II K 1248/20 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 686/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 listopada 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Sędziowie: SO Paweł Mądry (spr.) SO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Małgorzaty Jaszczuk po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy D. Z. (1) oskarżonego z art. 160 §2 k.k. w zb. z art. 155 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 czerwca 2025 r. sygn. akt II K 487/24 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniża do 5 (pięć) lat wymiar środka karnego orzeczonego w pkt II wyroku; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 686/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 487/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ------------------------ -------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ------------------------ -------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------- ---------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ---------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut z apelacji obrońcy 1. I. zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie m.in. 9 § 2 kk, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na przypisaniu oskarżonemu winy nieumyślnej w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy, oceniany zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie dawał podstaw do obiektywnego stwierdzenia, że oskarżony, jako doświadczony ratownik medyczny, mógł i powinien był przewidzieć wystąpienie tak gwałtownego i tragicznego w skutkach pogorszenia stanu zdrowia pacjenta, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego skazania, podczas gdy oskarżony powinien zostać uniewinniony od zarzucanego mu czynu; II. zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: 1. m.in. art. 7 kpk w zw. z m.in. art. 410 kpk, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowolnej, opartej na wybiórczo potraktowanym materiale dowodowym, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych. Naruszenie to polegało w szczególności na: - bezkrytycznym i całkowitym oparciu ustaleń faktycznych na opinii biegłych, przy jednoczesnym zignorowaniu fundamentalnych sprzeczności pomiędzy wnioskami tej opinii a zeznaniami naocznego świadka zdarzenia – B. T. (1). Sąd pominął kategoryczne stwierdzenie świadka, że w domu „ leków żadnych nie było”, co podważa kluczowe dla opinii założenie, iż to oskarżony był dysponentem i podał pokrzywdzonemu wszystkie wykryte w jego organizmie substancje. - błędnej interpretacji zeznań B. T. (1), w których Sąd dopatrzył się rzekomego zaprzeczenia wersji oskarżonego, podczas gdy świadek na kluczowe pytanie o leki pozostawione po poprzednich detoksykacjach odpowiedziała „ nie pamiętam”, co nie jest zaprzeczeniem, a jedynie wyrazem naturalnej w tych okolicznościach niepamięci. Sąd dokonał niedopuszczalnej nadinterpretacji tego dowodu na niekorzyść oskarżonego. - odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w sposób apodyktyczny, bez pogłębionej analizy ich spójności z historią choroby pokrzywdzonego, który jako osoba wieloletnio i głęboko uzależniona, wielokrotnie przechodząca detoksykacje, z wysokim prawdopodobieństwem mogła dysponować własnymi lekami uspokajającymi, 2. m.in. art. 5 § 2 kpk (zasada in dubio pro reo), poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Wątpliwości te, wynikające wprost z opisanej wyżej sprzeczności między opinią biegłych a zeznaniami kluczowego świadka, powinny były doprowadzić do przyjęcia wersji korzystniejszej dla oskarżonego, tj. że nie podał on leków z grupy benzodiazepin, 3. m.in. art. 424 § 1 pkt 1 kpk, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób wadliwy, który nie wyjaśnia w sposób logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego, na jakiej podstawie Sąd dokonał tak kategorycznych ustaleń faktycznych, pomijając przy tym istotne dowody i okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego. III. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który był bezpośrednią konsekwencją powyższych uchybień procesowych i miał wpływ na treść wyroku, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że: - oskarżony podał pokrzywdzonemu wszystkie cztery wymienione w zarzucie leki, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwala na takie jednoznaczne ustalenie, - działanie oskarżonego nosiło znamiona rażącego naruszenia zasad ostrożności, podczas gdy Sąd pominął jego wieloletnie doświadczenie zawodowe, nienaganną opinię oraz fakt, że podjął on natychmiastową akcję reanimacyjną. IV. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary i środka karnego, polegającej na wymierzeniu kary bezwzględnego pozbawienia wolności oraz długoterminowego zakazu wykonywania zawodu osobie niekaranej, o nienagannej opinii, w sytuacji, gdy czyn miał charakter nieumyślny, a Sąd całkowicie pominął szereg okoliczności łagodzących, a ponadto wewnętrzną sprzeczność rozstrzygnięcia o karze i środkach o charakterze finansowym. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - analiza akt sprawy, w świetle środka odwoławczego wniesionego przez obrońcę oskarżonego, nie dała podstaw do uznania podniesionych w nim zarzutów za trafne. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd meriti nie dopuścił się uchybień, na jakie wskazuje skarżąca, bowiem Sąd procedował właściwie, trafnie oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie poczynił prawidłowe ustalenia, które doprowadziły do bezspornego uznania, że oskarżony swym zachowaniem dopuścił się czynu kwalifikowanego z m.in. 160 § 2 kk w zb. z art. 155 kk. - podnosząc zarzut naruszenia art. 9 § 2 kk, obrońca starała się wykazać, że oskarżony jako doświadczony ratownik medyczny z wieloletnim doświadczeniem nie mógł, bądź nawet nie powinien był przewidzieć wystąpienia zaburzeń oddychania i krążenia w konsekwencji podania w krótkim czasie dwóch różnych leków należących do grupy benzodiazepin o depresyjnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy. W konsekwencji, zdaniem obrońcy, oskarżony powinien zostać uniewinniony od zarzucanego mu czynu wobec niemożności przypisania mu winy nieumyślnej. Argumentacja zawarta w apelacji na poparcie tego zarzutu jest nielogiczna i wewnętrznie sprzeczna. Jak wynika z materiału dowodowego, w dniu zdarzenia pokrzywdzony czuł się dobrze, nie skarżył się na dolegliwości bólowe, natomiast spożywał on alkohol w ilości około 0,5 litra wódki, zgodnie z relacją świadka B. T. (2), i chciał przerwać ciąg alkoholowy, w którym znajdował się od kilku tygodni. W tym celu, oskarżony udał się do domu pokrzywdzonego. Po zebraniu niezbyt obszernego wywiadu, w krótkim czasie (niespełna godziny), oskarżony założył J. T. wkucie i zaczął podawać płyny oraz witaminę C, witaminę D, magnez, relanium 10 mg dożylnie oraz 10 mg domięśniowo, a także dormicum 1 tabletkę i klemastynę (lek przeciwhistaminowy, antyalergiczny). Podaż ww. leków przez oskarżonego wynika nie tylko z kartki przez niego sporządzonej, lecz także z zeznań naocznego świadka B. T. (1) oraz zeznań świadków – ratowników medycznych wezwanych na miejsce zdarzenia, którzy zebrali od oskarżonego oświadczenie co do podanych przez niego leków pokrzywdzonemu. Jak wynika z opinii biegłych, zarówno relanium jak i dormicum są lekami z grupy benzodiazepin, które mają działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy. Jednoczesne ich podanie oraz dołączenie innych leków wywołujących depresję ośrodkowego układu nerwowego (np. klemastyna) z dużym prawdopodobieństwem prowadzi do wzmożonego efektu sedacyjnego i depresji oddechowej, która wystąpiła u pokrzywdzonego niedługo po podaży przez oskarżonego leków i była przyczyną nagłego zatrzymania krążenia i śmierci pokrzywdzonego. - niewątpliwie, postępowanie medyczne oskarżonego nie było zgodne z zasadami wiedzy i praktyki medycznej, co wprost wynika z opinii biegłych, w której specjaliści z zakresu medycyny sądowej, medycyny ratunkowej i toksykologii klinicznej, kompleksowo przeanalizowali czynności podjęte przez oskarżonego i stwierdzili, że postępowanie to było nieprawidłowe i nieadekwatne do stanu zdrowia pokrzywdzonego. D. Z. (1) w krótkim czasie podał pokrzywdzonemu bez wskazań medycznych dwa silnie działające leki z grupy benzodiazepin oraz klemastyne, nieustalając wcześniej stanu nietrzeźwości J. T., lecz wiedząc, że tego dnia spożywał on alkohol, a w ciągu alkoholowym był już trzeci tydzień. Niemalże jednoczesna podaż siarczanu magnezu oraz kilku leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy znacząco zwiększała ryzyko depresji oddechowej, którą oskarżony jako ratownik medyczny z wieloletnim doświadczeniem powinien był przewidzieć. - wobec powyższych rozważań, Sąd Okręgowy nie podziela zarzutu naruszenia art. 9 § 2 kk. Sąd Rejonowy słusznie zważył, że oskarżony popełnił przypisany mu czyn zabroniony nieumyślnie, na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu mógł przewidzieć. Jak wynika z akt sprawy, D. Z. (2) przed zdarzeniem wykonywał zawód ratownika medycznego, do którego kwalifikacje zdobył w 2016 roku. Jako absolwent studiów oraz wieloletni pracownik Zespołu (...) oraz oddziałów SOR oskarżony znał podstawowe zasady farmakoterapii, poszczególne grupy produktów leczniczych, główne mechanizmy ich działania w organizmie i działania niepożądane a także pochodzenie, rodzaje i drogi podawania produktów leczniczych, mechanizm i efekty ich działania oraz procesy jakim podlegają produkty lecznicze w organizmie, a nawet ich interakcje wzajemne oraz z alkoholem. Wobec powyższego, niezasadne są twierdzenia obrońcy, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do obiektywnego stwierdzenia, że oskarżony jako doświadczony ratownik medyczny, mógł i powinien był przewidzieć wystąpienie tak gwałtownego i tragicznego w skutkach pogorszenia stanu zdrowia pacjenta. - niezasadne są także zarzuty kwestionujące ocenę opinii biegłych oraz zeznań świadka B. T. (1). Jak wynika z depozycji świadka, matka pokrzywdzonego była cały czas obecna podczas podaży leków przez oskarżonego, nie wychodziła ona z pomieszczenia i była w stanie kategorycznie stwierdzić, że pokrzywdzony tego dnia, ani przed przyjazdem D. Z. (1), ani w trakcie jego pobytu, nie przyjmował leków innych, niż podawane przez oskarżonego. Argumentacja obrony dąży do wykazania, że pokrzywdzony sam we własnym zakresie, lecz w obecności oskarżonego, przyjął lek uspokajający i to właśnie ten lek spowodował rekcję organizmu J. T., którą D. Z. (1) nie przewidywał i nie mógł przewidzieć. Niemniej jednak, ta wersja wydarzeń nie została potwierdzona jakimkolwiek materiałem dowodowym i jak słusznie ocenił Sąd Rejonowy, stanowi jedynie linie obrony oskarżonego. W tym miejscu należy również wskazać, że jak wynika z opinii biegłych, w przedmiotowej sprawie, to nie dawki benzodiazepin wpłynęły negatywnie na stan zdrowia pokrzywdzonego, lecz interakcja benzodiazepin, klemastyny oraz siarczanu magnezu z alkoholem etylowym powodująca depresyjne działanie na ośrodkowy układ nerwowy u osoby z zaawansowanym stłuszczeniem wątroby. Ponadto oskarżony, działając w warunkach domowych, bez