II Ka 201/20 · Sąd powszechny

Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 340/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn.

Sygn. akt II Ka 340/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 sierpnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Adriana Wysokińskiego po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2024 r. sprawy T. D. oskarżonego z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 14 lutego 2024 r. sygn. akt II K 284/23 I. utrzymuje wyrok w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 140 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 340/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 14 lutego 2024 r., sygn. akt II K 284/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- ------------------------------------ --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- --------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut - obrazy przepisów postępowania mianowicie art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez - poza wskazaniem, że wiarygodnymi czyni Sąd meriti zeznania pokrzywdzonej - nie przywołanie w treści uzasadnienia jakichkolwiek innych dowodów, które potwierdzałyby przestępczy charakter zachowań oskarżonego w zakresie przyjętej w skazaniu kwalifikacji prawnej czynu za wyjątkiem zeznań osób zatrudnionych przez krótki okres czasu w (...) Sp. z O.O. a nie mających wiedzy o sposobie reprezentacji spółki i decydentach w zakresie prowadzonej działalności bez weryfikacji tych dowodów w oparciu choćby o umowy o pracę dla wykazania, że to oskarżony umowy te sygnował w imieniu spółki co mogłoby stanowić materiał pomocniczy w ocenie jego zachowań, nie przeprowadzenie dowodu z opinii księgowego dla wykazania czy i w jaki sposób doszło do rzekomego zawłaszczenia środków na szkodę pokrzywdzonego podmiotu, w szczegółowości wobec prowadzenia księgowości w formie ksiąg handlowych nie przeanalizowano przepływów pieniężnych związanych ze zleceniem ze strony pokrzywdzonego podmiotu przez co nie doszło do rzetelnego rozpoznania sprawy przez Sąd meriti i nie wskazując jakie działania albo zaniechania były udziałem oskarżonego Sąd nie wykazuje aby rozpoznał merytorycznie sprawę właściwe oceniając stronę przedmiotową i podmiotową czynu, - błędu w ustaleniach faktycznych powodującego naruszenie zasad swobodnej oceny dowodów, a przez to stojącego w sprzeczności z zasadami określonymi w art. 4 i 7 k.p.k. poprzez przyjęcie, że stan dowodów powoduje uznanie, że to zindywidualizowane zachowania oskarżonego jak gdyby wykorzystującego fakt prowadzenia działalności w spółce kapitałowej wyczerpały dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w sytuacji, gdy T. D. podejmując współpracę z pokrzywdzoną nie działał we własnym lecz firmy, której był reprezentantem, imieniu, a sprawa ma wyłącznie charakter typowego deliktu cywilnego, lecz nie stanowi przestępstwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i jako taki na uwzględnienie nie zasługiwał. Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z argumentów przytoczonych przez obrońcę oskarżonego w uzasadnieniu zarzutów podnoszonych w apelacji. W ocenie Sądu II instancji, w trakcie ferowania zaskarżonego wyroku, nie doszło do wskazanych we wniesionym środku odwoławczym uchybień ani też nie ujawniono w tracie kontroli instancyjnej innych uchybień o charakterze bezwzględnym, które mogłyby zobowiązać Sąd Odwoławczy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i cofnięcia sprawy do stadium postępowania przed Sądem I instancji. Sąd Okręgowy nie popiera zdania obrońcy oskarżonego, według którego Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich dowodów, które w przedmiotowej sprawie świadczyły o sprawstwie oskarżonego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd meriti swoje ustalenia oparł nie tylko na zeznaniach świadków, bowiem materiał dowodowy stanowiły również