IV Ka 406/21 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 600/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st.sekr.sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Andrzeja Boruty po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2023 r. sprawy R. B. oskarżonego z art. 278 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt II K 1124/22 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 200 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 600/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II K 1124/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżona Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------ ------------------ ------------------------------------------------------------- -------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- --------------------------------- -------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego 1 • obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, tj. art. 4 k.pk. i art. 7 k.p.k. - poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i bezpodstawne odmówienie pełnej wiarygodności wyjaśnień złożonych przez oskarżonego w zakresie popełnienia przez niego zarzucanych mu czynów podczas gdy oskarżony w sposób konsekwentny i spójny opisał okoliczności sprawy, jego relacje z poszczególnymi osobami, a nadto mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy, a zwłaszcza niespójne zeznania świadków, jego wyjaśnienia winny stanowić pełnowartościowy dowód w sprawie, • obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, tj. art. 7 k.p.k. - poprzez przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom świadków M. C. i M. B. w zakresie popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, podczas gdy przedstawiana przez te osoby wersja zdarzeń nie jest spójna, świadkowie ci w sposób odmienny zeznają odnośnie najistotniejszych w sprawie okoliczności, wbrew ustaleniom Sądu świadkowie ci znają się, a świadek M. B. z uwagi na konflikt z oskarżonym miał powody, aby przedstawić go w jak najgorszym świetle, • obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, tj. art. 7 k.p.k. - poprzez przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom świadków K. M., A. S., L. M. i J. R. w zakresie popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, podczas gdy przedstawiana przez te osoby wersja zdarzeń nie jest spójna, świadkowie ci w sposób odmienny zeznają odnośnie najistotniejszych w sprawie okoliczności, • obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, tj. art. 7 k.p.k. - poprzez odmówienie waloru wiarygodności zeznaniom świadków A. Ż. oraz R. Z. w zakresie popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, podczas gdy świadkowie ci w sposób konsekwentny wskazali, iż w styczniu 2022r., kiedy miało dojść rzekomo do kradzieży, przebywali z oskarżonym w Szwajcarii., w konsekwencji obrazy w/ w przepisów postępowania zarzucam także: • błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku poprzez dowolne, jednostronne i bezpodstawne przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów, ponad wszelką wątpliwość świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Rejonowy zachowując nakazany ustawą obiektywizm i wykorzystując wrażenia wynikające z realizacji zasady bezpośredniości, z całokształtu ujawnionych w toku przewodu sądowego okoliczności wyprowadził racjonalne wnioski, kierując się przy tym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania i nie naruszył art. 7 kpk. Miał przy tym w polu uwagi także te zagadnienia, które stanowią oś wniesionej apelacji obrońcy oskarżonego. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów o charakterze proceduralnym, na które powołał się skarżący, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w przekonaniu Sądu Odwoławczego, orzekając w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Siedlcach - wbrew odmiennym wywodom zawartym w apelacji - przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i wnikliwy. Przede wszystkim, w toku procedowania Sąd pierwszej instancji wyczerpał wszystkie dostępne możliwości dowodowe w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanych mu czynów, respektując przy tym naczelne zasady procesowe, a w tym: prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.k), bezstronności (art. 4 kpk), regułę in dubio pro reo (art. 5 kpk.) oraz zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk.), w konsekwencji czego dokonane w wyroku ustalenia faktyczne wolne są od błędów i uwzględniają całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (art. 410 kpk). Na