VI Ka 299/21 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 466/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 września 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Protokolant: starszy inspektor Ewa Mitkowska przy udziale Prokuratora Jolanty Świerczewskiej-Zarzyckiej po rozpoznaniu w dniu 11 września 2023 r. sprawy J. Ś. oskarżonego z art. 178a § 1 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 18 kwietnia 2023 r. sygn. akt II K 45/23 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 420 (czterysta dwadzieścia) zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 466/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 18 kwietnia 2023 r. w sprawie II K 45/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ Zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----- -------------- ------------------------------------------------------------------ ------------------- ----------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- -------------- ------------------------------------------------------------------ ---------------------- ----------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------------- ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------------- -------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. I. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść a polegający na przyjęciu przez Sąd I inst., iż stopień winy oraz szkodliwość społeczna czynu oskarżonego są znaczne - co w konsekwencji uniemożliwiło wydanie wobec oskarżonego wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne - w sytuacji gdy prawidłowa ocena okoliczności niniejszej sprawy w tym przede wszystkim postawy sprawcy, który od początku przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wykazał skruchę oraz krytycyzm wobec własnego postępowania, pozytywnej opinii kuratora sądowego, przemawiają za uznaniem, iż mimo warunkowego umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego; II. Rażąca niewspółmierność orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat, w sytuacji gdy uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, sytuację osobistą i zawodową oskarżonego, uzasadniają ograniczenie środka karnego w postaci wyłączenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych co najmniej do lat 3, są wystarczające dla osiągnięcia wobec oskarżonego celów zapobiegawczych i wychowawczych, spełnią rolę prewencji ogólnej oraz wyeliminują czasowo oskarżonego z uczestnictwa w ruchu drogowym jako kierowcę pojazdów osobowych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżony wyrok zapadł w następstwie prawidłowych ustaleń faktycznych, zgodnie z przepisami proceduralnymi, nie zostały również stwierdzone uchybienia przy określeniu wymiaru kary, tak że nie sposób zgodzić się z zarzutami obrońcy oraz ich argumentacją. Sam fakt przypisania winy oskarżonemu nie budzi wątpliwości i nie stał się przedmiotem zaskarżenia, jednakże obrońca w swoim środku odwoławczym nie zgadza się z ustaleniami w zakresie stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, które uniemożliwiły zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa instytucji warunkowego umorzenia postępowania. Na wstępie należy wspomnieć, iż na stopień zawinienia wpływają wszelkie okoliczności, które decydują o zakresie swobody sprawcy w wyborze i realizacji zachowania zgodnego z prawem, a w tym możliwość rozpoznania znaczenia czynu, możliwość podjęcia decyzji zgodnej z prawem i możliwość faktycznego sterowania swoim postępowaniem (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 16 stycznia 2007 r., II AKa 350/06). Przekładając to na okoliczności niniejszej sprawy, niewątpliwie doszło do popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu w pełni świadomie, w zamiarze bezpośrednim. Oskarżony świadomie wprowadził się w stan nietrzeźwości i działał z pełnym rozeznaniem co do konsekwencji swojego zachowania - w swoich wyjaśnieniach przyznał się do spożycia 200 ml wódki i łącznie 1,5 l piwa i w niedługim czasie po tym rozpoczął jazdę samochodem (k. 13). Po zbadaniu stanu trzeźwości oskarżonego, które odbyło się w budynku KPP w Ł., uzyskano wyniki 0,940 mg/l i 0,971 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, co kilkukrotnie przekracza wartość progową stanu nietrzeźwości i zdecydowanie zwiększa ryzyko tragicznych następstw kierowania samochodem w takim stanie. Jak słusznie zauważył Sąd meriti, taki stan rzeczy jednoznacznie musi być wzięty pod uwagę jako okoliczność istotnie obciążająca. Podobnie należy postąpić z oceną faktu przewożenia pasażerów, który rozciąga odpowiedzialność kierującego także na nich. Jak wynika z treści depozycji funkcjonariusza Policji Ł. D. (k. 23v), oskarżony miał zaburzone zdolności psychomotoryczne, które unaoczniły się w sposobie jazdy, co dodatkowo dowodzi realności zagrożenia, jakie wówczas stwarzał oskarżony. Przy ustalaniu stopnia szkodliwości społecznej czynu pamiętać należy, iż art. 115 § 2 k.k., który zawiera katalog kryteriów oceny stopnia szkodliwości społecznej czynu, nie pozostawia wątpliwości, że dominujące znacznie mają okoliczności z zakresu strony przedmiotowej, do której dołączono tylko dwie przesłanki strony podmiotowej (postać zamiaru i motywację sprawcy), a pominięto okoliczności związane z samym podmiotem czynu, tj. sprawcą, takie jak: wiek, opinia środowiskowa, właściwości i warunki osobiste, które wpływają na wymiar kary (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2022 r. V KK 67/22). Nie można przyznać racji skarżącej, która zarzuca niewzięcie pod uwagę okoliczności łagodzących przy ferowaniu pierwszoinstancyjnego wyroku. Jak wynika z treści uzasadnienia - Sąd słusznie zauważył postawę sprawcy i jego przyznanie się do winy, porę nocną zdarzenia, co zmniejszało ryzyko zagrożenia czy także dotychczasową niekaralność, jednak nie należało tych okoliczności przeceniać. Nie można też przeceniać podkreślanej na rozprawie odwoławczej okoliczności, że oskarżony zdążył przed zatrzymaniem przejechać krótki odcinek drogi – zamierzał wszak dojechać do domu, a więc pokonać odcinek znacznie dłuższy i tylko interwencja policjantów go od tego powstrzymała. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd Okręgowy zważył, że w niniejszym przypadku nie można zastosować warunkowego umorzenia postępowania w myśl art. 66 § 1 k.k., z uwagi na znaczny stopień winy i społecznej szkodliwości niniejszego czynu. W konsekwencji uznania oskarżonego za winnego dokonania zarzucanego mu czynu, Sąd Rejonowy wymierzył mu karę 200 stawek dziennych grzywny, określając jedną stawkę dzienną grzywny na kwotę 20 zł, a także na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat oraz na podstawie art. 43a § 2 k.k. środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Ponadto, na podstawie art. 63 § 4 k.k. zaliczono oskarżonemu na poczet orzeczonego środka karnego okres rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy od 8 grudnia 2022 r. do 18 kwietnia 2023 r. Skarżąca zarzuciła rażącą niewspółmierność orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci pięcioletniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, jednakże tak ukształtowane rozstrzygnięcie spotkało się z pełną aprobatą Sądu odwoławczego. Zauważyć należy, że rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara (środek karny) orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celów kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2022 r., II AKa 306/22). W niniejszym postępowaniu Sąd Rejonowy zastosował się do dyrektyw wymiaru kary z art. 53 kk, orzekając karę i środki karne adekwatne do okoliczności sprawy, które zostały już rozważone w poprzednim akapicie. Sąd I instancji właściwie zastosował wszelkie okoliczności łagodzące i obciążające, a także słusznie ocenił ich wartość, co skutkowało orzeczeniem najłagodniejszego rodzaju kary przewidzianego w art. 178a § 1 kk, świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w najniższym możliwym wymiarze oraz zaledwie pięcioletniego (przy minimalnie trzyletnim) zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, pozwalającego na wyeliminowanie oskarżonego z uczestnictwa w ruchu jako kierującego pojazdami mechanicznym na odpowiedni okres, przy czym nie wystąpiły żadne uzasadnione przesłanki do jego skrócenia. Minimalny wymiar kary (i środka karnego) zarezerwowany winien być dla czynów i minimalnym stopniu społecznej szkodliwości i minimalnym stopniu winy, które, jak już wyżej wskazano, minimalne nie są. W związku z powyższym stwierdzić należy, że omawiane rozstrzygnięcia w zakresie kary i środków karnych dostosowane są do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego i niewątpliwie spełnią swoje cele zapobiegawcze i wychowawcze w aspekcie indywidualnym i społecznym, a tym samym zarzut rażącej niewspółmierności kary (środków karnych) okazał się nietrafny. Wniosek O zmianę wyroku poprzez: 1. warunkowe umorzenie postępowania na okres próby 3 lat, 2. orzeczenie od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej kwoty 5 000 złotych tytułem świadczenia pieniężnego, ewentualnie: 1. wymierzenie kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych; 2. orzeczenie wobec oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej kwoty 5 000 złotych tytułem świadczenia pieniężnego; 3. zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez obrońcę, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Całość wyroku. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się istnienia uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., zgodnie ze stawkami określonymi w art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 420 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, nie znajdując podstaw, by z kosztów tych (podobnie jak kosztów pierwszoinstancyjnych) go zwolnić. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Sygn. akt II Ka 722/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: starszy inspektor Jolanta Pucyk przy udziale Prokuratora Luizy Bichty-Włoszak po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2023 r. sprawy A. R. oskarżonego z art. 178a § 1 kk w zb. z art. 160 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i innych na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 14 czerwca 2023 r. sygn. akt II K 978/22 wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 722/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 14 czerwca 2023 r. w sprawie II K 978/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. obraza prawa materialnego art. 10 k.w. poprzez przypisanie oskarżonemu czynu w odmiennej postaci niż zostały one mu zarzucone w akcie oskarżenia i przypisanie oskarżonemu jednego czynu z art. 178a § 1 k.k. pozostającego na podstawie art. 10 § 1 k.w. w zbiegu z wykroczeniami z art. 106 k.w. oraz z art. 86 § 2 k.w. w zw. z art. 86 § 1 k.w., w sytuacji, gdy żaden z przepisów kodeksu karnego, jak też żaden przepis kodeksu wykroczeń nie zezwala na przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu, który jednocześnie wyczerpuje znamiona przestępstwa i wykroczenia. obraza przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia w postaci art. 2 § 2 kpk, art. 4 kpk, art. 7 kpk oraz art. 410 kpk poprzez całkowite zaniechanie poddaniu analizie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego A. R., wybiórczą a przez to zupełnie dowolną interpretację zgromadzonego materiału dowodowego i w konsekwencji zanegowanie możliwości ustalenia prawdy materialnej co skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi przyjętymi za podstawę orzeczenia i mającymi wpływ na jego treść polegającymi na przyjęciu przez Sąd mylnego poglądu, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że A. R. znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem prowadzącym do stężenia 1,02 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki F. (...) o nr rej. (...) przewożąc swojego małoletniego syna W. R. lat 2, czym nie dopełnił obowiązku opieki nad dzieckiem, przy czym naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, tj. czynu z art. 178a § 1 kk w zb. z art. 160 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, w sytuacji gdy A. R. w stanie nietrzeźwości z wynikiem 1,02 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, przewożąc swojego małoletniego syna , doprowadził do zdarzenia drogowego nie ustępując pierwszeństwa innemu uczestnikowi ruchu i co doprowadziło do niesłusznego przyjęcie z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego A. R. jako jednego czynu z art. 178a § 1 k.k. w zb. z art. 106 k.w. oraz z art. 86 § 2 k.w. w zw. z art. 86 § 1 k.w. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie przypomnieć należy, że o zarzucie naruszenia prawa materialnego można mówić jedynie wówczas, gdy autor środka zaskarżenia nie podważa dokonanej przez sąd orzekający w sprawie oceny dowodów i dokonanych w oparciu o taką ocenę dowodów ustaleń faktycznych i wskazuje, że do prawidłowego ustalonego stanu faktycznego została przez sąd zastosowana niewłaściwa subsumcja. W związku z tym wskazywanie przez prokuratora jednocześnie naruszenia przepisu prawa materialnego, jak i zarzutu obrazy przepisów postępowania, która doprowadziła do błędnych ustaleń jest nieprawidłowe. W takiej sytuacji prawidłowym byłoby postawienie wyłącznie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, bądź zarzutu obrazy przepisów postępowania, która doprowadziła do błędnych ustaleń. Po dokonaniu kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że Sąd meriti co prawda właściwie ocenił zgromadzone dowody, zgodnie z dyrektywami z art. 7 kpk, jednakże ustalając stan faktyczny na podstawie tych dowodów, dopuścił się zarówno tzw. błędu braku jak i dowolności, co w efekcie stało się podstawą niesłusznego przypisania czynu w formie przyjętej w zaskarżonym wyroku. O ile podzielić należy zapatrywania Sądu I instancji, iż zgodnie z dyspozycją art. 160 § 2 k.k. sprawca swoim zachowaniem musi narazić osoby, co do których ciąży na nim obowiązek opieki, na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, to prezentowanego na łamach pisemnego uzasadnienia stanowiska, że z okoliczności przedmiotowej sprawy nie można wywieść takiego ustalenia już nie można zaaprobować. Z zeznań świadka A. P. wcale nie wynika, aby 2 – letni syn oskarżonego w czasie gdy oskarżony kierował samochodem osobowym marki F. (...) w ruchu lądowym, będąc w stanie nietrzeźwości z wynikiem prowadzącym do stężenia 1,02 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, na który to wskazywały zarówno nieosobowe źródła dowodowe niniejszej sprawy, ale także dowody o charakterze osobowym, jak chociażby wyjaśnienia samego oskarżonego, był przewożony w foteliku ochronnym. W fazie postępowania przygotowawczego ów świadek wskazał, że nie zwracał uwagi na to czy w samochodzie, którym poruszał się oskarżony, znajdował się fotelik dla dziecka (k. 28v), następnie zaś już w toku postępowania pierwszoinstancyjnego jurysdykcyjnego podnosił, że nie jest do końca pewny, ale chyba nie widział fotelika (k. 97v). Teza Sądu a quo w tym zakresie zawarta na k. 169 akt sprawy nie jest spójna z przyjętym przez ten Sąd stanem faktycznym, uwidocznionym na k. 166v. Analogiczna sytuacja ma miejsce w stosunku do stanu nietrzeźwości, gdzie Sąd Rejonowy stwierdził w części uzasadnienia dotyczącej przyjętej kwalifikacji prawnej skazania, iż zeznania świadka A. P. pozwalają przeczyć, aby zachowanie oskarżonego, w szczególności sposób poruszania się i wysławiania po opuszczeniu pojazdu charakteryzował się takimi elementami, aby uznać, że znajdował się w stanie upojenia alkoholowego, gdy w zaskarżonym wyroku uznał sprawstwo oskarżonego w zakresie czynu z art. 178a § 1 kk, czego odzwierciedleniem jest stan faktyczny zaprezentowany w pisemnych motywach, w tym za nim według Sądu meriti przemawiają również właśnie zeznania A. P.. Wracając do ustalenia „bezpośredniości niebezpieczeństwa” w kontekście czynu z art. 160 § 2 kk, wskazania wymaga, że oskarżony wobec swojego syna miał status tzw. gwaranta, a zatem tempore criminis miał prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi, czyli powstaniu bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia swojego dziecka. Zwrócić należy uwagę, że zachowanie sprawcy przestępstwa z art. 160 k.k. opisane jednak zostało za pomocą znamienia czasownikowego „naraża” (bez bliższej charakterystyki). Chodzi tutaj zatem o wszelkie zachowania, które można by określić jako powodowanie narażenia. Określenie to nie wskazuje żadnego skonkretyzowanego sposobu zachowania ani jakiejkolwiek czynności, która wywoływałaby stan narażenia człowieka na niebezpieczeństwo, lecz stanowi zbiorcze określenie dla wszystkich zachowań, które skutek taki mogą wywołać. Realizacja zaś znamienia narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo w warunkach art. 160 § 2 k.k. może polegać zarówno na wywołaniu takiego stanu, jego zwiększeniu lub na jego utrzymaniu, mimo istnienia powinności jego neutralizacji czy choćby zmniejszenia (w przypadku zaniechania). Znaczny stan nietrzeźwości oskarżonego, bo stanowiący ponad czterokrotność ustawowego progu zawartego w treści art. 115 kk znacząco wpływał na jakość opieki oskarżonego nad synem i potęgował zagrożenie. O sposobie jazdy oskarżonego - ryzykownym, brawurowym i niekontrolowanym - świadczy fakt, że znajdując się w takim stanie oskarżony, ignorując przepisy w ruchu drogowym, doprowadził do kolizji z prawidłowo jadącym rowerzystą. Niewątpliwym jest, że zdolności do bezkolizyjnego, bezpiecznego prowadzenia pojazdu ulegają deformacji już wskutek spożycia niewielkiej ilości alkoholu, zaś wraz ze wzrostem jego stężenia we krwi niemalże całkowicie znikają. Nie należy też zapominać o innych okolicznościach przedmiotowego zdarzenia, a mianowicie, iż miało ono miejsce w mieście, przy zwiększonym natężeniu ruchu, z racji godzin porannych. Uwadze nie może również umknąć sposób zatrzymania przez oskarżonego pojazdu, tj. ostre hamowanie, na które wskazuje świadek A. P.. Co więcej po zaistniałym zdarzeniu oskarżony kontynuował jazdę w stanie upojenia alkoholowego z małoletnim synem. Reasumując w ocenie Sądu odwoławczego w realiach niniejszej sprawy narażenie małoletniego W. R. na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu miało charakter realny, co oznacza, że zaistniała sytuacja wiązała się co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem (rzecz można nawet nieuchronnym) wystąpienia następstwa niebezpiecznego dla życia i zdrowia dziecka przebiegu wydarzeń, a więc zarzut w tym zakresie oskarżyciela publicznego był zasadny. Zatem jeśli osoba obowiązana do opieki dopuszcza do przebywania pokrzywdzonego w okolicznościach, w których występuje bezpośrednie niebezpieczeństwo dla jego życia lub zdrowia, a nie tylko, które ze swej istoty były niebezpieczne, właściwą podstawą odpowiedzialności sprawcy jest wyłącznie art. 160 k.k. Zgodnie zaś z jednolitym stanowiskiem Sądu Najwyższego norma wynikająca z treści art. 10§1 k.w. reguluje zbieg przepisów dwóch ustaw Kodeksu karnego i Kodeksu wykroczeń. Zbieg ten musi być przy tym rzeczywisty (realny), a nie pozorny. Warto przypomnieć, że na gruncie idealnego zbiegu czynów zabronionych, o którym mowa w art. 10 k.w. Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że reguły wyłączania wielości ocen mogą służyć do redukcji kwalifikacji prawnej w ramach normatywnej analizy przeprowadzonej odrębnie dla poszczególnych deliktów (wykroczenia i przestępstwa) objętych tym zbiegiem, natomiast nie mają już zastosowania do obu kwalifikacji prawnych jako całości. Inaczej rzecz ujmując: reguły wyłączania wielości ocen mają zastosowanie jedynie w wypadku zbiegu przepisów ustawy, natomiast nie stosuje się ich w razie idealnego zbiegu czynów zabronionych, o którym mowa w art. 10 §1 k.w. Powyższe w konsekwencji oznacza, że wykluczone jest, aby przepis Kodeksu wykroczeń mógł wyprzeć na zasadzie specjalności lub konsumpcji przepis Kodeksu karnego albo odwrotnie (wyrok SN z 18.11.2015 r., V KK 189/15, LEX nr 1944287). W efekcie czyn oskarżonego A. R. należało odrębnie zakwalifikować z przepisu określającego przestępstwo (art. 178a § 1 kk) i odrębnie z przepisu określającego wykroczenie (art. 106 kw). Tego jednak wymogu orzeczenie nie spełnia, a zatem nie mogło się ostać. Wszystkie powyższe uchybienia przyczyniły się do poczynienia przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych i w efekcie do wydania wadliwego wyroku. Dlatego też, Sąd Okręgowy w Siedlcach wyrok ten uchylił i sprawę niniejszą przekazał Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania. Należy z całą mocą podkreślić, że orzeczenie takiej treści nie przesądza w żadnej mierze o sposobie rozstrzygnięcia tej sprawy po jej ponownym rozpoznaniu i nie może zostać odebrane inaczej niż jedynie jako zalecenie ponownego jej rozpoznania bez opisanych powyżej uchybień. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec zasadności zarzutów podniesionych przez prokuratora na uwzględnienie zasługiwał również wywiedziony przez niego wniosek apelacyjny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Orzekający sąd pierwszej instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, co skutkowało w realiach niniejszej sprawy, nierzetelnością prowadzonego postępowania sądowego, uzasadniającą potrzebę powtórzenia (przeprowadzenia na nowo) wszystkich czynności procesowych składających się na przewód sądowy w sądzie pierwszej instancji. 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd przeprowadzi postępowanie dowodowe w całości. W oparciu o przeprowadzone dowody, które oceni zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 kpk, sąd ustali prawidłowy stan faktyczny, pamiętając o tym, że udowodnienie zachodzi wówczas, gdy w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzonemu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny, następnie w przypadku uznania sprawstwa oskarżonego właściwie zakwalifikuje jego zachowanie pod względem prawnym. Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oznacza również powrót do aktu oskarżenia. Rozważania zatem sądu I instancji powinny się skupić na zarzucie w pkt I i decyzji, czy zachodzi zbieg kumulatywny czynu z art. 178a § 1 kk i art. 160 § 2 kk w myśl art. 11 § 2 kk, czy też nie. Pochyli nad wykładnią przepisów z art. 160 kk i art. 106 kw i dokona właściwej subsumcji prawnej czynu, stwierdzając czy A. R. można przypisać któryś z tych czynów, w szczególności dogłębnie przeanalizuje okoliczności towarzyszące inkryminowanemu zajściu, zwracając szczególną uwagę na ustalenieczy niebezpieczeństwo było bezpośrednie czy brakowało mu takiej cechy. W każdym bądź razie swoje stanowisko rzetelnie uzasadni, odnosząc problematykę w tym zakresie do okoliczności zaistniałych w niniejszej sprawie. Zwróci również uwagę na to, aby ponownie nie przeprowadzać postępowania w zakresie czynu II, bowiem oskarżyciel w istocie nie kwestionował jego sprawstwa i kwalifikacji. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- Z uwagi na kasatoryjny charakter wydanego wyroku Sąd Okręgowy nie orzekł o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Sygn. akt II AKa 185/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 kwietnia 2022 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SA – Jerzy Leder (spr.) Sędziowie: SA – Katarzyna Capałowska SA – Ewa Jethon Protokolant st. sekr. sąd. Marta Kamińska przy udziale prokuratora Stanisława Wieśniakowskiego po rozpoznaniu w dniu 19.04.2022 r. sprawy oskarżonych: 1. Ł. S., ur. (...) w S., syna S. i E. z domu Ś., oskarżonego z art. 55 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 56 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (w brzmieniu sprzed dn. 8 czerwca2010 r w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. 1. K. O., ur. (...) w N., syna M. i W. z d. D., oskarżonego z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 242 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych i prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2021 r., sygn. XVIII K 167/19 I. zaskarżonym wyrok wobec Ł. S. i K. O. utrzymuje w mocy. II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz: adw. P. K. – Kancelaria Adwokacka w W. 600 zł plus 23 % podatku VAT za obronę z urzędu oskarżonego K. O. w postępowaniu przed Sądem Apelacyjny w Warszawie; III. zwalnia obu oskarżonych od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 185/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2021 r., sygn. XVIII K 167/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego (Ł. S. i K. O.) ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości wobec oskarżonych Ł. S. i K. O. (apelacja obrońcy Ł. S.; apelacja obrońcy K. O. co do czynu z pkt. III aktu oskarżenia) ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary (apelacja prokuratora; apelacja obrońcy K. O. co do czynu z pkt. IV aktu oskarżenia) ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ Uchylenie – Apelacja obrońcy Ł. S. – jako wniosek ewentualny. ☒ Zmiana – apelacje obrońców oskarżonych i prokuratora - Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------------------------------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------------------------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Z uwagi na charakter orzeczenia sądu ad guem, wynikający z wzorowego wręcz procedowania a następnie bezbłędnego, bo spełniającego wszystkie wymogi art. 424 § 1 k.p.k., uzasadnienia sądu ad guo, rozważania sądu apelacyjnego mogą ograniczyć się do kilku kwestii o charakterze podstawowym, odnoszących się do istoty zarzutów skarg apelacyjnych. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie poruszano problematykę wymogów, jakie w świetle art. 457 § 3 k.p.k. musi spełniać uzasadnienie sądu odwoławczego oraz skutków, jakie wywołuje nieprawidłowe sporządzenie tego dokumentu (zob. np. wyrok z dnia 8 marca 2007r., V KK 167/06, LEX nr 260705). W szczególności wskazywano, że w zakresie szczegółowości uzasadnienia sądu ad guem obowiązek ten jest zależny, z jednej strony, od zawartości uzasadnienia sądu ad guo, z drugiej zaś, od wartości argumentacji skargi apelacyjnej. Dopuszczalne jest w praktyce (a w niektórych przypadkach wręcz pożądane – jak w rozpoznawanej sprawie) postępowanie sądu guem, polegające na odwoływaniu się w motywach orzeczenia do stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroku sądu ad guo (zwłaszcza wówczas, gdy zarzuty apelacji i uzasadniające je wywody stanowią dowolną polemikę ze stanowiskiem sądu meriti), nie oznacza to jednak całkowitej rezygnacji z przytoczenia jakichkolwiek konkretnych argumentów, w tym choćby mających odniesienie do wywodów sądu pierwszej instancji. Odnosząc się do skarg obrończych i prokuratora, wskazać należy, że argumenty zawarte w tych apelacjach uznać należy za nietrafne a apelacje za niezasadne. Na wstępie stwierdzić należy, że sąd okręgowy w staranny i wnikliwy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, a każdy z ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów poddany został wszechstronnej analizie. Ocena ta uwzględnia wzajemnie odniesienia poszczególnych dowodów, czy wręcz zmieniający się kształt dowodu w trakcie trwania postępowania, respektuje jednocześnie dyrektywy zawarte w art. 7 k.p.k., biorąc pod uwagę każdorazowo wskazania wiedzy, reguły logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Ocena dokonana przez sąd I instancji, której szczegółowy wyraz znalazł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, uznana być zatem musi za ocenę swobodną, o której mowa w art. 7 k.p.k. i jako taka pozostaje pod ochroną tego przepisu. Kontrola apelacyjna nie wykazała, aby sąd okręgowy przekroczył granice swobodnej oceny dowodów w kierunku oceny dowolnej; nie stwierdzono też w rozumowaniu tego sądu, przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób odpowiadający wymogom określonym w art. 424 k.p.k. luk lub błędów o charakterze logicznym lub faktycznym, które mogłyby stanowić podstawę ewentualnych korekt wyroku. Po tych uwagach o charakterze ogólnym, pora przejść do rozważań szczegółowych związanych z koniecznością ustosunkowania się do zarzutów i wniosków apelacji. Zarzut z pkt. 1 apelacji obrońcy Ł. S. – obraza przepisów postępowania karnego, mogąca mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.: Niezasadny jest zarzut zawarty w pkt. 1 apelacji obrońcy Ł. S. – obrazy przepisów art. 7 w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez błędną ocenę zeznań J. B., będących – zdaniem skarżącego – w pełnym wymiarze jedynie pomówieniami (w zakresie w jakim wskazał na działania przypisane Ł. S.), w wyniku czego doszło do uznania ich za wiarygodne, podczas gdy – zdaniem obrońcy – nie spełniają one wszystkich wymogów niezbędnych dla uznania pomówienia za pełnoprawny dowód w sprawie, gdyż nie spełnia wymogu stanowczości, konsekwencji i weryfikowalności. Tak opisany zarzut uznać należy za nieporozumienie i niezrozumienie przez autora apelacji istoty przepisu art. 410 § 1 k.p.k., skoro w apelacji skarżący nie zarzucił, by sąd pominął jakąkolwiek z okoliczności ujawnionych na rozprawie lub by uwzględnił przy wyrokowaniu jakąkolwiek okoliczność nie ujawnioną na rozprawie. Przepisu tego nie można wykładać w ten sposób, że ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyroku muszą być zawsze oparte na wszystkich przeprowadzonych dowodach. Sytuacja taka może bowiem zaistnieć tylko wtedy, gdy wszystkie dowody są niesprzeczne i nie pozwalają na dokonanie niezgodnych ze sobą ustaleń (np. gdy oskarżony przyzna się do popełnienia zarzucanego mu czynu i przyznanie to nie budzi wątpliwości, gdyż znajduje potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym). Nie można w realiach sprawy dopatrzyć się naruszenia przez sąd okręgowy zasady wskazanej w art. 7 k.p.k., co podnosi autor apelacji odnośnie oceny zeznań świadka koronnego przez uznanie ich za wiarygodne. Przypomnieć należy, że ustalenia faktyczne pozostają pod ochroną zasady swobodnej oceny dowodów, gdy zostały poczynione na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej, czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. Taka sytuacja ma właśnie miejsce w rozpoznawanej sprawie. Całkowicie niezasadny, bo wynikający z nieudolnej próby nadania wyjaśnieniom (przed nadaniem J. B. statusu świadka koronnego), a po nadaniu tego statusu zeznaniom tego świadka jest podjęta przez ww. obrońcę ocena tych dowodów jako pomówienia i związane z takim charakterem dowodu wymogi dla uznania go za pełnowartościowy środek dowodowy. Tymczasem wyjaśnienia i zeznania J. B. należy oceniać jako dostarczone przez świadka koronnego pod kątem ich wiarygodności i przydatności dla ustalenia odpowiedzialności karnej lub jej braku wobec oskarżonego Ł. S.. Skoro sąd pierwszej instancji dokonał wyjątkowo szczegółowej i wszechstronnej oceny tych wyjaśnień i zeznań w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na s. 21 – 29, nie pomijając żadnych istotnych szczegółów i wskazując jednocześnie wszystkie ważne argumenty uzasadniające dokonanie takiej oceny, w konsekwencji której uznał ten dowód za w pełni wiarygodny, a sąd apelacyjny ocenę tę podzielił w pełnym wymiarze, uznając ją za własną, bez potrzeby i konieczności powtarzania i powielania tożsamych argumentów. Podnieść jedynie wypada, co zresztą nie uszło uwadze sądowi pierwszej instancji, że relacje świadka J. B. złożone na okoliczność czynów zarzucanych oskarżonemu S. pośrednio potwierdzają także wyjaśnienia S., który przyznał, że osobiście przekazał (wg wersji tego oskarżonego sprzedał) J. B. nie mniej niż dziesięć sztuk pojazdów, przy czym transakcje te, wg S., miały być elementem jego działalności związanej właśnie z handlem samochodami. Wg wyjaśnień tego oskarżonego za nabywane od niego pojazdy B. miał płacić zawsze gotówką a nie amfetaminą. Nie sposób wreszcie dostrzec i to, że co najmniej dziwnym i nieprawdopodobnym (przy założeniu uczciwości, legalności i rzeczywistej działalności handlowej Ł. S., aczkolwiek w sensie teoretycznym możliwym) było prowadzenie tego typu działalności przez osobę, która do 2007 roku nie miał prawa jazdy, podczas gdy, posiadanie tego dokumentu z oczywistych względów nie tylko usprawniało by ale i ułatwiało oraz obniżało koszty, gdyby działalność ta była głównym źródłem utrzymania tego oskarżonego. Zarzut z pkt. 2 apelacji obrońcy Ł. S. – obraza przepisów postępowania karnego, mogąca mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych: Całkowitym nieporozumieniem jest w konsekwencji zarzut zawarty w pkt. 2 apelacji obrońcy oskarżonego S., a mianowicie obrazy przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest art. 7 w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez błędną ocenę zeznań świadka D. G., M. S., M. C., P. W. oraz wyjaśnień oskarżonego Ł. S. w tej części, w jakiej zostały uznane za niewiarygodne w wyniku uznania, iż depozycje J. B. zasługują na wiarę, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie transakcji dotyczących sprzedaży przez Ł. S. pojazdów, jak również charakteru i roli oskarżonego, świadomości oskarżonego, a co za tym idzie w efekcie błędnego przypisania oskarżonemu zarzucanych mu czynów. Do zeznań ww. świadków i wyjaśnień Ł. S. odniósł się sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na s.37 – 38 wskazując argumenty z powodu których uznał je za niewiarygodne. Także co do tych dowodów sąd apelacyjny w pełni podzielił ocenę sądu meriti, uznając ją za trafną, zasadną zgodną z zasadami logicznego rozumowania, przeto korzystającą z ochrony określonej w art. 7 k.p.k. i znajdującą potwierdzenie w zestawieniu z innymi dowodami obciążającymi, szczegółowo wskazanymi i rozważonymi w uzasadnieniu wyroku w punktach 1.1.1. oraz 1.1.2. a także 2.2., którą – by nie powtarzać tożsamych argumentów - przyjmuje za swoją. W konsekwencji nietrafny jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych sprecyzowany w ostatnim akapicie zarzutu w pkt 2. Przypomnieć wypada, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, jak wielokrotnie podkreślał Sąd Najwyższy w swoich orzeczeniach, nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu orzekającego, jak to ma miejsce w apelacji obrońcy S., lecz musi zmierzać do wykazania jakich konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Tego warunku skarżący nie spełnił, a sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych opartego na innej ocenie dowodów, niż tej, której dokonał sąd pierwszej instancji, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Treść art. 410 k.p.k. należy łączyć z nakazem zawartym w art. 424 § 1 k.p.k., który obliguje sąd do wskazania, na jakich oparł się dowodach uznając określone fakty za udowodnione i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Wynika stąd jednoznacznie, że sąd ma obowiązek rozważyć i ocenić wszystkie przeprowadzone na rozprawie dowody, a jeżeli są one sprzeczne, to nie może oprzeć ustaleń na każdym z ujawnionych dowodów i na wszystkich wynikających z nich okoliczności, gdyż prowadziłoby to nieuchronnie do sprzeczności w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wyroku. Choć autor apelacji nie sformułował zarzutu obrazy art. 424 § 1 k.p.k. należy podkreślić, że sąd pierwszej instancji sporządził uzasadnienie wyroku odpowiadające wymogom określonym w art. 424 k.p.k. Uzasadnienie wyroku wskazuje bowiem na jakich dowodach sąd oparł swe ustalenia, a zatem dlaczego jedne dowody uznał za wiarygodne, a inne odrzucił, przy czym sąd orzekający z taka samą starannością i dokładnością ocenił zarówno te dowody, które odrzucił, jak i te, na których oparł swoje ustalenia. Nie pominął też sąd rozpoznający sprawę dowodów dotyczących istotnych w sprawie faktów i okoliczności i zajął wobec nich stosowne stanowisko. Wyjaśnił więc i ocenił w sposób pełny i wszechstronny wszystkie dowody, a takie postępowanie umożliwia odparcie zarzutu przekroczenia przez sąd granic swobodnej oceny dowodów i nie daje podstawy do postawienia słusznego zarzutu sprzeczności ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Uzasadnienie zawiera także wyjaśnienie podstawy prawnej zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia i wskazuje, dlaczego dany podgląd prawny sąd uznał za trafny i z jakich powodów, a dlaczego odrzucił inne, rysujące się możliwości zakwalifikowania danego czynu, względnie czynów, z innych przepisów kodeksu karnego a realiach rozpoznawanej sprawy z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Zarzut z apelacji obrońcy Ł. S. – obraza prawa materialnego, tj. art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii: Niezasadny jest także zarzut obrazy przepisów prawa materialnego a to art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez nieprawidłową wykładnię i uznanie, że okolicznością obciążającą , mającą istotny wpływ na wymiar kary jest znaczna ilość środków odurzających w postaci marihuany, którą przypisano oskarżonemu, podczas gdy stanowi ona znamię czynu, za które został skazany, zatem znamię to nie może być zaliczane do okoliczności obciążających wpływających na wymierzenie oskarżonemu kary w wyższym wymiarze, gdyż stanowi to dwojakie sanowanie motywu działania sprawcy. Otóż nic bardziej błędnego. Po pierwsze, uwadze skarżącego uszedł fakt, że sąd pierwszej instancji przypisał Ł. S. … branie udziału w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych w postaci a m f e t a m i n y…..(zob. przypisany czyn w pkt I wyroku) , a nie jak błędnie czyni to skarżący marihuany (wyboldowanie sądu apelacyjnego). Substancja psychotropowa w postaci amfetaminy ma nieporównanie groźniejsze i szkodliwsze dla zdrowia skutki od marihuany o czym nie trzeba uczestników niniejszego procesu karnego przekonywać. Po drugie, skarżący nie dostrzega, że oskarżonemu sąd przypisał branie udziału w obrocie amfetaminy w ilościach nie mniej niż 15 kg (sic.) w kilku partiach od 1 kg do 6 kg jednorazowo. Stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu jest tym większy, im wyższa jest wartość liczona w gramach, porcjach nie mówiąc o kilogramach obrotu tym środkiem psychotropowym. Zarzut taki jest uprawniony jedynie wtedy, jak wielokrotnie, z pełną konsekwencją oraz przekonywującą argumentacją wyjaśniał Sąd Najwyższy, gdy ma charakter samoistny, a naruszenie prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu (bądź niezastosowaniu) w orzeczeniu, które jest oparte na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Natomiast jeżeli wadliwość orzeczenia w aspekcie materialno – prawnym jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę lub naruszenia przepisów postępowania, to nie można takiej sytuacji utożsamiać z obrazą prawa materialnego w rozumieniu art. 438 pkt 1 k.p.k., gdyż ta może tylko polegać na błędnej wykładni zastosowanego przepisu, zastosowaniu przepisu niewłaściwego, a wreszcie niezastosowaniu odpowiedniego przepisu w sytuacji, gdy jego zastosowanie jest obligatoryjne (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 26.06.1996r., II KKN 9/96, Wokanda 1996/11/115, 14.11.1997r., V KKN 4/97, OSNKW 1998/3- 4 /17, 20.05.1998r., III KKN 249/98, Prok. i Pr. 1998/10/16). Taka sytuacja – z przyczyn omówionych wyżej - w rozpoznawane sprawie nie wystąpił, przeto zarzut skarżącego nie może być uznany za skuteczny. Prawidłowo zatem sąd meriti ustalił winę oskarżonego Ł. S. w zakresie przypisanych mu czynów. Poczynione przez sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, jak i dokonana subsumpcja prawna także pod kątem przyjętej kwalifikacji prawnej przypisanych czynów, sąd apelacyjny uznał w pełni za zasadne. W konsekwencji wnioski apelacji obrońcy oskarżonego w postulowanym przez niego kierunku, uznać należało za całkowicie nietrafne. Zarzut z pkt. 3 apelacji obrońcy – zarzut rażącej niewspółmierności kary poprzez wymierzenie rażąco surowej kary grzywny oraz zarzut z pkt. II apelacji prokuratora – zarzut rażącej niewspółmierności kary poprzez orzeczenie rażąco niewspółmiernie łagodnych kar jednostkowych, jak i kary łącznej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania: Zarówno apelacja prokuratora w tej części, jak i zarzut obrońcy oskarżonego sformułowany w pkt. 3 uznać należy za nietrafne, a apelacje w tej części za niezasadne. Problematyce wymiaru kary sąd pierwszej instancji – co zdarza się niezwykle rzadko a co przecież jest prawie zawsze dla oskarżonego kwestią o charakterze podstawowym – poświęcił znaczną część uzasadnienia, omawiając na s. 43 – 47 wszystkie okoliczności mające wpływ na jej wymiar, bacząc by jej dolegliwość nie przekroczyła stopnia winy, kształtując prawidłowo wymierzone kary jednostkowe pozbawienia wolności, jak i karę łączną, a także karę grzywny, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności wpływające na jej wymiar określone w art. 53 § 1 i 2 oraz art. 85a k.k. Także i w tej części poczynione ustalenia i dokonane na ich podstawie rozważania, a to z uwagi na ich szczegółowość i zasadność, sąd apelacyjny przyjmuje jako własne, nie znajdując żadnych podstaw do uwzględnienia wniosków skarżących. Zarówno zarzuty sformułowane przez prokuratora, jak i obrońcę oskarżonego, poza polemiką w kwestii wymiaru kary, nie dostarczyły argumentów, które w sposób skuteczny prowadziłyby do konieczności reformowania wyroku w postulowanym przez skarżących kierunkach. Zarzut z pkt. 1 apelacji obrońcy oskarżonego K. O. – w zakresie braku skargi uprawnionego oskarżyciela: Nietrafny okazał się zarzut zawarty w pkt 1 – braku skargi uprawnionego oskarżyciela w zakresie czynu określonego w pkt. III wyroku. Wg autora apelacji … skoro akt oskarżenia nie obejmował w zakresie opisu czynu przyjęcia próbki substancji psychotropowej w postaci amfetaminy wypełniający także znamiona występku z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, który to przepis penalizuje posiadanie substancji psychotropowej wbrew przepisom ustawy, nie sposób uznać, że czyn ten był objęty aktem oskarżenia, choćby w formie czynu współukaranego wskazanego w opisie czynu … (z uzasadnienia apelacji s. 6). Przypomnieć wypada, że sąd pierwszej instancji w pkt III wyroku … w ramach czynu zarzucanego K. O. w pkt I (pkt III aktu oskarżenia) uznał za winnego jedynie tego, że w nieustalonym dniu nie wcześniej niż 6 lipca 2009 roku i nie później niż 31 sierpnia 2009 roku w N., wbrew przepisom ustawy, posiadał substancję psychotropową w postaci amfetaminy w nieustalonej ilości, stanowiącej jednak co najmniej dawkę wystarczającą do jednorazowego odurzenia się jednej dorosłej osoby…. W uzasadnieniu wyroku zaś sąd ten na s. 14 – 15 dokonał prawidłowych ustaleń odnoszących się do genezy zachowań K. O. od momentu zwolnienia z zakładu karnego w dniu 6 lipca 2009 roku, kiedy to odebrał go swoim samochodem J. B. z innym ustalonym mężczyzną, aż do momentu przekazania oskarżonemu próbki amfetaminy, stanowiącej początek planowanej w przyszłości realizacji większej transakcji przekazania 1 kg amfetaminy w celu przewiezienia na terytorium Norwegii. Przyjęcie próbki amfetaminy, jak trafnie przyjął sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w dokonanej subsumpcji prawnej na s. 41, stanowiło jedynie czynność przygotowawczą w stosunku do zasadniczego, opisanego w akcie oskarżenia przestępstwa. W relacji do zarzucanego oskarżonemu czynu z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku była to czynność współukarana. Zmiana ustaleń faktycznych dokonana przez sąd meriti obligowała ten sąd, by powrócić do samodzielnej oceny tej transakcji. Pamiętać wszak należy, że przyjęcie jednej próbki było elementem tego samego zdarzenia historycznego, tego samego zdarzenia faktycznego, które stało się przedmiotem zarzutu stawianego w pkt. III aktu oskarżenia. W konsekwencji nie oznacza to, że w sprawie brak jest skargi uprawnionego oskarżyciela w zakresie czynu przypisanego w pkt. III wyroku. Zarzut z pkt. 2 apelacji obrońcy oskarżonego K. O. – błędu w ustaleniach faktycznych: Nietrafny jest także zarzut opisany w pkt 2 apelacji błędu w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że Ł. O. w miejscu i czasie tam ustalonym …. posiadał amfetaminę w nieustalonej ilości mimo nieustalenia osoby, która te środek psychotropowy miała dostarczyć …. Z prawidłowo poczynionych ustaleń przez sąd pierwszej instancji wynika bowiem, że Ł. O. w okresie i miejscu wskazanym w pkt III wyroku przyjął próbkę amfetaminy, co w świetle zasad prawidłowego rozumowania , wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego odpowiadać musiało co najmniej średniej działce tego typu narkotyku funkcjonującego w obrocie, a więc stanowić co najmniej dawkę wystarczającą do jednorazowego odurzenia się jednej dorosłej osoby. Co się tyczy braku ustalenia personaliów osoby dostarczającej próbkę narkotyku, to nie ma racji skarżący, iż obowiązkiem sądu meriti było ustalenie personaliów tej osoby. Przepis art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii penalizuje sam fakt posiadania substancji psychotropowej wbrew przepisom ustawy. Oznacza to, że sąd nie ma obowiązku ustalenia – jak chciałby obrońca tego oskarżonego - osoby, od której środek ten został nabyty lub od której pochodził. Zarzut z pkt. 3 apelacji obrońcy – zarzut rażącej niewspółmierności kary poprzez wymierzenie rażąco surowej kary pozbawienia wolności oraz zarzut z pkt. I apelacji prokuratora – zarzut rażącej niewspółmierności kary poprzez orzeczenie rażąco niewspółmiernie łagodnej kary za czyn z pkt. II a/o i kary łącznej: Odnośnie apelacji prokuratora w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść K. O. w zakresie czynu z pkt. II aktu oskarżenia oraz kary łącznej pozbawienia wolności oraz zarzutu obrońcy tego oskarżonego zawartego w pkt 3 na korzyść dotyczącego wymierzenia rażąco surowej kary pozbawienia wolności temu oskarżonemu. Także i w tej części zarzuty i wnioski obu apelacji są niezasadne. Ponowne w tej kwestii wypada odwołać się do rozważań sądu pierwszej instancji zaprezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na s. 47 – 49, w których przytoczył najważniejsze okoliczności obciążające nie tracą z pola widzenia także kilku okoliczności łagodzących mający wpływ na jej wymiar oraz okoliczności wpływających na wymiar kary łącznej pozbawienia wolności (zob.s.48). Zasada indywidualizacji karania uzasadnia odparcie zarzutu zawartego w pkt. 2 sformułowanego na s. 3 apelacji, dotyczącego – zdaniem skarżącego - wewnętrznej niesprawiedliwości wyroku. Z kolei przewaga okoliczności obciążających prawidłowo wyeksponowanych w uzasadnieniu wyroku na. S. 47 nie uzasadnia reformowania wyroku na niekorzyść tego oskarżonego w postulowanym przez prokuratora kierunku. Konkludując, przy kształtowani oskarżonemu kary jednostkowej pozbawienia wolności, jak i kary łącznej sąd pierwszej instancji wziął pod uwagę i należycie rozważył zarówno okoliczności obciążające, łagodzące, jak i osobowość sprawcy oraz okoliczności popełnienia przestępstwa prawidłowo bacząc, by dolegliwość kar jednostkowych nie przekraczała stopnia winy; Sąd meriti uwzględnił wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionych przestępstw oraz wziął pod uwagę w wystarczającym stopniu cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadne ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Omówiono wyżej. Wniosek W apelacji prokuratora – o zmianę wyroku: - w zakresie czynu z pkt. II a/o przypisanego K. O. i wymierzenie mu kary 2 lat pozbawienia wolności; - w zakresie kary łącznej orzeczonej wobec K. O. – poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności; - w zakresie czynu z pkt. I a/o przypisanego Ł. S. i wymierzenie mu kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; - w zakresie czynu z pkt. II a/o przypisanego Ł. S. – poprzez wymierzenie kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; - w zakresie kary łącznej orzeczonej wobec Ł. S. – poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W apelacji obrońcy oskarżonego Ł. S.: - zmianę wyroku poprzez uniewinnienie Ł. S. od popełnienia zarzuconych mu czynów; - z ostrożności: o zmianę orzeczonej kary grzywny na znacznie niższą w zakresie ilości stawek dziennych oraz wysokości stawki dziennej; - ewentualnie: o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi meriti do ponownego rozpoznania. W apelacji obrońcy oskarżonego K. O.: - zmianę poprzez uniewinnienie oskarżonego w zakresie czynu wskazanego w pkt. III aktu oskarżenia, uchylenie orzeczenia o karze łącznej i złagodzenie orzeczonej kary za czyn z pkt. IV a/o i orzeczenie kary nieizolacyjnej. ☐ zasadny ☐częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wskazano przy omówieniu zarzutów apelacji. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy W całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wskazano przy omówieniu zarzutów apelacji. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------- 2.1. ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ----------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Wynagrodzenie należne występującemu w sprawie obrońcy z urzędu oskarżonego K. O. zasądzono stosownie do § 14 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. (Dz.U. Nr 97, poz. 887 z 2003r.). Sąd Apelacyjny zwolnił obu oskarżonych od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa, uznając – na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. - że ich uiszczenie byłoby dla obu oskarżonych zbyt uciążliwe a to ze względu na brak majątku i wysokość dochodów. 7. PODPIS Jerzy Leder Katarzyna Capałowska Ewa Jethon Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Kara 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary – co do obu oskarżonych ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ Uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2. Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Ł. S. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina, kara 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ Uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3. Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego K. O. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina, kara 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości – co do czynu z pkt. III wyroku ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary – w zakresie czynu z pkt. IV wyroku i kary łącznej ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ Uchylenie ☒ zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 282/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.