informacje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczące zadłużenia spółki (k. 36, k. 53, k. 201, k. 203), informacje z Urzędu Skarbowego dotyczące zaległości podatkowych spółki (k. 46-52, k. 204) oraz inne dokumenty. Dowody te zostały przedłożone przez uprawnione podmioty, są obiektywne oraz nie były kwestionowane przez strony. Zdaniem Sądu Okręgowego ich wartość dowodowa jest znaczna, bowiem przedstawiają rzeczywistą kondycję finansową spółki również na dzień zlecenia firmie pokrzywdzonej przewozu towaru z Polski do Francji. Nie ma też racji skarżący, zarzucając sądowi I instancji, że dokonał niekorzystnych dla oskarżonego ustaleń faktycznych, nie wskazując dowodów, które wprost potwierdzałyby przestępczy charakter działań oskarżonego. Sąd rozpoznając sprawę nie może poszukiwać wyłącznie dowodów bezpośrednich, np. świadków, mających wprost od oskarżonego wiedzę, że ewidentnie zamierzał oszukać kontrahenta. Wręcz przeciwnie, Sąd ma badać wszystkie dostępne dowody, tak bezpośrednie, jak i pośrednie, w tym również poszlaki i dopiero oceniając je łącznie, przez pryzmat logicznego myślenia i doświadczenia zawodowego oceniać, jak w przypadku oskarżonego, czy zaciągając zobowiązanie miał on zamiar rzetelnego wywiązania się z niego, czy też, w określonej sytuacji finansowej spółki, pod szyldem której działał, wiedział, że ze swego zobowiązania wzajemnego się nie wywiąże. Przy braku dowodów bezpośrednich Sąd I instancji miał nie tylko prawo, ale i obowiązek wykorzystać wszelkie dostępne dowody i choć z treści żadnego z nich nie można wprost wyczytać świadomości i zamiaru oskarżonego, ich całokształt słusznie Sąd złożył w całość, która niezbicie wskazuje na istnienie po stronie oskarżonego takiego oszukańczego zamiaru. O tym, że oskarżony T. D. był osobą w firmie decyzyjną, świadczą zeznania świadków I. K. oraz H. S., którzy spójnie zeznali, że to właśnie oskarżony wydawał im polecenia służbowe, był wg nich ich bezpośrednim przełożonym. Nie ma tu nawet większego znaczenia formalna prawidłowość takiego przekonania – jeśli to pracownik obsługiwał dany kontrakt, działając na polecenie właśnie oskarżonego, jeżeli to on podejmował też decyzje dot. płatności za faktury, to nawet gdyby robił to, nie będąc formalnie do tego uprawnionym, jako tzw. falsus procurator, nie zmienia to ustaleń w zakresie wprowadzenia pokrzywdzonej w błąd – to on polecił zawarcie z nią umowy, znając złą sytuację spółki i wiedząc, że spółka nie ma środków, by za usługę zapłacić (skoro zalegała z należnościami publicznoprawnymi, z wypłatą wynagrodzeń, skoro ostatecznie nie zlecił zapłaty za tę usługę mimo braku zastrzeżeń do jej wykonania. Jak wynika z zeznań świadka H. S., został on zatrudniony przez oskarżonego T. D., który następnie nadzorował jego pracę. Świadek zeznał również, że oskarżony był odpowiedzialny za dokonanie płatności, a w biurze w którym pracował nie było innej osoby, oprócz oskarżonego T. D., która pełniła w tamtym czasie funkcje kierownicze. Świadek I. K. również zeznała, że oskarżony był dla niej szefem i nadzorował jej pracę. Wobec tak przedstawiającej się treści zeznań świadków, Sąd Rejonowy doszedł do prawidłowego wniosku, że oskarżony jako osoba stojąca wysoko w hierarchii firmy i rzeczywiście kierująca oddziałem spółki (...) Sp. z o.o. we W., znał kondycję finansową spółki, która na dzień zawarcia umowy z firmą pokrzywdzonej posiadała zadłużenie m.in. w ZUS. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony miał świadomość trudności płatniczych spółki w dniu 16 czerwca 2020 roku, a pomimo to zlecił podwładnym zawarcie umowy z firmą pokrzywdzonej, wprowadzając ją w błąd i doprowadzając ją do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W przedmiotowej sprawie, jak słusznie ustalił Sąd Rejonowy, oskarżony świadomie zaakceptował nierealne zobowiązanie do zapłaty w określonym terminie, a co najmniej zataił przed kontrahentem obiektywnie istniejącą sytuację, która miała wpływ na możliwość realizacji warunków wynikających z zawartej umowy. Skarżący w apelacji podnosi, że w trakcie postępowania przed Sądem I instancji nie wykazano czy i w jaki sposób doszło do zawłaszczenia środków przez oskarżonego, jednak podkreślenia wymaga, że w przypadku przestępstwa z art. 286 §1 k.k. właściwe znamię czynnościowe „doprowadza inną osobę do rozporządzenia mieniem” przesądza, że oszustwo jest przestępstwem materialnym ze skutkiem w postaci niekorzystnego rozporządzenia przez inną osobę mieniem (por. wyrok SN z 7 lutego 2001 r., IV KKN 496/00, LEX nr 51425), a nie tak jak sugeruje skarżący – przywłaszczenie mienia przez sprawcę, tudzież osiągnięcie przez niego faktycznej korzyści majątkowej. Wystarczającym jest, by pokrzywdzony niekorzystnie dla siebie rozporządził swoim lub nawet cudzym mieniem – na rzecz innej osoby, niekoniecznie sprawcy – by znamiona oszustwa zostały wyczerpane. Dlatego kompletnie nieistotne jest, czy środki pokrzywdzonej weszły do majątku oskarżonego, czy też do majątku reprezentowanej przez niego spółki, jakie były przepływy finansowe i zbędnym byłoby dowodzenie tego poprzez ewentualne opinie księgowe – pokrzywdzona swoim mieniem niekorzystnie rozporządziła i to właśnie na skutek oszukańczych zabiegów oskarżonego. Mając powyższe rozważania na uwadze, w ocenie Sądu Okręgowego, a wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji w uzasadnieniu w sposób logiczny wskazał, na jakich dowodach oparł ustalenie każdego istotnego dla sprawy faktu, a także należycie rozważył i ocenił wszystkie dowody przemawiające za przyjętymi przez ten Sąd ustaleniami faktycznymi, dlatego zarzut naruszenia art. 424 §1 pkt 1 k.p.k. należało uznać za chybiony. Odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, na marginesie należy wskazać, że jak słusznie wskazał skarżący, postępowanie w tej sprawie toczyło się po raz kolejny przed Sądem I instancji z uwagi na uchylenie przez Sąd Okręgowy w Siedlcach poprzednio zapadłego rozstrzygnięcia. Niemniej jednak, Sąd Rejonowy w Siedlcach skorzystał z zaproponowanych przez Sąd Okręgowy wskazań co do dalszego postępowania i przeprowadził postępowanie dowodowe w zdecydowanie szerszym zakresie, rozszerzając materiał dowodowy m.in. o zeznania świadków I. K. oraz H. S.. Sąd Okręgowy nie stwierdził żadnych sprzeczności w zeznaniach tych świadków, ponadto są oni obcy dla stron i nie mają interesu by zeznawać na korzyść czy niekorzyść którejkolwiek z nich. Formułując (formalnie w ramach zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych) proceduralny jednak zarzut naruszenia art. 7 k.p.k, skarżący nie wskazał, jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego, formułując karkołomną konstrukcję, że ustalenia faktyczne sądu dotyczą stanu dowodów i ich treści (co jest domeną proceduralną) oraz kwestii wyczerpania znamion przestępstwa (subsumpcja, a więc zastosowanie przepisów prawa materialnego), a nie faktów, wydarzeń, a Sąd Okręgowy we własnym zakresie wskazywanych naruszeń również nie stwierdził. Przypomnieć tu można, że proces rozpoznawania sprawy polega na tym, że stosując określone w przepisach postępowania karnego reguły Sąd najpierw prowadzi postępowanie dowodowe, potem zgromadzone dowody ocenia i w zależności o wyników tej oceny dokonuje ustaleń co do faktów (zdarzeń historycznych), a potem zaś ustalone fakty ocenia pod kątem tego, czy ustalone zachowania wyczerpują znamiona przestępstwa – potem zaś przechodzi do etapu określenia właściwej sankcji karnej. Etapy te należy rozróżniać i w konsekwencji nie należy traktować ich łącznie – również na etapie formułowania zarzutów odwoławczych, nie można formułować zarzutów błędnych ustaleń faktycznych co do tego, że sprawcy należało wymierzyć aż tak surową karę czy może obrazy przepisów dotyczących sposobu procedowania poprzez uznanie, że 2‰ alkoholu we krwi to stan nietrzeźwości. Także dla