II S 6/21 · Sąd powszechny

Sygn. akt II S 6/21 POSTANOWIENIE 17 lutego 2021 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: ​ Przewodniczący: S.S.A Cezariusz Baćkowski Sędziowie: S.S.A. Maciej Skórniak S.S.A. Wiesław Pędziwiatr po rozpoznaniu w sprawie M. B. skargi na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz.

75) p o s t a n a w i a 1. skargę pozostawić bez rozpoznania, 2. zwolnić M. B. od opłaty od skargi,

UZASADNIENIE

M. B. złożył skargę wskazując na przewlekłość postępowania w przedmiocie jego wniosku o udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności zawisłego przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu, sygn. akt V Kow 503/20.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Skarga nie podlega rozpoznaniu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 75), strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Wyjątek od tej zasady określa art. 2 ust. 1b cytowanej ustawy, który stwierdza, że powołanego wyżej przepisu art. 2 ust. 1 tej ustawy nie stosuje się w sprawach, o których mowa w art. 1 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz.

U. z 2017 r. poz. 665, 666, 768, 1452 i 2217), chyba że dotyczą one obowiązku naprawienia szkody, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub nawiązki orzeczonej na rzecz pokrzywdzonego. Tak więc, przepisów cyt. ustawy o skardze co do zasady (z wyłączeniem spraw wymienionych wyżej) nie stosuje się do spraw prowadzonych na podstawie Kodeksu karnego wykonawczego, w tym spraw o udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Zatem skarga na przewlekłość postępowania złożona w sprawie o której mowa jako niedopuszczalna nie mogła zostać rozpoznana (art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze (…), art. 2 ust. 1b tej ustawy).

Nie byłoby słuszne oczekiwanie od autora skargi uiszczenia od niej opłaty w sytuacji, gdy jest oczywiste, że nie mogła zostać merytorycznie rozpoznana ponieważ była niedopuszczalna z mocy ustawy, dlatego należało zwolnić go od jej uiszczenia (art. 623 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze, por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2013 r., KSP 8/13, Legalis) Z tych powodów należało orzec jak na wstępie. Wiesław Pędziwiatr Cezariusz Baćkowski Maciej Skórniak