II AKa 67/21 · Sąd powszechny

Ś. został oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. w zb. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 listopada 2012 r., W. Ś. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzono mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz 200 (dwieście) 2 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych.

Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 1228/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 120/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 637/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale prokuratora Agnieszki Czapińskiej po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2021 r. sprawy K. S. (1) oskarżonego z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 12 § 2 kk w zw. z art. 31 § 2 kk na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 maja 2021 r. sygn. akt II K 1129/20 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 637/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 maja 2021r. w sprawie II K 1129/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ------------------- ---------------------------------------------------------- ------------ ----- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ------------------ ---------------------------------------------------------- ------------- ---- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ---------------------------------- ------------------------------------------------------------------------ 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ----------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1 Prokurator wyrokowi zarzucił : - obrazę przepisów prawa karnego procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4, 7, 410 kpk poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, z przekroczeniem zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazań doświadczenia życiowego poprzez bezzasadne przyjęcie, iż oskarżony K. S. (1) w dniach 25.05.2020r. oraz 27.05.2020r. nie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia towaru ze sklepu (...) znajdującej się przy ul. (...) w S. oraz braku uwzględnienia okoliczności dotyczących modus operandi sprawcy co skutkowało przypisanie mu jedynie sprawstwa wykroczenia z art. 119 § 1 kw popełnionego w dniu 19.05.2020r., podczas gdy swobodna, a nie dowolna, jak to uczynił Sąd I instancji ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności zeznań świadka M. S. (1) oraz oględzin monitoringu zabezpieczonego z wymienionego sklepu, prowadzi do wniosku, iż oskarżony dokonał w krótkich odstępach czasu przy wykorzystaniu takiej samej sposobności zaboru w celu przywłaszczenia produktów ze sklepu (...) w dniach 19.05.2020r., 25.05.32020r. oraz 27.05.2020r., a więc dopuścił się popełnienia przestępstwa określonego w art. 278 § 1 kk w zw. z art. 12 § 2 kk w zw. z art. 31 § 2 kk. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja prokuratora jest zasadna, a wskazane w niej uchybienia, których dopuścił się Sąd Rejonowy w Siedlcach, skutkować musiały uchyleniem zaskarżonego wyroku. Odnosząc się do meritum wskazać należy, iż zaskarżone orzeczenie Sądu Rejonowego dotknięte jest wadami, które czynią wyrok jako całość wadliwym w sposób, który musiał skutkować uchyleniem go w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W niniejszej sprawie doszło bowiem do obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku. W ocenie Sądu Okręgowego zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego. Sąd przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, a wskutek tego dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych, mających wpływ na treść wydanego orzeczenia. W pisemnych motywach wyroku Sąd Rejonowy wskazał mianowicie, iż zgromadzone w niniejszej sprawie dowody nie dały podstaw do przypisania oskarżonemu K. S. (1) popełnienia zarzuconego mu czynu z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 12 § 2 kk w zw. z art. 31 § 2 kk, a przyjęcie jedynie, iż dopuścił się on zaboru mienia o wartości 288 zł w dniu 19.05.2020r., tj. wykroczenia z art. 119 § 1 kw w zw. z art. 17 § 2 kw. Powodem takiego rozstrzygnięcia było uznanie, że materiał dowodowy sprawy nie daje podstaw do ustalenia tożsamości osoby sprawcy