skutecznego podniesienia zarzutu obrazy przepisów postępowania, w szczególności art. 4 k.p.k. nie wystarczy ogólne jego wskazanie czy też stwierdzenie, że sądowi brak obiektywizmu, opierające się wyłącznie na subiektywnym odczuciu strony postępowania, w szczególności wynikające z odmiennej od dokonanej przez sąd oceny materiału dowodowego. W żaden bardziej konkretny sposób skarżący tego zarzutu nie uzasadnił. Wobec powyższego, zarzut naruszenia tych przepisów również należało uznać za nietrafny. Po dokonaniu analizy akt przedmiotowej sprawy, Sąd Okręgowy nabrał przekonania, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, wyprowadzając ze zgromadzonego materiału dowodowego w pełni trafne wnioski końcowe. Tok rozumowania i sposób wnioskowania Sądu I instancji przedstawiony w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku jest prawidłowy pod względem logicznym i zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Przedstawiona w uzasadnieniu tego wyroku ocena dowodów, w tym zeznań świadków I. K. oraz H. S., jest zdaniem Sądu Okręgowego prawidłowa i nie sposób doszukać się najmniejszych podstaw do zakwestionowania jej trafności, a tym samym i ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego. Sąd I instancji wyrokując co do kary, w sposób niebudzący zastrzeżeń Sądu II instancji, uwzględnił wszystkie dyrektywy jej wymiaru wynikające z art. 53 k.k. w szczególności, wziął pod uwagę zasadę proporcjonalności kary do stopnia społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące. Mając na względzie, iż oskarżony w przeszłości już wchodził w konflikt z prawem, Sąd Okręgowy aprobuje wymiar kary zasadniczej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania określony przez Sąd I instancji, a także skorzystanie z instytucji orzeczenia obowiązku naprawienia szkody, którą (niezależnie od potencjalnych roszczeń cywilnych pokrzywdzonej do spółki) oskarżony swym działaniem wyrządził. Wniosek - o zmianę skarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu w całości, ewentualnie o: - zwrot sprawy Sądowi I instancji celem przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób niewadliwy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadność podniesionych przez obrońcę zarzutów skutkowała niezasadnością postulowanych wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 §1 k.p.k. w zw. z art. 8 i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), obciążył oskarżonego kosztami sądowymi za II instancję (120 zł opłaty od kary i 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 867/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Arkadiusza Szewczaka po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy A. K. oskarżonej z art.286 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 23 lipca 2021 r. sygn. akt II K 811/20 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa 180 złotych tytułem częściowej opłaty, zwalniając ją od uiszczenia opłaty w pozostałym zakresie oraz zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa 20 złotych wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 867/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z 23 lipca 2021 r. sygn. akt II K 811/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- ----------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------ --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie: 1. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonej polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnieniom tym nie można przyznać waloru wiarygodności, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku że wyjaśnienia oskarżonej były spójne, konsekwentne i wiarygodne, a zwłaszc7a w zakresie niedokonania zapłaty ceny sprzedaży przez pokrzywdzonych, wypełnienia części formularza umowy - in blanco, dokonywania uzupełnień niektórych danych bez obecności oskarżonej przez osobę trzecią (m.in. ceny sprzedaży), które zostały potwierdzone innymi uznanymi za wiarygodne dowodami, w tym dokumentem umowy sprzedaży samochodu oraz dowodem z dokumentu zapisu konwersacji w komunikatorze M. pomiędzy świadkiem O. H. (żoną pokrzywdzonego P. H.), a świadkiem K. D. (siostrą oskarżonej), 2. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadków K. D. i M. C. (1) poprzez uznanie, iż nie można na ich podstawie poczynić ustaleń faktycznych, albowiem świadkowie - siostra i syn - mogą celowo chcieć uwiarygodnić wersję oskarżonej, w sytuacji, gdy zeznania świadków są spójne wzajemnie niesprzeczne, potwierdzone w częściowo innymi dowodami, w tym z dokumentów- korespondencja świadka K. D. z O. H. za pośrednictwem komunikatora M. oraz zeznaniami P. M., 3. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań pokrzywdzonych M. A. (1) (brata O. H.), P. H. oraz świadka O. H. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania tych świadków są wewnętrznie spójne, wzajemnie się uzupełniające i konsekwentne, a co tym idzie są wiarygodne, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tych dowodów powinna prowadzić do wniosku, że zeznania te nie są wewnętrznie spójne, wzajemnie się uzupełniające i konsekwentne, a nadto sprzeczne z innymi dowodami uznanymi przez sąd za wiarygodne, a to zeznaniami świadka P. M., czy dowodem z dokumentów - wydruku korespondencji M. prowadzonej przez świadka O. H. z siostrą oskarżonej świadkiem K. D., 4. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oceny zeznań świadka J. K. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania tego świadka są wiarygodne, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, że zeznania te nie są wiarygodne, albowiem świadek w sprawie ma wiedzę tylko pośrednią, której źródłem są pokrzywdzeni, nie była obecna w czasie zawierania umowy i wykonania umowy sprzedaży samochodu B., przekazywania ceny zapłaty przez pokrzywdzonych, a nadto jest w bliskich relacjach osobistych z pokrzywdzonymi, 5. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań świadka P. M. (świadek zgłoszony przez oskarżycieli posiłkowych), poprzez wyciągnięcie błędnych wniosków, iż świadek potwierdził wersję zdarzeń prezentowaną przez pokrzywdzonych, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, iż świadek potwierdził fikcyjność umowy sprzedaży samochodu B., a przez to niedokonanie przez pokrzywdzonych zapłaty ceny sprzedaży, albowiem świadek na rozprawie zeznał cyt. „Pan M. (A.) pożyczył (oskarżonej) pieniądze w zastaw za samochód i oskarżona uciekła nie oddają pieniędzy...". „M. wziął w zastaw samochód", a co za tym idzie świadek potwierdził częściowo wersję zdarzeń prezentowaną przez oskarżoną w tym zakresie, 6. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów z dokumentów - wydruku korespondencji M. prowadzonej przez świadka O. H. z siostrą oskarżonej świadkiem K. D. polegające na bezpodstawnym uznaniu, iż na podstawie tych dowodów nie można ani pośrednio, ani bezpośrednio dokonać ustaleń faktycznych ani też weryfikować dowodów osobowych, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, iż przedmiotowe dowody potwierdzają wyjaśnienia składane przez oskarżoną w toku postępowania w zakresie okoliczności zawarcia umowy sprzedaży samochodu B., w tym wypełnienie niektórych rubryk formularza umowy bez jej wiedzy, a nadto niedokonania zapłaty ceny sprzedaży; W konsekwencji obrazy powyższych przepisów postępowania zarzucam: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegający na bezpodstawnym uznaniu, że oskarżona A. K. w dniu 8 marca 2019 r. w S. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia pieniędzmi w kwocie 45.000 zł. M. A. (1) i P. H. w ten sposób, że w dniu 8 marca 2019 r. zawarła z w/w umowę sprzedaży pojazdu marki B. za kwotę 45.000 zł., który to pojazd pokrzywdzeni kupili na współwłasność, z zamiarem niewydania pojazdu nabywcom, przyjęła od pokrzywdzonych kwotę 45.000 zł. tytułem zapłaty za pojazd, co finalnie skutkowało błędnym uznaniem oskarżonej winną czynu opisanego w art 286 § 1 kk. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty obrońcy okazały się niezasadne. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, szczegółowo uzasadnił jakie dowody i w jakim zakresie obdarzył walorem wiarygodności, a jakie uznał za niewiarygodne. Zarzuty podniesione przez obrońcę stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd pierwszej instancji, stanowią ich wybiórczą ocenę korzystną dla oskarżonej, pomijając okoliczności niekorzystne, które zaważyły na prawidłowym przyjęciu, że oskarżona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona zarzucanego jej czynu z art. 286 § 1 kk. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną reguły z art. 7 kpk, jeżeli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. O dowolności ustaleń nie świadczy natomiast sytuacja, gdy w obszarze jednego dowodu sąd uzna za niewiarygodną określoną część depozycji źródła dowodowego, zaś w innej części obdarzy je wiarą, zwłaszcza, że przepisy postępowania karnego nie przyznają prymatu relacjom złożonym przed sądem nad tymi złożonymi na wcześniejszym etapie postępowania. Istotne jest to, by przeprowadzona przez sąd meriti ocena pozostawała w zgodzie z regułami poprawnej oceny dowodów (wyrok SA w Katowicach z dnia 10 listopada 2016 r., II AKa 420/16). W związku z tym nie można jak czyni to obrońca oskarżonej przyjąć, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena zeznań świadków K. D., M. C. (2), O. H., P. H. M. A. (2), J. K. i P. M. jest nieprawidłowa. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił zeznania świadków zestawiając je z depozycjami pozostałych w sprawie świadków. Należy zauważyć, iż bezpośrednimi świadkami zdarzenia byli pokrzywdzeni- M. A. (1) oraz P. C., O. H. oraz oskarżona, która podała alternatywną wersję wydarzeń. Przy czym J. K. nie była obecna przy zawarciu sprzedaży umowy pojazdu marki B., ale słyszał o zawarciu takiej umowy i widziała oskarżoną tuż po transakcji, która nie zachowywała się jak osoba „zmuszona” do zawarcia umowy. Pozostali świadkowie znali okoliczności sprawy „ze słyszenia” bądź od oskarżonej bądź pokrzywdzonych. Ocena zeznań świadków K. D. oraz M. C. (1) dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. Świadkowie Ci nie byli bezpośrednimi świadkami zdarzenia, znali zdarzenie jedynie z opisu relacji przez oskarżoną, która niewątpliwie przedstawiła w toku postępowania odmienną wersję, nie korespondującą z pozostałym w sprawie materiałem dowodowym. Zeznania świadka K. D. związane ze złożeniem zeznań pod przymusem są niewiarygodne w sytuacji, gdy świadek podpisała protokół z przesłuchania pod własnoręczną adnotacją „treść zgodna z tym co powiedziałam”. W związku z tym akceptowała treść spisanych przez funkcjonariusza Policji zeznań (k. 20-21). Należy podkreślić, że świadka w pierwszych zeznaniach mówiła, że słyszała od siostry o zawarciu pod przymusem umowy sprzedaży pojazdu (k.21), a w toku postępowania sądowego mówiła o zawarciu dwóch umów, w tym również umowy pożyczki. O wartości dowodu nie przesądza pochodzenie od osoby o bliższym lub dalszym stopniu pokrewieństwa, sympatie czy też antypatie między świadkami, lecz treść poszczególnych dowodów, tj. treść zeznań - tak w aspekcie ich wewnętrznej spójności, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów. Żaden przeprowadzony w sprawie dowód nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2015 r. sygn. II AKa 47/15). Zeznania świadka K. D. zmierzały do potwierdzenia nieudolnej linii obrony przyjętej przez oskarżoną, Świadek P. M. zeznał w sposób bardzo ogólny jedynie o wzajemnych rozliczeniach na tle finansowym pomiędzy pokrzywdzonymi a oskarżoną, natomiast nie wiedział kiedy i w jakiej wysokości pokrzywdzeni pożyczyli pieniądze oskarżonej oraz okoliczności związanych z zawarciem umowy sprzedaży samochodu B.. Brak także podstaw