wyposażenia jakim dysponuje standardowy 2 lub 3-osobowy zespół ratownictwa medycznego nie mógł samodzielnie i skutecznie odwrócić wywołanego przez siebie skutku dla zdrowia pokrzywdzonego. Pomimo tej świadomości oraz wiedząc, że pokrzywdzony tego dnia spożywał alkohol i znajduje się w 3 tygodniowym ciągu alkoholowym, oskarżony zdecydował się na podaż produktów leczniczych znając efekty ich działania oraz ich interakcje z alkoholem. - analiza akt sprawy oraz treści pierwszoinstancyjnego uzasadnienia prowadzi do wniosku, iż Sąd meriti dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, w tym wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadka B. T. (1) i opinii biegłych zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 7 i art. 410 kpk. Argumentacja obrony nie zdołała podważyć zasadności ocen dokonanych przez Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie. Podniesiony przez skarżącą zarzut obrazy m.in. art. 7 kpk nie ma swego odbicia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ocena dowodów przeprowadzona w sposób na jaki wskazuje skarżąca, byłaby sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Tezy zawarte w środku odwoławczym nie zostały wiarygodnie uargumentowane i nie zasłużyły na ich uwzględnienie, bowiem mają one jedynie za zadanie wykreować i poprzeć przyjętą przez oskarżonego linię obrony. - odnosząc się do zarzutu z pkt II.2 apelacji należy wskazać, że dla zasadności zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk nie wystarczy zaprezentowanie przez skarżącego własnych wątpliwości co do stanu dowodów, ale wykazanie, że orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. W postępowaniu karnym rzeczą naturalną jest występowanie dowodów wskazujących na sprzeczne wersje wydarzeń, lecz to właśnie obowiązkiem sądu jest dokonanie rzetelnej oceny materiału dowodowego i wyeliminowanie mogących się prima facie pojawić wątpliwości. Dopiero, jeśli nie można ich rozwiać, zastosowanie znajdzie art. 5 § 2 kpk. Należy przy tym podkreślić, że przepis ten dotyczy wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Podkreślenia wymaga, że w przedmiotowej sprawie, zarówno Sąd meriti jak i Sąd odwoławczy badający sprawę nie powziął jakichkolwiek wątpliwości co do treści opinii biegłych ani co do treści zeznań świadka B. T. (1). - niezasadny był również zarzut naruszenia art. 424 § 1 pkt 1 kpk. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti w tabelarycznym uzasadnieniu wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Sposób redakcji uzasadnienia, wbrew twierdzeniom skarżącego, umożliwił Sądowi odwoławczemu dokonanie kontroli instancyjnej. - odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych należy wskazać, że zarzut ten jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Argumentacja zarzutów zawierająca się w uzasadnieniu wniesionej apelacji nie była wystarczającą podstawą do uznania ich za zasadne, w świetle prawidłowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego orzeczenia. - w doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż jeśli Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt II Aka 171/15). Nadto, zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 roku w sprawie o sygnaturze akt II KR 114/74). Stanowiska przedstawione w powyższych judykatach w pełni zaaprobował także Sąd Okręgowy w Siedlcach, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. - po dokonaniu analizy akt sprawy związanej z rozpoznaniem wniesionego środka odwoławczego Sąd Okręgowy uznał, iż wymierzona w pierwszoinstancyjnym wyroku kara nie cechuje się rażącą niewspółmiernością. Sąd meriti ustalając wymiar kary wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające jak i łagodzące, w tym dotychczasową niekaralność. Tych samych okoliczności nie wzięto pod uwagę przy wymiarze orzeczonego środka karnego. W aktach sprawy znajdują się listy rekomendacyjne, z których wynika, iż oskarżony w swojej pracy wyróżniał się m.in. wybitną starannością, dokładnością i rzetelnością. Jako osoba, D. Z. (1) jest zaangażowany, posiada wysoko rozwinięte poczucie empatii i świetnie współpracował z innymi członkami zespołu (k. 627-629). Ponadto w czasie wykonywania zawodu, nie odnotowano jakichkolwiek skarg na działanie oskarżonego. Wobec tego, w ocenie Sądu, środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu ratownika medycznego oraz nakaz powstrzymywania się od prowadzenia działalności związanej z udzielaniem świadczeń zdrowotnych na okres 5 lat jest wystarczające do osiągnięcia celu tego środka karnego. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego D. Z. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wolny od uchybień; ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków, - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary o charakterze wolnościowym oraz o znaczące złagodzenie orzeczonego środka karnego. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zasadność zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonego środka karnego była podstawą do zmiany zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonego w tej części. Bezzasadność pozostałych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków ich dotyczących. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 487/24 w zakresie niewymienionym w części 5.2 tabelarycznego uzasadnienia Zwięźle o powodach utrzymania w mocy wyrok w tej części jako słuszny i odpowiadający prawu utrzymano w mocy 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniżył do 5 lat wymiar środka karnego orzeczonego w pkt II wyroku Zwięźle o powodach zmiany zasadność zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonego środka karnego była podstawą do zmiany zaskarżonego wyroku. Szerzej o powodach zmiany w rubryce 3.1 tabelarycznego uzasadnienia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ---------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 627 w zw. art. 634 kpk w zw. z art. 2 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (300 złotych opłaty od kary i 20 złotych tytułem ryczałtu za doręczanie pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt IV Ka 245/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2024 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący sędzia Sądu Okręgowego Mirosław Kędzierski Protokolant stażysta Damian Biesiekierski przy udziale ---------------------------------------- po rozpoznaniu dnia 11 października 2024 r. sprawy J. K. (1) , s. Z. i B., ur. (...) w B. oskarzonego z art 212 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżycieli prywatnych A. L. (1) oraz A. L. (2) od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 19 grudnia 2023 r. sygn. akt XI K 678/21 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; 2. wymierza oskarżycielom prywatnym A. L. (1) oraz A. L. (2) po 60,00 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty za II instancję oraz obciąża ich po połowie kosztami postępowania odwoławczego. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 245 /24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 19.12. 2023 r., sygn. XI K 678/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☒ oskarżyciele prywatni ☐ obrońcy ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu - nieprawomocny wyrok wraz z uzasadnieniem w sprawie I C 156/24 z powództwa A. L. (2), A. L. (1) p-ko Stowarzyszeniu (...) z siedzibą w B. o zapłatę od którego wniesiono apelację do Sądu Okręgowego w Bydgoszczy (k.561-568), - nakaz zapłaty z dnia 17 lipca 2024 r. z powództwa A. L. (2), A. L. (1) przeciwko Stowarzyszeniu (...) z siedzibą w B. o zapłatę w sprawie o sygn. XIV Nc 1343/24 (k.571), - informacja kierownika sekretariatu XIV Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w Bydgoszczy w sprawie o sygn. XIV Nc 1343/24, z której wynika, że wydany nakaz zapłaty z dnia 17 lipca 2024 r. jest nieprawomocny (k.569-570), - informacja udzielona przez Sąd Rejonowy w Bydgoszczy I Wydział Cywilny, z której wynika, że sprawa I C 983/22 oczekuje na wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym, a orientacyjny czas oczekiwania wynosi 1 miesiąc.( k.576). dokumenty urzędowe, brak jest podstaw do ich kwestionowania pomiędzy stronami toczy się wiele sporów cywilnoprawnych dotyczących wzajemnych rozliczeń związanych z nieruchomością położoną w B. przy ul. (...); zapadło już wiele orzeczeń, kolejne postępowania są w toku; strony mają rozbieżne stanowiska w poszczególnych sprawach, 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1-5. Oskarżyciele prywatni zaskarżonemu wyrokowi zarzucili: 1. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. obrazę przepisów procesowych tj. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i nieprawidłową, sprzeczną z zasadami doświadczenia-życiowego, wiedzy i logiki ocenę dowodów, a w konsekwencji przyjęcie, że treść maila oskarżonego J. K. z 10.06.2021r. nie poniżyła A. i A. L. (2) oraz nie naraziła ich na utratę zaufania z racji rodzaju prowadzonej działalności w zakresie wynajmu nieruchomości, publicystycznej czy edukacyjnej, wykonywanego zawodu radcy prawnego oraz zajmowanych stanowisk w organach spółek, pracy i sądzie arbitrażowym i tym samym czyn ten nie wyczerpał znamion z art. 212 § 1 k.p.k., co miało wpływ na treść wyroku. 2. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k obrazę przepisów procesowych tj. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i nieprawidłową ocenę dowodów co doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że: a) oskarżony J. K. wyraził jedynie swoje stanowisko i wytoczył powództwo cywilne przeciwko oskarżycielom prywatnym, podczas gdy treść e-maila z 10.06.2021r. zawiera treści jednoznacznie zniesławiające i daleko wykracza poza zawarcie stanowiska/opinii, jak i nie była on w jakikolwiek sposób powiązana z wytoczeniem powództwa cywilnego p-ko oskarżycielom prywatnym; b) wyjaśnienia oskarżonego J. K. są wiarygodne i brak dowodów na podważenie ich wiarygodności, co stoi w rażącej opozycji do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdzającego składanie przez oskarżonego nieprawdziwych oświadczeń i twierdzeń, a wiarygodność oskarżonego powinna być oceniana także w świetle prawomocnego uznania w sprawie IIIK 20/21, że wobec jednego z oskarżycieli J. K. dopuścił się czynu zniesławienia, przy czym warunkowo postępowanie umorzono, uznając że ten środek spełni swą prewencyjną funkcję; c) zeznania A. i A. L. (1) są niewiarygodne w części, w jakiej wskazywali, że treść wiadomości e-mail z 10.06. (...). poniżyła ich w opinii najemców, wykonawców i mocodawców, jak i nie naraziła ich na utratę zaufania z racji wykonywanego zawodu i zajmowanych stanowisk, co jest sprzeczne z jednoznacznie negatywną i pomawiającą treścią e- maile z 10.06.2021r., zebranymi w sprawie materiałami dowodowymi, jak i zasadami doświadczenia życiowego i logiki, przy koniecznym uwzględnieniu okoliczności wykonywania przez nich zawodu zaufania publicznego i rodzaju prowadzonej działalności wymagającej szczególnego zaufania i szacunku; d) treść e-maila oskarżonego z 10.06.2021 nie naraziła na szwank dobrego imienia A. L. (2) i A. L. (1) i nie miała wpływu na odbiór ich osób