wszystkich czterech kradzieży sklepowych, ujętych w akcie oskarżenia jako jeden czyn w znaczeniu prawnym. Sąd dysponował w tym zakresie dowodami w postaci zeznań świadka M. S. (1) oraz zapisami monitoringu sklepu (i dowodami z tego źródła się wywodzącymi). W ocenie Sądu odwoławczego Sąd Rejonowy dowody te ocenił niezgodnie z dyrektywami płynącymi z treści art. 7 kpk, w szczególności dowolnie oceniając zeznania świadka, uznając je w zakresie rozpoznania oskarżonego K. S. (1) za niewiarygodne. Świadek przyznawał, że w dniach 25 i 27 maja 2020 r. nie widział twarzy sprawcy kradzieży – jak miało to miejsce w dniu 19 maja 2020 r., a mimo to wyrażał praktycznie pewność, że wszystkich kradzieży dokonał ten sam sprawca – znany mu jako klient sklepu (...). Rozpoznanie to niesłusznie zostało uznane przez Sąd i Instancji za wątpliwe – zwłaszcza w sytuacji, gdy świadek znał nie tylko oskarżonego, ale i jego brata – współoskarżonego i wyraźnie ich rozróżniał. Z tym różnicującym rozpoznawaniem obu braci koresponduje treść wyjaśnień M. S. (2), który przyznając się do innych kradzieży, zdecydowanie zapewniał, by dokonywał ich również w sklepie na ul. (...), logicznie wyjaśniając jako przyczynę, że w tym akurat sklepie robi zakupy. Tworzy to więc logiczną całość w zakresie ustaleń, że zakwestionowanych przez Sąd I instancji kradzieży nie dokonał M. S. (2). Sąd Rejonowy wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnił także innych okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, logicznie tworzących zdaniem Sądu Okręgowego nierozerwalny łańcuch poszlak wskazujących, że to K. S. (2) był sprawcą wszystkich czterech zdarzeń. Wskazują na to w szczególności okoliczności, podnoszone m.in. przez świadka. Precyzyjnie wskazywał on, iż podczas każdej z tych kradzieży sprawca miał to samo obuwie sportowe i ciemne sportowe spodnie, zabierał generalnie taki sam asortyment produktów z grupy tych bardziej wartościowych, chował zabrane produkty do takiej samej, podobnie trzymanej torby, a następnie po wyjściu poza teren sklepu odjeżdżał na takim samym rowerze. Świadek wskazał, iż za każdym razem zachowanie sprawcy było takie samo i polegało na tym, iż po zorientowaniu się o tym, że nikt go nie obserwuje, chował produkty do torby zakupowej i wychodził ze sklepu przez ostatnią nieczynną kasę, po czym odjeżdżał rowerem górskim w kolorze srebrnym. W każdym przypadku sprawca zabierał ze sklepu (prócz ew. drobniejszych produktów) alkohol w postaci whisky, za każdym razem zdejmując butelki z tej samej półki sklepowej, tj. drugiej od góry. Dodatkowo wszystkie cztery zdarzenia miały miejsce w ciągu zaledwie 9 dni. Oskarżony i jego brat byli znani świadkowi jako klienci i konsekwentnie i stanowczo twierdził on, że jest pewien, iż za czyny opisane w zarzucie odpowiadał K. S. (1). Sąd I instancji przypisując oskarżonemu sprawstwo jedynie w zakresie zdarzenia z dnia 19.05.2020r. oparł się w główniej mierze na jego wizerunku, utrwalonym za pomocą kamer monitoringu znajdujących się na zewnątrz sklepu, na którym sprawca widoczny jest bez maseczki, co ułatwiało bezsprzecznie jego rozpoznanie, ale również na zeznaniach M. S. (1), który go na tym nagraniu rozpoznał. Pamiętać przy tym należy, że rozpoznanie osoby, którą się zna, nawet jeśli tylko z widzenia, następuje nie tylko na podstawie rysów twarzy – wszak nawet mimo noszenia maseczek, zakrywających większą część twarzy, jesteśmy rozpoznać osoby nam znane po innych, nawet trudnych do określenia i nazwania cech osobowych, takich jak sylwetka, sposób poruszania się, charakterystyczne gesty itd. Negując sprawstwo K. S. (2) w zakresie kradzieży w kolejnych dniach z powodu trudności z rozpoznaniem sprawcy kradzieży mającego na twarzy maseczkę, Sąd pominął kwestię, że znający oskarżonego świadek takich wątpliwości nie miał, a oceniając zasadność jego przekonania nie można było pomijać tego, iż wszystkie te przypadki łączy nadto szereg cech wspólnych, nie dotyczących wyglądu sprawcy. Nie należy też zapominać o tożsamości pozostałych części garderoby sprawcy w datach zdarzeń. I tak w dniach 19.05.2020r. i 27.05.2020r. sprawca poza takimi samymi butami miał na sobie także takie same spodnie i charakterystyczną czapkę we wzór moro, a w dniach 25.05.2020r. i 