VI Ka 310/21 · Sąd powszechny

Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 17 grudnia 2020 roku, sygn.

Sygn. akt II Ka 481/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 września 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Marii Kempki po rozpoznaniu w dniu 28 września 2023 r. sprawy Ł. K. oskarżonego z art. 178a § 1 kk, 178b kk na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 12 kwietnia 2023 r. sygn. akt II K 1028/22 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: oskarżonego Ł. K. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt I aktu oskarżenia, stanowiącego występek z art. 178a§ 1 kk i za czyn ten na podstawie tego przepisu skazuje go i wymierza mu karę grzywny w rozmiarze 100 (sto) stawek dziennych, wysokość jednej stawki ustalając na kwotę 10 (dziesięć) złotych; w związku z tym czynem na podstawie art. 42§2 kk orzeka wobec niego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzy) lat oraz na podstawie art. 43a§2 kk orzeka od niego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych; oskarżonego Ł. K. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia, stanowiącego występek z art. 178b kk i za czyn ten na podstawie tego przepisu skazuje go i na podstawie art. 178b kk w zw. z art. 37a kk wymierza mu karę grzywny w rozmiarze 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, wysokość jednej stawki ustalając na kwotę 10 (dziesięć) złotych; w związku z tym czynem na podstawie art. 42§1a kk orzeka wobec niego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzy) lat oraz na podstawie art. 43a§2 kk orzeka od niego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych; na podstawie art. 85§1 kk i art. 86§1 i 2 kk orzeczone w pkt 1 i 3 kary grzywny łączy i wymierza oskarżonemu łączną karę grzywny w rozmiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 (dziesięć) złotych; na podstawie art. 90§2 kk orzeczone w pkt 2 i 4 środki karne zakazu łączy i wymierza oskarżonemu łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzy) lat; na podstawie art. 63§4 kk na poczet łącznego zakazu prowadzenia pojazdów zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 2 września 2022 roku; w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 200 zł opłaty za obie instancje i 20 zł wydatków postępowania odwoławczego. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 481/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 12 kwietnia 2023 r. w sprawie II K 1028/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----- -------------- ------------------------------------------------------------------ ---------------------------- ------ ----- --------------- ------------------------------------------------------------------ ---------------------------- ------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----- -------------- ------------------------------------------------------------------ ------------------------------- ------ 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------ ------------------------------------- ----------------------------------------------------------------------------- ------------------- ------------------------------------- ----------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- --------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. 1. Obraza przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., mająca wpływ na treść orzeczenia, zaistniała na skutek dokonania przez Sąd I instancji oceny zgromadzonych dowodów, która nie respektowała zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego poprzez uznanie w wydanym wyroku, że przypisane oskarżonemu zachowania charakteryzują się jedynie nieznacznym stopniem społecznej szkodliwości i zawinieniem sprawcy, w szczególności wskutek nadania zbyt dużej wagi właściwościom osobistym Ł. K. w postaci jego młodego wieku oraz cierpienia na chorobę A. oraz niedostatecznego uwzględnienia faktu kierowania pojazdem przez