względzie mieć bowiem wypada, iż sama tylko okoliczność, że oceniono poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego oskarżony czy obrońca, nie jest tożsame ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Rzecz jasna, odmienna ocena dowodów - korzystna dla oskarżonego - jest naturalnym prawem, jednakże nie wynika z niej samo przez się, by analiza dokonana w niniejszej sprawie charakteryzowała się dowolnością, w sytuacji gdy wszystkie przedstawione powyżej wymogi Sąd pierwszej instancji spełnił. Wywody apelującego stanowią jedynie alternatywną wersję oceny dowodów, wobec czego należy je uznać wyłącznie za werbalną i bezowocną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego. W przekonaniu Sądu drugiej instancji, dokonana przez Sąd meriti ocena dowodów zarówno osobowych, jak i nieosobowych, które zostały dokładnie omówione i przeanalizowane w pisemnych motywach wyroku, w pełni zasługuje na aprobatę. W przekonaniu Sądu Okręgowego, w przedmiotowej sprawie nie mogło być mowy o bezkrytycznym i bezrefleksyjnym obdarzeniu wiarą zeznań M. C. i M. B.. Uzupełniając wywód pierwszoinstancyjny, warto zwrócić uwagę, iż stanowcze i konsekwentne przedstawienie przez świadka M. B. zachowania oskarżonego w lesie i jego nie budzące wątpliwości rozpoznanie oskarżonego wskazuje na jego sprawstwo. Świadek nie miał żadnych podstaw, aby składać nieprawdziwe zeznania i bezpodstawnie oskarżać R. B. narażając się na konsekwencje usunięcia ze służby. W zasadzie skarżący nie wskazał na czym miała konkretnie polegać niespójność zeznań wskazanych wyżej świadków i w jaki sposób ta niespójność miała znaczenie przy wydaniu wyroku. Niewątpliwie M. B. zauważył kradzież w styczniu 2021 roku i nie kontaktował się z pokrzywdzonym, a wiadomość przekazał znajomym. Nie ulega wątpliwości, że po pewnym czasie skontaktował się z nim pokrzywdzony telefonicznie, a następnie obaj udali się do lasu. Rozbieżności czasowe nie mają w tym zakresie zasadniczego znaczenia, a wynikają z faktu, że pokrzywdzony był w lesie dwukrotnie, a gdy dowiedział się, że jest świadek tego zdarzenia, umówił się z B. i pojechali do lasu obejrzeć miejsce zdarzenia. Trudno, aby świadek M. B. precyzyjnie wskazał ile i jakie gatunki drzew zostały wycięte, jeżeli przebieg granic znany był pokrzywdzonemu, a dokładną ilość i gatunki ściętych drzew zostały ustalone podczas oględzin policji (k.8-15). Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia, o wartości procesowej poszczególnych dowodów przesądziła wyłącznie ich treść w aspekcie wewnętrznej spójności oraz konfrontacji z treścią innych dowodów (spójność zewnętrzna), zaś ocena dokonana przez Sąd Rejonowy wbrew twierdzeniom apelującego, nie odbyła się wybiórczo poprzez aprioryczne preferowanie lub dyskwalifikowanie jednych dowodów na rzecz drugich, według klucza najkorzystniejszego dla jednej ze stron procesowych, lecz stanowiła wynik dogłębnej analizy i swobodnej oceny, następnie odpowiednio uargumentowanej. Oskarżony sam wskazał, że ze świadkiem M. C. miał obojętne stosunki, zaś rzekome konflikty miał mieć drugi ze świadków z bratem oskarżonego około 15 lat temu, ale nie znał przyczyn konfliktu. Skarżący nie podał na czym miał polegać ostry konflikt pomiędzy wskazanymi osobami tj. oskarżonym i M. B.. Skarżący nie wskazał z jakich okoliczności wywodzi, że M. B. i pokrzywdzony bardzo dobrze się znają, co mogło wpływać na treść zeznań M. B.. Stawiając pewne tezy należy wskazać na podstawę faktyczna takich ustaleń, a w tym zakresie zarzuty skarżącego nie znalazły potwierdzenia. Słusznie Sąd I instancji uznał twierdzenia oskarżonego za nieudolną linię obrony. Żaden przeprowadzony w sprawie dowód nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt II AKa 47/15, OSA 2015 nr 7, poz. 17, str. 13, Legalis Numer 1213436). Odrzucenie wyjaśnień oskarżonego stanowiło naturalną konsekwencję obdarzenia wiarą dowodów o całkowicie przeciwstawnej wymowie. Zarzut naruszenia przepisu art. 7 k.p.k. nie może ograniczać się do odmiennej oceny materiału dowodowego przez skarżącego, a oczekiwanie uznania go za skuteczny warunkuje konieczność wykazania, jakich konkretnie uchybień w świetle wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego. Tymczasem takich argumentów skarżący nie przedstawił. Nie mogą nimi być przecież twierdzenia kwestionujące trafność oceny Sądu tylko na podstawie selektywnie wybranych fragmentów materiału dowodowego, jak to uczynił obrońca oskarżonego. K. M. w pierwszych zeznaniach wskazał wyraźnie, składając zeznania 27 stycznia 2022 roku, że wycięte drzewa zauważył, gdy był z potencjalnym kolejnym nabywcą lasu. Wtedy też rozmawiał z A. S., który przekazał mu to co zaobserwował w lesie. Pierwsze zawiadomienie złożone 9 listopada 2021 roku przez J. R. nie dotyczyło wycięcia i kradzieży drzewa, a zatrzymania przez R. B. należących do niej dokumentów. O okolicznościach związanych z wycięciem drzew w swoich zeznaniach mówiła pokrzywdzona w dniu 6 grudnia 2021 roku i miało to mieć miejsce około 2 tygodni wcześniej. Oczywiście podane daty nie są precyzyjne, ale nie wykluczają, aby A. S. widział wycinanie lasu przez oskarżonego na początku grudnia, tym bardziej, zże oskarżony wycinał drzewa przez kilkanaście dni. Zeznania tego świadka nie budziły wątpliwości, świadek nie tylko rozpoznał oskarżonego, ale przytoczył też okoliczności z jego życia prywatnego, wskazał, że rozmawiał z nim co najmniej dwa razy i nie było wątpliwości co do dokonanego rozpoznania, a szczegóły i dane personalne przekazał K. M. po pewnym czasie, gdy ustalił dokładnie te dane. Należy podkreślić, że oskarżony nie negował, że był w lesie i rozmawiał ze świadkiem A. S., choć neguje okoliczności rozmowy (k.67-69). Nie można również pominąć zeznań L. M., który również widział oskarżonego w lesie, planował on wycięcie drzew na opał i wskazywał, że las kupił od pokrzywdzonej (k.74). Mając bezpośredni kontakt z oskarżonym podczas konfrontacji, nie miał wątpliwości coś do dokonanego rozpoznania. Sąd Okręgowy w całości podzielił stanowisko Sądu I instancji co do oceny zeznań A. Ż. i R. Z., a argumenty przedstawione w apelacji nie podważyły skutecznie tej oceny. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż jeśli Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt II AKa 171/15). Nadto, zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania odzwierciedleniem, którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 roku w sprawie o sygnaturze akt II KR 114/74). Stanowiska przedstawione w powyższych judykatach w pełni zaaprobował także Sąd Okręgowy w Siedlcach, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. W świetle całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie budzi wątpliwości, iż oskarżony popełnił czyny z art. 278 § 1 kk. Sąd Okręgowy w pełni zaakceptował decyzję o wymierzeniu oskarżonemu kar pozbawienia wolności uznając, że kary jednostkowe, ale i kara łączna są to kary sprawiedliwe i adekwatne do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynów. We wniesionym środku odwoławczym brak było wprost zarzutu dotyczącego niewspółmierności pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia o karze. W ocenie Sądu Okręgowego nie zaistniały także przesłanki z art. 440 kpk które uprawniałyby do ingerencji w tą cześć wyroku. Dlatego też, przy wyczerpującym wywodzie Sądu Rejowego w części dotyczącej kary, odstąpiono od zupełnie abstrakcyjnego omawiania tej kwestii w niniejszych rozważaniach, podzielając w tym względzie stanowisko proceduralne Sądu Apelacyjnego w Lublinie wyrażone w wyroku z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. II AKa 275/17 (Legalis Numer 1728581). Okoliczność dotychczasowej niekaralności oskarżonego miała decydujące znaczenia przy orzeczeniu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Deklarowane miesięczne dochody 200 zł i brak majątku, sprzeciwiały się orzeczeniu kary grzywny, przy uwzględnieniu wysokości orzeczonych nawiązek. Wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 26 kwietnia 2022r. sygn. akt II K 1124/22 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku o zmianę wyroku . ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) i art.636 § 1 kpk i art. 634 kpk zasądził od oskarżonego koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, gdyż ma możliwości uregulowania należności. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 26 kwietnia 2023r. sygn. akt II K 1124/22 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 869/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2023 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Barbary Sobotki po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2023 r. sprawy W. Ś. (1) oskarżonego z art. 279 § 1 kk i in. na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt II K 580/21 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz W. Ś. (1) 840 zł kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżyciela posiłkowego od uiszczenia opłaty za postępowanie odwoławcze, zaś wydatki tego postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 869/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 28 września 2022r. w sprawie II K 580/21. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---- ---------------------- ----------------------------------------------------------- ----------- ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------ --------------------- ------------------------------------------------------------ ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut ` Prokurator wyrokowi zarzucił: I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 2 § 2 kpk, art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez całkowite zaniechanie poddaniu analizie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego W. Ś. (1), wybiórczą, a przez to zupełnie dowolną interpretację zgromadzonego materiału dowodowego i w konsekwencji zanegowanie możliwości ustalenia prawdy materialnej, co skutkowało niesłusznym uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów; II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu przez Sąd mylnego poglądu, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie w sposób nie budzący wątpliwości, że W. Ś. (1) dopuścił się zarzucanych przestępstw, podczas gdy prawidłowa i wnikliwa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego. Oskarżyciel posiłkowy zarzucił wyrokowi, że został oparty na błędnie ocenionym materiale dowodowym, a w szczególności dokonano błędnej oceny wyjaśnień oskarżonego W. Ś. (1). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie należy podnieść, iż w ocenie Sądu Okręgowego zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, odpowiada zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego. Fakt ten nie pozwala zatem przyjąć, iż w niniejszej sprawie Sąd przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, a tym samym, dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, mogącego mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia. Odnosząc się do problemu błędu w ustaleniach faktycznych, wskazać należy, iż zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia ( wyrok SN z dnia 5 września 1974r., II KR 114/74 OSNKW 1975, nr 2, poz. 28). W ocenie Sądu Odwoławczego dokonana przez Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim ocena dowodów jest w pełni zgodna z wymogami płynącymi ze wskazanego wyżej orzeczenia Sądu Najwyższego. Sąd I instancji w prawidłowy sposób zebrał i ocenił dowody oraz okoliczności ujawnione w toku postępowania, a na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Nie budzi także wątpliwości, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone starannie, a ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji jest dokładna, nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów chronionej przepisem art. 7 kpk. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 424 kpk i pozwala na kontrolę odwoławczą prawidłowości rozstrzygnięcia. Tamże Sąd I instancji szczegółowo wskazał dowody, którym dał wiarę oraz wyjaśnił z jakich powodów na taką jego ocenę zasłużyły. Również szczegółowo wskazał dowody, którym waloru wiarygodności odmówił i precyzyjnie oraz przekonywująco wyjaśnił, z jakich przyczyn na wiarę nie zasługują. W ocenie Sądu Okręgowego w Siedlcach ustalenia poczynione w tym zakresie przez Sąd Rejonowy są zatem prawidłowe i należy stwierdzić stanowczo, iż Sąd ten nie popełnił błędu, jaki zarzuca mu skarżący w swojej apelacji. Według apelującego dokonana przez Sąd I instancji ocena kluczowych w sprawie dowodów jest nietrafna i została nakierowana na przyjęcie wyłącznie korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia, z którym to twierdzeniem nie sposób się zgodzić. Skarżący przedstawiają własną wersję ustaleń faktycznych, ale nie wskazują z jakich dowodów te ustalenia mają wynikać, można wskazać, że przestawiają własną alternatywną wersję, ale nie opierają jej na materiale dowodowym. Sąd Okręgowy podzielił argumenty Sądu I instancji i jego wątpliwości czy doszło do rzeczywistego pokrzywdzenia K. I. (1). W przedmiotowej sprawie nie można tracić z pola widzenia, że pokrzywdzonym w chwili zaistnienia czynów był K. I. (2). W zakresie czynu z punktu I należy wskazać, że z woli K. I. (2) oskarżony otrzymał dostęp do jego pomieszczeń poprzez przekazanie kluczy do domu w chwili wyjazdu do szpitala (zeznania świadka J. G.), a więc wydaje się, że pokrzywdzony okazał mu całkowite zaufanie i wolę, aby sprawował opiekę nie tylko nad majątkiem, ale również dokumentami, w tym kartą płatniczą. Oskarżony wskazał, że już wcześniej dokonywał płatności kartą pokrzywdzonego, a nawet znał pin do karty, który podał podczas rozprawy. W tym zakresie te twierdzenia nie zostały skutecznie zanegowane. Tak samo nie zostały zanegowane wyjaśnienia oskarżonego, co było przedmiotem transakcji płatniczych dokonanych kartą pokrzywdzonego, od czasu jego pobytu w szpitalu. Niewątpliwe pokrzywdzony przebywał w szpitalu do 31 grudnia 2019 roku, a oskarżony w tym czasie odwiedzał go dokonując niezbędnych zakupów np. piżamy czy przyborów higienicznych. Nie można przyjąć, jak twierdził prokurator, że oskarżony miał 8 razy „pomylić się” dokonując płatności kartą. Oskarżony nigdy takich okoliczności nie podnosił w swoich wyjaśnieniach. Oskarżony wskazał, że rzeczywiście pomylił się płacąc za jedzenie i paliwo jednego dnia, ale pozostałe płatności zostały dokonane w sklepach i marketach, a więc mogły dotyczyć zakupów opisywanych przez oskarżonego, a dokonanych dla K. I. (2). (k.22-24). Oskarżyciel nie wykazał, że oskarżony dokonał płatności za swoje produkty, a nie produkty dla pokrzywdzonego przebywającego w szpitalu. Wobec braku możliwości przesłuchania pokrzywdzonego nie można stwierdzić czy rzeczywiście te transakcje odbyły się poza jego aprobata i czy rzeczywiście czuje się pokrzywdzony tymi zachowaniami. Pokrzywdzonego i oskarżonego nie łączyły węzły bliższego pokrewieństwa, ale wydaje się, że ich wzajemne zaufanie wynikało z ich szczególnie dobrych relacji, wzajemnej pomocy i wsparciu w chorobie czy trudnych sytuacjach życiowych. To właśnie ta więź spowodowała przekazanie przez pokrzywdzonego kluczy do domu oskarżonemu oraz zgody na przechowanie dokumentów. Nie ma podstaw, aby przyjąć, że oskarżony dokonał kradzieży z włamaniem opisanej w pkt I zarzutu, a argumenty Sądu Rejonowego zawarte na k. 265 akt sprawy, co do braku zamiaru należy w pełni podzielić. W zakresie czynu z punktu III skarżący podniósł, że istnieją poszlaki wskazujące, że to oskarżony dokonał zaboru przedmiotów wskazanych w zarzucie. Jednocześnie należy podkreślić, że oskarżony W. Ś. (1) przez całe postępowanie nie przyznawał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, a z faktu posiadania kluczy do posesji pokrzywdzonego nie można wnioskować o popełnieniu tego czynu przez oskarżonego. W toku postępowania przygotowawczego nie dokonano oględzin pomieszczeń mieszkalnych czy gospodarczych, a więc nie można stanowczo wskazać, że inna osoba nie dokonała przełamania zabezpieczeń, a następnie kradzieży. Zeznania T. I. cechują się zmiennością, która została zauważona przez Sąd I instancji i właściwie oceniona (k.266 ostatni akapit). Uzupełniając te argumenty należy wskazać, że T. I. miał zgodzić się na przechowanie kosiarki przez oskarżonego celem jej zabezpieczenia (k.146), choć nie darzył go zaufaniem i był niezadowolony z odmowy przekazania kluczy do domu. W toku składania pierwszych zeznań, o tak istotnej okoliczności nie wspominał, nie wykazywał kosiarki jako przedmiotu będącego w posiadaniu oskarżonego, którego nie chce mu zwrócić. T. I. mówił o glebogryzarce, przyczepce samochodowej i wkrętarce nie podając żadnych bliższych danych dotyczących tych przedmiotów. Oskarżony nie mógł powiedzieć T. I. (k.5), że zabrał przyczepkę, jeżeli w toku postępowania ustalono, że znajduje się ona w posiadania, od dnia zawarcie umowy w dniu 21 sierpnia 2019 roku innej osoby. Wydaje się, że te twierdzenia oskarżonego oskarżyciel publiczny uwzględnił, bo nie zawarł w opisie czynu z punktu III właśnie tego przedmiotu. Rolą Sądu w tym postępowaniu, wbrew twierdzeniom oskarżyciela posiłkowego, nie była prawnokarna ocena zachowania A. S., zaś postępowania w zakresie czynów z art. 270 kk czy art. 278 kk zostały umorzone. W tym miejscu należy wskazać, że zarzut z pkt III jest niekompletny, bo nie zawiera znamienia czasownikowego, a więc w zasadzie nie wiadomo co miał zrobić oskarżony w przedmiotami tam opisanymi. Również wyjaśnienia oskarżonego, że miał otrzymać od K. I. (2) glebogryzarkę jako rozliczenie za wykonaną prace nie zostało podważone, przy uwzględnieniu również zeznań świadka B. G., które nie zostały przez skarżących zanegowane. Nieprawdziwe są twierdzenia oskarżyciela posiłkowego, że oskarżony w toku postępowania sądowego przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, gdyż jego postawa procesowe była wprost przeciwna (k.144v). Trudno przyjąć tezę skarżącego o istnieniu łańcucha poszlak wskazującego na popełnienie przez oskarżonego czynu z punktu III. Istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie miały zeznania T. I. złożone w dniu 5 marca 2019 roku, z których wynika, że miał świadomość gdzie znajdują się dokumenty osobiste jego ojca, zaś w domu poszukiwał dokumentów związanych z gospodarstwem i majątkiem - nakazów płatniczych, dokumentów dotyczących maszyn, ale nic takiego nie znalazł. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony nie chciał oddać oskarżycielowi posiłkowemu kluczy do domu, bo uznawał, że ma obowiązek pilnować posesji, liczył, że K. I. (2) wyzdrowieje i wróci o swojego miejsca zamieszania. T. I. w dniu 29 grudnia 2019 roku poprosił oskarżonego o przekazanie mu dowodu osobistego i legitymacji ubezpieczeniowej ojca celem przeniesienia go do domu opiekuńczo - leczniczego. Oskarżony niezwłocznie zwrócił te dokumenty i pokrzywdzony 31 grudnia 2019 roku został przyjęty do placówki. Brak jest w tych zeznaniach twierdzeń, aby oskarżyciel posiłkowy domagał się zwrotu pozostałych dokumentów osobistych, nie domagał się również ich zwrotu w formie pisemnej. W tym miejscu należy wskazać, że T. I. już w toku postępowania sądowego wskazał odmienne okoliczności, odnośnie pierwszego pobytu w domu ojca i braku wiedzy gdzie znajdują się dokumenty ojca, co wskazuje na zmienność tych zeznań oraz jedocześnie próbę wskazania, że ujawniły się okoliczności związane z zaborem kolejnych przedmiotów. W tym zakresie Sąd w pełni podzielił ocenę zeznań tego świadka dokonaną przez Sąd I instancji. Nie można zapominać, że osobą uprawnioną do dysponowania dokumentami był pokrzywdzony i to on zdecydował o przekazaniu dokumentów oskarżonemu (k.81). K. I. (2) został ubezwłasnowolniony w dniu 28 stycznia 2020 roku, a dopiero 15 czerwca 2020 T. I. został wyznaczony opiekunem prawnym dla ojca i mógł zarządzać jego majątkiem. Ponadto nie należy utożsamiać czynności sprawczych z art. 276 kk z terminem „posiada”. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, że ukrycie dokumentów polega na utajnieniu miejsca jego przechowywania, zaś usunięcie dokumentów obejmuje czynności prowadzące do uczynienie go niedostępnym dla osoby uprawnionej. Osoba uprawniona - pokrzywdzony wiedział kto dysponuje jego dokumentami i celem działania oskarżonego było przechowanie ich do czasu powrotu K. I. (2) do zdrowia. Również T. I. sam wskazał, że wiedział gdzie znajdują się dokumenty ojca, a po żądaniu wydania dowodu osobistego i legitymacji zostały mu przekazane. Po skierowaniu żądania policji wydania pozostałych dokumentów, oskarżony je przekazał. Wbrew twierdzeniom oskarżyciela publicznego oskarżony nie zataił, że jest w posiadaniu dokumentów K. I. (2), nie ukrył ich, a po otrzymaniu wezwania do zwrotu przekazał je oskarżycielowi posiłkowemu, a następnie policji. Na marginesie należy wskazać, że zarzut obejmuje również kartę płatniczą, co do której nie było żądania wydania oraz obejmuje okres do 5 marca 2020 roku, choć część dokumentów została przekazana w grudniu 2019 roku. Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż z całą pewnością ocena zgromadzonego w tejże sprawie materiału dowodowego poczyniona przez Sąd Rejonowy nie charakteryzuje się niepewnością. Ocena ta, zdaniem Sądu Odwoławczego, była wnikliwa i oparta na kompletnym materiale dowodowym, nie zawiera zatem wad o jakich podnosi w swojej apelacji prokurator i oskarżyciel posiłkowy, a jako taka nie pozwoliła na przypisać oskarżonemu popełnienia zarzucanych mu przestępstw, co skutkować musiało jego uniewinnieniem od zarzucanych aktem oskarżenia czynów, co słusznie uczynił Sąd Rejonowy, a Sąd Okręgowy podzielił jego stanowisko w tym zakresie, utrzymując zaskarżony wyrok w mocy. Wniosek Prokurator i oskarżyciel posiłkowy wnosili o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność zarzutów powodowała bezzasadność wniosku. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------ ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II., III. O kosztach postępowania odwoławczego rozstrzygnięto na podstawie art. 633 kpk i art. 636 § 2 kpk uznając, iż wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa i na podstawie art. 13 ust. 2 i art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), zwolniono oskarżyciela posiłkowego od opłaty mając na względzie zasady słuszności. Na podstawie §11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.) i art. 632 pkt 2 kpk Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego 840 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 28 września 2022r. sygn. akt II K 580/21 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel posiłkowy Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 28 września 2022r. sygn. akt II K 580/21 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 329/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 10 grudnia 2021 r., sygn.

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu