II Ka 719/21 · Sąd powszechny

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 41/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 2 grudnia 2020r., sygn.

Sygn. akt II Ka 186/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Krzysztofa Czyżewskiego po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy A. M. (1) oskarżonego z art. 284 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 20 grudnia 2021 r. sygn. akt II K 75/20 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżyciela posiłkowego (...). z o.o w W. na rzecz Skarbu Państwa 260 złotych tytułem kosztów sądowych za II Instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 186/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z 20 grudnia 2021 roku, sygn. akt II K 75/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny (pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego) 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- -------------------- --------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- -------------------- --------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- --------------------------------- -------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------- -------------------------------- ------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. obraza przepisów postępowania, co miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie ich dowolnej oceny z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego polegające na dokonywaniu wybiórczej i jednostronnej oceny dowodów zebranych w niniejszej sprawie poprzez uznanie, że A. M. (1) nie popełnił zarzucanego mu czynu stypizowanego w art. 284 § 1 k.k., w sytuacji, gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzić powinna do przekonania, że oskarżony dopuścił się przestępstwa przywłaszczenia mienia ruchomego w postaci dwóch pojazdów ciężarowych R. (...) o nr rej. (...), o czym świadczą okoliczności obciążające oskarżonego, a mianowicie: niezwrócenie przedmiotów leasingu pomimo wypowiedzenia umów leasingu i żądania właściciela do zwrotu mienia; zgłoszenie rzekomej kradzieży pojazdów dopiero w momencie rozpoczęcia prowadzenia w stosunku do niego czynności windykacyjnych mających na celu odzyskanie pojazdów; umorzenie postępowania w sprawie kradzieży pojazdów wobec stwierdzenia braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja jest niezasadna, a zatem wniosek w niej zawarty, tj. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania nie zasługuje na uwzględnienie. Dla rozpoznania niniejszej sprawy kluczowe znaczenie mają ustalenia dotyczące zachowania oskarżonego w dniu 29 listopada 2017 roku w odniesieniu do posiadanych rzeczy, określonych szczegółowo w opisie czynu, a także przed i po tym terminie w zakresie rozporządzania nimi. A. M. (2) (żona oskarżonego), w ramach prowadzonej działalności (...) A. M. (2), ul. (...), (...)-(...) W. zawarła w dniu 19 lipca 2013 roku umowy leasingu nr (...). Na podstawie tych umów oddano do używania lub do używania i pobierania pożytków dwa (...), w tym jeden z zabudową skrzyniową, o nr rejestracyjnych (...), rok produkcji 2013. W związku z zaległościami w płaceniu rat tychże umów po bezskutecznym upływie dodatkowego terminu do zapłaty wskazanego w wezwaniu z 11 października 2017 roku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. 23 listopada 2017 roku wypowiedziało przytoczone umowy leasingu w trybie natychmiastowym, jednocześnie wzywając w/w do zwrotu przedmiotów leasingu w dniu wręczenia tegoż pisma lub ich natychmiastowego zwrotu we własnym zakresie do wskazanego w piśmie magazynu. W tym czasie w zastępstwie za żonę, która urodziła syna i zajmowała się nim, działalność faktycznie prowadził oskarżony A. M. (1). Idąc dalej, bezspornym w niniejszej sprawie jest, że oskarżony nie zwrócił przedmiotów w/w umów. Rzeczy te stanowiły własność (...) Sp. z o.o. Tym samym zostały wypełnione znamiona strony przedmiotowej czynu zabronionego z art. 284 § 1 k.k. Z kolei stronę podmiotową tegoż przestępstwa stanowi zamiar bezpośredni. Do jej stwierdzenia nie wystarczy samo rozporządzanie cudzym mieniem. Konieczne jest, aby sprawca chciał je zatrzymać dla siebie bez żadnego uprawniającego do tego tytułu prawnego (tzw. animus rem sibi habendi). Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy należy podkreślić, że oskarżony A. M. (1) w czasie procesu wyjaśniał, iż nie zwrócił przedmiotów leasingu, m.in. z tegoż powodu, że liczył na konsensus pomiędzy nim, a bankiem oraz okoliczności, iż pojazdy znajdują się w trasie. Tłumaczył ten stan niechęcią z jego strony pozbawienia pracy wszystkich pracujących w przedsiębiorstwie żony pracowników. Co więcej oskarżony informował o przyczynach opóźnienia. Jak wynika zaś z akt sprawy leasingodawca akceptował ten sposób działania i wobec tego oczekiwał od oskarżonego harmonogramu zwrotu przedmiotów łączącej strony umowy (niejako zezwalał na zwracanie pojazdów w terminie późniejszym niż wynikającym z wypowiedzeń). Należy tylko na marginesie wspomnieć, że oskarżony oprócz pojazdów wskazanych w opisie przypisanego przez Sąd I instancji czynu, posiadał do swojej dyspozycji również inne z umów leasingowych, w których finansującym był (...) Sp. z o.o. Samochody te, będąc w kontakcie z przedstawicielem leasingodawcy, tj. J. B., zwracał, choć należy też zauważyć, że wcześniej deklarował chęć wykupu ich części. Ponadto jak wynika z korespondencji (k. 101-120 akt sprawy) strona pokrzywdzona (oskarżyciel posiłkowy) w niniejszym procesie brała również pod uwagę w przypadku spłaty zadłużenia możliwość wznowienia umów z A. M. (2). 25 maja 2018 oskarżony zgłosił organowi ścigania, tj. Komisariatowi Policji w H. kradzież w/w pojazdów, informując o tej okoliczności również J. B.. Jednakże postanowieniem z 30 grudnia 2018 roku umorzono dochodzenie z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. Należy podkreślić, że oskarżyciel posiłkowy nie składał na to postanowienie środka zaskarżenia, a zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z art. 284 § 1 k.k. przez A. M. (1), które zainicjowało niniejszy proces złożył dopiero 1 lipca 2019 roku (data wpływu do Prokuratury Rejonowej W. – P. w W.). W świetle tych okoliczności w ocenie Sądu Okręgowego należy stwierdzić, że postawa prezentowana przez oskarżonego, choć bardzo naganna, nie daje podstaw do uznania, że jego celem było przywłaszczenie przedmiotów leasingu. Oskarżony odwlekał jedynie moment ich zwrotu. Nie kwestionował przy tym uprawnień pokrzywdzonego w zakresie własności przedmiotowych pojazdów i nie zamierzał włączyć ich do swojego majątku. Skądinąd odmowa wydania rzeczy użytkowanych na podstawie umów leasingu nie jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia przywłaszczenia tych rzeczy, gdyż samo bezprawne zatrzymanie, władanie czy korzystanie z cudzej rzeczy nie wypełnia wówczas jeszcze znamion przywłaszczenia (por. wyrok SN z 6.05.2004 r., V KK 316/03, wyrok SN z 15.07.2010 r., III KK 434/09, OSNwSK 2010/1, poz. 1463). O zrealizowaniu znamion przywłaszczenia nie może stanowić również fakt niewywiązywania się leasingobiorcy z postanowień zawartej umowy, skutkujący wypowiedzeniem takiej umowy. Z tych też powodów, w sytuacji niewypełnienia strony podmiotowej przestępstwa przywłaszczenia przez oskarżonego A. M. (1), apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nie zasługiwała na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok jako słuszny, utrzymany został w mocy. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutu podniesionego przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, wniosek apelacyjny nie zasługiwał także na uwzględnienie. Lp. Zarzut 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść poprzez niezasadne uznanie, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, iż oskarżony A. M. (1) dopuścił się zarzucanego mu czynu polegającego na tym, że w dniu 29 listopada 2017 roku w S. przywłaszczył dwa samochody ciężarowe z zabudową skrzyniową marki R. (...), o numerze rej. (...), rok prod. 2013, nr VIN (...) oraz o numerze rej. (...), rok prod. 2013, nr VIN (...) o łącznej wartości 40 000 z, stanowiące własność (...) Sp. z o.o. z/s w W., powierzone jego żonie A. M. (2), prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą (...) A. M. (2), (...) A. M. (2), na mocy umów leasingu operacyjnego nr (...) z dnia 19 lipca 2013 r., które to samochody użytkował jako faktycznie zarządzający w/w działalnością gospodarczą, czym działał na szkodę (...) Sp. z o.o. z/s w W., tj. o czyn z art. 284 § 1 k.k., co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W przypadku uznania przez Sąd II instancji, że Sąd Rejonowy nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, niniejszy zarzut należało uznać również za niezasadny. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutu obrazy przepisów postępowania, powyższy wniosek apelacyjny nie zasługiwał także na uwzględnienie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z 20 grudnia 2021 roku, sygn. akt II K 75/20 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i nieuwzględnienia tym samym wniosku apelacyjnego, wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy. Szerzej o powodach utrzymania w mocy w rubryce 3.1. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- ----------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. W konsekwencji nieuwzględnienia apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663) zasądził od (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 260 złotych tytułem kosztów sądowych za II instancję. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Sygn. akt VI Ka 295/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 września 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron (spr.) Sędzia Robert Bednarczyk Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Anety Kawki po rozpoznaniu w dniu 19 września 2024 roku sprawy M. D. ur. (...) w K. s. A., A. z domu P. oskarżonego z art. 178a § 1 kk i in. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 20 lutego 2024 r. sygn. akt II K 300/23 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. D.; II. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 295/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 20 lutego 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 300/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez: I. Wadliwą, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę dowodu z zeznań świadków M. K., P. B., Ł. W., Z. W., D. S. i M. W. i uznanie tych zeznań za w pełni wiarygodne w zakresie w jakim rozpoznali oni na nagraniu oskarżonego M. D., w sytuacji gdy świadkowie Ci mieli bezpośredni interes w obciążaniu oskarżonego, albowiem pozostawał on osobą która wcześniej pracowała w prowadzonym przez nich zakładzie i posiadali oni na jego temat informacje pozwalające na łatwe wytypowanie go na sprawcę czynu, a wszyscy Ci świadkowie pozostają w bezpośredniej relacji czy to życiowej czy zawodowej z pokrzywdzoną, natomiast jakość nagrań znajdujących się w aktach sprawy nie pozwala na przyjęcie, że to akurat oskarżony wszedł do warsztatu prowadzonego przez M. W. i M. K., albowiem nawet biegły sądowy z zakresu antropologii, posiadający wiadomości specjalne z zakresu analizy tego rodzaju nagrań wskazał, że jakość nagrania nie pozwala na zidentyfikowanie konkretnej osoby, a tym samym nie sposób przyjąć, że mogli uczynić to świadkowie nie posiadający żadnego doświadczenia w analizie tego rodzaju nagrań; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny II. Wadliwą i sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę dowodów z wyjaśnień oskarżonego M. D. i uznanie na ich podstawie, że przedstawiona przez niego wersja zdarzenia oraz analizy nagrania wskazująca na posiadanie przez sprawcę okularów jest niewiarygodna oraz przyjęcie, że rzeczywiście przebywał on w należącym do pokrzywdzonej warsztacie w chwili dokonania włamania, podczas gdy oskarżony logicznie wytłumaczył, że okulary zostały mu zniszczone w chwili wcześniejszego zatrzymania i nie kupił on nowych, natomiast z samego faktu sprawnego poruszania się złodzieja po warsztacie pokrzywdzonej i wyłączenia alarmu nie sposób przyjąć, że czynu dokonał oskarżony M. D., albowiem do części z której dokonano kradzieży dostęp miał każdy z klientów oraz pracowników zatrudnionych przez pokrzywdzoną, a tym samym mógł on dokonać kradzieży i odpowiednio przygotować się do jej wykonania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny III. Wadliwą i sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę dowodu z opinii biegłego z zakresu antropologii i wskazanie, ze treść tej opinii nie koliduje z przypisaniem oskarżonemu M. D. odpowiedzialności za dokonanie kradzieży z włamaniem, podczas gdy treść tej opinii wskazuje, ze na podstawie nagrań monitoringu znajdujących się w aktach sprawy nie sposób jest ustalić jaka konkretna osoba poruszała się po podwórku oraz warsztacie należącym do pokrzywdzonej, a tym samym nie sposób uznać na tej podstawie za wiarygodne zeznań świadków M. K., P. B., Ł. W., Z. W., D. S. i M. W., którzy wskazali na oskarżonego odwołując się do jego cech rzekomo widocznych na nagraniu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie zaznaczyć należy, że wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu w zaskarżonym wyroku czynu z art. 178a § 1 k.k. nie były kwestionowane i w świetle zebranych dowodów, w tym wyjaśnień oskarżonego składanych na rozprawie głównej nie budzą wątpliwości. Apelacja na korzyść oskarżonego wniesiona przez reprezentującego go obrońcę podważała zasadność uznania jego winy i sprawstwa jedynie w zakresie przypisanego mu w zaskarżonym wyroku czynu z art. 278 § 1 k.k. i art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Podniesione zarzuty odnoszą się do naruszenia przepisów procedury karnej, pozostają przy tym spójne, stosownym jest zatem odnieść się do nich łącznie. Obrońca oskarżonego M. D. we wniesionych zarzutach wskazywał naruszenie przez sąd rejonowy prawa procesowego w zakresie art. 410 k.p.k. Wskazany zarzut może być skutecznie podniesiony jedynie w sytuacji gdy ustalenia faktyczne oparto na dowodach, które nie zostały formalnie ujawnione w toku postępowania albo zostały pominięte przy procesie odtwarzania stanu faktycznego. Wskazana sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie, z tego względu zarzuty apelacyjne odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania karnego zmierzały w rzeczywistości do zakwestionowania dokonanej oceny dowodów, co także wynika bezpośrednio z ich treści. Sąd rejonowy w pisemnych motywach wydanego rozstrzygnięcia w jasny i całościowy sposób dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów wskazując, którym z nich nadał walor wiarygodności, a którym wiarygodności odmówił. Przeprowadzona ocena dowodów odpowiadała zasadom wiedzy, prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego w związku z czym nie ulega wątpliwości, iż czyniła zadość wymogom wynikającym z art. 7 k.p.k. Poszczególne zebrane w niniejszej sprawie dowody miały rozbieżną wymowę, prawidłowo zatem sąd I instancji dokonywał wnikliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zaznaczyć przy tym należy ponadto, że nie można skutecznie podnieść zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. przez wskazanie, że sąd I instancji oparł się na dowodach obciążających oskarżonego, a nie uwzględnił zaś dowodów dla niego korzystnych, jeżeli całościowa ocena materiału dowodowego była swobodna. Przypomnienia wymaga, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną treści przepisu art. 7 k.p.k. wówczas, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu (vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 roku, II KR 355/74, OSNKW 1975/9/84; z dnia 22 stycznia 1975 roku, I KR 197/14, OSNKW 1975/5/58; z dnia 5 września 1974 roku, II KR 114/74, OSNKW 1975/2/28; z dnia 22 lutego 1996 roku, II KRN 199/15, PiPr. 1996/10/10; z dnia 16 grudnia 1974 roku, Rw 618/74, OSNKW 1975/3-4/47). Wszystkie te wymogi spełnia ocena dowodów dokonana przez sąd I instancji i zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zaznaczyć należy, że sąd rejonowy dysponował rozbieżnymi dowodami w zakresie przebiegu wydarzeń w inkryminowanym czasie. Oskarżony konsekwentnie zaprzeczał bowiem sprawstwu w zakresie zarzucanego mu czynu, co jednak postawało w sprzeczności z wymową pozostałych dowodów, w tym także nieosobowych. Zaznaczyć należy, że kluczowym dowodem podważającym wiarygodność wyjaśnień oskarżonego pozostaje nagranie monitoringu obejmujące miejsce zdarzenia. Faktem jest, że jakość nagrania nie pozwala na podstawie ujawnionego obrazu na jednoznaczne rozpoznanie oskarżonego, co również zostało stwierdzone przez biegłego w sporządzonej opinii antropologicznej. Wbrew jednak twierdzeniom apelującego nie jest to okoliczność pozwalająca na zaprzeczenie winy i sprawstwa oskarżonego. Nie można bowiem tracić z pola widzenia okoliczności, że pomimo złej jakości nagrania uwidoczniono na nim sylwetkę sprawcy, sposób poruszania oraz fakt, że był on zorientowany w zakresie umiejscowienia monitoringu i alarmu, które zostały skutecznie odłączone. Wyklucza to zatem, aby sprawcą była osoba postronna, która nie miała wiedzy na temat rozmieszczenia urządzeń w warsztacie samochodowym, będącym miejscem popełniania czynu zabronionego. Ponadto świadkowie oglądający zapis monitoringu bez najmniejszych problemów rozpoznali na ujawnionym nagraniu oskarżonego. Świadek M. K. i D. S. rozpoznali charakterystyczny sposób poruszania się oskarżonego, natomiast świadek M. W. rozpoznał jego charakterystycznie ułożoną rękę. Świadkowie P. B., Ł. W., Z. W. i E. W. również w składanych zeznaniach konsekwentnie i spójnie wskazywali, że rozpoznali sylwetkę oskarżonego. Zeznania te były wiarygodne i logiczne, świadkowie związani ze wskazanym warsztatem samochodowym obserwowali oskarżonego w tym jego sposób zachowania i poruszania przez kilka lat, gdy pracował on we wskazanym zakładzie jako mechanik, znali zatem doskonale jego posturę i sposób poruszania. Ponadto świadkowie w osobach związanych z warsztatem wskazali, że oskarżony montował system alarmowy, posiadał zatem szczegółową wiedzę jak wyłączyć urządzenie. Dodatkowo nie ulega wątpliwości, że pracując w warsztacie miał dostęp do kluczy, które mógł bez trudu dorobić. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że wyjaśnienia oskarżonego były wewnętrznie sprzeczne w zakresie w jakim tłumaczył on wejście w posiadanie znalezionego przy nim klucza. Eksperyment procesowy potwierdził, że znaleziony przedmiot pasował do zamka mieszczącego się w kotłowni warsztatu. Początkowo oskarżony wyjaśnił, że zostawiły go osoby włamujące się do jego warsztatu, później zaś wskazywał, że klucz został znaleziony przed budynkiem przez jednego z klientów. Ponadto forsowane przez niego twierdzenia, iż jego warsztat również został okradziony w tożsamym czasie zostały poddane w wątpliwość w zeznaniach postronnego świadka M. M., który wskazał, że jest to wymyślona na potrzeby postępowania wersja zdarzeń, która nie ma potwierdzenia w rzekomo skradzionym sprzęcie w postaci starego laptopa, w sytuacji gdy w warsztacie oskarżonego były cenniejsze przedmioty, co uznać należy za logiczne i uzasadnione. Wiarygodność wyjaśnień oskarżonego w zakresie w jakim zaprzeczał swojemu sprawstwu w wątpliwość podaje również okoliczność, że był on skonfliktowany z pokrzywdzonymi i jego rodziną, czemu oskarżony nieudolnie w toku procesu zaprzeczał. W aktach sprawy znajduje się bowiem notatka policyjna, z której treści wynika, że oskarżony kontaktował się z M. K. i E. W. w sprawie nierozliczonych należności związanych z jego uprzednim zatrudnieniem, co było przedmiotem interwencji policji. Przesłuchane wyżej wymienione osoby charakterze świadków wskazały, że zachowanie oskarżonego cechowało się uporczywością, wszczynał on nieuzasadnione awantury. Dodatkowo świadek M. W. będący uprzednio pracodawcą oskarżonego wskazał, że rozwiązali stosunek pracy w przyjaznych relacjach, jednak później oskarżony upominał się o mające należeć do niego urządzenia, choć pierwotnie nie zgłaszał jakichkolwiek roszczeń. Nie sposób przy tym podzielić twierdzenia obrońcy w zakresie w jakim świadkowie mieli interes w składaniu zeznań obciążających oskarżonego, bowiem w niniejszej sprawie zeznawali także pracownicy warsztatu przy ul. (...) w K., pouczeni o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania nie mieli realnego interesu w głoszeniu twierdzeń obciążających oskarżonego, w sytuacji gdy zaistniały spór dotyczył jedynie oskarżonego i rodziny pokrzywdzonych. Zaznaczyć ponadto należy, że przecenia obrońca okoliczności związane z okularami oskarżonego. Nawet w sytuacji gdy uległy one uszkodzeniu podczas interwencji policji odnośnie innego zdarzenia objętego aktem oskarżenia zauważyć należy, że omawiana kradzież wydarzyła się pół roku później niż zatrzymanie związane z prowadzeniem przez oskarżonego pojazdu w stanie nietrzeźwości. Na nagraniu nie widać, czy oskarżony miał założone okulary w chwili kradzieży z włamaniem, nawet w sytuacji gdy rzeczywiście uległy one uprzednio trwałemu uszkodzeniu nie można wykluczyć, że posiadał on inną parę okularów jak również wyrobił nowe, czy też dokonał kradzieży z włamaniem bez okularów. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie stanowią kolejny przejaw nieudolnej linii obrony, nie wykazując przy tym realnego związku pomiędzy wskazanymi wydarzeniami. Słusznie sąd I instancji wykluczył przy ustaleniu faktów twierdzenia świadków w zakresie w jakim rozpoznawali na nagraniu oskarżonego po okularach, odbijające się światło z uwagi na słabą jakość nagrania nie potwierdza bowiem w sposób kategoryczny, aby sprawca miał na sobie wskazany przedmiot optyczny w inkryminowanym czasie. Nie ma racji obrońca w zakresie w jakim podważa wiarygodność zeznań świadków w zakresie w jakim logicznie i spójnie zaznaczyli w zeznaniach, że rozpoznali oskarżonego po chodzie, posturze i sylwetce. Oskarżony posiadał również wiedzę na temat miejsca przechowywania cennych przedmiotów i gotówki pozostając przy tym w sporze z pokrzywdzonymi, względem których przejawiał roszczenia po rozwiązaniu stosunku pracy. Ponadto wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim w sprzeczny sposób tłumaczył zdobycie klucza do kotłowni warsztatu, tłumaczył się brakiem okularów korekcyjnych, jak również powoływał się na okoliczność, iż jego sprawstwu przeczy dokonanie podobnego czynu na jego szkodę uznać jedynie za przyjętą w toku procesu linię obrony. Prawidłowa analiza ujawnionego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie o uznaniu jego winy i sprawstwa pozostaje prawidłowe. Należy mieć również na względzie, że sąd rejonowy analizował zgromadzony materiał dowodowy z dużą ostrożnością, zwracając uwagę na fakt, że ujawnione nagranie nie potwierdza włamania do warsztatu, bowiem uwidoczniony sprawca otworzył drzwi bez użycia siły lub jakichkolwiek przedmiotów. Skutkowało to słuszną zmianą opisu czynu i jego kwalifikacji prawnej. Rozwiązanie to należy w pełni zaaprobować. Zapis nagrania wyklucza bowiem, aby sprawca dokonał włamania do warsztatu, bowiem drzwi w inkryminowanym czasie nie były zabezpieczone, w przeciwieństwie do zabezpieczonego miejsca przechowywania gotówki, które jak wynika z relacji świadków i dokonanych oględzin wymagało otworzenia za pomocą klucza. Reasumując całokształt materiału dowodowego dał realne podstawy, by pozbawić przymiotu wiarygodności wyjaśnień oskarżonego w zakresie w jakim podważał on swój udział w ujawnionej kradzieży w włamaniem. Ocenę dowodów dokonaną przez sąd rejonowy uznać należy za słuszną i pozbawioną błędów, pozostawała bowiem zgodna z unormowaniami wynikającymi z art. 7 k.p.k. i prowadziła do trafnych ustaleń faktycznych odnośnie przebiegu zdarzenia i tym samym stwierdzenia winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu zabronionego. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 2 poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na względzie argumentację wyrażoną w poprzedniej części uzasadnienia stwierdzić należy, że brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełniania przypisanego mu czynu z art. 278 § 1 k.k. i art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., co czyni wniosek apelacyjny niezasadnym. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok w całości utrzymany w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W sytuacji gdy ocena dowodów i ustalenia faktyczne sądu rejonowego pozostają trafne, wątpliwości nie budzi prawidłowość przyjętej przez sąd I instacji kwalifikacji prawnej obu przestępstw przypisanych oskarżonemu, a orzeczone kary są adekwatne do społecznej szkodliwości czynów i stopnia winy oskarżonego, wyrok w całości należało utrzymać w mocy. Ponadto w niniejszej sprawie brak jest okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu na podstawie art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Mając na uwadze sytuację materialną oskarżonego zwłaszcza ciążący na nim obowiązek naprawienia szkody sąd okręgowy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił go od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja uznanie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie czynu przypisanego w pkt 2 zaskarżonego wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 189/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 maja 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2021 r. sprawy M. G. oskarżonej z art. 212 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 29 grudnia 2020 r. sygn. akt II K 441/19 I. zmienia wyrok w ten sposób, że M. G. uniewinnia od czynu zarzucanego i przypisanego; II. stwierdza, że wydatki tego postępowania ponosi oskarżycielka prywatna A. W.. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 189/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 29 grudnia 2020 r., sygn. II K 441/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- - ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Zarzut 1. 1. Obraza przepisów postępowania karnego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, mianowicie art. 410 kpk w zw. z art. 2 § 2 kpk, art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, poprzez : a) rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości w sprawie na niekorzyść oskarżonej M. G.; b) oparcie orzeczenia i winie oskarżonej M. G. z pominięciem korzystnych dla niej zeznań świadka W. S. wskazujących na: - możliwość korzystania z laptopa i komputera przez różne osoby; - braku możliwości obserwowania z pokoju, który zajmowała świadek i A. S. (1) tego, co dzieje się w pokoju obok, tj. tam, gdzie oskarżona miała dokonać wpisu na portalu; - umiejętności P. S. w samodzielnym dokonywaniu wpisów na portalach oraz korzystaniu przez niego z facebooka wcześniej od oskarżonej; c) przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w odniesieniu do: - zeznań świadka A. S. (1) pomimo, że nie znajdują one potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, nawet w treści smsów napisanych przez tego świadka, a nadto świadek ten pozostaje w konflikcie z oskarżoną; - zeznań pokrzywdzonej A. W., dotyczących twierdzenia, że skoro oskarżona M. G. rozmawiała telefonicznie z pokrzywdzoną A. W. w dniu 30 października 2017 r., to konsekwencją tej rozmowy było dokonanie przez oskarżona wpisu na portalu internetowym w dniu 6 listopada 2017 r., chociaż nie potwierdza tego żaden dowód w sprawie; d) pominięciu w ocenie Sądu, że pokrzywdzona A. W. jest znajomą byłej żony P. S. A. S. (2) i faktycznie miała wiedzę na temat sprzedawanych nieruchomości, których spadkobiercą był także P. S., a informacje te nie mogły być przekazane A. S. (2) z innych źródeł; 2.Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na: a) przyjęciu, iż na portalu internetowym dokonano wpisu używając czasownika w rodzaju żeńskim, tj. „doświadczyłam”, podczas gdy zapis ten był dokonany w rodzaju męskim „doświadczyłem” i „sprzedałem”; b) przyjęciu, że wpis na portalu został umieszony przez oskarżoną M. G. i P. S. wspólnie i w porozumieniu, chociaż nie potwierdza tego żaden dowód w sprawie; c) przyjęciu, że oskarżona umieściła wpis na portalu, ponieważ była zaangażowana emocjonalnie w sprawę rozwodową P. S.. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonej i przytoczona na poparcie podniesionych zarzutów argumentacja, w konfrontacji z całokształtem materiału dowodowego, okazała się zasadna, wobec czego na uwzględnienie zasługiwał jej najdalej idący wniosek o uniewinnienie M. G. od zarzucanego jej czynu. Zarzucane w pkt 2 apelacji błędy w ustaleniach faktycznych, miały charakter tzw. „błędów dowolności” wynikających z obrazy art. 7 kpk, dlatego też, przy tożsamej argumentacji skarżącego, również Sąd Okręgowy zarzuty te omówił w jednej rubryce. Przechodząc do zasadniczej części rozważań, podkreślenia wymaga, iż w ocenie Sądu Okręgowego, w przedmiotowej sprawie brak było kategorycznych dowodów, których ocena spełniająca wymogi art. 7 kpk i nie pozostawiająca pola do rozważań na gruncie art. 5 § 2 kpk, prowadziłaby do wniosku, iż to oskarżona – a nie P. S., który przyznał się do zamieszczenia przedmiotowego wpisu, dopuściła się zarzucanego jej czynu. Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wychwycił w wystarczającym stopniu niejasności i niespójności twierdzeń i okoliczności zdarzenia wskazywanych przez przesłuchiwanych w tej sprawie świadków, w szczególności A. S. (1) i W. S.. Konflikty rodzinne, sprawa rozwodowa rodziców i cała związana z tym otoczka, przejawiająca się m.in. kwestią wspólnego zamieszkiwania stron i innymi postępowaniami sądowymi z udziałem P. S., jego byłej żony i obecnej partnerki M. G. winna warunkować po stronie Sądu I instancji podejście do twierdzeń w/w dziewcząt, zajmujących w dniu zdarzenia z a/o jeden pokój, z dużą większą dozą ostrożności i krytycyzmu. Obrońca oskarżonej słusznie zwrócił uwagę, iż zeznania A. S. (1) pozostawały niespójne nawet z jej osobistą korespondencją sms z A. W.. Z treści wiadomości z k. 82 wprost wynika, że A. S. (1) o wpisie dowiedziała się po jakimś czasie i że to napisała M. (G.) ze swoją córką W. S., przy czym ta ostatnio wymieniona temu zaprzecza. Zeznania A. S. (1), dotyczące osobistej obserwacji tego, jak oskarżona wraz z córką zamieściła przedmiotowy wpis, zawierają skrajności i niespójności, których w świetle art. 7 kpk i powyższej wiadomości nie da się pogodzić. Raz jeszcze przypomnieć należy, iż do zamieszczenia przedmiotowego wpisu przyznał się P. S.. Oskarżona M. G. od początku kwestionowała swoją winę twierdząc, że wie, kto umieścił tę opinię, a ostatecznie wskazała P. S.. Opis czynu zarzucanego oskarżonej w prywatnym akcie oskarżenia dotyczy jej samodzielnego działania, w zaskarżonym wyroku – wspólnie z ustaloną osobą, przy czym z uzasadnienia wyroku I instancji wynika wspólne działanie oskarżonej z P. S. (rubryka 1.1 fakt 3), a nie jak zeznała A. S. (1), na której zeznaniach Sąd Rejonowy oparł wyrok skazujący, wspólnie z W. S.. Sąd I instancji do opisu czynu z a/o dodał zatem kluczowy element, przy jednoczesnym braku oparcia poczynionych ustaleń w zgromadzonych dowodach, które ocenił pozytywnie. Taki tok rozumowania nie był ani logiczny, ani spójny. Sąd Rejonowy nie pochylił się również w wystarczającym stopniu nad próbą wyjaśnienia niespójności co do szczegółów zdarzenia, nie rozważył z czego mogły one wynikać, w konsekwencji, nie podjął także próby wyjaśnienia przyczyn różnic w przekazach o umieszczeniu wpisu wskazanego w akcie oskarżenia. Przyznanie się P. S. do winy w związku z umieszczeniem wpisu w sieci Internet zostało ze strony Sądu I instancji ocenione w sposób nader lakoniczny, bez odniesienia się do możliwych rzeczywistych intencji tegoż świadka. Samooskarżenie jako specyficzny dowód, przy poczynieniu ustaleń faktycznych pozostających z nim w sprzeczności, wymaga takiego stanu zgromadzonych dowodów, który nie pozostawia wątpliwości odnośnie sprawstwa innej osoby aniżeli świadomie i bez nacisków przyznający się do winy. W przedmiotowej sprawie mnogość nasuwających się pytań i wątpliwości, odnośnie rzeczywistego przebiegu inkryminowanego zdarzenia popełnionego na szkodę A. W., nie pozwała na wydanie wyroku skazującego oskarżoną M. G.. Zamieszczenie wpisu na portalu dotyczącym opinii o prowadzonej przez kogoś działalności gospodarczej tak, jak w przypadku pokrzywdzonej w zakresie obrotu nieruchomościami, nie należy do czynności skomplikowanych technicznie. W świetle zasad racjonalnego rozumowania osoba, która na co dzień korzysta z ogólnodostępnych portali, np. Allegro, gdzie również wystawia się oceny kontrahentów, nie powinna mieć trudności ze sformułowaniem opinii na innym portalu. Mnogość dostępnych witryn internetowych w zakresie ocen internautów dotyczących różnego rodzaju działalności przeczy zasadności nadania przez Sąd Rejonowy nadmiernego znaczenia okoliczności w postaci braku zapamiętania przez P. S. nazwy tego konkretnego portalu, w którym miał on zamieścić wpis. Zeznania A. W. dotyczyły jedynie domysłów tegoż świadka i jej osobistej opinii, kto mógł zamieścić oczerniający ją wpis w Internecie. Przekonanie świadka wynikało z uprzedniej rozmowy telefonicznej z oskarżoną, a następnie zostało wsparte zeznaniami A. S. (1). Dla możliwości poczynienia ustaleń faktycznych, kluczowych dla kwestii winy konkretnej osoby, miały one jednak mocno ograniczoną przydatność. Stanowczość zeznań A. S. (1) odnośnie osoby, która dokonała zamieszczenia tegoż wpisu, odnotowana przez Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku, zweryfikowana przez Sąd Odwoławczy przez pryzmat art. 7 kpk, właściwie nie istniała, co omówiono już powyżej. Wprawdzie świadek podkreśla, że konflikt z M. G. i ojcem P. S. nie ma wpływu na treść zeznań, to należy w to wątpić szczególnie, jeśli prześledzić wypowiedzi A. S. (1) na k.129v i powody, dla których wyprowadziła się do matki. W ocenie Sądu II instancji, we wniesionej apelacji przedstawiono bezzasadną sugestię, zgodnie z którą do komputera w domu P. S. i M. G. dostęp miała nieograniczona liczba osób i w związku z tym każdy mógł tego dokonać. Brak było jednak możliwości rozstrzygnięcia tej kwestii i wątpliwości, kto rzeczywiście tego dokonał stricte pomiędzy konfiguracjami: M. G. sama, M. G. i W. S. razem, M. G. wspólnie i w porozumieniu z P. S., czy też sam P. S., co warunkowało po stronie Sądu ferującego wyrok konieczność sięgnięcia po przepis art. 5 § 2 kpk i zasadę in dubio pro reo. Skazanie powinno być wolne od wątpliwości, a te w dalszym ciągu w przedmiotowej sprawie istniały i istnieją i nie da się ich rozstrzygnąć. Męska forma czasownikowa wskazana w podpunkcie a) zarzutu błędu w ustaleniach, to kolejny argument na korzyść oskarżonej, niemniej jednak, w ocenie Sądu Okręgowego, ani nie wyklucza ani nie potwierdza płci sprawcy przestępstwa. W ten sytuacji trudno uznać ten błąd za mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Emocjonalne zaangażowanie oskarżonej w sprawę rozwodową P. S. pozostawało faktem, analogicznie jak powyższa okoliczność, samo w sobie ani nie potwierdzało w sposób pewny, ani nie wykluczało sprawstwa oskarżonej M. G.. W toku postępowania sądowego wyczerpano wszelkie źródła dowodowe, aby ustalić rzeczywistego autora wpisu oczerniającego pokrzywdzoną A. W. i prawdziwość linii obrony oskarżonej. W konsekwencji powyższego, w ocenie Sądu Okręgowego, w składzie orzekającym w tej sprawie, jedynym właściwym rozstrzygnięciem w tej sytuacji winien być wyrok uniewinniający. Dlatego też, Sąd Odwoławczy zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że uniewinnił M. G. od czynu zarzucanego jej i przypisanego. - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej M. G. od popełnienia zarzucanego jej czynu, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Stwierdzając zasadność zarzutów obrońcy oskarżonej, Sąd Okręgowy wydał rozstrzygnięcie zgodnie z najdalej idącym wnioskiem – tj. uniewinnił oskarżoną od popełnienia zarzucanego jej czynu. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zaskarżony wyrok zmieniono w ten sposób, że M. G. uniewinniono od czynu zarzucanego jej i przypisanego. Zwięźle o powodach zmiany Ze względu na zasadność wniesionej apelacji, Sąd Okręgowy podjął najdalej idącą ingerencję w zaskarżone orzeczenie. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 632 pkt 1 kpk Sąd Okręgowy stwierdził, że wydatki tego postępowania poniesie oskarżycielka prywatna A. W.. 7. PODPIS