie 2 – letni okres próby na który zawieszono karę oraz dozór kuratora i obowiązek z art. 72 § 1 pkt 1 k.k.s. ) zaś jednostkowe kary grzywny obniżyć odpowiednio za czyn z pkt. I części wstępnej z 400 stawek dziennych po 200 zł. każda do 200 stawek dziennych po 150 zł. każda i za czyn z pkt. II części wstępnej z 300 stawek dziennych po 200 zł. każda do 100 stawek dziennych po 150 zł. każda. Konsekwencją powyższego była utrata mocy dotychczas orzeczonej kary łącznej grzywny i konieczność wymierzenia nowej kary łącznej, która zdaniem Sądu Okręgowego powinna zostać orzeczona w wymiarze 300 stawek dziennych po 150 zł. każda. Wniosek 1.o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. M.od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie po uwzględnieniu prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych o zmianę wyroku poprzez uznanie oskarżonego za winnego popełnionych czynów zabronionych i wymierzenie mu kary pozbawienia wolności oraz grzywny w łagodniejszym wymiarze oraz orzeczenie przepadku korzyści majątkowej na która składa się kwota uzyskanego dochodu oraz uszczuplonego podatku w niższym zakresie, bardziej adekwatnym do prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie ( apelacja obrońcy oskarżonego A. M.); ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2.o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej M. M.od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie po uwzględnieniu prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych o zmianę wyroku poprzez uznanie oskarżonej za winną popełnionych czynów zabronionych i wymierzenie jej kary pozbawienia wolności oraz grzywny w łagodniejszym wymiarze oraz orzeczenie przepadku korzyści majątkowej na która składa się kwota uzyskanego dochodu oraz uszczuplonego podatku w niższym zakresie, bardziej adekwatnym do prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie ( apelacja obrońcy oskarżonego M. M.); ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 3.o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji ( apelacje obrońcy oskarżonego A. M.i oskarżonej M. M.). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej zasadny był w części tylko wniosek apelacji obrońcy oskarżonej M. M., a to odnośnie zmiany wyroku i wymierzenie jej kary pozbawienia wolności oraz grzywny w łagodniejszym wymiarze. W pozostałej części wnioski apelacji obrońcy oskarżonej M. M.były niezasadne, a także niezasadne w całości były wnioski apelacji obrońcy oskarżonego A. M.. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w całości wobec oskarżonego A. M., zaś wobec oskarżonej M. M.w znacznej części tj. odnośnie sprawstwa i winy co do obydwu przypisanych przestępstw oraz rozstrzygnięć z pkt. 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 i 12 części dyspozytywnej. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy w wyżej wymienionym zakresie. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonej M. M.w ten sposób że w pkt 1 części dyspozytywnej obniżył orzeczone wobec oskarżonej kary: pozbawienia wolności do 4 miesięcy oraz grzywny do 200 stawek dziennych po 150 zł. każda, w pkt 2 części dyspozytywnej obniżył orzeczoną wobec oskarżonej karę grzywny do 100 stawek dziennych po 150 zł. każda oraz stwierdził że kara łączna grzywny z pkt. 3 części dyspozytywnej wobec tej oskarżonej straciła moc i na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. i art. 39 § 1 k.k.s. połączył orzeczone wobec oskarżonej kary grzywny wymierzając karę łączną 300 stawek dziennych po 150 zł. każda. Zwięźle o powodach zmiany Mając na uwadze argumentację przedstawioną powyżej zaskarżony wyrok należało zmienić w sposób wyżej opisany. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. Zasada ne peius ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. mając na uwadze sytuację materialną oskarżonych a także ilość i wysokość obciążeń finansowych orzeczonych w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy zwolnił obydwojga oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego A. M. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięcia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej M. M. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięcia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana
II Ka 340/23
Sygn. akt II Ka 340/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lipca 2023 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale prokuratora Leszka Wójcika po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2023 r. sprawy R. W. oskarżonego z art. 278 §1 kk i inne na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 20 lutego 2023 r. sygn. akt II K 481/22 w zaskarżonej części wyrok zmienia w ten sposób, że: w zakresie rozstrzygnięcia z pkt 2 wyroku, w miejsce przepisu art. 278 § 1 kk przyjmuje, że występki przypisane oskarżonemu wyczerpują dyspozycję art. 279 § 1 kk w zw. z art. 283 kk oraz w podstawie prawnej skazania w miejsce art. 278 § 1 kk przyjmuje przepis art. 283 kk w zw. z art. 91 § 1 kk w zw. z art. 37 a § 1 kk, w zakresie rozstrzygnięcia z pkt 4 wyroku, w podstawie prawnej wymierzonej kary łącznej ograniczenia wolności w miejsce przepisu art. 85 § 1 kk przyjmuje przepis art. 91 § 2 kk, przyjmuje, że orzeczony wobec oskarżonego w pkt 3 wyroku obowiązek naprawienia szkody dotyczy czynów z pkt 2 wyroku; w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze określając, że wydatki ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 