wymienionego z wysokim stężeniem alkoholu w wydychanym powietrzu, spowodowania przez niego kolizji drogowej oraz podjęcia się ucieczki przed funkcjonariuszami Policji, które to zachowania stworzyły realne niebezpieczeństwo w ruchu drogowym, co finalnie doprowadziło do niezasadnego wydania orzeczenia w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty podniesione przez oskarżyciela publicznego okazały się zasadne, jednakże wniosek zawarty w środku odwoławczym jest zbyt daleko idącym. Sąd Okręgowy po zapoznaniu się z aktami sprawy, po przeanalizowaniu apelacji przyznał rację skarżącemu, iż Sąd meriti naruszył przywołane przepisy proceduralne, co skutkowało niewłaściwym określeniem stopnia społecznej szkodliwości czynów i stopnia winy, a tym samym niesłusznie umożliwiło warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego wyroku, Sąd Rejonowy orzeczenie warunkowego umorzenia postępowania argumentuje przede wszystkim względami związanymi z osobą oskarżonego – jego wiekiem, chorobą, niekaralnością, czy trudnymi przeżyciami z dzieciństwa. Odnosząc się do tego należy wpierw przytoczyć stanowisko powszechnie występujące w judykaturze, które jest podzielane również przez Sąd Okręgowy, a dotyczy sposobu określania stopnia społecznej szkodliwości czynu – „art. 115 § 2 k.k., który zawiera zamknięty katalog kryteriów oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu, nie pozostawia wątpliwości, że dominujące znaczenie mają okoliczności z zakresu strony przedmiotowej, do której dołączono tylko dwie przesłanki strony podmiotowej (postać zamiaru i motywację sprawcy), a pominięto natomiast okoliczności związane z samym podmiotem czynu, tj. sprawcą, takie jak: wiek, opinia, właściwości i warunki osobiste, które wpływają na wymiar kary” ( Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2017 r., WA 2/17). Biorąc pod uwagę powyższe można dostrzec, że Sąd I instancji niesłusznie skupił się na wymienionych okolicznościach, które stały się podstawą orzeczenia warunkowego umorzenia postępowania wobec Ł. K.. Zważając na okoliczności ściśle związane ze stroną przedmiotową należy zauważyć, że zarzucone oskarżonemu czyny niewątpliwie charakteryzują się wyższym stopniem społecznej szkodliwości aniżeli nieznacznym. Jak wynika z protokołu badania stanu trzeźwości (k. 2), oskarżony kierował samochodem będąc w stanie nietrzeźwości z wynikiem 0,96 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, co jest znaczną wartością, która wyraźnie stwarza zagrożenie dla pozostałych uczestników ruchu drogowego tym bardziej, jak sam oskarżony wskazał w wyjaśnieniach (k. 32v), spowodował wcześniej kolizję drogową, a więc nie był w stanie zachować prawidłowej techniki jazdy. Ponadto, przy próbie zatrzymania do kontroli drogowej (czyn z pkt. II aktu oskarżenia) podjął próbę ucieczki, co jednoznacznie zwiększało i urzeczywistniało wystąpienie kolejnego zagrożenia na drodze o poważniejszych już skutkach. Biorąc pod uwagę powyższe, aprobując argumentację skarżącego należało uznać podniesione zarzuty za słuszne. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wymierzenie oskarżonemu Ł. K. za zarzucane mu przestępstwa, kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy z warunkowym jej zawieszeniem na okres próby wynoszącym 3 lata, oddania go w okresie próby pod dozór kuratora z obowiązkami: informowania o przebiegu okresu próby kuratora raz na 6 miesięcy oraz powstrzymania się od nadużywania alkoholu, a także środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w łącznym wymiarze 4 lat oraz świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000 złotych. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec zasadności zarzutów podniesionych przez oskarżyciela publicznego, wniosek apelacyjny o skazanie oskarżonego zasługiwał na uwzględnienie, jednakże nie można było przyznać racji w pełnym zakresie co do wnioskowanego wymiaru kary i środków karnych. Orzeczenie wobec oskarżonego za oba czyny kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy z warunkowym jej zawieszeniem na okres próby wynoszącym 3 lata ze wskazanymi obowiązkami, a także środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w łącznym wymiarze 4 lat oraz świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000 złotych byłoby niewspółmiernie surowe i tym samym niezgodne z dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w art. 53 k.k. Okoliczności, które Sąd Rejonowy niesłusznie przywołał przy dokonywaniu oceny stopnia społecznej szkodliwości czynów, zostały uwzględnione przez Sąd II instancji przy rozstrzyganiu w zakresie kary i środków karnych, koncentrując się na funkcjach jakie winny spełniać, a zwłaszcza w aspektach wychowawczych i prewencyjnych. Na korzyść oskarżonego niewątpliwie przemawia młody wiek, dotychczasowa niekaralność, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa. Na niekorzyść świadczy z kolei znaczny stan nietrzeźwości, podjęta próba ucieczki przed zatrzymaniem do kontroli drogowej, spowodowanie realnego zagrożenia w ruchu lądowym, które się już urzeczywistniło w postaci kolizji. Zdaniem Sądu Okręgowego, karą adekwatną do okoliczności sprawy jest kara grzywny w rozmiarze 100 stawek dziennych, przy czym wysokość jednej stawki wynosi 10 złotych – za czyn z pkt. I oraz w rozmiarze 150 stawek dziennych, gdzie wysokość jednej stawki wynosi również 10 złotych – za czyn z pkt. II. Tak orzeczone kary grzywny należało połączyć i orzec łączną karę grzywny w rozmiarze 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 złotych. Należało również orzec środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat – jednakowo względem obu czynów. Na podstawie art. 90 § 2 k.k. niniejsze zakazy połączono i orzeczono łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, który pozwoli wyeliminować oskarżonego z uczestnictwa w ruchu jako kierującego pojazdami mechanicznymi, spełniając tym samym swoje cele. Na podstawie art. 64 § 4 k.k. dokonano zaliczenia oskarżonemu na poczet łącznego zakazu prowadzenia pojazdów okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 2 września 2022 roku. Za oba czyny należało także orzec od Ł. K. świadczenia pieniężne w wysokości po 5000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Rozstrzygnięcie w takiej postaci zgodne jest ze wspomnianymi dyrektywami wymiaru kary i środków karnych z art. 53 k.k., spełni swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze - zarówno indywidualne, jak i społeczne, jednocześnie odpowiada ona stopniowi społecznej szkodliwości czynów oraz zawinienia. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 12 kwietnia 2023 r. w sprawie II K 1028/22 za wyjątkiem rozstrzygnięć podanych w rubryce 5.2. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się istnienia uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 12 kwietnia 2023 r. w sprawie II K 1028/22 w zakresie warunkowego umorzenia postępowania i rozstrzygnięć z tym związanych, a w to miejsce: - uznania oskarżonego Ł. K. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. I aktu oskarżenia, stanowiącego występek z art. 178a § 1 k.k. i za czyn ten na podstawie tego przepisu skazania go i wymierzenia mu kary grzywny w rozmiarze 100 (sto) stawek dziennych, wysokość jednej stawki ustalając na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - orzeczenia w związku z tym czynem na podstawie art. 42 § 2 k.k. wobec niego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzy) lat oraz na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeczenia od niego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenia pieniężnego w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych; - uznania oskarżonego Ł. K. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. II aktu oskarżenia, stanowiącego występek z art. 178b k.k. i za czyn ten na podstawie tego przepisu skazania go i na podstawie art. 178b k.k. w zw. z art. 37a k.k. wymierzenia mu kary grzywny w rozmiarze 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, wysokość jednej stawki ustalając na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - orzeczenia w związku z tym czynem na podstawie art 42 § 1a k.k. wobec niego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzy) lat oraz na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeczenia od niego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenia pieniężnego w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych; - połączenia na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. orzeczonych kar grzywny i wymierzenia oskarżonemu łącznej kary grzywny w rozmiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 (dziesięć) złotych; - połączenia na podstawie art. 90 § 2 k.k. orzeczonych środków karnych zakazu i wymierzenia oskarżonemu łącznego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzy) lat; - zaliczenia oskarżonemu na podstawie art. 63 § 4 k.k. na poczet łącznego zakazu prowadzenia pojazdów okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 2 września 2022 roku. Zwięźle o powodach zmiany Wskazano w rubryce 3.1. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Na podstawie art. 626 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. w zw. art. 635 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., zgodnie ze stawkami określonymi w art. 10 ust. 1 w zw. z 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł tytułem opłaty za obie instancje oraz kwotę 20 zł tytułem wydatków postępowania odwoławczego. PODPIS

Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 349/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 127/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 665/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Protokolant: stażysta Anita Śledzińska przy udziale prokuratora Katrzyny Korneluk- Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2021 r. sprawy P. S. oskarżonego z art. 178b kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 10 czerwca 2021 r. sygn. akt II K 662/20 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego P. S. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 270 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 665/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. II K 662/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Naruszenie art. 7 kpk, poprzez ukształtowanie przez Sąd I instancji swojego przekonania dowolnie, z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz z pominięciem wiedzy i doświadczenia życiowego, tj.: a. uznanie za wiarygodne zeznania świadka M. B. w części obejmującej przeprowadzenie kontroli drogowej, tj. co do miejsca prowadzenia kontroli, sposobu jej przeprowadzenia oraz położenia funkcjonariusza w sytuacji, w której: i. z oględzin nagrania z rejestratora wynika, że świadek M. B. nie stał przy krawędzi jezdni, a kilka metrów od niej w chwili dokonywania kontroli; ii. kontrola prędkości byłą dokonywana z odległości nie większej niż 100 metrów, które auto poruszające się z prędkością około 120 km/h (33 m/s) pokonuje w niecałe 3 sekundy, co uniemożliwiało fizycznie jakąkolwiek reakcję funkcjonariusza, a tym bardziej taką reakcję, która opisywana była przez świadka E. K., tj. opuszczanie przez świadka M. B. ręki w momencie zrównania się auta oskarżonego z zaparkowanym, prostopadle do osi jezdni radiowozem; (...). z oględzin nagrania z rejestratora wynika brak jakiejkolwiek reakcji mimicznej oskarżonego P. S. w chwili dokonania pomiaru, - co doprowadziło do błędu w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia w taki sposób, że ustalono, że oskarżony P. S. podjął próbę hamowania na skutek rzekomo dawanych sygnałów ręką przez świadka M. B.; b. ustalenie, że oskarżony P. S. widział i słyszał odpowiednio sygnały błyskowe i dźwiękowe podawane przez funkcjonariuszy w sytuacji, w której: i. ustalone przez Sąd I instancji poruszanie się przez oskarżonego z prędkością około 120 km/h powodowało, że oskarżony w każdej sekundzie pokonywał około 33 metry; ii. w momencie ustawienia się wzdłuż osi jezdni przez funkcjonariuszy, zgodnie z uznanymi w pełni za wiarygodne zeznaniami świadków B. i K., oskarżony był około 300 metrów od radiowozu, a więc minęło około 10 sekund od rzekomego podania przez świadka B. sygnału ręką do zatrzymania się; (...). z ogólnodostępnych danych, co stanowi w ocenie obrońcy notorium, wynika, że od miejsca kontroli do początku zakrętu, za którym - zgodnie z zeznaniami świadków B. i K. - zniknął z pola widzenia funkcjonariuszy oskarżony, jest około 500 metrów, gdzie oskarżony poruszający się z prędkością około 120 km/h od miejsca kontroli dotarł po około 15 - 17 sekundach od chwili zrównania się z pojazdem zaparkowanym przez funkcjonariuszy w chwili kontroli prędkości; iv. oskarżony pomiędzy ustawieniem się w osi jezdni przez radiowóz, a rozpoczęciem wjazdu w zakręt, tj. na przestrzeni około 5-7 sekund, będąc w 10. sekundzie od próby zatrzymania do kontroli około 300 metrów w od rozpędzającego się radiowozu oraz będąc w zamkniętym aucie, nie mógł fizycznie usłyszeć dźwięku radiowozu oraz nie mógł fizycznie rozpoznać jakiegokolwiek polecenia nakazującego zatrzymanie w rozumieniu art. 178b kk nawet gdyby ten (co nie miałoby obiektywnego uzasadnienia z uwagi na odległość obu pojazdów), byłby podawany przez funkcjonariuszy obecnych w radiowozie; v. oskarżony poruszał się ze stałą prędkością około 120 km/h (33 m/s), zaś radiowóz po około 10. sekundzie od kontroli rozpoczynał dopiero rozpędzanie, a zatem pojazd oskarżonego oddalał się od radiowozu będącego w osi jezdni, po czym po 5-7 sekundach zniknął za zakrętem, co uniemożliwiało fizycznie oskarżonemu znajdującemu się aucie usłyszenie jakiegokolwiek dźwięku sygnałów radiowozu nawet gdyby były one podawane; - co doprowadziło do błędu w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzekania w zakresie tego, że oskarżony „widział sygnały świetlne i dźwiękowe podawane przez funkcjonariuszy z jadącego radiowozu podczas pościgu za oskarżonym, podjętego niezwłocznie". ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Poddając zaskarżony wyrok kontroli instancyjnej, Sąd Okręgowy nie stwierdził obrazy przepisu art. 7 kpk, która polegałaby na bezzasadnym obdarzeniu wiarą zeznań świadka M. B. w części obejmującej przeprowadzenie kontroli drogowej, tj. co do miejsca prowadzenia kontroli, sposobu jej przeprowadzenia oraz położenia funkcjonariusza Policji, jak również ustalenie, że oskarżony widział i słyszał sygnały błyskowe i dźwiękowe kierowane do niego przez funkcjonariuszy. Wniesiona przez obrońcę apelacja ograniczała się do prostego zaprzeczenia zeznaniom świadków - funkcjonariuszy Policji, z jednoczesnym bezkrytycznym obdarzeniem wiarą wyjaśnień oskarżonego, który zaprzeczał swojemu sprawstwu. Warto zwrócić uwagę na dwie kluczowe okoliczności: we wniesionej apelacji obrońca nie kwestionował tego, że po pierwsze - na zdjęciu wykonanym przez policjantów z k. 11 akt sprawy rzeczywiście jest jego mocodawca, po drugie zaś - że oskarżony P. S. w dniu 28 maja 2020 r. w miejscowości P. przekroczył o ponad 70 km/h dozwoloną prędkość w terenie zabudowanym (50 km/h), poruszając się z prędkością 121 km/h. W ocenie Sądu Okręgowego, powyższe okoliczności powinny stanowić punkt wyjścia przy rozważaniu podnoszonych przez obrońcę argumentów, który obronę oskarżonego uzasadnia poruszaniem się P. S. ze znaczną prędkością ok. 121 km/h, tj. w istocie usprawiedliwia działanie oskarżonego łamaniem przez niego przepisów drogowych i popełnieniem wykroczenia z art. 92 kw. Pamiętać należy, że znamiona występku opisanego w art. 178b kk można zrealizować jedynie umyślnie, tak z zamiarem bezpośrednim, jak i wynikowym (G. Bogdan [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2017, art. 178(b), LEX). Z tego też względu, argumentacja obrońcy dotycząca zamiaru oskarżonego i braku możliwości dostrzeżenia przez P. S. sygnałów świetlnych i dźwiękowych kierowanych do niego przez funkcjonariuszy Policji nie mogła doprowadzić do uniewinnienia oskarżonego zgodnie z wnioskiem sformułowanym w następstwie podniesionych w apelacji zarzutów. W konsekwencji, o naruszeniu zasad logiki, doświadczenia życiowego i praw fizyki, a także wykładni normy z art. 178b kk, co zarzuca skarżący, w ogóle nie mogło być mowy. Tego rodzaju argumenty, przy linii obrony dotyczącej czynu z art. 178b kk przy okolicznościach ujawnionych w sprawie, których nie kwestionowała obrona, m.in. tego, że oskarżony przejechał obok policjantów z w/w prędkością nie zatrzymując się do kontroli i kontynuował jazdę mimo podjętego za nim pościgu przy wykorzystaniu sygnałów świetlnych i dźwiękowych, nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu. Jak wskazał obrońca, kierowca ściganego pojazdu musi wiedzieć, że jest ścigany – aczkolwiek w ocenie Sądu Okręgowego, świadomość oskarżonego co do tej okoliczności została przez Sąd Rejonowy wyprowadzona prawidłowo ze zgromadzonych dowodów, w tym z zeznań M. B. i E. K., którzy zeznali, iż widząc radiowóz policyjny oskarżony początkowo zwolnił, później zaś przyspieszył. Przyjąć zatem należało, iż był to moment podjęcia przez niego decyzji o niezatrzymaniu się. Przekonujący, logiczny i przez to zgodny z przepisem art. 7 kpk, był tok rozumowania Sądu Rejonowego z rubryki 2.2 tabelarycznego uzasadnienia, gdzie Sąd meriti wskazuje, iż „Wszak oskarżony, będąc kierowcą samochodu V. (...) niewątpliwie obserwował drogę przed pojazdem i musiał widzieć policjanta dającego mu ręką sygnał do zatrzymania pojazdu, a następnie – uciekając, musiał kontrolować, czy podjęta przez niego próba ucieczki ma szansę być skuteczną.” (k. 108). Wniosek - o zmianę orzeczenia w całości i uniewinnienie oskarżonego P. S. od zarzucanego i przypisanego mu czynu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Lp. Zarzut 2. Błąd w ustaleniach stanu faktycznego, przyjętych za podstawę orzekania polegający na ustaleniu, że po stronie oskarżonego istniał zamiar niezastosowania się do stanowiących polecenie zatrzymania w rozumieniu art. 178b kk sygnałów świetlnych i dźwiękowych funkcjonariuszy (oskarżony „(...) niewątpliwie obserwował w lusterku wstecznym dalszy rozwój wypadków i sygnały podawane z jadącego radiowozu były przez niego odbierane. Pomimo tego nie zatrzymał się i kontynuował jazdę (...)."), w sytuacji, w której Sąd I instancji pominął obiektywne okoliczności i zasady doświadczenia życiowego, takie jak prędkość oddalania się oskarżonego, odległość między autami, fizyczną niemożliwość usłyszenia podawanego dźwięku z odległości około 350-400 metrów oraz dowolne uznanie, że oskarżony obserwował rozwój wypadków, co nie pozwala na przyjęcie, że oskarżony zarówno widział sygnały świetlne, jak i słyszał sygnały dźwiękowe podawane rzekomo przez funkcjonariuszy z radiowozu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Kwestionowane przez obrońcę ustalenia Sąd Rejonowy poczynił na podstawie prawidłowo ocenionych zeznań funkcjonariuszy Policji M. B. i E. K.. Zamiar oskarżonego, jako kategoria ustaleń faktycznych został przez Sąd Rejonowy wyprowadzony bezbłędnie ze wszelkich jego działań i zaniechań, które wprost wynikały z zeznań w/w osób. Sąd Okręgowy nie stwierdził również dowolności pierwszoinstancyjnych ustaleń w kwestii tego, że oskarżony P. S. widział kierowane do niego sygnały świetlne i dźwiękowe. Wyjaśniania dotyczące tej kwestii oskarżony złożył dopiero bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonego wyroku (k. 101v). Zostały one ocenione przez Sąd Rejonowy zgodnie z art. 7 kpk. Jak już wskazano, kontrdowodem w tym względzie w stosunku do wyjaśnień oskarżonego były zeznania funkcjonariuszy Policji E. K. i M. B., ocenione w sposób logiczny, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności tej sprawy. Wniosek - o zmianę orzeczenia w całości i uniewinnienie oskarżonego P. S. od zarzucanego i przypisanego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Lp. Zarzut 3. Naruszenie art. 193 § 1 kpk, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresie antropologii lub akustyki w celu ustalenia, czy oskarżony P. S. w okolicznościach sprawy (rozpoczęcie podawania sygnału dźwiękowego w kierunku jazdy oskarżonego po około 10 sekundach, odległość oskarżonego około 300 metrów w tym momencie oraz oddalanie się przez kolejne 5-7 sekund przez oskarżonego zamkniętego w aucie), mógł usłyszeć (fizycznie) rzekomo podawany przez funkcjonariuszy dźwięk oraz czy mógł dostrzec i uznać podawany rzekomo dźwięk błyskowy jako skierowany do niego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd I instancji pominął w swoich rozważaniach podstawowe prawa fizyczne, w tym te związane z prędkością, przyspieszeniem i rozchodzeniem się dźwięku w przestrzeni jako fali, co należy rozumieć jako brak wiedzy o takich podstawowych zjawiskach, których wyjaśnienie wymagało powołania biegłego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zgodnie z art. 193 § 1 kpk, jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych, zasięga się opinii biegłego albo biegłych. Rzecz w tym, iż opinia taka jest zbędna, gdy stwierdzenie owych „istotnych” okoliczności kumulatywnie, tak jak w niniejszej sprawie, w ogóle nie wymaga wiadomości specjalnych, gdyż można je wyprowadzić z dowodów ocenionych zgodnie z art. 7 kpk. W ocenie Sądu Okręgowego, nie wymaga wiadomości specjalnych ocena procesów myślowych i świadomości oskarżonego, który w reakcji na sygnał ręką uprawnionego funkcjonariusza do zatrzymania się najpierw zwalnia, a następnie przyspiesza i nie reaguje na podjęty za nim pościg, podczas którego wysyłano sygnały świetlne i dźwiękowe do zatrzymania się. Proste zaprzeczenie co do możliwości dostrzeżenia tychże sygnałów przy zwiększanej sukcesywnie prędkości prowadzonego pojazdu, nie mogło stanowić przeciwwagi dla obciążających oskarżonego zeznań funkcjonariuszy Policji – M. B. i E. K.. Charakterystycznym pozostawało, iż sam skarżący zarzucał Sądowi Rejonowemu procedującemu w tej sprawie „brak wiedzy o podstawowych zjawiskach”, a zatem stwierdzenia wymagało, iż również w jego przekonaniu ustalenie okoliczności, których próbował dowieść, wcale nie wymagało wiadomości specjalnych, lecz należało do tych możliwych do ustalenia i mieszczących się w wiedzy i rozeznaniu przeciętnego, racjonalnie myślącego obserwatora. W takiej sytuacji zarzut obrazy art. 193 § 1 kpk, dotyczący ewentualnych braków pierwszoinstancyjnego postępowania dowodowego nie mógł być uznany za słuszny, a jego wyprowadzenie przy powołanej przez skarżącego argumentacji stanowiło działanie wewnętrznie sprzeczne. Wniosek - o zmianę orzeczenia w całości i uniewinnienie oskarżonego P. S. od zarzucanego i przypisanego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Lp. Zarzut 4. Naruszenie art. 410 kpk, poprzez przyjęcie za podstawę orzekania okoliczności nieujawnionej w toku postępowania, tj. okoliczności tego rodzaju, że pomiędzy samochodem oskarżonego, a radiowozem nie znajdował się jakikolwiek inny pojazd, co mogło mieć miejsce z uwagi na upływ około 10 sekund od chwili zakończenia kontroli prędkości do chwili wyjazdu radiowozu z miejsca postoju i ustawienia się w osi jezdni, na co wskazują uznane za w pełni wiarygodne zeznania świadków B. i K., co z kolei doprowadziło do błędu w ustaleniach stanu faktycznego polegającego na przyjęciu, że oskarżony P. S. mógł widzieć sygnały świetlne rzekomo mu podawane, skoro z żadnego dowodu nie wynika, że mogło to następować bezpośrednio na linii radiowóz - pojazd oskarżonego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W ramach tego zarzutu obrońca stworzył jedynie niepopartą żadnym dowodem hipotezę, mnożąc wątpliwości, których nie miał ani Sąd I, ani II instancji. Ich rozstrzygnięcie było możliwe przy pomocy analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego. Zauważenia wymaga, iż nawet gdyby auto oskarżonego i radiowóz policyjny w tracie podjętego za oskarżonym pościgu rozdzielały inne pojazdy, nie podważało to skutecznie pierwszoinstancyjnych ustaleń, kluczowych dla przyjęcia sprawstwa oskarżonego, tj. świadomości konieczności zatrzymania się do kontroli, celowym zwiększeniu prędkości i kontynuowaniu przez oskarżonego jazdy z prędkością ponad 100 km/h w terenie zabudowanym, celem zgubienia pościgu radiowozu policyjnego wysyłającego do oskarżonego sygnały świetlne i dźwiękowe. Skoro oskarżony zgubił podjęty za nim pościg logicznym pozostawało także, że funkcjonariusze finalnie stracili oskarżonego z zasięgu swojego wzroku i linię radiowóz – pojazd oskarżonego przedzieliły inne pojazdu, aczkolwiek ustalenie sprawstwa przy przestępstwie z art. 178b kk nie wymaga, aby linia pojazdów ściganego i ścigającego była bezpośrednia i aby nie rozdzielały jej inne pojazdy. Nie wymaga również, aby wysyłanie sygnałów świetlnych i dźwiękowych do sprawcy tego przestępstwa trwało określony czas. Wymóg, aby podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej oznacza konieczność objęcia uwagą Sądu I instancji ferującego wyrok wszystkich okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy wydając wyrok w sprawie P. S. sprostał normie art. 410 kpk. Wniosek - o zmianę orzeczenia w całości i uniewinnienie oskarżonego P. S. od zarzucanego i przypisanego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Lp. Zarzut 5. Obraza art. 178b kk , poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie, a polegającą na przyjęciu, że dla popełnienia przestępstwa tam stypizowanego wystarczającym jest ustalenie, że uprawniony podmiot podawał z radiowozu znaki świetlne i dźwiękowe w sytuacji, w której prawidłowa wykładnia tejże normy prowadzi do uznania, że koniecznym jest po pierwsze ustalenie, że takie sygnały mogły fizycznie dojść do popełniającego czyn (jako zjawiska fizyczne w postaci fali świetlnej i dźwiękowej), po drugie mogły być uznane za skierowane do niego, co doprowadziło do przypisania oskarżonemu czynu, za który został skazany. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Obraza prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu lub niezastosowaniu w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. W przedmiotowej sprawie przy ocenie tego zarzutu obrońcy należało mieć na względzie przede wszystkim to, że z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku bezpośrednio wynika, że Sąd Rejonowy ferując zaskarżony wyrok ustalił, że oskarżony widział i słyszał kierowane do niego sygnały, a ponadto, że były one skierowane bezpośrednio do niego. W takiej sytuacji subsumpcja poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych pod konkretną normę prawa materialnego została przeprowadzona bezbłędnie, zgodnie z wykładnią przepisu art. 178b kk, postulowaną przez obrońcę. Wywodzenie zarzutu wtórnego obrazy przepisu prawa materialnego z kwestionowanych uprzednio w tym samym środku odwoławczym ustaleń faktycznych, prowadziło do wnioskowania o pominięciu przez skarżącego, podmiot profesjonalny, całego stabilnego od lat orzecznictwa Sądu Najwyższego i sądów powszechnych dotyczącego istoty i wzajemnych relacji względnych przesłanek odwoławczych z art. 438 pkt 1 (obecnie 1a) kpk i art. 438 pkt 3 kpk. Uzupełniająco dodać jedynie można, iż w kontekście wypełnienia znamion przestępstwa z art. 178b kk, Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że wystarczające ze strony funkcjonariuszy jest chociażby naprzemienne wysyłanie sygnału akustycznego i świetlnego. Wniosek - o zmianę orzeczenia w całości i uniewinnienie oskarżonego P. S. od zarzucanego i przypisanego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. --------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk oraz art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), zasądzono od oskarżonego P. S. kwotę 270 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana