Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I C 45/19 AI generated

I C 45/19 · Sąd powszechny

Case Number I C 45/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Powodowie S. K. (1) i U. K. wnieśli pozew przeciwko A. L. domagając się solidarnie zapłaty kwoty 12.116 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 marca 2016r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu wskazali, iż pozwana wraz z powodem prowadzili działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. W trakcie prowadzenia tej działalności S. K. (1) zaciągnął w L. Banku kredyt na spłatę zobowiązań spółki, który był następnie spłacany ze środków pieniężnych powodów. Powodowie podnieśli, że w protokole zgromadzenia wspólników podpisanym w dniu 20 kwietnia 2014r. w punkcie 4 uchwały jednoznacznie wskazano na zobowiązanie zapłacone przez U.

Legislator headnote

AI generated

I C 45/19 · Sąd powszechny: Strona powodowa podnosiła, że zaciągnięty przez S. K. (1) kredyt został przeznaczony na spłatę zobowiązań względem spółki (...) bądź (...) sp. z o.o. Zgodnie z treścią art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W niniejszej sprawie strona powodowa nie zdołała jednak wykazać swojego roszczenia co do zasady i wysokości. Przede wszystkim powodowie nie udowodnili, że przedmiotowy kredyt został spożytkowany na wskazany przez nich cel. Co prawda do akt sprawy przedłożono wezwania do zapłaty czy faktury VAT potwierdzające, że wspólnicy spółki cywilnej mieli zobowiązania względem (...) sp. z o.o., niemniej pozwana zaprzeczyła, aby kredyt był przeznaczony na spłatę tego właśnie zobowiązania.

Keywords

AI generated
debt payment allocation of debt payments divisible obligation satisfaction of claim liquidation of partnership amicable debt settlement
AI generated
I C 225/21
Powódka B. P. w pozwie skierowanym przeciwko S. P. wniosła o nakazanie pozwanemu dokładanie się do spłaty rat kredytu Roszczenie swoje uzasadniła tym, że w tracie trwania związku małżeńskiego, powódka i pozwany zawarli umowę kredytu na kwotę 71.090,84 zł. Kredyt miał być spłacany w ratach w kwocie po 650 zł miesięcznie. Od daty zawarcia umowy kredytu, pozwany nie uczestniczy w jego spłacie. Wskazała, że jej żądanie obejmuje okres od daty zawarcia umowy kredytu, tj. od 5.07.2013 r. do 5.07.2022 r. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa.
III C 611/21
Sygn. akt III C 611/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2022 r. Sąd Rejonowy Szczecin- Centrum w Szczecinie – Wydział III Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Janik-Białek Protokolant: sekretarz sądowy Paulina Kłos po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2022 r. w Szczecinie na rozprawie sprawy z powództwa K. U. przeciwko J. A. (1) o zapłatę I. zasądza od pozwanego J. A. (1) na rzecz powódki K. U. kwotę 19.000 (dziewiętnastu tysięcy) dolarów amerykańskich (USD) wraz z liczonymi w stosunku rocznym odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 maja 2020 r. do dnia zapłaty; II. zasądza od pozwanego J. A. (1) na rzecz powódki K. U. kwotę 8.953 (ośmiu tysięcy dziewięciuset pięćdziesięciu trzech) złotych tytułem zwrotu i kosztów procesu, w tym kwotę 5.400 (pięciu tysięcy czterystu) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sędzia Małgorzata Janik-Białek UZASADNIENIE Dnia 17 sierpnia 2020 r. K. U. wniosła przeciwko J. A. (1) pozew o zapłatę kwoty 19.000 USD wraz z umownymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 20 maja 2020 r. do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu żądania pozwu powódka wskazała, że w dniu 2 sierpnia 2018 r. w jej mieszkaniu przy udziale J. A. (1) oraz A. U. (1) została zawarta umowa pożyczki między powódką a pozwanym oraz A. U. (1). Pozwanemu na podstawie zawartej umowy udzielona została pożyczka w wysokości 19.000 USD. Pozwany oraz A. U. (1) otrzymali kwotę pożyczki w gotówce. Kwotę tę w całości na potrzeby swoje lub swojej firmy przeznaczył J. A. (2). Strony spisały własnoręczne oświadczenie potwierdzające ten fakt, które powódka, nie będąc profesjonalistą w dziedzinie prawa, uznała za wystarczające. J. A. (2) zobowiązał się do spłaty pożyczki w najszybszym możliwym terminie. Zgodnie z jego ustną deklaracją, pierwsza rata miała być wpłacona po około 2 miesiącach od dnia przekazania środków pieniężnych. Kolejne raty miały następować co kolejne miesiące. Powódka bezskutecznie kontaktowała się telefonicznie z pozwanym w celu odzyskania pożyczonej kwoty. Pismem z dnia 4 lutego 2020 r. wezwała pozwanego do zapłaty przedmiotowej kwoty. Powódka wskazała, że w sprawie występuje solidarność dłużników wynikająca z art. 369 k.c., albowiem obaj dłużnicy zobowiązali się do zwrotu pożyczonej kwoty. Ponadto wskazała, że umowa pożyczki wymaga formy dokumentowej, a do jej zachowania wystarczające jest złożenie oświadczenia woli w postaci dokumentu, w sposób umożliwiający ustalenie osoby składającej oświadczenie. Wskazała również, że na podstawie art. 358 § 3 k.c. może dochodzić roszczenia w walucie obcej. Wobec braku spłaty pożyczki w ocenie powódki pozew jest konieczny. W dniu 18 stycznia 2021 r. Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (ówczesna sygnatura akt III Nc 1528/20). Pozwany J. A. (2) skutecznie wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty z 18 stycznia 2021 r. zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm przepianych. Ponadto pozwany złożył wniosek o zawiadomienie o toczącym się postępowaniu A. U. (1). W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany podniósł, że powódka udzieliła pożyczki J. A. (1) i A. U. (1). Zgodnie z oświadczeniem pożyczka miała być zwrócona w jak najszybszym terminie, przy czym nie określono precyzyjnie ani daty spłaty pożyczki, ani wysokości rat pożyczki. Powódka wezwała ostatecznie do zapłaty jedynie J. A. (1), ale nie wyznaczyła ani terminu spłat, ani wysokości spłat. Pozwani dokonali częściowej spłaty pożyczki w kwocie 2.000 dolarów. J. A. (2) podniósł, iż nie zawarł umowy pożyczki dla potrzeb własnej działalności gospodarczej. Kwotę pożyczki na swoje potrzeby przyjęli po połowie J. A. (2) i A. U. (1). W sprawie nie występuje zatem solidarna odpowiedzialność J. A. (1) i A. U. (1), albowiem świadczenie pieniężne jest zawsze podzielne, zaś zgodnie z przepisem art. 379 § 1 i § 2 k.p.c. jeżeli jest kilku dłużników, dług dzieli się na tyle niezależnych od siebie równych części, ilu jest dłużników. W zakresie wniosku z art. 84 k.p.c. pozwany wskazał, że w przypadku niekorzystanego dla pozwanego rozstrzygnięcia sprawy przysługiwałoby mu roszczenie wobec A. U. (1). W replice na sprzeciw powódka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko oraz wskazała, że osobą, która faktycznie pożyczyła pieniądze od powódki i wykorzystała na potrzeby swoje lub swojej firmy był J. A. (2), a A. U. (1) jedynie uczestniczył w zawieraniu umowy i nie przeznaczył on jakiejkolwiek części na swoje potrzeby, bowiem całą sumę otrzymał i przyjął do swych rąk J. A. (2). Powódka wskazała, że pozwany miał zamiar przeznaczyć pożyczoną kwotę pieniędzy na wspólne prowadzenie działalności gospodarczej z jej synem, a w hipotezie normy wynikającej z art. 370 k.c. mieszczą się zobowiązana dotyczące wspólnego mienia zaciągających je podmiotów bez względu na rodzaj wspólności oraz bez względu na charakter zdarzenia prawnego, z którego wynika wspólność mienia powstała, czy też mająca powstać. Pierwotnie założony cel wykorzystania kwoty pożyczki w postaci prowadzenia przyszłej działalności gospodarczej stanowił jedyną przyczynę, dla której A. U. (1) podpisał się na oświadczeniu stanowiącym umowę pożyczki. Jednakże całość pożyczonej kwoty pieniężnej została wykorzystana tylko przez jedną osobę, mianowicie pozwanego, w związku z czym to od niego powódka ma prawo dochodzić całej należności. A. U. (1) nie przystąpił do postępowania w charakterze interwenienta ubocznego. Na rozprawie w dniu 27 czerwca 2022 r. powódka sprecyzowała, że domaga się odsetek ustawowych, a nie umownych, za opóźnienie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: A. U. (1) i J. A. (2) byli znajomymi, prowadzącymi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą (...) s.c. B. A., I U.”, która była zarejestrowana na ich małżonki B. A. i I. U.. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą powstało szereg zadłużeń m. in. wobec leasingodawców oraz sprzedawców paliwa. Konta bankowe spółki zostały zajęte przez komornika. Dowód: - zeznania A. U. (1) – k. 110v-111 – e-protokół (...):13:38 – 00:24:37– płyta CD – k. 112, - zeznania B. A. – k. 111 – e-protokół (...):26:12 – 00:42:34– płyta CD – k. 112, - zeznania W. G. – k. 115v – e-protokół (...):05:44 – 00:17:25– płyta CD – k. 117, - zeznania J. A. (1) – k. 123-124 – e-protokół (...):02:23 – 00:31:07– płyta CD – k. 125. W dniu 2 sierpnia 2018 r. A. U. (1) i J. A. (2) zawarli z K. U. umowę pożyczki kwoty 19.000 dolarów. Potwierdzeniem zawarcia umowy było oświadczenie o treści: „Ja J. A. (2) i A. U. (1) oświadczamy, że w dniu 2 sierpnia 2018 r. pożyczamy od p. K. U. 19.000 tyś dolarów. Oświadczamy, że w jak najszybszym terminie rozpoczniemy spłatę w ratach”. Oświadczenie to J. A. (2) i A. U. (1) opatrzyli własnoręcznymi podpisami. Kwota pożyczki nie została podzielona pomiędzy pożyczkobiorców ani faktycznie, ani umownie. Strony nie ustaliły terminu zwrotu pożyczki. Pieniądze miały zostać zwrócone „jak najszybciej”. Żaden z pożyczkobiorców nie wnosił o odroczenie spłaty pożyczki, ani nie kontaktował się z K. U. w sprawie zwrotu pożyczki. Dowód: - oświadczenie – k. 8, - zeznania K. U. – k. 116-116v – e-protokół (...):19:19 – 00:35:59– płyta CD – k. 117, - zeznania A. U. (1) – k. 110v-111 – e-protokół (...):13:38 – 00:24:37– płyta CD – k. 112, - zeznania J. A. (1) – k. 123-124 – e-protokół (...):02:23 – 00:31:07– płyta CD – k. 125. Pożyczone pieniądze przeznaczone zostały na spłatę zadłużeń powstałych i związanych z zarejestrowaną na małżonki pożyczkobiorców działalnością gospodarczą, głównie wynikających z umów leasingu i zakupu paliwa. Kwotę pożyczki fizycznie otrzymał J. A. (2). Następnie przy udziale A. U. (1) pieniądze wymieniono na euro i PLN oraz wpłacono w banku na konto W. G.. W. G. był znajomym A. U. (1) i J. A. (1). J. A. (2) i A. U. (1) posiadali dostęp do jego konta, na które wpłacono pożyczone pieniądze i z konta tego dokonali spłaty zadłużeń. - zeznania A. U. (1) – k. 110v-111 – e-protokół (...):13:38 – 00:24:37– płyta CD – k. 112, - zeznania B. A. – k. 111 – e-protokół (...):26:12 – 00:42:34– płyta CD – k. 112, - zeznania W. G. – k. 115v – e-protokół (...):05:44 – 00:17:25– płyta CD – k. 117, - zeznania K. U. – k. 116-116v – e-protokół (...):19:19 – 00:35:59– płyta CD – k. 117, - zeznania J. A. (1) – k. 123-124 – e-protokół (...):02:23 – 00:31:07– płyta CD – k. 125. W dniu 2 sierpnia 2018 r. na konto W. G. wpłacono: - 20.000 zł na konto osobiste, - 17.000 zł na konto osobiste, - 7.400 Euro na konto walutowe, - 105 Euro na konto walutowe, oraz z konta tego dokonano przelewu: - 1.000 Euro w tytule podając „Pegaz sc B. A. I U. nip (...) fakt nr (...) nr klienta (...)”, - 6.500 Euro w tytule podając „spłata (...) Pegaz sc B. A. I U. K. NIP (...)”, - 20.000 zł w tytule podając „wpłata raty zaległości do umowy nr (...) Pegaz sc nip (...)”, - 1.000 zł w tytule podając (...).WP.8140.2.8.2017.ML Pegaz SC NIP (...)”, - 500 zł w tytule podając (...). W dniu 7 sierpnia 2018 r. z konta W. G. dokonano przelewu: - 411,69 zł w tytule podając (...): (...) SAL opłata za usługi (...)”. W dniu 8 sierpnia 2018 r. z konta W. G. dokonano przelewu: - 450 zł w tytule podając „Spłata zadłużenia A. J. S. ul. (...) M. 15/17”, - 650 zł w tytule podając „Zapłata za rachunek nr (...) S.C. B. A. I. U.”. W dniu 13 sierpnia 2018 r. z konta W. G. dokonano przelewu: - 500 zł w tytule podając (...), - 701,62 zł w tytule podając „ (...)------ (...) B. S. O. P. 701,62 PLN 2018-08-11”, - 351,62 Euro w tytule podając „fakt nr (...) z dnia 09.07.2018 klient nr (...) pegaz sc b.amerek i I.uberman”. W dniu 14 sierpnia 2018 r. z konta W. G. dokonano przelewu: - 4.0000 zł w tytule podając „Umowa nr (...) S.C. B.A. i I. U. nip (...)”. W dniu 16 sierpnia 2018 r. z konta W. G. dokonano przelewu: - 2.366,12 zł w tytule podając „faktura nr (...) klient nr (...) PEGAZ SC B.A. i I. U. nip (...)”. W dniu 17 sierpnia 2018 r. z konta W. G. dokonano przelewu: - 100 zł w tytule podając „ (...)----- (...) B. S. (...) Wojewódzki (...) 100,00 PLN 2018-08-16”, - 100 zł w tytule podając „ (...)----- (...) B. S. (...) Wojewódzki (...) 100,00 PLN 2018-08-16”. Dowód: - potwierdzenie przelewów – k.91-109. Pismem z dnia 4 lutego 2020 r. K. U., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wezwała J. A. (1) do zwrotu pożyczki z 2 sierpnia 2018 r. w wysokości 19.000 dolarów, w najwyżej trzech ratach, w terminie do 10 marca 2020 r. Pismem z dnia 7 maja 2020 r. K. U., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, ponownie wezwała J. A. (1) do zwrotu pożyczki z 2 sierpnia 2018 r. w wysokości 19.000 dolarów, w najwyżej trzech ratach, w terminie do 20 maja 2020 r. Dowód: - wezwanie do zapłaty z 4 lutego 2020 r. z dowodem nadania – k. 9-9v, - wezwanie do zapłaty z 7 maja 2020 r. z dowodem nadania – k. 10-10v, - zeznania K. U. – k. 116-116v – e-protokół (...):19:19 – 00:35:59– płyta CD – k. 117. Pożyczona kwota nie została zwrócona w jakiejkolwiek części. Dowód: - zeznania K. U. – k. 116-116v – e-protokół (...):19:19 – 00:35:59– płyta CD – k. 117, - zeznania A. U. (1) – k. 110v-111 – e-protokół (...):13:38 – 00:24:37– płyta CD – k. 112, - zeznania J. A. (1) – k. 123-124 – e-protokół (...):02:23 – 00:31:07– płyta CD – k. 125. Sąd zważył, co następuje: Powództwo K. U. przeciwko J. A. (1) okazało się zasadne w całości. Powódka, po sprecyzowaniu żądania, wniosła o zasądzenie na jej rzecz kwoty 19.000 USD wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 20 maja 2020 r. do dnia zapłaty, tytułem zwrotu pożyczki pieniężnej. Podstawą prawną żądania pozwu była umowa pożyczki z dnia 2 sierpnia 2018 r. oraz przepis art. 720 k.c., zgodnie z którym: § 1. Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. § 2. Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej. Podstawowym obowiązkiem pożyczkodawcy jest wydanie drugiej stronie przedmiotu pożyczki, natomiast obowiązkiem pożyczkobiorcy jest zwrot przedmiotu pożyczki w umówionym terminie. Zgodnie z zasadami, którymi rządzi się proces cywilny, obowiązek przedstawienia dowodów, w myśl przepisu art. 3 k.p.c., spoczywa na stronach, zaś ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Nie wymagają jednak dowodu – stosownie do przepisu art. 229 k.p.c. - fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do swej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Nadto zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, rządzącą procesem cywilnym, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Przepis art. 230 k.p.c. stanowi z kolei, że gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że to strona powodowa, która domaga się zapłaty pewnej należności na drodze sądowej, winna co do zasady wykazać, iż należność ta – oznaczona co do wysokości, tytułu i daty płatności przysługuje jej wobec osoby pozwanej. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej. Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, wynikającym z przywołanego przepisu, powód jest zobowiązany do wykazania wszystkich okoliczności uzasadniających jego roszczenie tak co do zasady jak i wysokości. Pozwany zaś, który odmawia uczynienia zadość żądaniu powoda, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje (vide wyrok Sądu Najwyższego z 3 października 1969 r., II PR 313/69, Legalis 14124 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1982 r., I CR 79/82, Legalis 23098). Podkreślić jednakże należy, że art. 6 k.c. rozumiany być musi przede wszystkim w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06, Legalis 161055 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2007 r., II CSK 293/07, Legalis 162518). Uwzględniając zatem przedstawione powyżej zasady rozkładu ciężaru dowodu oraz podstawę prawną żądania pozwu stwierdzić należy, że na stronie powodowej spoczywał obowiązek wykazania, że powódka zawarła z pozwanym umowę pożyczki, z której wywodzi swoje roszczenie oraz że kwota pożyczki została przeniesiona na pożyczkobiorcę; natomiast na pozwanym ciąży obowiązek wykazania, że zwrócił pożyczkodawcy kwotę pożyczki. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawał fakt zwarcia umowy pożyczki i fakt wydania pozwanemu kwoty pożyczki. Fakty te zostały przez pozwanego przyznane. Nadto umowa pożyczki została potwierdzona dokumentem – oświadczeniem z 2 sierpnia 2018 r., który to dokument był dla sądu wiarygodny w całości i nie był kwestionowany przez strony co do swojej prawdziwości. Niesporny był również fakt wydania przedmiotu pożyczki. Wskazać przy tym należy, że bez znaczenia jest, kto fizycznie odebrał gotówkę od powódki i kto faktycznie wpłacił ją na konto W. G.. Pożyczka jest bowiem umową konsensualną, polegającą na zgodnym oświadczeniu woli stron, dającego i biorącego pożyczkę, przez którą dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego pożyczkę określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić taką samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki zobowiązuje pożyczkodawcę do przeniesienia przedmiotu pożyczki na własność pożyczkobiorcy, ale własności tej jeszcze nie przenosi. K. umowy pożyczki oznacza, że dochodzi ona do skutku przez samo porozumienie stron, zaś przeniesienie posiadania i własności przedmiotu umowy pożyczki stanowi jedynie wykonanie tej umowy. Samo wydanie przedmiotu pożyczki, jeżeli umowa nic innego nie stanowi, może nastąpić w dowolny sposób, pożyczkobiorca powinien jednak uzyskać możność swobodnego dysponowania przedmiotem pożyczki. Do przeniesienia własności pieniędzy i rzeczy stanowiących przedmiot pożyczki mają zastosowanie ogólne zasady przenoszenia własności, zwłaszcza reguła wyrażona w art. 155 § 2 k.c. Wydanie kwoty pożyczki może nastąpić na rzecz osoby trzeciej i ma to skutek równoznaczny z wykonaniem obowiązku wydania przedmiotu pożyczki wobec pożyczkobiorcy. Może nastąpić w dowolny sposób, byle pożyczkobiorca miał możność swobodnego dysponowania czy to pieniędzmi, czy rzeczami będącymi przedmiotem umowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2012 r., sygn. akt V CSK 394/11, Legalis 5266796, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt V CSK 448/14, Legalis 1331221, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt V CSK 536/15, Legalis 1508345, por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt I ACa 996/14, Legalis 1271368). Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił, iż strony nie uzgodniły konkretnego terminu i szczegółowych warunków spłaty pożyczki, a także, że pożyczka nie został zwrócona w żadnej części. Z oświadczenia pożyczkobiorców z dnia 2 sierpnia 2018 r. wynika, że spłata pożyczki w ratach nastąpi w jak najszybszym terminie. Zgodnie z 723 k.c. jeżeli termin zwrotu pożyczki nie jest oznaczony, dłużnik obowiązany jest zwrócić pożyczkę w ciągu sześciu tygodni po wypowiedzeniu przez dającego pożyczkę. Za takie wypowiedzenie uznać należało pismo z 4 lutego 2020 r., które w sposób kategoryczny i jednoznaczny wzywa pozwanego do zwrotu całości pożyczonej kwoty do 20 marca 2020 r. w maksymalnie trzech ratach. A zatem roszczenie powódki stało się wymagalne z upływem 6 tygodni od daty przedmiotowego wezwania do zapłaty. Kolejnym wezwaniem do zapłaty z dnia 7 maja 2020 r. powódka ponownie wezwała pozwanego do zwrotu całości pożyczonej kwoty w terminie do 20 maja 2020 r. w maksymalnie trzech ratach. Powódka ostatecznie zatem wyznaczyła termin spłaty jak i sposób spłaty. Nadto, stosownie do treści art. 455 k.c. jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Niewątpliwe zatem roszczenie powódki jest wymagalne, a powództwo nie jest przedwczesne. Spór stron zogniskował się ostatecznie wokół dwóch elementów, tj. częściowej spłaty pożyczki oraz solidarnej albo podzielnej odpowiedzialności pozwanych. Pozwany nie wykazał faktu zwrócenia części pożyczki w kwocie 2.000 dolarów, a to na nim spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie. Za niewystraczający Sąd uznał dowód z zeznań świadka B. A.. Świadek ten bowiem ma wiedzę wtórną, pochodzącą od pozwanego. Świadek nie pamiętała wielu okoliczności sprawy, zaś o innych w ogóle nie miała wiedzy. Dlatego jej zeznania są niewystarczające dla ustalenia faktu zwrotu części kwoty pożyczki. Pozwany zeznał z kolei, że w momencie, kiedy powstała nadwyżka pieniędzy, A. U. (1) wziął pieniądze w złotówkach stanowiące równowartość 1000 dolarów i miał je przekazać powódce, ale czy to zrobił, tego pozwany nie wiedział. Jak z kolei wynika z zeznań A. U. (1) i powódki, pożyczka nie została zwrócona w żadnej części. Zaoferowane przez stronę pozwaną dowody nie pozwoliły zatem ustalić faktu zwrotu części pożyczki w kwocie 2.000 dolarów. Stosownie do treści art. 369 k.c. zobowiązanie jest solidarne, jeżeli to wynika z ustawy lub z czynności prawnej. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd ustalił, iż pożyczkobiorcami byli zarówno J. A. (2) jak i A. U. (1). Z treści oświadczenia z dnia 02 sierpnia 2018 r. nie wynika, by każda z ww. osób pożyczyła określoną część wskazanej sumy. Zeznania świadków jak i samego pozwanego wskazują wprost na cel, dla którego zawarta została umowa pożyczki. Celem tym była spłata zobowiązań wspólnej firmy tj. spółki cywilnej, która była zarejestrowana oficjalnie na B. A. i małżonkę A. U. (1), lecz faktycznie działalność tę prowadzili pozwany i A. U. (1). Co prawda zeznania świadków i pozwanego różniły się w szczegółach co do tego, jakie dokładnie zadłużenie zostało spłacone oraz kto dokonywał wpłaty na konto W. G.. W ocenie Sądu nie miało to jednak znaczenia, skoro zgodnym było, że wspólną decyzją pożyczkobiorców było przeznaczenie tych środków na ratowanie powyższej działalności i spłatę zadłużeń oraz że pozwany i A. U. (1) wspólnie kwotą tą rozdysponowali poprzez spłatę poszczególnych wierzycieli z konta W. G., z którego korzystali chcą uniknąć zajęć komorniczych. Zgodnie z przywołanym już art. 369 k.c. zobowiązanie jest solidarne, jeżeli to wynika z ustawy lub z czynności prawnej. Materiał dowodowy sprawy nie pozwala ustalić, aby kwota 19.000 dolarów została pożyczona w określonych częściach przez poszczególnych pożyczkobiorców. Źródłem solidarności musi być konkretny przepis prawa bądź zastrzeżenie umowne. W ocenie Sądu treść oświadczenia z dnia 2 sierpnia 2018 roku wskazuje wprost na solidarny charakter zobowiązania pożyczkobiorców poprzez użycie sformułowań w liczbie mnogiej : „Ja J. A. (2) i A. U. (1) oświadczamy, że w dniu 02.08.2018 r. pożyczamy (…) oraz „oświadczamy, że w jak najszybszym terminie rozpoczniemy spłatę”. Niewątpliwie zatem wolą stron było wspólne, solidarne zaciągnięcie pożyczki przez pozwanego i A. U. (1). W ocenie Sądu zatem solidarny charakter zobowiązania do zwrotu pożyczki wynika z umowy i woli stron. Nadto