przez najemców i potencjalnych najemców, klientów i In., co jest sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i zasadami doświadczenia życiowego oraz logiki, zwłaszcza że oskarżony wystąpił jako prawnik (używając skrótu dr przy podpisie) i posłużył się zwrotami charakterystycznymi dla prawa karnego („uchylanie się"), które w powszechnej opinii są odbierane bardzo negatywnie, co jest szczególnie dotkliwe wobec oskarżycieli, także prawników; f) oskarżony J. K. był przekonany o prawdziwości zarzutów przedstawionych w e-mailu z 10.06.202Ir., co jest rażąco sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym oświadczeniami pisemnymi samego oskarżonego (pozew z 2.8.23 - w aktach), logicznymi i rzeczowymi zeznaniami oskarżycieli, a odmienne zeznania oskarżonego w tej kwestii zostały bezzasadnie uznane za wiarygodne; g) zniesławiające treści e-maila oskarżonego z 10.06.2021 stanowią jedynie wyrażenie stanowiska oskarżonego, który chciał skorzystać z przysługującego mu prawa wyrażenia opinii w kwestii zachowania małżonków L., co stoi w rażącej opozycji do treści samego e-maila i postawy oskarżonego, prezentowanej także podczas całego postępowania sądowego; h) oskarżony nie działał w zamiarze bezpośrednim i z pełną świadomością, podczas, gdy jako osoba wykształcona, prawnik, doskonale zdawał sobie sprawę z treści swego oświadczenia i jego konsekwencji, co nakazywałoby mu rozwagę w formułowanych wypowiedziach; i) poprzez pominięcie w ustaleniach faktycznych następujących istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i potwierdzających je dowodów: - oczywistej nieprawdziwości zawartego trzykrotnie (I) w e-mailu oskarżonego z 10.06.2021r. zarzutu o „uchylaniu się małż. L. od regulowania należności za media” i świadomości o tym oskarżonego, co jednoznacznie wynika z załączonego do aktu oskarżenia e-maila oskarżycieli z 6.06.2021r. i samego jej początku „oczywiście deklarujemy zwrot należnych kwot tytułem mediów (dowód: e-mail z 6.06.2021r. - w aktach); - oczywistej nieprawdziwości zawartego w e-mailu oskarżonego z 10.06.2021r. zarzutu o „uchylaniu się małż. L. od regulowania należności za media, także za te za które otrzymali od Państwa należności" i świadomości o tym oskarżonego, co jednoznacznie wynika z załączonych do aktu oskarżenia e-maili do najemców z 8.06.2021 i 5.07.2021r. - oczywistej nieprawdziwości zawartego w e-mailu oskarżonego z 10.06.2021r. zarzutu o „braku również jakiejkolwiek pozytywnej reakcji małż. L. w zakresie (...) woli zawarcia nowych umów." i świadomości o tym oskarżonego, co jednoznacznie wynika z załączonych do aktu oskarżenia pism: (...) z 17.06.2021r. oraz (...) z 18.06.2021r.; z pisma tego wynika również bezprawność działania oskarżonego, jako zarządcy Stowarzyszenia; nieprawdziwość zarzutu wynika także z konsekwentnych i spójnych, a zarazem rzetelnych zeznań oskarżycieli prywatnych w sprawie spotkania w (...), w którym z zaangażowaniem uczestniczyli; - oczywistej nieprawdziwości zawartego w e-mailu oskarżonego z 10.06.2021r. zarzutu o „braku również jakiejkolwiek pozytywnej reakcji małż. L. w zakresie (...) woli zawarcia nowych umów." i świadomości o tym oskarżonego, co jednoznacznie wynika z załączonego do pisma z dn. 4.05.2023r. dowodu - postanowienia SR z dn. 10.08.2021 (II NS 1356/21), w którym to na wniosek oskarżycieli uzasadniony m.in. zniesławianiem ich przez oskarżonego udzielone zostało zabezpieczenie i wyznaczony został tymczasowy zarządca nieruchomości, który zawarł umowy z dostawcami i opłacał koszty mediów, co jednoznacznie dowodzi, że to oskarżyciele dążyli do uporządkowania sytuacji na nieruchomości, a oskarżony wołał ograniczać się do ich pomawiania celem przejęcia zarządu nieruchomości, także poprzez osłabianie zaufania najemców, dostawców i wykonawców; oskarżony nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na prawdziwość tego oświadczenia; - oczywistej nieprawdziwości zawartego w e-mailu oskarżonego z 10.06.2021r. twierdzenia wzmacniającego w/w zarzuty i przedstawiającego oskarżycieli w bardzo niekorzystnym świetle, jakoby z ich powodu (...) zapowiedział odcięcie wody" co jest oczywistą nieprawdą, a oskarżony nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na prawdziwość tego oświadczenia, które jest sprzeczne z treścią pisma (...) z 18.06. (...).; na nim w tym zakresie spoczywała inicjatywa dowodowa i z oczywistych powodów temu nie sprostał, mając świadomość nieprawdziwości swych słów, wbrew ustaleniom dokonanym przez Sąd I Instancji; - oczywistej nieprawdziwości zawartego w e-mailu oskarżonego z 10.06.2021r. twierdzenia wzmacniającego w/w zarzuty i przedstawiającego oskarżycieli w bardzo niekorzystnym świetle, jakoby oskarżyciele domagali się ich finansowania przez Stowarzyszenie, które „nie może finansować działalności małż. L.", co jest oczywistą nieprawdą, a oskarżony nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na prawdziwość tego oświadczenia, - okoliczności, że na dzień wysłania zniesławiającego oskarżycieli prywatnych e-maila z dn. 10.06.2021r. oskarżony sformułował jedynie jedno roszczenie finansowe wobec małż. L., które określone zostało w refakturze nr 6/6/2021 r, którą wysłał do nich 7.06.2021r. i to bez wymaganych załączników - dokumentów źródłowych, a zaledwie 3 dni później wysłał e-maila, pomawiając ich o uchylanie się od regulowania należności i in. poniżające zachowania, po czym sam uznając jej bezzasadność korygował ją w jeszcze czerwcu dwukrotnie, a ostatecznie próbował nakłonić ich do popełnienia przestępstwa skarbowego przesyłając przerobioną refakturę nr 6/6/2021 celem jej „podmiany", okoliczności te jednoznacznie wynikają z załączonej do pisma oskarżycieli z 4.05.2023r. odpowiedzi na pozew z 4.12.2022r. (s. 6-8) i dowodzą, że pomawiając oskarżycieli J. K. miał świadomość bezzasadności swych twierdzeń i działał z zamiarem bezpośrednim pomówienia oskarżycieli; - okoliczności, że na dzień wysłania zniesławiającego oskarżycieli prywatnych e-maila z dn. 10.06.2021r. oskarżony J. K. sformułował jedynie jedno roszczenie finansowe wobec małż. L., które określone zostało w refakturze nr 6/6/2021r, którą wysłał do nich 7.06.2021r.; wbrew ustaleniom Sądu I Instancji oskarżony w nawiązaniu do tego e-maila nie wytoczył powództwa o zapłatę; wręcz przeciwnie po dwukrotnym skorygowaniu faktury zrezygnował z większości roszczeń i przez wiele miesięcy nie podjął jakiejkolwiek aktywności procesowej; dopiero w obliczu terminu rozprawy w niniejszej sprawie i DOPIERO PO PONAD DWÓCH LATACH od wysłania przedmiotowego emaila wysłał oczywiście bezzasadne powództwo (sąd nawet nie dopatrzył się możliwości wydania nakazu zapłaty w post, uproszczonym co jest wyjątkowe), które dotyczy w znacznej części roszczeń zgłoszonych PO 10.06.2021r., a najwcześniejszą wymagalność tych roszczeń sam oskarżony kreślił na 29.06.2021r. (trzy tygodnie po wysłaniu e-maila!); okoliczności te wynikają z dowodu w postaci pozwu przedstawionego przez oskarżonego oraz odpowiedzi na niego przedstawionej przez oskarżycieli (do pisma z 4.05.2023r.); także zeznania A. L. (2); - okoliczności, że oskarżony sam przyznał w przedłożonym przez siebie pozwie, że na 10.06.2021 nie istniały jakiekolwiek wymagalne wierzytelności (nawet rzekome) wobec oskarżycieli prywatnych, co absolutnie wykluczało jakiekolwiek zarzuty wobec nich, a szczególnie zarzuty o zniesławiającej treści, jakie zawarte zostały w e-mailu z dn. 10.06.2021r.; Sąd dopuścił się obrazy przepisu poprzez niedostrzeżenie tej wewnętrznej sprzeczności twierdzeń oskarżonego, osoby która doskonale rozumieć powinna m.in. co to znaczy „wymagalność" roszczenia; - okoliczności, że oskarżony jest radcą prawnym, doktorem prawa i powinien szczególnie rozważnie formułować zarzuty wobec kogokolwiek, szczególnie gdy ma świadomość ich bezzasadności, co później sam przyznaje, a w świetle tej świadomości prawnej logiczne jest, że składając określone oświadczenia działa w sposób świadomy i z zamiarem bezpośrednim; - okoliczności związanych nie tylko ze stratami wizerunkowymi (narażenie na utratę zaufania) wynikającymi z uchybienia przez oskarżonego w e-mailu z 10.06.2021r. czci i godności oskarżycieli, ale potwierdzającymi je stratami o charakterze majątkowym, wykazanymi za pomocą dowodu - postanowienia SR w. B. z dn. 10.08.2021r. w spr. Ns 1356/21 o ustanowieniu tymczasowego zarządcy nieruchomości w trybie zabezpieczenia roszczeń oskarżycieli m.in. zagrożonego aktami ich zniesławiania przez oskarżonego, co wiąże się z ponoszeniem kosztów, jak i innymi okolicznościami wskazanymi w piśmie z 5.05.2023r., w tym spadkiem dochodów, kosztami finansowania postępowania o zniesienie współwłasności itd., także logiczne i spójne zeznania oskarżycieli prywatnych, co zostało całkowicie pomięte przez Sad I Instancji, względnie zastąpione bezzasadnymi spekulacjami na temat wpływu pandemii na rynek nieruchomości; - okoliczności, że to nie oskarżyciele prywatni, a zarządzane przez oskarżonego Stowarzyszenie (...) nie reguluje zobowiązań wobec oskarżycieli i to wymagalnych PRZED 10.06.2021r. - dowody: wezwania do zapłaty 29.08.23 i 6.09.23 zał. do pisma z 28.09.23; ustalenie to powinno obejmować także zasadne oczekiwanie, że prawnicy rozstrzygają spory prawne przed sądem, a nie w drodze aktów zniesławiania. - okoliczności kompletnego braku wiarygodności J. K., co rażąco wynika z jego pisma z 9.08.2021r. i zeznań w konfrontacji z dowodem w postaci postanowienia SR w Bydgoszczy z 7.03.2023r. w spr. lINs (...); takich nieprawdziwych oświadczeń było wiele; - okoliczności, że wobec oskarżonego w sprawie II K 20/21 Sąd Rejonowy w Bydgoszczy w prawomocnym wyroku, uznając popełnienie czynu zniesławienia, umorzył postępowanie zakładając, że „wystarczajqcq reakcją na zachowanie oskarżonego będzie przeprowadzenie procesu sqdowego, który winien zapobiegawczo i wychowawczo wpłynqć na oskarżonego, uświadamiajqc mu wagę i znaczenie wypowiadanych słów, a także ich konsekwencje", podczas gdy oskarżony nie tylko 10.06.2021r., ale także w toku procesu i składanych pism zeznań składał nieprawdziwe oświadczenia, nadal zniesławiając oskarżycieli i ignorując udzieloną mu szanse, co powinno wykluczyć uznanie wiarygodności jego zeznań; - okoliczności publicznego podniesienia przez oskarżonego zarzutów wobec oskarżycieli poprzez wysłanie e-maila do najemców i pośrednika nieruchomości; Powyższe błędy w ustaleniach miały wpływ na treść wyroku. 3. Obraza przepisów postępowania dotycząca oceny dowodów (art. 7 k.p.k.) i nieuwzględnienia przez Sąd I Instancji całokształtu ujawnionych okoliczności (art. 410 k.p.k.) spowodowała dokonanie przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych, wskazanych w pkt 2 apelacji, co miało wpływ na treść wyroku; zarzucili także obrazę przepisów postępowania poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań oskarżonego J. K. polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania te są wiarygodne w całości w sytuacji, gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, że zeznania te nie są konsekwentne, wiarygodne i zawierają wewnętrzne sprzeczności, w tym ze zgromadzonym materiałem dowodowym i tym samym nie zasługują na obdarzenie ich walorem wiarygodności. 4. Ponadto, ewentualnie wobec treści uzasadnienia, na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. zarzucili obrazę przepisu prawa materialnego tj. art. 212 § 1 poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I Instancji, że: a) sformułowanie przez oskarżonego i wysłanie do osób trzecich jego subiektywnej, nieprawdziwej opinii o zachowaniu oskarżycieli, z wykorzystaniem jednoznacznie pejoratywnych zwrotów i wzbudzających niepokój informacji o nieprawdziwych, a rzekomo zawinionych przez oskarżycieli ryzykach (odcięcie wody) mieści się w granicach prawa do wyrażania opinii i nie stanowi znamion czynu zniesławienia z art. 212 § 1 k.k., co miało wpływ na treść wyroku; b) nawet nieprawdziwe przekonanie oskarżonego o prawdziwości jego zarzutów uwalnia go od winy i tym samym nie wyczerpuje znamion czynu z art. 212 § 1 k.k., co miało wpływ na treść wyroku; c) do uznania wystąpienia winy po stronie oskarżonego konieczny jest rzeczywisty skutek w postaci rzeczywistego, negatywnego odbioru przez adresatów treści e-maila oskarżonego z 6.10.2021r., co miało wpływ na treść wyroku. 5. Zarzuty wskazane w Pkt 1-4 są bezpośrednio związane z naruszeniem art. 2 § 1 i § 1 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na nieprawidłową konstrukcję tej części apelacji, w której zawarte są zarzuty odwoławcze. Autorzy apelacji postawili bowiem zaskarżonemu wyrokowi zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego obok zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Błąd ten zdaje się wynikać z nieodróżnienia przez skarżącego pierwotnych źródeł uchybień od ich następstw. Oczywistym jest, iż dopuszczenie się przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych, może skutkować błędnym zakwalifikowaniem czynu będącego przedmiotem rozpoznania. Nie oznacza to jednak, że sąd popełnił w takiej sytuacji dwa uchybienia. Warto w tym miejscu przypomnieć pogląd Sądu Najwyższego wyrażający się w tezie: "Obraza prawa materialnego ma miejsce wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu prawidłowo ustalony, a nie zastosowano do niego właściwego przepisu. Natomiast nie ma tej obrazy, kiedy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za jego podstawę lub naruszenia przepisów prawa procesowego" (wyrok SN z 21 czerwca 1978 r. w sprawie I KR 124/78, OSNPG 1979/3/51). W przepisach procedury karnej nie istnieje co prawda unormowanie, które zakazywałoby kwestionowania jednocześnie ustaleń faktycznych oraz prawidłowości subsumcji pod określony przepis ustawy karnej, a ograniczenie w tym zakresie wynika jedynie z reguł prawidłowej wykładni; takim argumentem jest stwierdzenie, że nie dyskutuje się o prawie przed ustaleniem stanu faktycznego sprawy; powyższe odnosi się do sytuacji w niniejszej sprawie, w której w środku odwoławczym podnosi się jednocześnie zaistnienie dwóch uchybień, tj. obrazy prawa materialnego i błędu w ustaleniach faktycznych dotyczących tego samego rozstrzygnięcia, tj. kwalifikacji prawnej czynu. Abstrahując od powyższego: Zarzuty niezasadne. Brak jest podstaw do skutecznego postawienia Sądowi zarzutu obrazy wskazanych przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Zasadnie też uznano, że czyn zarzucany oskarżonemu nie wyczerpuje znamion przestępstwa zniesławienia. Przypomnieć trzeba, że przepis art. 2 k.p.k. ( statuujący cele postępowania karnego ) nie może stanowić samodzielnej podstawy środka odwoławczego. Zgodnie bowiem z poglądem utrwalonym w orzecznictwie, który Sąd Okręgowy w całości podziela, przepisy art. 2 k.p.k. mają charakter ogólny, określają jedynie cele i zasady postępowania karnego (por. postanowienie SN z dnia 27 marca 2007 r., w sprawie sygn. akt III KK 461/06, LEX nr 257881, postanowienie SN z dnia 17 kwietnia 2007 r. w sprawie sygn. akt V KK 79/07, LEX nr 280729). Podobnie rzecz się ma z powołanym przez oskarżycieli przepisem art.4 kpk (zasada obiektywizmu ), który stanowi, że organy prowadzące postępowanie karne obowiązane są badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Zasada ta jest wyrazem postulatu ustawowego, ażeby ustalenia faktyczne odpowiadały prawdzie, co w postępowaniu sądowym jest osiągalne tylko wtedy, gdy przedmiotem zainteresowania sądu jest cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, bez pominięcia istotnych jego części i gdy całokształt tego materiału jest przedmiotem rozważań sądu. O braku obiektywizmu możemy więc mówić w sytuacji, gdy organy procesowe wykonywały czynności procesowe z pewnym osobistym pozytywnym bądź negatywnym nastawieniem, uprzedzeniem, zaś podejmowane w toku postępowania decyzje były stronnicze, bądź gdy przedmiotem oceny i rozważań sądu orzekającego nie był cały zebrany w sprawie materiał dowodowy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 16 lutego 1978r IV KR 4/78, OSNKW 1978, nr 4-5, poz.52 ; wyrok Sądu Najwyższego z 29 czerwca 1999r, V KN 459/97, OSN Prok. i Pr. 2000, nr 2, poz.10). Waga zasady obiektywizmu nie przesądza o tym, że zarzut obrazy art.4 kpk może sam przez się stanowić podstawę apelacji. Wręcz przeciwnie – zarzut obrazy art.4 kpk nie może stanowić samodzielnej podstawy apelacji. Przepis ten ma bowiem charakter ogólny, a respektowanie gwarantowanej w nim zasady obiektywizmu (bezstronności) gwarantowane jest w przepisach szczegółowych i dopiero wskazanie ich obrazy może uzasadniać zarzut apelacyjny. Stanowisko takie ugruntowane jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i sądów apelacyjnych (por. wyroki Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 2004r, V KK 332/03 Prok. i Pr. 2004/7-8/6 oraz z 1 października 2002r V KKN 238/01 LEX nr 56826, wyrok Sadu Apelacyjnego w Lublinie z 23 czerwca 2004r II AKa 140/04 Prok. i Pr. 2005/4/17). Uchybienie tym przepisom nie może być więc ocenione w drodze kontroli instancyjnej, jeśli nie jest powiązane z naruszeniem normy konkretyzującej określoną ogólną zasadę procesową. Skarżący podnosząc taki zarzut powinien więc wykazać w jakich decyzjach procesowych Sądu przejawiło się naruszenie dyrektyw ogólnych, czy też praw i obowiązków oskarżycieli prywatnych. Żadna z tych sytuacji nie zachodzi w niniejszej sprawie. Z powyższych względów podniesienie zarzutu naruszenia art. 2 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. nie jest zasadne. Niezasadnie powołują się też oskarżyciele na naruszenie przez Sąd I instancji art. 410 kpk. Zgodnie z tym przepisem podstawę wyroku stanowić może tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Oznacza to, że sąd wydając wyrok nie może opierać się na tym co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które tezę aktu oskarżenia potwierdzają, jak i tych, które ją podważają. Zasada określona w art.410 kpk obowiązuje także strony procesowe, które przedstawiając własne stanowisko nie mogą opierać go na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co może prowadzić do innych wniosków ( por. wyroki Sądu Najwyższego z 30 lipca 1979r, III KR 196/79 OSNPG 1980/3/43 i z 5 listopada 1997r V KKN 62/97 Prok. i Pr. 1998/2/13). O naruszeniu tego przepisu może być zatem mowa jedynie wtedy, gdy sąd orzekający pominie jakąś okoliczność ujawnioną w toku rozprawy lub oprze ustalenia faktyczne na okoliczności w toku rozprawy nie ujawnionej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 1997r, IV KKN 103/96 Prok. i Pr. 1997/10/12 ). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku ,przedmiotem rozważań Sądu I instancji były wszystkie dowody przeprowadzone i ujawnione w toku przewodu sądowego, oceniane z taką samą wnikliwością i starannością. Skoro więc Sąd I instancji oparł swe rozstrzygnięcie na analizie całokształtu ujawnionych okoliczności i przeprowadzonych dowodów nie można skutecznie stawiać mu zarzutu naruszenia art.410 kpk. Tymczasem dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie nie stanowi naruszenia art.410 kpk, co jednoznacznie stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 19 czerwca 2002r V KKN 34/01 (vide: Lex 53912; por. też R.A. Stefański, Komentarz do art.410 kodeksu postępowania karnego). Co do zarzutu obrazy prawa procesowego w zakresie reguł z art. 7 k.p.k., które to podstawy dawały skarżącemu asumpt do powoływania się na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się wskazanych uchybień procesowych przy dokonywaniu oceny dowodów. Zgodnie z utrwalonym od lat poglądem, wyrażanym tak w doktrynie jak też w judykaturze, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywom art. 7 k.p.k., pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej. Sąd Okręgowy stwierdził, że skarżący tego rodzaju argumentacji i na takim poziomie jej przekonywalności, nie przedstawili. Wbrew ich twierdzeniom, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala w pełni na podzielenie przekonania Sądu meriti o tym, iż oskarżony swoim zachowaniem nie zrealizował znamion zarzucanego mu czynu. Argumentacja skarżących całkowicie traci swą przekonywalność w konfrontacji ze zgromadzonymi w sprawie dowodami i okolicznościami sprawy, których łączna synteza pozwalała Sądowi pierwszej instancji na przyjęcie prawidłowych ustaleń w zakresie, które włączone zostały do podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku. Apelacja nie dostarcza dostatecznych argumentów mogących przemawiać za zasadnością jej uwzględnienia, a co za tym idzie, uzasadniać możliwości odmiennego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ten środek odwoławczy zawiera jedynie odmienną, jednostronną ocenę materiału dowodowego, a podniesione w nim argumenty mają charakter stricte polemiczny. Tymczasem Sąd Rejonowy dokonał właściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, wskazał którym dowodom i dlaczego dał wiarę oraz nie dał wiary, przedstawiając motywy swoich ocen. Zdaniem Sądu Okręgowego ocena dowodów poczyniona przez sąd I instancji jest wolna od błędów faktycznych czy logicznych oraz zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, natomiast próby jej podważenia przez skarżących są niczym innym jak zwykłą polemiką ze swobodną oceną dowodów. Apelacja zawiera odmienną ocenę dowodów, korzystną dla oskarżycieli i sprowadza się do założenia, że dowody „niekorzystne” są niewiarygodne i należy odmówić dania im wiary, a uznać za wiarygodne odmienne ich odmienne twierdzenia. W realiach sprawy dalece nie przekonują stanowcze twierdzenia pokrzywdzonych, że treść e-maila z 10.06.2021r. zawiera treści jednoznacznie zniesławiające, oczywiście bezzasadne jest powództwo oskarżonego oraz że niezasadne jest uznanie przez sąd , iżby oskarżony nie działał w zamiarze bezpośrednim i z pełną świadomością zniesławiania. Ocena zebranych w sprawie dowodów, a więc wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków i dokumentów dokonana została przez Sąd Rejonowy z należytą starannością, nie zawiera błędów natury logicznej, jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. W pełni przekonuje argumentacja Sądu zawarta na str. 3-4 uzasadnienia , gdzie Sąd wskazał powody takiej a nie innej oceny dowodów. Co do pozostałych kwestii szczegółowych : - żadną miarą nie sposób uznać za zasadną argumentację skarżących jakoby „wiarygodność oskarżonego winna być oceniana w świetle prawomocnego uznania w sprawie IIIK 20/21, że wobec jednego z oskarżycieli J. K. dopuścił się czynu zniesławienia, przy czym warunkowo postępowanie umorzono, uznając że ten środek spełni swą prewencyjną funkcję…”; po pierwsze w prawie karnym fakt wcześniejszego popełnienia przestępstwa, nie może świadczyć o winie za inny, późniejszy czyn tego samego sprawcy a po drugie nie jest prawdą, iżby w sprawie IIIK 20/21 Sąd warunkowo umorzył postępowanie wobec J. K.; w rzeczywistości Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 9 grudnia 2021 roku umorzył postępowania na mocy art. 17§ 1 pkt.3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.; powyższe oznacza zatem, że w rzeczywistości w sprawie III K 20/21 oskarżony nie został uznany winnym popełnienia przestępstwa, nie przypisano mu winy za zarzucany czyn.; - brak jest jakichkolwiek podstaw do postawienia Sądowi meriti zarzutu dokonania obrazy art. 212 § 1 k.: - znamieniem przestępstwa określonego w art. 212 § 1 k.k. jest zachowanie sprawcy polegające na pomawianiu, tj. przypisywaniu pomawianemu czegoś, co jest oceniane negatywnie i co w konsekwencji może doprowadzić do jego poniżenia w opinii publicznej lub może narazić go na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności; o zniesławiającym charakterze wiadomości przekazywanych przez sprawcę nie decyduje subiektywne poczucie pokrzywdzonego, lecz wyłącznie ocena obiektywna, tj. stwierdzenie, czy w odczuciu społecznym jest to zniesławienie. ( vide uchwała Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2023 r. I ZI 15/23); subiektywne odczucia pokrzywdzonego nie są wystarczające do stwierdzenia, że doszło do realizacji znamion występku zniesławienia, albowiem ustalenia w tym zakresie wymagają odwołania do kryteriów obiektywnych, tj. stwierdzenia czy w odbiorze społecznym określone wypowiedzi mogą być odczytane jako pomawiające ( tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2001 r., IV KKN 78/97, LEX nr 51588); w konsekwencji bez istotnego znaczenia jest przekonanie pokrzywdzonych, że „…. treść e-maila z 10.06.2021r. zawiera treści jednoznacznie zniesławiające, …. oczywiście bezzasadne jest też powództwo oskarżonego, ,…niezasadne jest uznanie przez sąd , że oskarżony nie działał w zamiarze bezpośrednim i z pełną świadomością zniesławiania , podczas, gdy jako osoba wykształcona, prawnik, doskonale zdawał sobie sprawę z treści swego oświadczenia i jego konsekwencji, a będąc radcą prawnym, doktorem prawa i powinien szczególnie rozważnie formułować zarzuty wobec kogokolwiek, szczególnie gdy ma świadomość ich bezzasadności…”; - punktem wyjścia do dokonania oceny są oceny społeczne, środowiskowe w pryzmacie indywidualnych cech pokrzywdzonych oraz konkretnego stanu faktycznego; w przypadku narażenia na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności punktem wyjścia są kompetencje niezbędne dla ich wykonywania czy piastowania a krokiem następnym jest ocena, czy w świetle informacji zniesławiającej mogło dojść do ich zmniejszenia, ewentualnie nadwerężenia; zniesławieniem może być pomówienie tylko o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć określoną osobę w opinii publicznej lub narazić ją na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności; - dokonując wykładni znamion występku z art. 212 § 1 kk szczególnie w kontekście relewantnego w tym względzie wymogu, że treść e-maila oskarżonego - abstrahując od jego zgodności z prawdą - powinna być zdatna do pejoratywnego oddziaływania na osobę oskarżycieli prywatnych, stwierdzić należy, że w apelacji skutecznie nie zakwestionowano oceny, że brak takiego odziaływania uniemożliwia przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności karnej na podstawie ww. przepisu; w ocenie sądu odwoławczego, przedstawiona w prywatnym akcie oskarżenia treść e-maila oskarżonego, obiektywnie nie zawierała treści pejoratywnie oddziałujących na oskarżycieli - radców prawnych; zdaniem sądu, wypowiedź ta nie suponowała postępowania lub właściwości negatywnie rzutujących na oskarżycieli prywatnych, a tym samym nie mogłaby poderwać do nich zaufania społecznego; - w realiach sprawy stwierdzić należy, że do przymiotów oczekiwanych od osoby wykonującej zawód radcy prawnego nie należy okoliczność należytego regulowania określonych należności cywilno – prawnych a zatem wiadomość o „uchylaniu się przez oskarżycieli ( radców prawnych ) od regulowania należności za media, także za te, za które … otrzymali już stosowne należności”, nie naraziła na szwank dobrego ich imienia i nie miała negatywnego znaczenia dla wykonywania ich zawodu; strony wspólnie prowadziły działalność polegającą na wynajmowaniu nieruchomości położonej w B. przy ul. (...); obecnie z uwagi na trwający pomiędzy stronami konflikt, kwestie sporne pomiędzy nimi rozstrzygane są na drodze sądowej ( vide załączone do akt sprawy kopie rozstrzygnięć sądów oraz dowody przeprowadzone w toku postępowania odwoławczego); konflikt ten jest powszechnie znany a pomiędzy stronami toczy się wiele sporów cywilnoprawnych dotyczących wzajemnych rozliczeń związanych z nieruchomością położoną w B. przy ul. (...); zapadło już wiele orzeczeń, kolejne postępowania są w toku; strony mają rozbieżne stanowiska w poszczególnych sprawach, co dość naturalne przedstawiają je zgodnie ze swoim interesem procesowym; treść wysłanej wiadomości nie miała zatem wpływu na odbiór ich osób przez najemców i potencjalnych najemców; - osobną, otwartą kwestią jest też prawdziwość wiadomości e- mail; mając na uwadze linię orzeczniczą Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, należy stanąć na stanowisku, że za przekazywanie informacji prawdziwych nie można karać; oskarżony wytoczył powództwo cywilne przeciwko oskarżycielom prywatnym o zapłatę, pod sygnaturą I C 983/22 od kilku lat toczy się postepowanie nawiązujące do przedmiotu niniejszego postępowania; jednocześnie w realiach niniejszej sprawy brak było jednoznacznych i dostatecznie uzasadniających dowodów na to, że wypowiedź oskarżonego miała charakter pomówienia, w którym przedstawiono nieprawdziwe informacje; jednak nawet hipotetycznie przyjmując, że określona treść e-maila oskarżonego nie była zgodna z prawdą - w ocenie sądu odwoławczego - nie mogłoby prowadzić do konstatacji o wypełnieniu znamion występku zniesławienia, albowiem treść e-maila nie miała takiego ciężaru, aby spowodować skutki wskazane w art. 212 § 1 k.k.; - przestępstwo z art. 212 k.k. jest przestępstwem umyślnym i konieczne jest wykazanie oskarżonemu, że działał z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym jego dokonania; biorąc pod uwagę okoliczności, sprawy nie sposób uznać, że zamiarem oskarżonego było pomówienie oskarżycieli prywatnych i narażenie ich na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu radcy prawnego, czy pełnionych funkcji oraz zajmowanego stanowiska; w sytuacji istniejących sporów prawnych, konfliktu z oskarżycielami, uznać ją należało, jako wyrażenie własnego stanowiska co do elementu sporu, co mieściło się w ramach dopuszczalnej krytyki i stanowiło realizację prawa do swobody wypowiedzi; chciał on jedynie skorzystać z przysługującego mu prawa do wyrażenia opinii w kwestii zachowania jego adwersarzy, nie było natomiast jego ani zamiarem ani nie godził się na pomówienie oskarżycieli prywatnych; - wreszcie sąd odwoławczy z cała stanowczością pragnie podkreślić, że w pełni podziela ustaloną linię orzeczniczą Sądu Najwyższego iż „ realizowanie funkcji ochronnej przepisu art. 212 § 1 k.k. nie może prowadzić do kryminalizacji życia społecznego, którego nieodłączną cechą jest występowanie sytuacji konfliktowych, wzbudzających emocje i powodujących wyrażanie ocen zachowania. Ich negatywny odbiór przez innych uczestników życia społecznego nie zawsze musi być oceniany w kategoriach przestępstwa” ( tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2022 r. II KK 39/2 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 2021 r. V KK 79/21); Sąd Rejonowy rozstrzygając niniejszą sprawę zasadnie i na ten aspekt zwrócił uwagę. Finalnie nie ma podstaw do negowania rozstrzygnięcia sądu I instancji. . Wniosek o: zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec oskarżonego J. K. kary lub środka karnego wysokości przewidzianej w art. 212 § 1 k.k., w tym kary ograniczenia wolności, jak również orzeczenie nawiązki w wysokości 5.000 zł na rzecz Fundacji Radców Prawnych z siedzibą w B. oraz o zasądzenia od oskarżonego na rzecz oskarżycieli prywatnych kosztów postępowania. . ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec ustaleń i argumentacji Sądu Rejonowego skarżący nie przedstawili przekonującej argumentacji pozwalającej na zmianę zaskarżonego wyroku w postulowanym zakresie. Co więcej ich wniosek nie mógł być uwzględniony z uwagi na brzmienie art. 454 § 1 k.p.k. gdzie występuje reguła ne peius, obejmująca swoim zakresem zakaz skazania w instancji odwoławczej w wypadku uniewinnienia i umorzenia postępowania. Pomijając nawet ową niedopuszczalność stwierdzić należy, że apelacja zawiera odmienną, jednostronną ocenę dowodów, nakierunkowaną na określony interes procesowy oskarżycieli, przy tym abstrahuje od całości okoliczności sprawy; ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti nie ma cech dowolności, wykraczając tym samym poza granice ocen swobodnych zakreślone dyrektywami art. 7 k.p.k..; Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie nie stwierdził uchybień, które rodziłyby wątpliwości co do merytorycznej trafności zaskarżonego, wyroku w związku z oceną czynu zarzucanego oskarżonemu. Sąd odwoławczy nie stwierdził też z urzędu podstaw do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; nie zachodzą bowiem okoliczności wskazane w art. 439 § 1 k.p.k. oraz art. 454 k.p.k.. Finalnie nie ma argumentów do negowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Rozstrzygnięcie o braku zawinienia oskarżonego Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Argumentacja jak wyżej. Brak było podstaw do ingerencji sądu odwoławczego w orzeczenie pierwszoinstancyjne z uwagi na prawidłowość dokonanej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów a w konsekwencji na zasadność poczynionych ustaleń faktycznych; zarzucane oskarżonemu zachowanie nie wyczerpuje znamion przestępstwa zniesławienia z art. 212 § 1 kk; wyrok odpowiada prawu i podlegał utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany . Zwięźle o powodach zmiany . 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono po myśli art.636§1 i 3 k.p.k. Skoro to oskarżyciele prywatni spowodowali postępowanie odwoławcze to wobec nieuwzględnienia ich środka odwoławczego, to oni ponoszą jego koszty. Opłatę wymierzono w oparciu o przepisy art. 13 ust 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r.o opłatach w sprawach karnych 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1. Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciele prywatni Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 19.12. 2023 r., sygn. XI K 678/21 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 690/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 marca 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Paweł Mądry Protokolant: p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel przy udziale przedstawiciela Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-Mokotów po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2025 r. sprawy M. W. (1) oskarżonej o czyn z art. 56 § 2 kks i in. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżoną i obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 13 czerwca 2024 r. sygn. akt II K 643/23 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 720 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 690/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 6.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 13 czerwca 2024r. w sprawie II Ka 643/23 6.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 6.3. Granice zaskarżenia 6.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 6.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 6.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 6.5. Ustalenie faktów 6.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. -------------------- --------------------------------------------------------- ------------- --------------- 6.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. -------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- --------------- 6.6. Ocena dowodów 6.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- -------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- 6.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------------------------------------- ---------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. II. zarzut obrazy przepisów postępowania, która niewątpliwie miała wpływ na treść wydanego wyroku, a mianowicie: 1. art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez jednoznacznie błędne i dowolne oparcie zaskarżonego wyroku w zakresie ustalenia działania przez M. W. (1) z winy umyślnej, z zamiarem bezpośrednim bądź ewentualnym, która w świetle przedłożonego przez oskarżyciela materiału dowodowego nie został udowodniona, a to na organie ciąży obowiązek dowodzenia wynikający z przepisów kpk, w sytuacji gdy w realiach niniejszej sprawy M. W. (1) można przypisać jedynie niedbalstwo przy transakcji wewnątrzwspólnotowej, albowiem gdyby Sąd Rejonowy ocenił ww. dowody w sposób wszechstronny i zgodny z zasadami logiki, należało dojść do wniosku, że całość zgromadzonego materiału dowodowego nie pozwala na ustalenie, że M. W. (1) swoim zachowaniem wyczerpała znamiona występku z 56 § 1 kks w zb. z art. 62 § 1 kks w zb. z art. 6 § 2 kks i art. 7 § 1 kks, a uznanie przeciwne stanowi niedopuszczalne przez prawo karne domniemanie, co nakazuje orzeczenie zgodne z wnioskami niniejszej apelacji; 2. art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez jednoznacznie błędne i dowolne odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonej M. W. dotyczącym zawarcia i realizacji umowy dostawy towaru na Łotwę przez firmę (...) umowy sprzedaży z firmami reprezentowanymi przez I. (...), (...) (...)", gdyż brak w tym zakresie jakichkolwiek dowodów, a z dołączonej do akt korespondencji e-mail wynika, że M. W. (1) korespondowała z I. V. z adresu e-mail należącego do firmy (...), a w ramach umowy o współpracy miała zajmować się właśnie obsługą biurową P.U.H. (...), w sytuacji, gdy potwierdza adres email z którego korzystała M. W. jest wpisany jako jej adres emaliowy do korespondencji w wielu dokumentach załączonych do akt sprawy, w tym w wypisie z CEIDG, to swoich wyjaśnieniach M. W. (1) oraz zeznaniach świadek P. W. (1), a także inni świadkowie, jak G. G. (kierowca), który realizował przewóz, jak i inny zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a nadto ww. świadek P. W. (1) zeznał, że nie zawierał żadnej umowy dostawy sprzedaży z kontrahentem z Łotwy, a realizował jedynie przewóz towaru na Łotwę, a nadto nie ma nic w materiale dowodowym na okoliczność aby on obsługiwał jakąś umowę z kontrahentem z Łotwą - prowadził negocjacje, ustalał coś w tej materii w tym cenę, otrzymał przelew za dostawę na Łotwę (wbrew twierdzeniom sądu), nie ma żadnych faktur w dokumentacji rachunkowej za dostawę lub sprzedaż towaru a Łotwę (gdyby miał to by je rozliczył za ta dostawę sam), a jedynie posiadał faktury za tankowanie w trasie na Łotwę i je złożył w ramach kontroli podatkowej, które to faktu za paliwo zostały uznane przez urząd kontroli, co przeczy ocenie dokonanej przez Sąd Rejonowy, 3. art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez jednoznacznie błędne i dowolne odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonej M. W. dotyczącym zlecenie firmie (...) zlecenie przez oskarżoną w ramach swojej działalności transportu zamówionych garaży firmie P. P. W. (1). Na dokumentach CMR, zarówno w miejscu nadawcy jak i przewoźnika, znajduje się firma P. P. W. (1), a brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o zleceniu usługi transportu przez M. W. (1), w sytuacji, gdy potwierdzają to w swoich wyjaśnieniach M. W. oraz P. W. oraz pośrednio G. G., który wypisywał dokument CMR, a także pośrednio fakty, że P. W. (1) rozliczał faktury VAT za paliwo za przejazdy za Łotwę, jak również były zbierane wszelkie dokumenty dotyczące płatności za przejazdy na Łotwę, natomiast nie zawierał on umowy z kontrahentem z Łotwy i takich umów nie ma, nie uzgadniał z nim zleceń, nie wystawiał mu faktur VAT, nie otrzymał przelewów za towar, jak i nie uwzględnił żadnych rozliczeń z kontrahentem z Łotwy w księgach rachunkowych poza fakturami za paliwo czyli za transport, a kwestia wypisywania dokumentów CMR został wyjaśniona na rozprawie, ponieważ nie prowadziły obie firmy nigdy wcześniej żadnych dostaw do kontrahentów zagranicznych i był to pierwszy i jedyny kontrahent zagraniczny, 4. art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez jednoznacznie błędne i dowolne odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonej M. W. dotyczącym jej twierdzeniom tego, że: „za bramy garażowe kupujący zapłacił przelewami. M. W. (1) na początku podnosiła, że nie korzysta z przelewów, bo w okresie 1.01.2018r. do 31.12.2018r. nie dokonywała sprzedaży przewyższającej 15.000 zł, gdy następnie przedłożyła wyciąg z konta bankowego członka zarządu P.U.H. (...) zawierającego przelewy. Wyjaśnienia oskarżonej w tym zakresie są więc niewiarygodne, a przedstawiony wykaz przelewów potwierdza jedynie płatność na rzecz podmiotu P.U.H. (...)." w sytuacji, gdy na przelewach nie ma wpisanego tego, iż zapłata jest za bramy garażowe i to jest nieprawda, bo jest za konkretne faktury, odbiorca płatności jest wskazany jest wskazany i jest nim firma (...), płatności pokrywają się z fakturami, płatności te nigdy nie trafiły do (...), nie były one rozliczona w (...) (w (...) była kontrola podatkowa i to by wykryła, rachunek, na który były wpłacone kwoty nie był rachunkiem (...), a zatem przelewy nie mogą potwierdzać płatności na rzecz (...), ponieważ (...) nie wystawiał im faktur VAT i nie miał wierzytelności do kontrahenta łotewskiego, a zatem przelewy te nie potwierdzały płatności na rzecz (...), bo było płatności na rzecz tej firnu i za co! 5. art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez jednoznacznie błędne i dowolne odmówienie wiary zeznaniom świadka P. W. w zakresie jakim „świadek w zeznaniach swoich utożsamiał działalność gospodarczą M. W. (1) (G. (...)) i swoją ( P.U.H. (...)) jako jeden podmiot, co całkowicie przeczy zasadom prowadzenia działalności gospodarczej. Prawo nie zna takiej konstrukcji prawnej prowadzenia działalności gospodarczej, aby w wyniku zawartej umowy o współpracy dwa różne podmioty postrzegać jako jeden.", które to stanowisko sądu rejonowego, jest błędne, ponieważ czasami współpraca pomiędzy podmiotami jest tak bliska, że są spółki zależne od innej spółki, są holdingi, są spółki córki, są wreszcie konsorcja, są też tzw. spółki celowe, które są utożsamiana jako jedna firma, oczywiście rozliczająca się indywidualnie i formalnie występujące jako odrębne firmy, a nadto umowy o współpracy w Polsce są powszechne szczególnie z JDG, gdzie jednoosobowe firmy, świadczą wyłącznie usługi dla innego podmiotu, przy czym P. W. zeznał „To są podmioty dwa oddzielne, ale umowa charakteryzuje naszą współpracę”. 6. art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez jednoznacznie błędne i dowolne odmówienie wiary zeznaniom świadka P. W. w zakresie jakim „Sąd podkreśla, że umowa o współpracy pozwalała M. W. (1) i P. W. (1) wykonywać wzajemnie wobec siebie usługi, jednak nie stanowiła podstawy do mieszania ról, w tym wystawiania faktur na podmiot, który w rzeczywistości nie zawarł umowy sprzedaży, ani nie zrealizował dostawy towaru.", zwłaszcza, że M. W. (1) od 2013 prowadziła samodzielna działalność gospodarczą w zakresie zakupu i sprzedaży konstrukcji stalowych i jednocześnie współpracując z (...) nieformalnie i formalnie, co wyjaśnił w swoich zeznaniach świadek P. W., a w związku z zakupami i dokonywana sprzedażą rozliczała się z urzędem skarbowym od 2013 r., wystawiała faktury VAT, płaciła za faktury, VAT, przelewała płatności z tego tytułu, a zastrzeżenia kontroli podatkowej dotyczą jedynie 4 faktur w 4 miesiącach i to z 10 faktur jakie wystawione zostały na rzecz kontrahenta łotewskiego, a działalność gospodarcza w zakresie zakupu i sprzedaży konstrukcji stalowych była prowadzona od listopada 2013 do sierpnia 2022 roku; 7. art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez uznania za nieistotne zeznania świadka P. W. w zakresie wypełnienie dokumentu CMR, co zostało już podniesione powyżej, że był tylko jeden kontrahent zagraniczny i firmy nie miały doświadczenia w przewozach zagranicznych i wypełnianiu druków CMR, 8. art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez jednoznacznie błędne i dowolne odmówienie wiary zeznaniom świadka P. W. w zakresie jakim „za niewiarygodne Sąd uznaje, aby zamówienia od I. V. przyjmowała firma (...) w sytuacji, gdy z dołączonej do akt korespondencji e-mail wynika, że M. W. (1) korespondowała z tym mężczyzną z adresu e-mail należącego do firmy (...). Ponadto w ramach umowy o współprace M. W. (1) miała zajmować się obsługą biurową właśnie P.U.H. (...) sytuacji gdy email ten jest wskazany od początku działalności gospodarczej M. W. (1) w CIDG, jak również świadek i oskarżona razem zgodnie stwierdzili, a inne dowody wskazują, że (...) poza transportem towaru nie było stroną kontraktu z kontrahentem łotewskim i pomiędzy tymi stronami nie było żadnych rozliczeń finansowych, a takich rozliczeń nie wykazała, kontrola podatkowa w (...). W. za okres od lutego do grudnia 2018 r. dotycząca podatku VAT i postępowanie zostało umorzone, czyli kontrola obejmowała obie firmy i u P. W. nie stwierdzono wadliwych lub nierzetelnych faktur VAT za okres luty - grudzień 2018 r., co znajduje potwierdzenie w aktach kontroli podatkowej (...), tj. w okresie kiedy zakwestionowano 4 faktury VAT u M. W. (1), z czego wynika że Sąd Rejonowy przyjął wadliwą konstrukcja, iż strona umowy był (...) P (...) i na jego rzecz dokonano płatności, a nie M. W. (1), co przyjął bezpodstawnie Sąd Rejonowy (decyzja podatkowa z dnia 21 kwietnia 2023 r. w sprawie podatku od towarów i usług) , natomiast obsługa biurowa firmy jak wynika z zeznań P. W., dotyczyła czasu kiedy była jedna firma a nie dwie, 9. art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez jednoznacznie błędne i dowolne odmówienie wiary zeznaniom świadka P. W. w zakresie „że firma (...).U. P. W. (1) dokonała na zlecenie firmy (...) dostawy towaru do Łotwy i że w tym zakresie istnieje rozliczenie znajdujące się w Urzędzie Skarbowym, ponieważ świadek zeznał, iż rozliczenie co do wzajemnej działalności odbywało się raz do roku, a dokładnie „rozliczaliśmy się zgodnie z umową, która sporządziliśmy; rozliczaliśmy się zawsze na koniec roku." I dalej „rozliczaliśmy się z M. na koniec roku. Za usługę transportową na Łotwę rozliczaliśmy się również w formie faktury. Roczne rozliczenie nie opiewa tylko za transport. Jest jedno łączne rozliczenie roczne i zawiera w sobie wartość za usługę transportową, co zeznał P. W." co mogła pomylić M. W., 10. art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez jednoznacznie błędne i dowolne uznanie, że dokumentacja opłat za przejazd drogami na Litwę i Łotwę w dniach 27.08.2018 r, 19.11.2018 r., 20.11.2018 r. pozostają bez znaczenia w sytuacji, gdy brak jest informacji co do tego w związku z czym i z kim te opłaty były dokonywane, a w żadnym razie nie jest dowód na dokonanie transakcji pomiędzy G. (...) M. W. (1) a kontrahentem łotewskim, gdy w powiązaniu z zeznaniami zawnioskowanych świadków i innymi dokumentami, a także zdjęciami i odtworzonym filmami potwierdzają one, że dokonano przewozu konstrukcji stalowych, był tylko jeden kontrahent, był to I. V., towarem były konstrukcje stalowe z M., które sprzedała M. W. (1) a nie P. W. (3), 11. wbrew zasadzie wyrażonej w art. 5 § 2 kpk nie dające się usunąć wątpliwości nie zostały rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, a przeciwnie, Sąd Rejonowy posługując się domysłami i domniemaniami rozstrzyga wątpliwości na niekorzyść oskarżonej M. W. (1), a odnoszące się do poniżej wskazanych kwestii: a. błędnie uznając, że sprzedawcą i adresatem płatności był (...). W. a nie G. (...) M. M. (2) (...), co potwierdzają dane M. W. na przelewach, a (...) nie wystawiał żadnej faktury na rzecz kontrahenta na Łotwie i faktu sprzedaży przez (...) nie potwierdza żaden ze świadków oraz dokumentacja podatku VAT za 2018 r. (...), a wątpliwość wynika, z faktu, że M. W. (1) nie miała wtedy rachunku bankowego z uwagi na postępowania komornicze, b. błędnie uznając, że stroną umowy był (...). W. a nie G. (...) M. (...), ponieważ to M. W. wedle umowy o współpracy miała pełnić jedynie funkcje obsługi biurowej, a nadto emaile były wysyłane z emaila należącego do firmy P., a wątpliwość wynika z faktu, że gdy M. W. także korzystała z tego maila od początku rejestracji działalności gospodarczej w 2013 r., ale także prowadziła ona zakupy i sprzedaż z konstrukcji handlowych za okres od listopada 2013 do sierpnia 2022 r. c. błędnie uznając, że wadliwie wypełnione dokumenty CMR maja świadczyć, o sprzedaży przez (...), gdy wynikało to z braku doświadczenia w sprzedaży i transporcie międzynarodowym obu firm, a sad przypisał sprzedaż firmie (...), d. błędnie uznając, że firma (...) nie dokonała 4 transakcji do kontrahenta na Łotwę w 2018 roku, gdyż w wyniku niedbalstwa i splotu okoliczności, a szczególności wadliwego wypełnienia CMR oraz braku doświadczenia w transakcjach międzynarodowych nie do końca należycie udokumentowała sprzedaż wewnątrzwspólnotową o stawce 0%, ponieważ nie sprzedawała nigdy wcześniej konstrukcji stalowych na Łotwę - za granicę, co nakazuje uznanie, że zaskarżony wyrok został wydany nie w oparciu o fakty i dowody ocenione w sposób wszechstronny i zgodny z art. 7 kpk, a w oparciu o domysły i domniemania, co nakazuje orzeczenie zgodne z wnioskami niniejszej apelacji, w konsekwencji Sąd ustalił wadliwy stan faktyczny w sprawie i stworzył w oparciu o domysły i domniemania całkiem nowy stan faktyczny rażąco odmienny od stanu rzeczywistego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - odnosząc się do zarzutów o charakterze proceduralnym, na które powołali się skarżący w swych apelacjach o tożsamej treści, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w przekonaniu Sądu Odwoławczego, orzekając w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim - wbrew wywodom zawartym w apelacji - przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i wnikliwy. Przede wszystkim, w toku procedowania Sąd I instancji wyczerpał wszystkie dostępne możliwości dowodowe w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do przypisania oskarżonej sprawstwa zarzucanego jej czynu, respektując przy tym naczelne zasady procesowe, a w tym: prawdy materialnej (art. 2 § 2 kk), bezstronności (art. 4 kpk), regułę in dubio pro reo (art. 5 kpk) oraz zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk), w konsekwencji czego dokonane w wyroku ustalenia faktyczne wolne są od błędów i uwzględniają całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (art. 410 kpk). - omawiając powyższą problematykę nadmienić należy, iż przede wszystkim w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 kpk, tj. dokonania dowolnej, nie zaś swobodnej oceny dowodów. W tym aspekcie przypomnieć wypada, tak często przytaczany jak i niezmiernie trafny, pogląd Sądu Najwyższego, wedle którego przekonanie sądu o wiarygodności jednych i niewiarygodności innych dowodów pozostaje pod ochroną art. 7 kpk zwłaszcza wtedy, gdy: 1. jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk), gdy podstawą wszelkich rozstrzygnięć są ustalenia faktyczne (art. 2 § 2 kpk), 2. stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk), 3. jest gruntownie i logicznie, z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz uargumentowane w uzasadnieniu wyroku - art. 424 § 1 pkt 1 (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 listopada 2002 roku w sprawie o sygnaturze akt V KKN 333/01). - tymczasem, na kanwie przedmiotowej sprawy, skarżący racjonalnie nie wykazali, aby którykolwiek z powyższych warunków nie został in concreto dotrzymany. Należy podkreślić, iż sama tylko okoliczność, że oceniono poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyłaby sobie tego oskarżona czy jej obrońca, nie jest tożsame ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Rzecz jasna, odmienna ocena dowodów, korzystna dla oskarżonej, jest oczywistym prawem zarówno oskarżonej, jak i jej obrońcy, jednakże nie wynika z niej, by analiza dokonana w niniejszej sprawie charakteryzowała się dowolnością, w sytuacji gdy wszystkie przedstawione powyżej wymogi Sąd I instancji spełnił. Wywody apelujących stanowią jedynie alternatywną wersję oceny dowodów, wobec czego należy je uznać wyłącznie za bezowocną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, która nie została poparta żadnymi logicznymi argumentami, wobec czego nie jest w stanie spowodować uwzględnienia zarzutu obrazy art. 7 kpk. W przekonaniu Sądu Odwoławczego, dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów, które zostały omówione i przeanalizowane w pisemnych motywach wyroku, w pełni zasługuje na aprobatę. - nie przekonały Sądu Odwoławczego argumenty skarżących, jakoby „ M. W. (1) można przypisać jedynie niedbalstwo przy transakcji wewnątrzwspólnotowej”. W sposób oczywisty łączna ocena wszystkich nieprawidłowości związanych z wystawieniem faktur objętych aktem oskarżenia prowadzi do wniosku o umyślnym zamiarze oskarżonej dokonania przypisanego jej czynu. Odstępując od ponownego, zbędnego, przytaczania całości rozważań Sądu I instancji należy na potrzeby oceny zasadności omawianych zarzutów przypomnieć, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT (a zatem aktem prawnym stanowiącym podstawowe źródło zasad prowadzenia działalności gospodarczej objętej tym rodzajem podatku) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT) podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 % jeżeli m.in. podatnik (w tym przypadku oskarżona) dokonał dostawy towaru na rzecz nabywcy, który posiada właściwy i ważny numer identyfikacji dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany przez państwo właściwe dla nabywcy. Wprawdzie taki numer NIP został wskazany w kwestionowanych fakturach, jednakże domniemany łotewski kontrahent, wskazany na fakturach (...), z dniem 13 maja 2019r. zawiesił działalność gospodarczą i został wyrejestrowany jako podatnik VAT, a nadto w 2018r. nie wykazał w krajowych rozliczeniach podatkowych transakcji zawartych z firmą oskarżonej. W przypadku firmy wskazanej w fakturze (...) dodatkowo należy stwierdzić, że domniemany nabywca towaru nie był czynnym podatnikiem VAT w dniu wystawienia faktury, gdyż działalność gospodarcza firmy (...) została zakończona w dniu 25 czerwca 2018r. Dalej, trafnie Sąd Rejonowy uznał, że oskarżona (wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT) nie posiadała, a w konsekwencji nie przedstawiła dowodów potwierdzających wywiezienie z terytorium Polski i dostarczenie do nabywcy towarów objętych kwestionowanymi fakturami. Wprawdzie oskarżona i jej obrońca w toku postępowania powoływali się na różnego rodzaju dowody o charakterze pośrednim, które ich zdaniem stanowią potwierdzenie wykonania dostawy WDT, to jednak ich wartość dowodowa została zasadnie zakwestionowana przez Sąd Rejonowy. Ponownie należy wskazać na przepisy ustawy o VAT, z których wynika wprost jakimi dokumentami powinna dysponować oskarżona, aby podjąć decyzję o zastosowaniu stawki 0%, w tym wskazać na przepis art. 42 ust. 3. Obrońca zdaje się nie pamiętać, iż do czasu wydania wyroku przez Sąd Okręgowy oskarżona nie przedstawiła dokumentu przewozowego otrzymanego od przewoźnika w zakresie towarów objętych fakturą o nr (...). Natomiast w zakresie pozostałych trzech faktur Sąd Rejonowy zasadnie wskazał, iż dowody przewozowe przedłożone przez oskarżoną nie mają związku z wystawionymi fakturami, a zatem nie stanowią podstawy do przyjęcia, iż towar wskazany w tych fakturach podlegał (...). Obrońca odnosząc się do argumentów Sądu Rejonowego przemawiających o braku związku dokumentów CMR z fakturami stwierdził jedynie, że „ firmy nie miały doświadczenia w przewozach zagranicznych i wypełnianiu druków CMR”. Jednakże Sąd Rejonowy trafnie wskazał, że druk CMR zawierał osobne rubryki do wpisania danych „nadawcy” oraz „przewoźnika”, które trudno pomylić lub błędnie zinterpretować. Dodatkowo w dokumencie CMR z k. 221 wskazano, że zarówno nadawcą jak i przewoźnikiem towarów wysłanych dla I. V. była firma (...). M. W. (1), co stanowi dowód tego, że oskarżona wiedziała o tym w jaki sposób prawidłowo wypełnić dokument CMR. - skarżący w swych apelacjach skupili się na kwestionowaniu ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego mających drugorzędne znaczenie dla sprawy (np. kwestia ustalenia adresu poczty elektronicznej, którym posługiwała się oskarżona w kontaktach z I. V., zasad współpracy pomiędzy firmami prowadzonymi przez oskarżoną i P. W. (1), czy też fakt niekwestionowania pozostałych faktur wystawionych dla rzecz nabywcy z Łotwy), zaś nie podjęli się próby wyjaśnienia oczywistych sprzeczności wynikających z analizy treści przedmiotowych faktur i deklarowanych do tych faktur dokumentów CMR. Brak zatem wyjaśnienia w apelacjach tego, iż do faktur nie zostały dołączone specyfikacje poszczególnych sztuk ładunku (wbrew wymogowi z art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT) mimo rażącej różnicy pomiędzy opisem towaru w fakturach i dołączonych do nich dokumentach CMR. Podobnie skarżący nie wskazali powodów istnienia w okazanych dokumentach wielu sprzeczności i braków (opisanych szczegółowo w protokole kontroli podatkowej (k. 9-9v), a jedynie wszelkie sprzeczności i braki tłumaczyli niedbalstwem czy też niewiedzą pracowników. Jak wcześniej wskazano, przepis art. 42 ustawy o VAT zawiera ściśle określone podstawy do zastosowania stawki 0 %, zatem oskarżona nie dysponując odpowiednimi dokumentami nie miała faktycznych i prawnych podstaw do wystawienia kwestionowanych faktur z taką stawką podatku VAT. Znamienne w tym zakresie są zarzuty apelacji sprowadzające się do kwestionowania ustaleń Sądu Rejonowego co do braku dostawy w ramach WDT poprzez wykazanie, że dowodem dostarczenia towaru opisanego w fakturach są zeznania zawnioskowanych świadków, czy też zdjęcia i filmy wideo. Prezentowanie takiego stanowiska przez oskarżoną wskazuje wprost, że nie dysponuje ona, ani nie dysponowała w czasie wystawienia tych faktur, dokumentacją niezbędną, w świetle art. 42 ustawy o VAT, do zastosowania zerowej stawki podatku VAT. Zasadnie zatem Sąd Rejonowy przyjął, że wprawdzie firma (...) zrealizowała transport nieustalonej liczby garaży na Łotwę, jednakże nie były to towary opisane w kwestionowanych fakturach wystawionych przez oskarżoną. - na zakończenie tej części rozważań należy stanowczo wskazać, że w sprawie nie doszło do obrazy przepisu art. 5 § 2 kpk w sposób opisany przez skarżących. Wbrew zarzutom apelacji, w sprawie Sąd Rejonowy nie rozstrzygał wątpliwości co do okoliczności sprawy w sposób sprzeczny z powyższą normą prawną, gdyż takie wątpliwości nie wystąpiły. Jak wskazano wyżej, z dowodów zebranych w sprawie nie wynika, aby oskarżona dostarczyła towary objęte kwestionowanymi fakturami, zaś Sąd Rejonowy, wbrew sugestiom skarżących, nie rozstrzygał sprawy na podstawie „ domysłów i domniemań”, lecz na podstawie wiarygodnych dowodów. Wniosek wnioski o: 1. zmianę wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim II Wydział Karny z dnia 13 czerwca 2024 roku wydanego w sprawie o sygn. akt II K 643/23 i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanej jej czynu ewentualnie: 2. uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała brak podstaw do uwzględnienia wniosków apelacji 3.2. III. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który niewątpliwie miał wpływ na jego treść, poprzez: 1. jednoznacznie błędne, dowolne i nieznajdujące potwierdzenia w zgromadzonym w niniejszej sprawie materialne dowodowym ustalenie, że oskarżona M. W. działała w zamiarze popełnienia przestępstwa lub godziła się na jego popełnienie, gdy takiego zamiaru nie można jej przypisać, przy czym Sąd przyjął, że M. W. nie dostarczyła towaru kontrahentowi z Łotwy, a nadto dowody przedstawione przez M. W., dotyczyły działalności jej przyjaciela P. W., 2. jednoznacznie błędne, dowolne i nie znajdujące potwierdzenia w zgromadzonym w niniejszej sprawie materialne dowodowym ustalenie, że doszło do wpłynięcia oferty współpracy na email (...), a nie na email firma (...), gdy email (...) jest emailem firmy (...). W. od listopada 2013 r. - vide wypis z CEIDG w aktach sprawy, 3. jednoznacznie błędne, dowolne i nieznajdujące potwierdzenia w zgromadzonym w niniejszej sprawie materialne dowodowym ustalenie, że na wiadomości email od kontrahenta łotewskiego odpisywała w imieniu P.U.H. (...), gdy odpisywała ona w imieniu własnym swojej firmy, ponieważ był to też jej email, a inne twierdzenie jest jedynie nieuprawnionym domysłem 4. jednoznacznie błędne, dowolne i nieznajdujące potwierdzenia w zgromadzonym w niniejszej sprawie materialne dowodowym, ustalenie że M. W. (1) nie dostarczyła kupującym bram garażowych wynikających z wystawionych faktur, ponieważ zamówienia zrealizowała, a po drugie z faktur wynika, że M. W. (1) nie miała dostarczyć bram garażowych tylko konstrukcje stalowe, a dodatkowo nie były to jedyne transakcje z kontrahentem z Łotwy, gdyż dostarczyła mu konstrukcje stalowe na podstawie łącznie 10 faktur, a tylko 6 zostało zakwestionowanych, 5. jednoznacznie błędne, dowolne i nieznajdujące potwierdzenia w zgromadzonym w niniejszej sprawie materialne dowodowym, ustalenie że M. W. (1) dostarczyła dokumenty CMR dotyczące innej transakcji, gdy nie było innego kontrahenta na Łotwie, a (...) nie sprzedawał, nie dokumentował, nie rozliczał żadnych faktur z kontrahentem z Łotwy, z tytułu podatku VAT w roku 2018 r i nikt tego nie zakwestionował w postępowaniu podatkowym kontrola podatkowa za rok 2018, 6. jednoznacznie błędne, dowolne i nieznajdujące potwierdzenia w zgromadzonym w niniejszej sprawie materialne dowodowym, ustalenie że M. W. (1) prowadziła jedynie negocjacje z ramienia (...), gdy email z którego była prowadzona korespondencja z I. V. należał też do jej firmy i był zgłoszony do CEIDG - vide akta sprawy, ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny skarżący w swych apelacjach podnieśli jednocześnie zarzuty obrazy przepisu art. 7 kpk w odniesieniu do dowodów przyjętych przez Sąd Rejonowy za podstawę ustaleń faktycznych oraz zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych tegoż Sądu. W sposób oczywisty bezzasadność zarzutów dotyczących oceny dowodów dokonanej przez Sąd Rejonowy determinowała uznanie przez Sąd Odwoławczy przedmiotowych zarzutów za pozbawione podstaw. Treść omawianych zarzutów wskazuje, że stanowią one wyłącznie wyraz polemiki skarżących z treścią sporządzonego uzasadnienia wyroku. Przykładem takiego polemicznego charakteru zarzutów jest stwierdzenie, że błędne jest ustalenie przez Sąd Rejonowy, iż oskarżona nie dostarczyła kupującym bram garażowych „ ponieważ zamówienia zrealizowała”. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wyjaśnienia oskarżonej zostały w zasadniczych elementach uznane za niewiarygodne przez Sąd Rejonowy, zaś skarżący w swych apelacjach nie wykazali bezzasadności ocen dokonanych przez Sąd meriti. Jak wyżej podniesiono, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje zaś okoliczność używania przez oskarżoną określonej poczty elektronicznej, czy też fakt niezakwestionowania przez służby skarbowe pozostałych sześciu faktur wystawionych przez oskarżoną. Wniosek wnioski o: 1. zmianę wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku MazowieckimII Wydział Karny z dnia 13 czerwca 2024 roku wydanego w sprawie o sygn. akt II K 643/23 i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanej jej czynu. ewentualnie: 2. uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała brak podstaw do uwzględnienia wniosków apelacji 3.3. I. zarzut obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu: art. 56 § 1 kks w zb. z art. 62 § 1 kks w zb. z art. 6 § 2 kks i art. 7 § 1 kks, przy naruszeniu przepisu art. 62 § 1 kks poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, polegające na pominięciu w opisie czynu przypisanego oskarżonej M. W. (3), tj. nie wskazanie w jego treści, na czym miała polegać czynność sprawcza stanowiąca penalizowane przez ustawę karną zachowanie czy na czym miało polegać wadliwie wypełnienie faktur i nie wskazuje w jaki sposób by te faktury były wypełnione wadliwie, na czym polega ich wada, jakie przepisy dotyczące wymogów prawnych faktury zostały naruszone, co nakazuje konieczność po stronie Sądu odwoławczego rozpoznającego apelację, wydanie wyroku eliminującego kwalifikację z art. 62 § 1 kks jak również z jego opisu te znamiona, które nie skutkują wadliwością faktury ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny wprawdzie zarzut obrazy przepisów prawa materialnego został podniesiony w obu apelacjach jako pierwszy, to Sąd Okręgowy dokonał ich oceny na zakończenie swych rozważań, gdyż w sposób oczywisty do postulowanej przez skarżących obrazy może dojść jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości a jedynie dochodzi do błędnego zastosowania lub niezastosowania przepisu prawa materialnego przez sąd meriti. W przedmiotowej sprawie, na gruncie ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Rejonowy (których zasadność nie została podważona powyżej ocenianymi zarzutami) nie doszło, zdaniem Sądu Okręgowego, do błędnej wykładni i błędnego zastosowania przepisu art. 62 § 1 kks. Sąd Rejonowy w uzasadnieniu swego wyroku wyjaśnił, że oskarżona dopuściła się przypisanego jej czynu umyślnie w zamiarze bezpośrednim, gdyż wystawiła faktury na sprzedaż towaru, którego w rzeczywistości jej firma nie sprzedała, a następnie powołała się na wadliwie wystawione faktury w deklaracjach VAT-7. Z zaprezentowanych rozważań Sądu Rejonowego wynika wprost, że oskarżona wystawiła wadliwe faktury VAT ze stawką 0%, do której zastosowania oskarżona nie miała podstaw faktycznych i prawnych, m.in. z powodu niespełnienia przez oskarżoną przesłanek z art. 42 ustawy o VAT. Zarzut skarżących dotyczący wad opisu czynu przypisanego oskarżonej nie jest zasadny, gdyż wbrew zarzutom opis czynu zawiera wszystkie znamiona strony przedmiotowej czynu z art. 62 § 1 kks, zaś wyjaśnienie podstaw wadliwego wystawienia kwestionowanych faktur został jednoznacznie opisany w uzasadnieniu wyroku. Wniosek wnioski o: 1. zmianę wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim II Wydział Karny z dnia 13 czerwca 2024 roku wydanego w sprawie o sygn. akt II K 643/23 i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanej jej czynu ewentualnie: 2. uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała brak podstaw do uwzględnienia wniosków apelacji 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 6.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1 Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność zarzutów apelacji i brak okoliczności uwzględnianych z urzędu przez sąd odwoławczy 6.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1 Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 6.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 6.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ---------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.1.4.1. ---------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 6.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II - apelacje oskarżonej i jej obrońcy okazały się w całości bezzasadne, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżona w całości ponosi koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonej wydatki postępowania odwoławczego (20 zł) oraz opłatę (art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych: 700zł), gdyż wobec oskarżonej nie zachodzą podstawy do zwolnienia jej od zapłaty kosztów sądowych w całości 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację oskarżona Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt III Ka 397/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 270/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.