27.05.2020r. ubiór sprawcy różniła jedynie czapka. Faktem jest, iż od oskarżonego nie zabezpieczono żadnej odzieży, co nie świadczy jednak o tym, iż nie jest on sprawcą zarzucanych mu czynów, skoro na podstawie innych cech został rozpoznany przez świadka, który znał go z innych zdarzeń i był pewien jego rozpoznania. Na marginesie już tylko dodać należy, iż początkowo w niniejszej sprawie zarzuty stawiano także bratu oskarżonego- M. S. (2), jednakże co widać na zdjęciach znajdujących się w aktach sprawy, bracia różnią się wzrostem, posturą i wyglądem twarzy. Reasumując zatem w tym zakresie stwierdzić należy, iż dokonana przez Sąd I instancji ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dowolna i oderwana od zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, doprowadziła do niesłusznego uznania sprawstwa oskarżonego tylko co do jednego zachowania. W pozostałym zakresie wyrok milczy, jedynie z uzasadnieia wynika, że Sąd dokonał quasi uniewinnienia oskarżonego od pozostałej części zarzutu, który miał zostać popełniony w warunkach czynu ciągłego i finalnie do zakwalifikowania go jako wykroczenie z art. 119 § 1 kw. Wskazać w tym miejscu należy, iż istotą konstrukcji czynu ciągłego (ale z art. 12 § 1 kk) jest przyjęcie, że kilka jednostkowych zachowań tworzy razem jeden czyn (w rozumieniu prawnym) wtedy, gdy zostały one podjęte w krótkich odstępach czasu i stanowią wykonanie z góry powziętego zamiaru. Zachowania jednostkowe mogą wyczerpywać przy tym bądź znamiona przestępstwa, bądź wykroczenia. Tracą one jednak swój jednostkowy charakter, tworzą bowiem łącznie jeden czyn zabroniony, jedno przestępstwo ciągłe (wyrok SN z 27.05.2015r. III KK 127/15, LEX nr 1771707). Wskutek takiej kostrukcji formalnie nie można uniewinnić sprawcy od poszczególnych elementów (zachowań) składających się na jeden czyn ciągły w rozumieniu art. 12 kk (wyrok SA we Wrocławiu z 18.02.2016, II AKa 10/16, LEX nr 2008331). W myśl art. 12 § 2 kk (który to przepis wskazano w kwalifikacji prawnej czynu w niniejszej sprawie) „odpowiada jak za jeden czyn zabroniony wyczerpujący znamiona przestępstwa ten, kto w krótkich odstępach czasu, przy wykorzystaniu tej samej albo takiej samej sposobności lub w podobny sposób popełnia dwa lub więcej umyślnych wykroczeń przeciwko mieniu, jeżeli łączna wartość mienia uzasadnia odpowiedzialność za przestępstwo”. W doktrynie wskazuje się, że przepis ten w gruncie rzeczy należy nie do prawa karnego w jego ścisłym rozumieniu, lecz do prawa wykroczeń. Stanowi bowiem rozwiązanie szczególnego przypadku zbiegu wykroczeń, a zatem lex specialis w odniesieniu do art. 9 § 2 kw. Tworzy bowiem postać rzeczywistego zbiegu wykroczeń, charakteryzującego się określonymi cechami, podobnymi w ogólnych zarysach do ciągu przestępstw. Składające się nań zachowania nie będą stanowiły przestępstwa, lecz pozostaną wykroczeniami, a jedynie odpowiedzialność za nie będzie ukształtowana tak jak za przestępstwo - M. Kulik [w:] Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, red. M. Mozgawa, LEX/el. 2021, art. 12. Przy takiej konstrukcji potrzeba wyeliminowania trzech spośród czterech zachowań – wykroczeń przeciwko mieniu, w sprawie niniejszej skutkować winna formalnym uniewinnieniem oskarżonego, a nie jak przy kwalifikacji z art. 12 § 1 kk – pominięciem ich w opisie czynu przypisanego. Merytorycznie jednak, co wynika z treści uzasadnienia wyroku, wyeliminowanie przez Sąd I instancji z opisu czynu trzech zdarzeń z dni 25.05.2020r. i 27.05.2020r. nie było jedynie zmianą opisu czynu; wynikało nie z doprecyzowania okoliczności czynu, nie ze wskazania prawidłowej (zamiast błędnej) jego daty czy miejsca dokonania, nie z uściślenia, co sprawca kradzieży faktycznie zabrał, ale z uznania, że nie popełnił on tych czynów, że nie ponosi winy w zakresie tych zachowań, bo nie on był ich sprawcą. Faktycznie więc został on od nich przez Sąd uniewinniony, co pod kątem ochrony praw oskarżonych, przewidzianej w art. 454 § 1 kpk, zakazującym skazania dopiero przez Sąd odwoławczy, należy zrównać w warstwie gwarancji procesowych z formalnym uniewinnieniem. Wniosek Podnosząc powyższy zarzut prokurator wniósł o zmianę w pkt I i II zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że K. S. (1) dokonał w krótkich odstępach czasu przy wykorzystaniu takiej samej sposobności zaboru w celu przywłaszczenia produktów ze sklepu (...) w dniach 19.05.2020r., 25.05.2020r. oraz 27.05.2020 r., a więc dopuścił się popełnienia przestępstwa określonego w art. 278 § 1 kk w zw. z art. 12 § 2 kk w zw. z art. 31 § 2 kk i wymierzenie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności i zasądzenie od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego (...) S.A. z siedzibą w K. obowiązek naprawienia szkody w kwocie 932,33 zł. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zasadność argumentacji zawartej w zarzutach apelacji prokuratora sprawiała, że wyrok nie mógł pozostać w obrocie prawnym w takim kształcie, jednakże treść art. 454 § 1 kpk uniemożliwiała dokonanie postulowanej jego zmiany, wobec czego koniecznym było uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania. Lp. Zarzut 1 Obrońca oskarżonego wyrokowi zarzucił: - obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: 1. art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk, poprzez nienależyte ocenienie i rozważenie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, przez dokonanie sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, wybiórczej oceny materiału dowodowego, tj. - zeznań świadka M. S. (1), polegającej na przyjęciu, iż oskarżony popełnił czyn zarzucany mu w akcie oskarżenia, podczas gdy świadek nie był świadkiem naocznym, a zdarzenie widział jedynie na zapisie z monitoringu kamer; - pominięciem faktu, iż ujawniona przez świadka kradzież w dniu 20 maja 2021r., została zgłoszona na policję prawie trzy tygodnie później, tj. 9 czerwca 2020r.; - pominięcie faktu, iż zarówno skradzione mienie, jak i ubranie, w którym sprawca dokonał kradzieży nie zostały zabezpieczone w miejscu przeszukania; - dowolne przyjęcie, iż oskarżony i osoba widniejąca na zapisie monitoringu to ta sama osoba; 2. art. 9 kpk, art. 158 kpk, polegającej na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu identyfikacji antropologicznej w aspekcie nagrań z monitoringu i dokonanie dowolnych ustaleń, że osoba na zapisie i oskarżony to ta sama osoba, podczas gdy osoba na nagraniu sprzed sklepu, ma twarz o innych proporcjach antropologicznych oraz jest wyższa niż oskarżony. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego nie można było uznać za trafne. Jak już wskazywano powyżej, świadek M. S. (1) na rozprawie głównej dokonał rozpoznania obu obecnych tam oskarżonych, identyfikując jednego z nich jako sprawcę kradzieży – trafnie, bo właśnie tego, któremu postawiono taki zarzut. Nie sposób stawiać zarzutu nieprawidłowości samej czynności rozpoznania, skoro oskarżeni byli mu wcześniej znani. Przy trafności rozpoznania K. S. (1) zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego który jako kluczowy zarzut postawił naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w tym błędną ocenę zgromadzonych dowodów, oparcie się na dowodach mało istotnych, a w końcu na niekompletności materiału dowodowego poprzez nieprzeprowadzenie opinii biegłego z zakresu antropologii, pozostają chybione. przez świadka zarzut apelacji, dotyczący formy obserwacji, jest niezrozumiały – nie ma różnicy, czy świadek widzi fakt dokonywania kradzieży bezpośrednio, stojąc w odległości kilku metrów przy sklepowych regałach, czy obserwuje to zza szyby pomieszczenia ochrony, czy widzi to na żywo na kamerach monitoringu czy ogląda to na nagraniach dopiero po pewnym czasie. Fakt zgłoszenia kradzieży trzy tygodnie po zdarzeniu w żaden sposób nie dyskwalifikuje wiarygodności zeznań świadka. Obrońca był obecny podczas przesłuchania i jeśli okoliczność ta budziła jakiekolwiek wątpliwości, można było tę kwestię wyjaśnić, zadając mu pytania, zaś przepisy nie przewidują, że jedynie zgłoszenie niezwłoczne, nie późniejsze niż np. 3 dni, jest ważne, zaś spóźnione staje się niewiarygodnym. Obrońca oskarżonego powołuje się w swojej apelacji także na niekompletność materiału dowodowego, w tym niezabezpieczenie w miejscu zamieszkania oskarżonego skradzionych produktów czy jego odzieży. Wskazać w tym zakresie należy, iż niezabezpieczenie tychże dowodów nie stanowi dowodu niewinności. Jak wynika z materiałów zawartych w aktach sprawy, policjanci mieli podejrzenia, że części garderoby w celu uniknięcia rozpoznania były przez braci pożyczane, zaś skradzionych przedmiotów planowali się pozbyć – być może zdążyli to zrobić przed przeszukaniem. Nadto współoskarżony wyjaśniał, iż produkty, które zabierał z innych sklepów, od razu sprzedawał, by uzyskać pieniądze na swoje potrzeby, w tym narkotyki czy jedzenie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprzeprowadzenia przez Sąd dowodu z opinii biegłego z zakresu antropologii, stwierdzić należy, iż dowód taki przy uznaniu prawidłowości rozpoznania oskarżonego przez świadka był zbędny dla rozpoznania niniejszej sprawy. Podkreślenia także wymaga, iż wniosek taki nie był zgłaszany przez oskarżonego czy jego obrońcę w toku przewodu sądowego, a jako zarzut został dopiero podniesiony w apelacji. Jeśli Sąd nie widział potrzeby uzupełniania postępowania dowodowego, a i strony nie sygnalizowały potrzeby wywołania takiej opinii, nie było konieczności mnożenia dowodów, gdy istniały już w sprawie wystarczające dowody, na podstawie których możliwym było jej rozpoznanie. Wskazać w tym miejscu należy, iż dowód ma zmierzać do wykrycia lub oceny właściwego dowodu. Nie może być tym samym przeprowadzany niejako „na wszelki wypadek”, dla sprawdzenia, czy za jego pomocą da się wysnuć kolejną wersję zdarzenia (post. SN- Izba Karna z 11.05.2016r., V KK 73/156). Wniosek Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu skutkowała bezzasadnością wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Oskarżony został de facto uniewinniony od części zarzutu, a nietrafność tego rozstrzygnięcia spowodowała konieczność uchylenia wyroku. Skazanie oskarżonego za tylko część zarzuconego mu czynu nie pozwalało na utrzymanie wyroku w tej części w mocy, bowiem zarzut musi zostać rozpoznany jako całość. 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w Siedlcach przeprowadzi postępowanie dowodowe w całości, dbając o to, żeby zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami kpk. Następnie dokona prawidłowej oceny dowodów uwzględniając w/w wytyczne, wyda wyrok, a zajęte przez siebie stanowisko w razie potrzeby uzasadni zgodnie z obowiązującymi przepisami. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Część wyroku, w której uznano winę oskarżonego i wymierzono mu karę 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Część wyroku, w której oskarżony nie został uznany za winnego części zarzuconego mu czynu 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 162/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 kwietnia 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz (spr.) Sędziowie: SO Paweł Mądry SO Agata Kowalska Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale Prokuratora Radosława Romaniuka po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. sprawy D. I. oskarżonej z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 17 grudnia 2025 r. sygn. akt II K 848/25 I. wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa 700 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 162/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 17 grudnia 2025 r. w sprawie II K 848/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzuty 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w rozumieniu art. 438 pkt 3 k.p.k., polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżona działała w zamiarze wymaganym przez art. 18 § 3 k.k., tj. co najmniej w zamiarze ewentualnym ułatwienia przestępstw oszustwa z art. 286 § 1 k.k., podczas gdy ujawniony materiał dowodowy nie pozwala - w standardzie „ponad uzasadnioną wątpliwość" - na ustalenie, że oskarżona przewidywała i godziła się na wykorzystanie udostępnionego rachunku do oszustw metodą „na bank", a wniosek o jej umyślności został w istocie zastąpiony generalizacją i domniemaniem. 2) obrazę art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. (art. 438 pkt 2 k.p.k.) poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów oraz oparcie kluczowego ustalenia o stronie podmiotowej (zamiar pomocnictwa) przede wszystkim na pozaprocesowej tezie o „powszechności i nagłośnieniu medialnym" oszustw oraz na założeniu, że „każdy powinien zdawać sobie sprawę", przy jednoczesnym pominięciu lub niedoważeniu okoliczności wynikających z akt sprawy, w szczególności braku jakichkolwiek dowodów kontaktu oskarżonej z pokrzywdzonymi, braku dowodów jej udziału w czynnościach socjotechnicznych, braku dowodów dysponowania przez nią środkami oraz faktu, że oskarżona korzystała w postępowaniu sądowym z tłumacza. 3) obrazę art. 5 § 2 k.p.k. (art. 438 pkt 2 k.p.k.) polegającą na nierozstrzygnięciu na niekorzyść oskarżonej niedających się usunąć wątpliwości co do tego, czy w chwili przekazania instrumentów i danych bankowych oskarżona obejmowała swoją świadomością realną możliwość wykorzystania rachunku do oszustw z art. 286 § 1 k.k. i co najmniej, godziła się na taki skutek, czy też została wykorzystana instrumentalnie jako dostawca rachunku, działając nagannie, lecz bez zamiaru wymaganego przez art. 18 § 3 k.k. 4) zarzucam obrazę art. 424 § 1 k.p.k. (art. 438 pkt 2 k.p.k.) poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nienależyty i wewnętrznie niespójny, co podważa kontrolowalność rozstrzygnięcia zarówno w zakresie winy, jak i kary, w szczególności przez: posługiwanie się w uzasadnieniu równolegle kategoriami „usiłowania", „anulowania transakcji" oraz „niekorzystnego rozporządzenia mieniem" bez konsekwentnego i weryfikowalnego wyjaśnienia, jaki skutek prawnokarny (według Sądu) miał miejsce; wskazywanie rozbieżnych kwot i danych, w tym przywołanie w materiale dowodowym „potwierdzenia przelewu 45 500 zł" przy jednoczesnym przypisaniu kwoty 49 500 zł; omyłkowe wskazanie daty „14 października 2025 r." w miejsce 14 listopada 2025 r.; a także przez przyjęcie w motywach kary twierdzeń o „prawie 95 tysiącach złotych" potencjalnych strat oraz o tym, że „utracono część" środków, bez wykazania, jak te twierdzenia wynikają z przypisanego oskarżonej czynu i z jakich kwot zostały wyliczone, oraz przez używanie rozumowania spekulatywnego (o „wysokim prawdopodobieństwie" skazania w hipotetycznych warunkach), które nie stanowi dowodu winy w niniejszej sprawie. 5) rażącą niewspółmierność kary (art. 438 pkt 4 k.p.k.) wyrażającą się w wymierzeniu oskarżonej kary 10 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności oraz grzywny 200 stawek dziennych po 25 zł, mimo niekaralności oskarżonej, uzyskania przez nią jedynie 400 zł, braku trwałej utraty środków w zakresie kwot objętych przypisaniem po stronie pokrzywdzonych (zwrot/blokada środków), a także mimo okoliczności osobistych wynikających z akt sprawy, przy równoczesnej odmowie zastosowania instytucji probacyjnych i nadzwyczajnego złagodzenia kary (art. 69 § 1 k.k. oraz art. 19 § 2 k.k.) bez rzetelnej, zindywidualizowanej argumentacji odnoszącej się do prognozy kryminologicznej konkretnej osoby. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Należy wskazać, że nie wszystkie fakty ustalone przez Sąd I instancji muszą być oparte na dowodach bezpośrednich, w tym przyznaniu się oskarżonej do winy, ale mogą wynikać także z nieodpartej logiki sytuacji oraz jednoznacznego kontekstu ustalonej sekwencji faktów ubocznych, na podstawie których doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, że dana okoliczność faktyczna istotnie wystąpiła. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała, żeby postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wadliwie, na co wskazywał obrońca oskarżonej. Wprost przeciwnie, Sąd Rejonowy w Siedlcach zgodnie z przepisami postępowania karnego przeprowadził dowody istotne dla ustalenia okoliczności decydujących o winie D. I., a następnie ocenił je w sposób logiczny, wieloaspektowy, a przede wszystkim zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, wyciągając z nich właściwe wnioski. Od strony przedmiotowej pomocnictwo polega na ułatwieniu drugiej osobie popełnienia czynu zabronionego. Ułatwia drugiej osobie popełnienie czynu zabronionego ten, kto w jakikolwiek sposób sprawia, że popełnienie czynu zabronionego staje się dla owej osoby w jakimkolwiek stopniu łatwiejsze. Wymogiem przypisania pomocnictwa do oszustwa jest, aby udzielający pomocy obejmował świadomością to, że podejmując określone czynności czyni to w odniesieniu do konkretnego, scharakteryzowanego w odpowiednim przepisie części szczególnej lub w przepisie pozakodeksowym czynu zabronionego, a także w odniesieniu do indywidualnie oznaczonej osoby bezpośredniego wykonawcy. W konsekwencji musi on mieć świadomość znaczenia swojego zachowania, w tym w szczególności tego, że stanowi ono ułatwienie popełnienia czynu zabronionego przez inną osobę. W tym miejscu należy podkreślić, że powszechna jest świadomość podejmowanych działań przestępczych związanych z nakłanianiem pokrzywdzonych do przelewaniem środków pieniężnych na inne konta. Słusznie ta okoliczność została zaakcentowana przez Sąd I instancji. Należy też wskazać, że oskarżona dysponuje większą niż przeciętna wiedzą prawniczą i świadomością podejmowanych działań przestępczych, gdyż posiada wykształcenie prawnicze, z zawodu jest nie tylko prawnikiem, ale i psychologiem. Trudno w tej sytuacji przyjąć, że nie miała świadomości bezprawności swojego działania. Nie bez znaczenia jest również nieprawomocne rozstrzygnięcie dotyczące czynu mającego miejsce w dniu 1 sierpnia 2023 roku (wyroku Sadu Rejonowego w Częstochowie z dnia 22 sierpnia 2025 roku sygn. akt XVI 571/25,) którym przypisano oskarżonej czyn z art. 286 § 1 kk, gdzie oskarżona podając się za pracownika banku nakłoniła pokrzywdzonego do przelania środków pieniężnych na rachunek bankowy, z którego następnie pobrała pieniądze. Wysokie prawdopodobieństwo podejmowania takich działań w dniu 1 sierpnia 2023roku rzutuje na świadomość oskarżonej przy podejmowaniu działań przestępczych w okresie od 7 do 23 sierpnia 2023 roku, prawie tożsamych rodzajowo. W przypadku ustalenia kontaktu oskarżonej z pokrzywdzonymi, jej udziału w czynnościach socjotechnicznych, dysponowania przez nią środkami, zostałby jej postawiony zapewne nie zarzut pomocnictwa, ale współsprawstwa. Te podnoszone przez obrońcę okoliczności nie były warunkiem koniecznym do przypisania odpowiedzialności za pomocnictwo. Należy wskazać, że oskarżona nie tylko założyła rachunki bankowe i przekazała ich dane innej osobie, ale również zarejestrowała na siebie w dniu 4 sierpnia 2023 roku telefon o nr (...), a więc tuz przed popełnieniem czynów, który następnie figurował w korespondencji na kanale „w. (...)”, na telefonie zabezpieczonym od J. C.. To w jego miejscu zamieszkania znaleziono kartę bankomatową powiązaną z rachunkiem bankowym założonym przez oskarżoną w Banku (...) S.A. Odwołując się do kolejnego zarzutu skarżącego, nadmienić należy, że „stan nie dających się usunąć wątpliwości”, o jakich stanowi przepis art. 5 § 2 kpk, dotyczy wątpliwości, które ma i których nie jest w stanie rozstrzygnąć Sąd rozpoznający sprawę merytorycznie. Przepis ten nie dotyczy wątpliwości obrońcy, czy oskarżonej co do stanu dowodów. W przedmiotowej sprawie ma to o tyle doniosłe znaczenie, o ile argumentacja obrońcy, popierającego podniesione zarzuty obrazy prawa procesowego, w tym właśnie art. 5 § 2 kpk sprowadza się w istocie do zanegowania pierwszoinstancyjnej oceny dowodów. Sama tylko okoliczność, że oskarżona w sposób nieudolny zaprzeczała swojemu sprawstwu, nie może być wystarczającym powodem do przyznania jej twierdzeniom waloru wiarygodności, w sytuacji, gdy pozostałe zgromadzone w toku niniejszej sprawy dowody stanowczo dowodzą innej wersji zdarzeń. W niniejszej sprawie, Sąd Rejonowy poddał wyjaśnienia oskarżonej wnikliwej ocenie, konfrontując je z pozostałymi zgromadzonymi dowodami, tak osobowymi, jak i rzeczowymi. Analiza ta stanowczo obaliła linię obrony oskarżonej, sprowadzającą się wyłącznie do negowania świadomości przestępczego działania i instrumentalnego wykorzystania. Oskarżona przekazała instrumenty i dane bankowe do oszustw z art. 286 § 1 k.k. i co najmniej, godziła się na taki skutek. Tytułem uzupełnienia wywodów Sądu I instancji należy wskazać, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, wyrażonym w wyroku z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt II AKa 80/13 przy ustaleniu zamiaru sprawcy, który nie przyznaje się do winy, należy brak pod uwagę wszystkie okoliczności (w tym dotyczące strony przedmiotowej), na podstawie których można by wyprowadzić wnioski czy mamy do czynienia z oszustwem. W tym przypadku pomocnictwa do oszustwa polegała nie tylko na jednorazowym działaniu, ale na założeniu w sumie dwóch kont bankowych i przekazaniu danych innej osobie. Nie tylko numeru rachunku, ale kompletu danych pozwalających na dysponowanie nim przez inną osobę, która w ten sposób pozostawała anonimowa. Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 maja 2021 r. II AKa 364/20 treść aktualnie obowiązującego przepisu art. 455a k.p.k. jest jasna i świadczy o tym, że uzasadnienie wyroku nie decyduje o tym, czy możliwa jest kontrola instancyjna zapadłego orzeczenia. Kontrola taka jest możliwa zawsze, gdyż sąd odwoławczy dysponując dowodami przeprowadzonymi przez sąd I instancji może dokonać samodzielnej kontroli prawidłowości ich oceny. Jednocześnie same braki uzasadnienia zaskarżonego wyroku, choćby były one bardzo poważne, nie mogą zatem w obowiązującym stanie prawnym (wobec treści art. 455a k.p.k.) doprowadzić do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Dokładny opis czynu przypisanego oskarżonej zawiera wyrok Sądu I instancji i to on jest wyrazem i zakresem odpowiedzialności karnej oskarżonej. Ewentualne omyłki pisarskiego co do oznaczenia daty, wysokości kwoty na potwierdzeniu przelewu czy odniesienie się do całości potencjalnych straty w odniesieniu do całej sprawy, nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, obrońca nie wykazał w jaki sposób negatywnie wpłynęły na treść orzeczenia. Sąd Rejonowy nie dopuścił się również naruszenia normy, zawartej w art. 410 kpk. Naruszenie art. 410 kpk następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego. Natomiast nie stanowi naruszenia przepisu art. 410 kpk dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie. Sąd Odwoławczy nie stwierdził również podstaw do złagodzenia wymierzonej oskarżonej kary 10 miesięcy pozbawienia wolności. W pierwszoinstancyjnym rozstrzygnięciu wszystkim okolicznościom łagodzącym i obciążającym oskarżoną nadano właściwą rangę i znaczenie. Żadnej z nich Sąd a quo nie przecenił, żadnej nie pominął. Powoływanie się na rozstrzygnięcie zapadłe w innym postępowaniu nie może mieć tak daleko idącego znaczenia jak postulował obrońca, domagając się obecnie również orzeczenia wobec oskarżonej kary wolnościowej. Wręcz przeciwnie, popełnianie kolejnych czynów powiązanych z metodą oszustwa „na bank” świadczy o zdemoralizowaniu oskarżonej i czerpaniu systematycznie nienależnych korzyści majątkowych. Wyprowadzić można wniosek, iż ów rodzaj przestępstw oskarżona sobie upodobała i od nich należy stosownymi i dostatecznie dolegliwymi represjami karnymi ją odwieźć. W ocenie Sądu Okręgowego, sięgnięcie przez Sąd Rejonowy po karę najsurowszą rodzajowo było jak najbardziej zasadne. Wymiar kary nie jest kwestią matematyczną, kształtować się powinien się przy uwzględnieniu szeregu czynników, takich jak chociażby wpływ kary na kształtowanie postaw indywidualnych i społecznych. Orzeczona kara musi uwzględniać sposób działania sprawcy, stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, jak też zachowanie po jego dokonaniu, aby można było uznać ją za sprawiedliwą oraz karę, która spełni stawiane przed nią cele wychowawcze oraz zapobiegawcze. W ocenie Sądu Okręgowego, pierwszoinstancyjne rozstrzygniecie o karze zasadniczej powyższe wektory jak najbardziej uwzględniło. Dodatkowo, wymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej w I instancji nie wyklucza złożenia przez oskarżoną wniosku o odbycie tejże kary w systemie dozoru elektronicznego. Wniosek 1) o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonej D. I. i uniewinnienie oskarżonej od przypisanego jej czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., 2) ewentualnie - w razie niepodzielenia wniosku głównego - o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, 3) a dalej ewentualnie - w razie utrzymania sprawstwa i winy - o zmianę rozstrzygnięcia co do kary przez istotne złagodzenie, w tym w szczególności przez zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 69 § 1 k.k., lub zastosowanie kary wolnościowej oraz korektę rozstrzygnięcia o grzywnie oraz odpowiednie rozstrzygnięcie o kosztach. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 3 art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późń. zm.), zasądzono od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 700 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok w części co do oskarżonej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 803 / 22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.