jednym z przepisów przewidujących odpowiedzialność solidarną jest art. 864 k.c., zgodnie z którym za zobowiązania spółki wspólnicy odpowiedzialni są solidarnie. Przepis ten nie mógł mieć wprost zastosowania do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro spółka oficjalnie była zarejestrowana na małżonki pożyczkobiorców, a nie ich samych, niemniej jednak w ocenie Sądu ma on przełożenie na sprawę niniejszą i również przemawia za solidarnym charakterem zobowiązania dłużników. Pożyczona kwota została bowiem przeznaczona na uregulowanie zobowiązań przedmiotowej spółki cywilnej. Ponadto art. 370 k.c. stanowi, że jeżeli kilka osób zaciągnęło zobowiązanie dotyczące ich wspólnego mienia, są one zobowiązane solidarnie, chyba że umówiono się inaczej. Stosownie do treści art. 366 § 1 k.c. kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Zgodnie zatem z art. 366 § 1 k.c. powódka może żądać całości świadczenia od jednego z dłużników solidarnych, w tym zatem od pozwanego. Zatem Sąd, uznając powództwo za uzasadnione tak co do zasady, jak i wysokości, orzekł zgodnie z żądaniem pozwu, zasądzając w punkcie I wyroku od pozwanego J. A. (1) na rzecz powódki K. U. kwotę 19.000 (dziewiętnastu tysięcy) dolarów amerykańskich (USD) wraz z liczonymi w stosunku rocznym odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 maja 2020 r. do dnia zapłaty. O odsetkach należnych powódce od zasądzonej kwoty Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 481 § 1 i § 2 k.c., zgodnie z którymi jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie. Dłużnik popada w opóźnienie jeśli nie spełnia świadczenia pieniężnego w terminie, w którym stało się ono wymagalne także wtedy, gdy kwestionuje istnienie lub wysokość świadczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2003 r., sygn. II CK 146/02, Legalis 70439). Niewątpliwe roszczenie powódki było już wymagalne w terminie wskazanym w drugim wezwaniu do zapłaty, co czyni zasadnym żądanie zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od daty wskazanej w pozwie tj. 20 maja 2020 r. Stan faktyczny sprawy ustalony został w oparciu o dowody z oświadczenia z dnia 02 sierpnia 2018 r., wezwania do zapłaty z dowodami nadania oraz dowody przelewów. Dowody te nie były kwestionowane przez żadną ze stron co do swojej wiarygodności, jak też i Sąd nie powziął wątpliwości w tym zakresie. Sąd poczynił ustalenia faktyczne w sprawie także w oparciu o zeznania świadka W. G., który wprost zeznał, iż udostępnił A. U. (1) swoje konto bankowe do dokonania przelewów na rzecz wierzycieli spółki oraz w obecności A. U. (1) dokonywał wpłat na swoje konto pieniędzy pochodzących z pożyczki od powódki. Zeznania te są w ocenie Sądu wiarygodne i znajdują potwierdzenie w dowodach z dokumentów w postaci dowodów przelewów bankowych. Potwierdzają one w ocenie Sądu, iż pożyczoną kwotą pozwany i A. U. (1) dysponowali wspólnie i przeznaczyli ją na uregulowanie zobowiązań spółki cywilnej, którą traktowali jako swoją, a zatem przeczą twierdzeniom powódki, że pożyczone pieniądze zostały przeznaczone wyłącznie na potrzeby firmy pozwanego. Zeznania świadka B. A. co do zasady potwierdzają powyższe ustalenia, jednakże świadek często zasłaniała się niepamięcią lub brakiem wiedzy. Nie była także obecna przy zwracaniu powódce jakiejkolwiek części pożyczonej kwoty, zatem zeznania tego świadka nie mogły stać się podstawą ustaleń faktycznych zgodnych z twierdzeniami strony pozwanej co do spłaty części pożyczki. Zeznania świadka A. U. (1) w ocenie Sądu potwierdzają solidarny charakter zaciągniętego wobec powódki zobowiązania. Wskazał on bowiem, że zwróciłby matce pożyczoną kwotę, lecz nie ma z czego. Zeznania pozwanego w charakterze strony uznać należy za wiarygodne i dające podstawę do ustaleń stanu faktycznego. Pozwany przyznał, że razem z A. U. (1) prowadził firmę zarejestrowaną na ich małżonki oraz że razem pojechali do powódki i pożyczyli pieniądze na spłatę zobowiązań spółki. Pozwany potwierdził, że W. G. udostępnił im swoje konto bankowe i że po wpłaceniu na nie pieniędzy razem z A. U. (1) przelewali je do wierzycieli. Pozwany wskazywał na wspólną z A. U. (2) odpowiedzialność. Nie wskazywał natomiast, by kwota pożyczki została w jakikolwiek sposób podzielona pomiędzy niego i A. U. (1). Zatem twierdzenie o braku solidarności zobowiązania do zwrotu pożyczki w ocenie Sądu nie zostało wykazane. Oceniając wiarygodność i moc dowodową zeznań powódki Sąd miał na uwadze fakt, że były one nacechowane silnymi emocjami, powódka czuła się pokrzywdzona i oszukana przez pozwanego, a nie dostrzegała podstaw do odpowiedzialności swojego syna za zaciągnięte zobowiązanie. Nie można było jednak odmówić wiarygodności w całości zeznaniom powódki, albowiem w dużej mierze znajdowały one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, na podstawie art. 98 § 1 i §3 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Mając na względzie, że pozwany przegrał proces w całości, obowiązany jest zwrócić powódce koszty związane z niniejszym postępowaniem, na które złożyły się uiszczona przez powódkę opłata sądowa od pozwu w kwocie 3536 zł ustalona na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r., Nr 167, poz. 1398 ze zm.), wynagrodzenie pełnomocnika powódki, ustalone na podstawie § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.) w kwocie 5.400 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł (art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz część IV załącznika ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. 2006 Nr 225 poz. 1635 z późn. zm.)), łącznie 8.953 zł. W powołaniu powyższej argumentacji orzeczono jak w sentencji. Sędzia Małgorzata Janik – Białek
V ACa 374/15
Powódka E. R. domagała się wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym nakazującego pozwanemu K. P. by zapłacił na jej rzecz kwotę 92.635,59 zł z ustawowymi odsetkami od kwoty 72. 366,75 zł od dnia 16 listopada 2013r. i od kwoty 20.268,84 zł od dnia 18 lutego 2014r. Domagała się również zasądzenia od pozwanego kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu wskazała, że wraz z pozwanym byli wspólnikami spółki cywilnej pod firmą (...).A. R., K. (...) spółka cywilna”. Umowa wskazanej spółki cywilnej została wypowiedziana przez powódkę w dniu 17 kwietnia 2012r. Po rozwiązaniu spółki, powódka spłaciła zobowiązania spółki wobec wierzycieli w łącznej wysokości 185.271,18 zł. Powódka domagając się zasądzenia kwoty 92.635,59 zł podała, że jest to połowa uiszczonych wierzytelności spółki. Powódka wywodziła, że zgodnie z treścią art. 864 k.c. za zobowiązania spółki cywilnej wszyscy wspólnicy odpowiadają solidarnie.
I C 452/17
W pozwie z dnia 28-04-2017 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 45/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 października 2019 roku Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sławomir Splitt Protokolant: Jolanta Migot po rozpoznaniu w dniu 27 września 2019 r. w Gdyni na rozprawie sprawy z powództwa S. K. (1) i U. K. przeciwko A. L. o zapłatę I. oddala powództwo; II. kosztami postępowania obciąża powodów uznając je za uiszczone w całości. Sygnatura akt: I C 45/19

UZASADNIENIE

Powodowie S. K. (1) i U. K. wnieśli pozew przeciwko A. L. domagając się solidarnie zapłaty kwoty 12.116 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 marca 2016r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu wskazali, iż pozwana wraz z powodem prowadzili działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. W trakcie prowadzenia tej działalności S. K. (1) zaciągnął w L. Banku kredyt na spłatę zobowiązań spółki, który był następnie spłacany ze środków pieniężnych powodów. Powodowie podnieśli, że w protokole zgromadzenia wspólników podpisanym w dniu 20 kwietnia 2014r. w punkcie 4 uchwały jednoznacznie wskazano na zobowiązanie zapłacone przez U.

K.. (pozew k. 9-12) Pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa. Pozwana zarzuciła powodom, iż do pozwu nie załączyli umowy kredytowej, jak również dowodu spłaty kredytu. W ocenie pozwanej kredyt zaciągnięty przez powoda był związany z prowadzoną przez niego działalnością indywidualną pod firmą (...) - sport. Nadto, pozwana wskazała, że ona również zaciągnęła kredyt przeznaczony na spłatę zobowiązań spółki (...) S.C., który ostatecznie spłaciła jej siostra. (odpowiedź na pozew k. 61- 62) Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwana A. L. i powód S. K. (1) byli wspólnikami spółki cywilnej działającej pod firmą (...) s.c. (okoliczność bezsporna) W trakcie trwania stosunku spółki cywilnej wspólnicy mieli zobowiązania wobec wielu wierzycieli, m.in. wobec (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. z tytułu czynszu, opłat eksploatacyjnych, opłat za energię. (dowód: korespondencja k. 122-123, faktury VAT k. 124-126) Powód i pozwana wspólnie podjęli decyzję o zaciągnięciu przez każde z nich kredytu w tej samej wysokości na spłatę zobowiązań spółki cywilnej. (okoliczności bezsporne ustalone w oparciu o przesłuchanie powoda S. K. (1) płyta CD k. 76, przesłuchanie pozwanej A.

L. płyta CD k.

76) Powód S. K. (1) zawarł z (...) Bankiem S.A. z siedzibą we W. umowę kredytu nr (...). Przy spłacie rat kredytowych, jako wpłacający każdorazowo figurował S. K. (1). (dowód: harmonogram spłaty, Tabela opłat i prowizji dot. kredytu w (...) Bank S.A. nr (...) k. 32, 68, historia rachunku bankowego k. 149-152) W dniu 30 czerwca 2014r. wspólnicy podjęli uchwałę o rozwiązaniu umowy spółki cywilnej. W protokole rozwiązania spółki wspólnicy stwierdzili w ad.2 w pkt 4.0., że na dzień rozwiązania spółki zobowiązaniem spółki jest m.in. kredyt w L.

Bank w kwocie 18.900 zł (spłacony przez U. K. zaciągnięty przez wspólnika w uzgodnieniu ze wspólniczką) – na zobowiązania spółki – uzgodnienia obu wspólników. Wspólnicy zgodnie ustalili, że zadłużenie zostanie spłacone w równych częściach – zgodnie z uchwałą każdy ze wspólników 50 % (Ad.3). Protokół został podpisany przez obojga wspólników. (dowód: protokół rozwiązania spółki k. 15-19) Tego samego dnia wspólnicy podjęli uchwałę nr 2, zgodnie z którą zadłużenie istniejące na dzień sporządzenia uchwały wyszczególnione zostało w pkt Ad 2 protokołu, a pozostałe zobowiązania i ich wielkości wynikające z Ad. 2 (pkt 2.1 do 4.4) będą aktualizowane po dokonanych przez strony wpłatach.

Uchwała została podpisana przez obojga wspólników. (dowód: protokół rozwiązania spółki k.

18) Pismem z dnia 3 lipca 2014 r. powódka U. K. wezwała pozwaną do zapłaty połowy kwoty 18.900 zł tytułem kredytu zaciągniętego w L. Bank (tj. kwoty w kwocie 9.444,30 zł) wraz z odsetkami od dnia 31 sierpnia 2010r. do dnia 3 lipca 2014r. tj. łącznej kwoty 14.172 zł w terminie 7 dni. (dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 3 lipca 2014r. k. 20-21) Pismem z dnia 2 marca 2016r. powódka ponownie wezwała pozwaną do zapłaty zobowiązań kredytowych z tytułu umowy (...) w terminie 3 dni. Wezwanie zostało odebrane w dniu 29 marca 2016r. (dowód: wezwanie do zapłaty ostateczne przedsądowe k. 25-26, potwierdzenie doręczenia k. 41-42) Pismem z dnia 22 września 2017r. powódka po raz kolejny wezwała pozwaną do zapłaty zobowiązania wynikającego z pkt 4.0 protokołu rozwiązania spółki w kwocie 7.180,65 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 marca 2016r. w kwocie 4.935,82 zł.

Należność główna stanowiła połowę kwoty 14.361,30 stanowiącej sumę wpłat z okresu od 9 lipca 2015r. do 10 grudnia 2015r. (dowód: wezwania do zapłaty wraz z potwierdzeniem odbioru k. 29-31)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów prywatnych oraz dowodów z przesłuchania stron. W ocenie Sądu brak było podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów prywatnych wskazanych w ustaleniach stanu faktycznego w postaci wezwań do zapłaty czy dokumentów bankowych, gdyż żadna ze stron nie podważała autentyczności tych dokumentów, ani też zgodności przedłożonych kopii z oryginałami. W ramach swobodnej oceny dowodów Sąd doszedł do przekonania, że ww. dokumenty odzwierciedlają faktyczny przebieg korespondencji stron.

Natomiast, pozostałe dokumenty były irrelewantne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jeśli chodzi natomiast o ocenę osobowego materiału dowodowego, to wiarygodnego dowodu w sprawie nie stanowiły zeznania powodów. Zważyć bowiem należy, iż zeznania te w części były ze sobą sprzeczne, a nadto nie znalazły oparcia w innych dowodach. Przede wszystkim istotne rozbieżności pomiędzy zeznaniami powodów dotyczyły wysokości spłaconego zobowiązania i sposobu spłaty. Powód S. K. (1) zeznał m.in. że to on spłacił pierwsze trzy raty kredytu, zaś resztę rat spłaciła jego matka U.

K.. Z kolei, powódka zeznała, że nie wie ile rat zapłacił syn, a ile ona. Powódka dodała, że spłaty dokonywała w formie przelewów bankowych ze swojego konta albo w formie przekazów pocztowych, jednak nie przedstawiła na tę okoliczność dowodów i jej zeznania w tym zakresie pozostały gołosłowne. Zważyć dodatkowo należy, iż na rozprawie w dniu 27 września 2019r. powódka oświadczyła, że S. K. (1) spłacił tylko pięć pierwszych rat, a na spłatę pozostałych rat pieniądze przekazała mu powódka. Powyższe oświadczenie zostało złożone już po dołączeniu do akt sprawy historii spłat kredytu nr (...), z którego wynika, że wszystkich wpłat dokonał S. K. (1), toteż powyższego oświadczenia powódki nie można traktować inaczej aniżeli jako próbę dostosowania stanowiska procesowego do zebranego materiału dowodowego.

Sąd zwrócił także uwagę na rozbieżności występujące pomiędzy zeznaniami powodów a treścią protokołu rozwiązania spółki, na którym powodowie opierali swoje powództwo. W pkt 4.0 przedmiotowego protokołu mowa jest o tym, że kredyt w kwocie 18.900 zł został spłacony w całości przez U. K., natomiast powodowie w swoich zeznaniach wskazywali, że oboje spłacali kredyt. Nadto, powodowie zeznali, że kwota ujęta w ww. punkcie protokołu obejmuje dwa kredyty, których łączna wartość wynosi 28.900 zł. Powyższe rozbieżności są o tyle istotne, że projekt protokołu został przygotowany przez U.