340/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 20 lutego 2023 roku w sprawie II K 481/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ------------------- --------------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------ ------------------- --------------------------------------------------------- ------------ ----------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- -------------------------------- -------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- -------------------------------- -------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut obrazę przepisów prawa materialnego, w zakresie kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu R. W. w punkcie 2 zaskarżonego wyroku, a mianowicie art. 278 § 1 kk, poprzez dokonanie nieprawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego znajdującego odzwierciedlenie w opisie czynów i przyjęcie odnośnie czynów zarzuconych w punktach II i III aktu oskarżenia, że oskarżony R. W. dopuścił się w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem takiej samej sposobności przestępstw z art. 278 § 1 kk, podczas gdy jedyna dopuszczalna do przyjęcia kwalifikacja tych czynów to art. 279 § 1 kk w zw. z art. 283 kk, obrazę przepisu prawa materialnego w innym przypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 kpk, tj. art. 91 § 1 kk poprzez błędne zaniechanie wskazania tego przepisu w podstawie prawnej wymiaru kary roku ograniczenia wolności orzeczonej wobec oskarżonego R. W. w punkcie 2 zaskarżonego wyroku, przy przyjęciu, że oskarżony R. W. dopuścił się przestępstwa zarzuconych w punktach II i III aktu oskarżenia w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem takiej samej sposobności, obrazę przepisów prawa materialnego w innym przypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 kpk poprzez błędne zastosowanie w punkcie 4 zaskarżonego wyroku art. 85 § 1 kk, art. 86 § 1 i 3 kk przy łączeniu jednostkowych kar ograniczenia wolności wymierzonych w punktach 1 i 2 zaskarżonego wyroku i wymierzenie na tej podstawie wobec oskarżonego R. W. kary łącznej roku i 4 miesięcy ograniczenia wolności, w sytuacji gdy Sąd zobligowany był do wymierzenia kary łącznej ograniczenia wolności wyłącznie i jedynie na postawie art. 91 § 2 kk wobec sprawcy, który popełnił ciąg przestępstw z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 283 kk oraz przestępstwo z art. 278 § 1 kk, obrazę przepisu prawa materialnego w innym przypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 kpk, tj. art. 37a § 1 kk poprzez błędne zaniechanie orzeczenie obligatoryjnego środka karnego, środka kompensacyjnego lub przepadku w związku ze skazaniem za czyn z punktu I aktu oskarżenia przy zastosowaniu ww. przepisu ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja prokuratora co do zasady jest zasadna i częściowo zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze, że apelacja nie kwestionuje ustaleń faktycznych oraz winy oskarżonego, należało uznać za niecelowe odnoszenie się do tych kwestii. Na potrzeby niniejszego uzasadnienia należało poprzestać tylko na stwierdzeniu, że Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego w tym zakresie. Sąd Okręgowy dokonując kontroli przedmiotowego wyroku stwierdził, iż Sąd Rejonowy wydając przedmiotowe orzeczenie rzeczywiście dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 278 § 1 kk poprzez błędne wskazanie w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu, a co za tym idzie, błędnie wskazano podstawę wymiaru kary. Sąd I instancji omyłkowo w wyroku przyjął, że czyny oskarżonego wypełniły znamiona występku z art. 278 § 1 kk, podczas gdy niewątpliwie oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstw z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 283 kk. Na marginesie wskazać należy, iż właściwa kwalifikacja została przedstawiona w akcie oskarżenia. Ponadto jak słusznie wskazał skarżący, Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art. 91 § 1 kk. Przyjmując, że oskarżony zarzuconych mu przestępstw dopuścił się w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem takiej samej sposobności, błędnie zaniechał wskazania przepisu art. 91 § 1 kk w podstawie prawnej wymiaru kary. Instytucja ciągu przestępstw jest instytucją prawa materialnego, której stosowanie przez sądy jest obligatoryjne ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2021 r., II KK 343/19). Regulację przewidzianą w art. 91 § 1 kk, jako instytucję prawa karnego materialnego, przy spełnieniu określonych przesłanek, sąd nie może, lecz ma obowiązek zastosować. Zaniechanie realizacji tego wymogu, do respektowania którego sąd jest zobowiązany, stanowi więc obrazę, i to zazwyczaj rażącą, prawa materialnego, uzasadniającą ingerencję w zaskarżony wyrok nawet poza granicami wniesionego środka odwoławczego ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2021 r., IV KK 264/20). W związku z powyższym, zważywszy na ustalenia faktyczne poczynione w przedmiotowej sprawy przez Sąd pierwszej instancji, stwierdzić należy, że Sąd dopuścił się rażącej obrazy prawa materialnego mającej oczywisty wpływ na treść skarżonego wyrok poprzez zaniechanie objęcia ciągiem przestępstw czynów opisanych w punkcie II i III aktu oskarżenia, co wymagało ingerencji ze strony Sądu Okręgowego. W przedmiotowej sprawie korekty wymagała również podstawa prawna orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej ograniczenia wolności. Zważyć bowiem należało, że w przypadku oskarżonego, łączeniu podlegała kara ograniczenia wolności orzeczona w pkt 1 zaskarżonego wyroku oraz orzeczona za ciąg przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 kk. Stwierdzić zatem należało, że przepis art. 91 § 2 kk stanowi podstawę orzekania kary łącznej w sytuacji tożsamej z sytuacją procesową oskarżonego. Przepis ten nie został jednakże wskazany w zaskarżonym wyroku. Wskazano w nim natomiast przepis art. 85 § 1 kk, stanowiący podstawę łączenia wyłącznie kar jednostkowych. Nadto co do zasady trafny okazał się zarzut apelacji prokuratora dotyczący naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 37a § 1 kk poprzez jego zastosowanie w odniesieniu do czynu z pkt I aktu oskarżenia przy jednoczesnym zaniechaniu orzeczenia obligatoryjnego środka karnego, środka kompensacyjnego lub przepadku związku ze skazaniem za ten czyn, tj. za przestępstwo z art. 278 § 1 i 5 kk. Zgodzić się należy z prokuratorem, iż utrzymanie zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia z pkt I wyroku byłoby niezgodnie z aktualnym brzmieniem art. 37a kk jednakże do konwalidacji wyroku w tym zakresie nie mogło dojść w sposób zaproponowany przez prokuratora. Orzeczenie nawiązki, zgodnie z art. 46 § 2 kk możliwe jest jedynie wówczas, gdy w sprawie zachodziły podstawy do orzeczenia obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia zgodnie z normami prawa cywilnego. W okolicznościach tej sprawy nie doszło do wyrządzenia pokrzywdzonemu szkody wskutek popełnienia czynu z art. 278 § 1 i § 5 kk (pokrzywdzony odzyskał kartę płatniczą), zaś przepisy prawa cywilnego nie przewidują możliwości orzeczenia zadośćuczynienia za doznane krzywdy w przypadku takiego rodzaju czynu zabronionego. Z drugiej strony, Sąd Okręgowy nie mógł usunąć z podstawy prawnej wymiaru kary przepisu art. 37a § 1 kk (który nie znajdował zastosowania w przypadku tego czynu) i orzec karę pozbawienia wolności (czyn ten zagrożony jest jedynie karą pozbawienia wolności), albowiem orzeczenie w tym zakresie nie zostało zaskarżone przez prokuratora, a zmiana z urzędu stanowiłaby wykroczenie poza granice zaskarżenia. - na marginesie należy jedynie dodać, że dla przejrzystości wyroku, Sąd Okręgowy wskazał, iż orzeczony w punkcie 3 wyroku Sądu Rejonowego obowiązek naprawienia szkody dotyczy czynów z punktu 2 zaskarżonego. Wniosek zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 2 poprzez uznanie oskarżonego R. W. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów w punktach II i III aktu oskarżenia stanowiących występki z art. 279 § kk w zw. z art. 283 kk oraz przyjęcie, że oskarżony dopuścił się tych czynów w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem takiej samej sposobności i za to na podstawie art. 279 § 1 kk w zw. z art. 283 kk w zw. z art. 91 § 1 kk w zw. z art. 37a § 1 kk w zw. z art. 34 § 1 i 1a pkt 1 kk w zw. z art. 35 § 1 km wymierzenie oskarżonemu kary roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 4 poprzez wymierzenie wyłącznie na podstawie art. 91 § 2 kk wobec oskarżonego R. W. kary łącznej roku i czterech miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, przy połączeniu jednostkowych kar ograniczenia wolności orzeczonych w punktach 1 i 2 zaskarżonego wyroku, zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie od oskarżonego R. W. nawiązki w kwocie 500 zł na rzecz pokrzywdzonego K. C. w związku ze skazaniem w punkcie 1 zaskarżonego wyrok za czyn z art. 278 § 1 kk przy zastosowaniu art. 37a § 1 kk ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. w zakresie zasadnych zarzutów apelacji odpowiadające im wnioski apelacyjne zasługiwały na uwzględnienie OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymano w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy kontrola instancyjna doprowadziła Sąd Okręgowy do przekonania, iż na gruncie przedmiotowej sprawy nie zaszła potrzeba podjęcia szerszej ingerencji w treść zaskarżonego orzeczenia z urzędu poza zakresem wniesionych apelacji. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: w zakresie rozstrzygnięcia z pkt 2 wyroku, w miejsce przepisu art. 278 § 1 kk przyjął, że występki przypisane oskarżonemu wyczerpują dyspozycję art. 279 § 1 kk w zw. z art. 283 kk oraz w podstawie prawnej skazania w miejsce art. 278 § 1 kk przyjął przepis art. 283 kk w zw. z art. 91 § 1 kk w zw. z art. 37 a § 1 kk, w zakresie rozstrzygnięcia z pkt 4 wyroku, w podstawie prawnej wymierzonej kary łącznej ograniczenia wolności w miejsce przepisu art. 85 § 1 kk przyjął przepis art. 91 § 2 kk, ustalił, że orzeczony wobec oskarżonego w pkt 3 wyroku obowiązek naprawienia szkody dotyczy czynów z pkt 2 wyroku. Zwięźle o powodach zmiany z uwagi na zasadność zarzutów prokuratora należało podjąć ingerencję w treść zaskarżonego wyroku; szerzej o powodach zmiany w rubryce 3.1. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. - zgodnie z przepisem art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk skazany powinien ponieść wydatki związane z postępowaniem odwoławczym; - jednakże względy słuszności przemawiały za zastosowaniem w sprawie art. 624 § 1 kpk i w konsekwencji zwolnieniem oskarżonego od tych wydatków, gdyż potrzeba zmiany wyroku nie wynikała z aktywności procesowej oskarżonego. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcie w zakresie kwalifikacji prawnej czynu i podstawy prawnej skazania 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKa 50/21

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 grudnia 2021 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Dorota Tyrała (spr.) Sędziowie: SA – Rafał Kaniok SO (del.) – Sławomir Machnio Protokolant: Kamil Dyczewski przy udziale Prokuratora Szymona Liszewskiego po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2021 r. sprawy z wniosku R. E. syna S. i T. z d. W. urodz. (...) w K. o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie w sprawie Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w W. o sygn. akt IV K 636/11 na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 5 października 2020 r., sygn. akt V Ko 349/19 I. utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części; II. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 50/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: I 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 5 października 2020 r., sygn. akt VKo 349/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3.

Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ Zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy Sąd Apelacyjny nie przeprowadzał postępowania dowodowego 2.1.

Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1) Obraza prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., mająca wpływ na treść wyroku, polegająca na dowolnej i wybiórczej ocenie zebranego materiału dowodowego, przejawiająca się błędnym uznaniem, iż wnioskodawca nie udowodnił:

a) poniesionej szkody, ponieważ dochodził odszkodowania za szkodę poniesioną przez (...) Sp. z o.o., b) związku przyczynowo skutkowego pomiędzy tymczasowym aresztowaniem a wydaniem nakazu zapłaty ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut bezzasadny. Pojęcie „odszkodowanie” jakim posługuje się 552 k.p.k. wskazuje na konieczność rekompensaty powstałej szkody – czyli konieczność wyrównania powstałego uszczerbku o charakterze majątkowym na mieniu poszkodowanego (szkoda na mieniu) lub na osobie poszkodowanego (szkoda na osobie) - przy czym tak w doktrynie, jak i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że z uwagi na cywilistyczny charakter odszkodowania za poniesioną szkodę oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, gdy przepisy Kodeksu postępowania karnego nie określają tych pojęć ani zakresu roszczeń, trzeba odwołać się do odpowiednich przepisów Kodeksu cywilnego, a w szczególności: art. 361, 362, 363 § 2, art. 444, 445, 446, 447 k.c. Celem odpowiedzialności odszkodowawczej, w tym też wynikającej z art. 552 k.p.k., mającej charakter kompensacyjny, a więc nie mogącej przekraczać rozmiaru szkody – nie jest wzbogacenie poszkodowanego, a co za tym idzie winna być ona określona jednoznacznie (nie hipotetycznie) i mieć logiczne uzasadnienie w dostarczonych dowodach, a nie jak w przypadku zadośćuczynienia opierać się w określonym zakresie na zasadzie uznaniowości sądu.

Podkreślenia przy tym wymaga, że podobnie jak w sytuacji dochodzenia roszczenia odszkodowawczego na podstawie przepisów prawa cywilnego – również w przypadku dochodzenia odszkodowania w oparciu o przepisy rozdziału 58 Kodeksu postępowania karnego – to na wnioskodawcy, zgodnie z art. 6 k.c., spoczywa ciężar dowodu istnienia szkody i jej rozmiaru oraz relacji kauzalnych między szkodą, a zdarzeniem ją wywołującym, w tym wypadku niesłusznym tymczasowym aresztowaniem. W pełni podzielić należy stanowisko Sądu Okręgowego, że z tego obowiązku wnioskodawca w niniejszej sprawie nie wywiązał się.

Z treści zarówno wniosku o odszkodowanie, jak i zarzutów wniesionej w sprawie apelacji wynika, że R. E. opiera swoje roszczenie na tym, że fakt jego aresztowania doprowadził do niemożności wywiązania się przez (...) Sp. z o.o. z zaciągniętych zobowiązań – a to ze względu na fakt, że Prezes Zarządu tej Spółki nie mógł prowadzić jej spraw na stan zdrowia, a jedyną upoważnioną osobą do reprezentacji Spółki był wnioskodawca jako jej prokurent, który jednoosobowo zarządzał nią, w tym nadzorował wszystkie inwestycje i regulował jej zobowiązania.

Tymczasem:

1) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest spółką handlową o kapitałowym charakterze i posiada osobowość prawną – co oznacza, że Spółka z o.o. jest odrębną osobą prawną i odrębnym podmiotem odpowiedzialności cywilnoprawnej.

2) Zgodnie z treścią art. 109§1 1 k.c. prokura jest wyłącznie pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są niezbędne do prowadzenia przedsiębiorstwa – i równocześnie zgodnie z treścią art. 109 7 k.c. w każdej chwili może zostać odwołana przez organy wskazane w odpowiednich przepisach regulujących ustrój i funkcjonowanie podmiotu gospodarczego jakim jest Spółka z o.o.; równocześnie w trakcie pozbawienia R.

E. wolności – Spółka (...) miała swoje organy statutowe i mogła działać, zaś sam wnioskodawca ukrywał fakt swojego aresztowania. Powyższe uwarunkowania powodują, iż brak jest podstaw do uznania, by ewentualne straty jakie w majątku (...) Spółki z o.o. wynikły w okresie tymczasowego aresztowania wnioskodawcy R. E. dają podstawę do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w postępowaniu uregulowanym w rozdziale 58 Kodeksu postępowania karnego – bowiem nie jest to jest to strata w mieniu poszkodowanego. Jedynie na marginesie wskazać należy, że przedłożone w sprawie dowody przez wnioskodawcę nie wykazują także, że powodem strat poniesionych przez (...) Spółka z o.o. było tymczasowe aresztowanie prokurenta, a nie inne zdarzenia – a zatem nie wykazany został wymagany przepisami związek przyczynowy.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skoro stroną umów była Spółka (...) Sp. z o.o. – to ewentualne roszczenia R. E. związane z brakiem wynagrodzenia jakie miał uzyskać na podstawie umowy zlecenia z dnia 15 października 2010 r. zawartej z (...) Sp. z o.o. (vide k. 94), wynikła stąd (według twierdzeń wnioskodawcy) konieczność pokrycia jako poręczyciel wekslowy zobowiązania (...) wobec (...) Sp. z o.o. w wysokości 165.619,00 zł wraz z odsetkami i kosztami procesu w wysokości 5688,00 zł wynikającymi z nakazu zapłaty z tytułu niewywiązania się z umowy, czy wreszcie brak zwrotu przez (...) Sp. z o.o. zainwestowanych środków obrotowych w wysokości 500.000 zł dają podstawę do ich dochodzenia w innym postępowaniu na drodze cywilnoprawnej.

Wbrew twierdzeniom apelującego pełnomocnika wszystkie powyższe okoliczności dostrzegł Sąd I instancji – o czym świadczy treść sporządzonego w sprawie uzasadnienia. Nie można zatem uznać, by skarżący wykazał, że doszło w sprawie do obrazy prawa procesowego w postaci naruszenia art. 410 k.p.k. czy art. 7 k.p.k. Przypomnieć należy, że w przypadku stawiania zarzutu opartego o art. 438 pkt 2 lub pkt 3 k.p.k. aby był on skuteczny konieczne jest wykazanie przez skarżącego jakich konkretnie uchybień w procesie oceny poszczególnych dowodów dopuścił się Sąd meriti.

Kontrola odwoławcza dokonana przez Sąd Apelacyjny nie wykazała, by Sąd Okręgowy oparł swoje orzeczenie na materiale zgromadzonym w sprawie, ale nieujawnionym na rozprawie głównej, bądź tylko na części materiału ujawnionego z pominięciem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności (wówczas by doszło do obrazy art. 410 k.p.k.), bądź też by ocena dokonana przez Sąd I instancji wykazywała błędy natury faktycznej czy logicznej, albo też nie była zgodna ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego (wówczas by doszło do obrazy art. 7 k.p.k.).

Tym samym i ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia zawarte w wyroku nie naruszają zasady swobodnej oceny dowodów, bo dowody stanowiące podstawę o ich poczynienia zostały poddane wszechstronnej analizie. Reasumując: dokonana przez Sąd meriti ocena dowodów zgromadzonych w sprawie została dokonana zgodnie z regułami wytyczonymi brzmieniem art. 7 k.p.k. Skarżący pełnomocnik – wskazując na jego zdaniem istniejące uchybienia – nie wykazał, by miały one wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu meriti. W tym stanie rzeczy argumenty zawarte w środku odwoławczym – nie są przekonujące dla wykazania zasadności zarzutu i mają charakter jedynie polemiczny.

W efekcie nie została skutecznie podważona trafność rozstrzygnięcia tego Sądu. Lp. Zarzut 2) Obraza prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., mająca wpływ na treść wyroku, polegająca na dowolnej i wybiórczej ocenie zebranego materiału dowodowego, manifestującej się nieprawidłowym przyjęciem, iż R. E. w czasie stosowania wobec niego tymczasowego aresztowania miał zapewnioną opiekę medyczną i psychologiczną ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut chybiony i ściśle powiązany z zarzutami sformułowanymi w pkt 1 i 3 apelacji.

Ponownie powtórzyć należy, że z naruszeniem art. 410 k.p.k. mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy sąd opiera swoje orzeczenie na materiale zgromadzonym w sprawie, ale nieujawnionym na rozprawie głównej, bądź tylko na części materiału ujawnionego i jego rozstrzygnięcie nie jest wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności. W żadnej mierze natomiast dokonanie oceny dowodów i oparcie się na określonych z nich, przy jednoczesnym odmówieniu wiary dowodom przeciwnym nie stanowi naruszenia dyspozycji art. 410 k.p.k. (tak przykładowo: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2020 r., V KK 323/20); z kolei podnosząc zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. skarżący powinien wskazać konkretne okoliczności i dowody, które w przekonaniu skarżącego zostały wadliwie ocenione, a także na czym ta dowolna ocena polegała i jaki powinien być efekt prawidłowej oceny materiału dowodowego – takiego wskazania trudno doszukać się tak w treści zarzutu, jak i w treści sporządzonego uzasadnienia apelacji, a wszak właśnie w nim upatrywać należy szczegółowej argumentacji potwierdzającej lansowaną przez obrońcę tezę.

W realiach niniejszej sprawy treść pisemnych motywów wyroku przekonuje, iż Sąd Okręgowy ustalając okoliczności istotne dla wydania rozstrzygnięcia miał na uwadze całokształt materiału dowodowego w sprawie – w tym odniósł się do kwestii związanych z opieką medyczną i psychologiczną zapewnioną R. E. w czasie stosowania wobec niego tymczasowego aresztowania. Sąd Okręgowy przy dokonywaniu analizy dowodów nie pominął przy tym twierdzeń wnioskodawcy (popartych zeznaniami T. E. i S. E., którym o tym relacjonował), iż warunki panujące w areszcie śledczym były „skandaliczne” i wymieniony nie miał zapewnionej opieki medycznej.

Powyższe twierdzenia Sąd meriti skonfrontował z dokumentacją nadesłaną z Aresztu Śledczego W. – B. w W. (akta osobowe część A i (...) oraz książka zdrowia), a z niej wynika wbrew wyżej wymienionym depozycjom, że taką opiekę miał zapewnioną. W konsekwencji Sąd I instancji dał wiarę drugiej grupie dowodów – a równocześnie wskazał, iż niewątpliwie oczekiwania wnioskodawcy nie były dostosowane do możliwości tamtejszej służby zdrowia, niemniej nie oznacza to, że został on pozostawiony sam sobie. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zadośćuczynienie jest sposobem naprawienia krzywdy.

„Chodzi tu o krzywdę ujmowaną jako cierpienie fizyczne, a więc ból i inne dolegliwości, oraz cierpienia psychiczne, czyli negatywne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała czy rozstroju zdrowia w postaci np. zeszpecenia, wyłączenia z normalnego życia itp. Celem zadośćuczynienia jest przede wszystkim złagodzenie tych cierpień. Powinno ono mieć charakter całościowy i obejmować wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne, zarówno już doznane, jak i te, które zapewne wystąpią w przyszłości (a więc prognozy na przyszłość).

Przy ocenie więc „odpowiedniej sumy” należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności danego wypadku, mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy” (wyrok SN z 3.02.2000 r., I CKN 969/98, LEX nr 50824). W efekcie uznać należy, że w analizowanej sprawie Sąd I instancji wywiązał się w sposób prawidłowy z obowiązku ustalenia wszystkich okoliczności mających wpływ na wysokość zadośćuczynienia. Dostrzegając negatywne konsekwencje pobytu R. E. w tymczasowym aresztowaniu - Sąd meriti trafnie wskazał, że na wysokość zadośćuczynienia miały wpływ przede wszystkim długość okresu, w którym wnioskodawca był niesłusznie pozbawiony wolności, warunki pobytu w areszcie, możliwość utrzymywania kontaktu (miał kontakt z bratem i swoim obrońcą), brak dowodów, by wobec wnioskodawcy była stosowana w sposób bezprawny przemoc (R.

E. w trakcie tymczasowego aresztowania nie zgłaszał skarg czy uwag na zachowania współosadzonych i funkcjonariuszy straży więziennej), a także fakt, że miał zapewnioną opiekę medyczną i psychologiczną. Bez znaczenia dla omawianej kwestii pozostają subiektywne odczucia poszkodowanego, że opieka medyczna była jedynie „formalna” (jak to zarzucił pełnomocnik), bowiem twierdzenie powyższe nie ma oparcia w rozsądnej ocenie jego sytuacji (dla porównania zob. M. Safjan [w:] Kodeks cywilny, t. 1, red. K. Pietrzykowski, 2018, kom. do art. 445, nb 9 i n.;

G. Bieniek [w:] J. Gudowski i in., Kodeks..., t. 3, Zobowiązania. Część ogólna, 2018, kom. do art. 445, nb 6 i n.). Co istotne – relatywnie krótki okres pobytu wnioskodawcy w warunkach tymczasowego aresztowania nie pogłębiło na tyle ani schorzenia w postaci łuszczycy, ani nie wywołało takich zmian w kondycji psychicznej, by po opuszczeniu aresztu wymagane było wdrożenie rozwiniętego leczenia czy terapii. Lp. Zarzut 3) Obraza prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., mająca wpływ na treść wyroku, polegająca na dowolnej i wybiórczej ocenie zebranego materiału dowodowego poprzez uznanie, iż pozbawienie wolności godziło w sfery życia R.

E. takie jak wolność, czy prywatność, a pominięcie okoliczności skutkowało upokorzeniem, wynikającym z konieczności korzystania z tej samej odzieży przez cały okres pozbawienia wolności, brakiem środków higieny osobistej, jak również godziło w jego dobre imię i reputację oraz stygmatyzację wobec kontrahentów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem ma charakter mpolemiczny. Wielokrotnie w swoich judykatach Sąd Najwyższy oraz orzecznictwo Sądów Apelacyjnych podkreśla, że ustalanie wysokości zadośćuczynienia pieniężnego wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie w danym przypadku.

Chodzi tu przede wszystkim o stopień i rodzaj cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność, czas trwania, wiek pokrzywdzonego, rodzaj i rozmiar doznanych obrażeń, nieodwracalność następstw uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia itp. W realiach niniejszej sprawy słusznie Sąd Okręgowy ustalił, że w okresie niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania wnioskodawcy w okresie od 6 września 2011 r. do 22 września 2011 r. – czyli trwającego przez okres 17 dni stosowanie tego środka zapobiegawczego w sposób bezprawny naruszyło jego dobro osobiste w postaci przede wszystkim jego prawa do wolności osobistej i prywatności.

Sąd Okręgowy właściwie dostrzegł okoliczności dotyczące zarówno długotrwałości stosowanego wobec R. E. tymczasowego aresztowania, jak i warunki w jakich było ono wykonywane, związane z tym oraz ograniczenia w kontaktach z rodziną oraz traumatyczne przeżycia i poczucie krzywdy (wskazując, że wnioskodawca nie był wcześniej karany a zatem związany z zatrzymaniem i tymczasowym aresztowaniem stres był niewątpliwy). Równocześnie prawidłowo Sąd I instancji wskazał, że w okresie pobytu w warunkach pozbawienia wolności wnioskodawca miał kontakt ze swoim obrońcą oraz bratem; związany z pozbawieniem wolności stres nie wywołał trwałych skutków w postaci kłopotów somatycznych wnioskodawcy czy w zakresie jego kondycji psychicznej – wszystkim powyższym okolicznościom tym Sąd I instancji nadał właściwą miarę.

Akcentowane przez pełnomocnika okoliczności, że w czasie stosowania wobec R. E. tymczasowego aresztowania fakt korzystania z tej samej odzieży przez cały okres pozbawienia wolności i brak środków higieny osobistej pogłębiał jego upokorzenie – nie mają większego znaczenia w sprawie skoro są to jedynie elementy składające się na subiektywną ocenę przeżyć związanych z pozbawieniem wolności i związanym z tym poczuciem krzywdy. Wbrew twierdzeniom apelującego fakt tymczasowego aresztowania R. E. pozostawał w ukryciu – trudno tym samym uznać, że powyższe godziło w jego dobre imię i reputację oraz stygmatyzację wobec kontrahentów.

Lp. Zarzut 4) Obraza prawa materialnego, tj. art. 552§4 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż naruszenie przez R. E. obowiązków wynikających z art. 75§1 k.p.k. w toku postępowania, w którym zastosowano wobec niego tymczasowe aresztowanie, które zostało następnie uznane za oczywiście niesłuszne ma znaczenie limitujące i wpływa na wysokość przyznanego zadośćuczynienia, podczas gdy powyższa okoliczność ma jedynie znaczenie przy badaniu, czy zastosowane tymczasowego aresztowania było oczywiście niesłuszne, natomiast nie ma wpływu na określenie wysokości zadośćuczynienia, choćby z tego względu, iż nie rzutuje na zakres krzywdy, jaka została wyrządzona wnioskodawcy zastosowaniem najsurowszego środka zapobiegawczego.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut bezzasadny. Przepis art. 445 k.c. nie określa przesłanek, które pozwalają na szacowanie wysokości zadośćuczynienia, poprzestając jedynie na wymogu, że ma być ono odpowiednie. Ustalenie zatem przyczynienia się poszkodowanego zgodnie z treścią art. 362 k.c. daje Sądowi kompetencję do zmniejszenia obowiązku naprawienia szkody czy wysokości zasądzonego zadośćuczynienia. Wniosek 1) o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i przyznanie wnioskodawcy odszkodowania i zadośćuczynienia w wysokości wskazanej we wniosku, 2) zasądzenie od Skarbu Państwa ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski skarżącego pełnomocnika wnioskodawcy bezpodstawne wobec bezzasadności podniesionych zarzutów apelacyjnych. Formułując pod adresem Sądu I instancji zarzuty obrazy prawa procesowego oraz prawa materialnego pełnomocnik wnioskodawcy podjął w istocie polemikę z dokonaną przez Sąd I instancji oceną materiału dowodowego i poczynionymi na tej podstawie ustaleniami faktycznymi, starając się przeforsować swoją odmienną ocenę w tym zakresie.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Utrzymano w mocy wyrok w zaskarżonej części. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Kontrola odwoławcza nie potwierdziła zasadności zarzutów sformułowanych w apelacji skarżącego pełnomocnika wnioskodawcy. Wyrok jest prawidłowy – nie doszło do zarzucanej obrazy art. 410 k.p.k. i art. 7 k.p.k., poczynione w oparciu o przeprowadzone dowody ustalenia faktyczne są bezsprzeczne.

Brak podstaw do uznania, by doszło do zarzucanej obrazy prawa materialnego, tj. art. 552§4 k.p.k. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Nie dotyczy 1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji Nie dotyczy 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Nie dotyczy 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Brak 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

7. PODPIS Rafał Kaniok Dorota Tyrała Sławomir Machnio 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika I Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik wnioskodawcy Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 5 października 2020 r., sygn. akt VKo 349/19 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2.

Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ Uchylenie ☒ Zmiana