K.. Kierując się regułami logicznego rozumowania oraz zasadami doświadczenia życiowego należałoby uznać, że gdyby faktycznie przedmiotem spłaty miałyby być dwa kredyty o wyższej wysokości niż podana w protokole, to powódka jako autor protokołu z pewnością uwzględniłaby tę okoliczność przy redakcji tego pisma. W toku niniejszego postępowania powódka nie potrafiła także w logiczny sposób wytłumaczyć rozbieżności pomiędzy zapisem protokołu a zgłoszonym żądaniem. W świetle powyższego zeznania powodów nie mogły stanowić wiarygodnego, a zarazem wystarczającego (wobec braku innych dowodów) dowodu na okoliczność istnienia i wysokości zobowiązania.

Natomiast, w znacznej części za wiarygodne Sąd uznał zeznania pozwanej A. L.. Pozwana bowiem przyznała, że każdy ze wspólników spółki cywilnej zaciągnął kredyt z przeznaczeniem na spłatę zobowiązań spółki, w tym powód zaciągnął kredyt na kwotę 12.000 zł. Nadto, pozwana przyznała, że podpisała protokół rozwiązania spółki cywilnej i zapoznała się z jego treścią. W powyższym zakresie Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania mocy dowodowej zeznań pozwanej. Przechodząc do kwestii merytorycznych, należy wskazać, że w niniejszej sprawie powodowie domagali się od pozwanej zapłaty solidarnie na ich rzecz kwoty 12.116 zł wraz z ustawowymi odsetkami stanowiącej połowę spłaconego przez powodów kredytu, który został zaciągnięty przez powoda na spłatę zobowiązań wspólników spółki cywilnej.

Podkreślić należy, iż na poparcie swojego żądania powodowie przedłożyli dwa wezwania do zapłaty: jedno z dnia 2 marca 2016 roku (k.

25) i drugie z dnia 22 września 2017r. (k. 29-30), w których wskazali sposób wyliczenia dochodzonego roszczenia. Z przedstawionych dokumentów wynika, że na dochodzone roszczenie składają się: kwota 7.180,65 zł stanowiąca połowę sumy spłaconych rat kredytowych, z których każda wynosiła 797,85 zł, uiszczonych w okresie od dnia 9 lipca 2015r. do dnia 10 grudnia 2015r., a także kwota 4.935,82 zł stanowiąca kwotę skapitalizowanych na dzień 2 marca 2016r. odsetek ustawowych za opóźnienie. Na wstępie, zważyć należy, iż pomiędzy stronami nie było sporu co do tego, że powód i pozwana byli wspólnikami spółki cywilnej działającej pod firmą (...) s.c., a także tego, że oboje zaciągnęli kredyty na spłatę zobowiązań spółki.

Strona powodowa podnosiła, że zaciągnięty przez S. K. (1) kredyt został przeznaczony na spłatę zobowiązań względem spółki (...) bądź (...) sp. z o.o. Zgodnie z treścią art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W niniejszej sprawie strona powodowa nie zdołała jednak wykazać swojego roszczenia co do zasady i wysokości. Przede wszystkim powodowie nie udowodnili, że przedmiotowy kredyt został spożytkowany na wskazany przez nich cel. Co prawda do akt sprawy przedłożono wezwania do zapłaty czy faktury VAT potwierdzające, że wspólnicy spółki cywilnej mieli zobowiązania względem (...) sp. z o.o., niemniej pozwana zaprzeczyła, aby kredyt był przeznaczony na spłatę tego właśnie zobowiązania.

W toku niniejszego postępowania strona powodowa nie przedłożyła żadnego dowodu wskazującego na pokrycie jakich wierzytelności spółki zostały przeznaczone środki pochodzące z kredytu, a także w jakiej wysokości środki te zostały przeznaczone na ten cel. W tym stanie rzeczy należało uznać twierdzenia powodów co do przeznaczenia środków pochodzących z kredytu na spłatę zobowiązań spółki cywilnej za nieudowodnione. W przypadku wykazania, że zaciągnięty kredyt został faktycznie wykorzystany na spłatę zobowiązań spółki, należało ustalić, jaki był charakter decyzji wspólników i jej dalsze konsekwencje w kontekście łączącego powoda i pozwaną stosunku spółki.

Zważyć należy, iż z zeznań stron wynikało w sposób niewątpliwy, że wspólnicy spółki cywilnej podjęli zgodną decyzję o tym, iż dofinansują spółkę poprzez zaciągnięcie przez każdego ze wspólników kredytu. Z treści protokołu rozwiązania spółki, z którego powodowie wywodzili swoje roszczenie, wynika, iż spisano w nim wyłącznie wierzytelności wobec osób trzecich, a nie dokonywano rozliczeń między wspólnikami, a zatem podstawą prawną żądania nie mogą być przepisy dotyczące rozliczeń wspólników po rozwiązaniu spółki (art. 875 kc).

Z tego względu należało uznać, iż zgodnym zamiarem wspólników było dofinansowanie spółki i pokrycie przez każdego z nich wierzytelności w zakresie jakim one powstawały. Oznaczało to de facto podwyższenie wkładów obu wspólników w spółce cywilnej poprzez wpłatę przez każdego z nich dodatkowo kwoty po 12.000 zł. Jak wskazuje się w doktrynie wniesienie lub podwyższenie wkładów w już istniejącej spółce jest możliwe, jednakże, skoro oznacza w istocie zmianę umowy spółki, wymaga zgody wszystkich wspólników (por. K.

Pietrzykowski (red.), Kodeks cywilny. Tom II. Komentarz. Art. 450–1088. Przepisy wprowadzające, Wyd. 9, Warszawa 2018). W rozpatrywanym przypadku taka zgoda została niewątpliwie udzielona. W ocenie Sądu podjęta przez wspólników decyzja nie może jednak prowadzić do powstania wierzytelności w relacjach między wspólnikami spółki cywilnej. Podkreślić bowiem należy, iż każdy ze wspólników dofinansował spółkę dokładnie taką samą kwotą. Zgodnie natomiast z art. 861 § 2 kc domniemywa się, że wkłady wspólników mają jednakową wartość.

W przedmiotowej sprawie nie wykazano, aby wkłady wspólników były nierówne, albo którykolwiek ze wspólników nie pokrył wkładu w ustalonej w umowie wspólników wysokości. Niezależnie od powyższego Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 867 § 1 kc każdy wspólnik jest uprawniony do równego udziału w zyskach i w tym samym stosunku uczestniczy w stratach, bez względu na rodzaj i wartość wkładu. A. L. zeznała, że umowa spółki cywilnej przewidywała, że każde ze wspólników odpowiada po połowie za zobowiązania spółki, a zatem strony nie zmodyfikowały ustawowych zasad odpowiedzialności za stratę.

W związku z tym, że obie strony zaciągnęły kredyty w tych samych kwotach, co odpowiada wysokości przyjętego w umowie spółki udziału każdego wspólnika w stracie, to nie może być mowy o powstaniu roszczenia regresowego S. K. (1) o zwrot połowy zapłaconej przez niego sumy pieniężnej w stosunku do drugiego wspólnika (art. 864 kc, art. 376 § 1 kc i art. 867 § 1 kc). Z treści złożonego oświadczenia wynika, iż pomiędzy powodem S. K. (2), a pozwaną A. L. istniało uzgodnienie co do zaciągnięcia zobowiązań kredytowych w tym samym czasie na pokrycie kosztów prowadzonej działalności.

W związku z powyższym – w świetle obowiązujących przepisów – zgodna decyzja wspólników nie może rodzić zobowiązania po stronie pozwanej do spłaty połowy kredytu na rzecz powoda S. K. (1). Powodowie nie wskazali również żadnych podstaw solidarności. Podkreślić należy, iż solidarności nie domniemywa się, gdyż zgodnie z treścią art. 369 kc zobowiązanie jest solidarne wyłącznie jeżeli wynika to z ustawy lub z czynności prawnej. W rozpatrywanym przypadku nie sposób dopatrzyć się solidarności wierzycieli w przepisach ustawy ani też w treści czynności prawnych dokonanych z ich udziałem, w szczególności w protokole rozwiązania spółki cywilnej.

Powodowie nie udowodnili zatem, że pomiędzy nimi występuje więź, która zakładałaby istnienie takiej solidarności. Bezsporne było, że kredyt w (...) Bank S.A. został zaciągnięty wyłącznie przez S. K. (1), bez udziału powódki. Jednakże w pkt 4.0 protokołu rozwiązania spółki wskazano, że kredyt ten w kwocie 18.900 zł został spłacony przez U. K.. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie potwierdziło jednak tego, że w istocie całość zobowiązania została spłacona przez powódkę. Zwrócić bowiem należy uwagę, że S. K. (1) zeznał, że on dokonał spłaty trzech pierwszych rat, z kolei U.

K. nie była w stanie wskazać kto i ile rat spłaciła, niemniej wskazała, że dokonywała spłaty rat kredytu w formie przelewów bankowych ze swojego konta albo w formie przekazów pocztowych. Z dołączonego do akt sprawy wydruku historii rachunku bankowego wynika jednak, że wpłat na poczet rat kredytu dokonywał tylko S. K. (1). Po złożeniu przedmiotowego dokumentu do akt sprawy powódka oświadczyła, że powód spłacił ze swoich środków wyłącznie pierwszych pięć rat, natomiast środki na spłatę pozostałych rat pochodziły z majątku powódki.

Wobec wcześniejszych sprzecznych zeznań powodów oraz braku jakichkolwiek dowodów na poparcie twierdzenia powódki o pochodzeniu środków pieniężnych przeznaczonych na spłatę zobowiązań (np. wydruk operacji bankowych na rachunku powódki; przekazy pocztowe, potwierdzenia wpłaty itp.) twierdzenia powódki należało uznać za niewiarygodne i nieudowodnione. Jednocześnie, należy zauważyć, że w przypadku, gdyby powódka U. K. faktycznie dokonała spłaty całości kredytu zaciągniętego przez S. K. (1) ze swoich środków to w ogóle nie istniałaby podstawa do występowania przeciwko pozwanej przez powoda S. K. (1).

Samo zaciągnięcie kredytu, który spłaca osoba trzecia, nie powoduje dla kredytobiorcy żadnego uszczerbku majątkowego. W związku z powyższym – nawet gdyby dać wiarę twierdzeniom powódki o spłacie przez nią całości kredytu – o zapłatę mogłaby wystąpić wyłącznie U. K. pod warunkiem wykazania, że to ona dokonała spłaty całości wierzytelności wynikającej z kredytu. Jednakże – co wskazano powyżej – powodowie w trakcie niniejszego postępowania nie byli w stanie ustalić kto i w jakich częściach dokonał spłaty wierzytelności i kto – w jakiej części winien żądać zapłaty od pozwanej.

W pozwie powodowie powołali się na treść pkt 4 protokołu o rozwiązaniu spółki cywilnej, w którym zawarte było oświadczenie o spłacie kredytu przez U. K. zaciągniętego na zobowiązania spółki w uzgodnieniu ze wspólnikami. Zwrócić należy uwagę, że w powołanym postanowieniu protokołu nie wskazano w ogóle numeru umowy kredytowej, jaka została zawarta przez S. K. (1). Powyższa okoliczność jest o tyle istotna, że w toku procesu powódka U. K. stwierdziła, iż powołany powyżej zapis protokołu nie dotyczył jednej tylko umowy kredytowej, ale dwóch umów, a łączna wysokość zadłużenia winna wynosić 28.900 zł, a nie 18.900 zł, jak wskazano w protokole.

W tym stanie rzeczy nie można powiązać w sposób niepozostawiający żadnych wątpliwości zapisu zawartego w pkt 4.0 protokołu z konkretnym stosunkiem umownym. Istnieje bowiem rozbieżność pomiędzy twierdzeniami powodów a powyższym zapisem co do wysokości zobowiązania kredytowego, jakie miało zostać spłacone przez powódkę (28.900 zł czy 18.900,00 zł), jak również co do oznaczenia tego stosunku. Wobec twierdzeń powodów o spłacie dwóch kredytów, nie można w sposób nie budzący wątpliwości powiązać zobowiązania wskazanego w protokole z kredytem oznaczonym nr (...).

Gdy uwzględni się dodatkowo rozbieżności pomiędzy zeznaniami powodów a treścią dokumentu w postaci historii operacji na rachunku bankowym co liczby rat spłaconych przez S. K. (1), nie sposób przyjąć, że strona powodowa wykazała swoje roszczenie. Zatem, nawet jeśliby uznać protokół o rozwiązaniu spółki jako zgodę ex post na spłatę zobowiązania pozwanej przez osobę trzecią, to nie wykazano, że taka spłata rzeczywiście nastąpiła, tym bardziej, że pozwana kwestionowała fakt spłaty. Bezzasadne było również żądanie w zakresie skapitalizowanych odsetek.

Zważyć bowiem należy, iż odsetki zostały skapitalizowane już w wezwaniach do zapłaty, jakie zostały skierowane do pozwanej m.in. pismami z dnia 3 lipca 2014r. czy 22 września 2017r. Jednakże powodowie nie wykazali, że roszczenie stało się wymagalne już wcześniej i z tego względu przysługiwało im uprawnienie do naliczania odsetek za opóźnienie. Nie dołączono żadnego dowodu, na podstawie możnaby stwierdzić, że wcześniej (tj. zanim zostały skierowane wezwania do zapłaty załączone do akt sprawy, w których nastąpiła kapitalizacja odsetek) powodowie wzywali pozwaną do zapłaty.

Mając zatem na względzie wszystkie powołane powyżej okoliczności, na mocy art. 6 kc a contrario, Sąd oddalił powództwo jako nieudowodnione. O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy art. 98 kpc i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy obciążył nimi powodów jako stronę przegrywającą niniejszy spór. Jednocześnie, Sąd uznał koszty za uiszczone, albowiem powodowie uiścili opłatę sądową od pozwu przy jego wniesieniu, zaś pozwana, która wygrała niniejsze postępowanie, występowała w sprawie samodzielnie i nie poniosła żadnych kosztów związanych z udziałem w niniejszym postępowaniu.