do przyznania wiarygodności w zakresie wyjaśnień złożonych przez oskarżoną związanych z wypełnieniem umowy in blanco, a także jej podpisania pod przymusem, stosowaniem przemocy, gróźb, szantażu wobec niej, ponieważ A. K.: - nie zgłosiła faktu zawarcia umowy pojazdu pod przymusem organom ścigania (tuż po zawarciu umowy, ale również do dnia przesłuchania 7 maja 2021 roku), ani nie potrafiła racjonalnie wyjaśnić dlaczego tego nie uczyniła (obawa o własne bezpieczeństwo nie stanowi takiej podstawy, a wręcz przeciwnie powoduje, że potencjalny sprawca czując się bezkarnie może podejmować kolejne negatywne czynności wobec swojej „ofiary”), a więc brak podstaw do uznania, że zawarta umowa była nieważna, gdyż zawarta pod przymusem, - pokrzywdzeni pozostawili do dyspozycji oskarżonej dokumenty pojazdu w celu dalszego używania przez umówiony czas do chwili wydania im pojazdu, natomiast oskarżona nie potrafiła wyjaśnić okoliczności posiadania dokumentów pojazdu, - po sporządzeniu umowy rzekomo pod „przymusem i stosowaniem siły fizycznej” następnego dnia oskarżona uczestniczyła w uroczystości rodzinnej u pokrzywdzonych (k. 149v); - miesiąc po zawarciu umowy z pokrzywdzonymi oskarżona sprzedała pojazd, rzekomo z uwagi na znaczne uszkodzenia powstałe na parkingu w S. (k.149), co nie zostało odnotowane w żaden sposób ani na umowie sprzedaży z dnia 8 kwietnia 20219 r., ani potwierdzone przez nabywcę pojazdu świadka T. Z. (k. 38v, 39), - wyjaśnienia oskarżonej nie pokrywają się z zeznaniami świadków, za wyjątkiem zeznań M. C. (1) i K. D., które nie zostały obdarzone walorem wiarygodności. Przechodząc do oceny korespondencji komunikatora M. znajdującej się w aktach sprawy pomiędzy O. H., a K. D. z której niewątpliwie wynika, iż oskarżona była zadłużona u pokrzywdzonych – kwota zadłużenia wobec pokrzywdzonych to 100.000 zł. Okoliczność zamiaru zbycia pojazdu przez pokrzywdzonych w celu odzyskania pieniędzy zdaniem Sądu Okręgowego nie ma znaczenia przy rozpoznaniu niniejszej sprawy i prawidłowej oceny przez Sąd Rejonowy wypełnienia przez oskarżoną znamion czynu z art. 286 § 1 kk. Należy zauważyć, iż obrońca dokonuje także wybiórczej i tendencyjnej oceny wiadomości z komunikatora M., której Sąd Okręgowy nie podziela, zwłaszcza gdy posługując się komunikatorami przesyłane wiadomości są spontaniczne, ograniczone są do minimum, bez zachowania np. zasad interpunkcji co jest faktem powszechnie znanym. Ponadto pokrzywdzony M. A. (1) chciał użyczyć oskarżonej pojazd marki S. „żeby jej bez auta nie zostawiać” (k. 156). Trudno przyjąć, że tak postępuje osoba, która przemocą miała spowodować podpisanie przez oskarżoną umowy sprzedaży. Pokrzywdzeni nie negowali, że chcą sprzedać zakupiony od oskarżonej pojazd, aby odzyskać część pieniędzy. Drugi z cytowanych zapisów może wskazywać, że oskarżona nie chce oddać swojego długu, a nie samochodu (k.12 apelacji). Natomiast postępowanie oskarżonej w niniejszej sprawie cechowało odkładanie w czasie nie tylko wydania przedmiotowego pojazdu, ale także rozliczenia się w związku z przeprowadzonymi inwestycjami. Pomimo, iż kwestie związane z wzajemnymi rozliczeniami w zakresie poczynionych inwestycji nie są przedmiotem niniejszego postępowania tym nie mniej obrazują podejście oskarżonej do dotrzymywania zawieranych umów. Oskarżona wielokrotnie przekładała zwrot pieniędzy podając coraz to nowe powody- finalnie kradzieży konta elektronicznego, a tym samym zapisanej w postaci elektronicznej waluty. Takie samo postępowanie miało miejsce w zakresie wywiązania się z umowy sprzedaży pojazdu marki B. zawartej w dniu 8 marca 2019 r. pomiędzy oskarżoną a pokrzywdzonymi. Oskarżona kilkukrotnie przekładała umówiony termin wydania pojazdu, finalnie opuszczając miejsce pobytu. Z akt sprawy w szczególności zeznań świadków nie wynika, aby oskarżona wbrew jej twierdzeniom zawarła przedmiotową umowę pod przymusem. Okoliczność, spisania umowy sprzedaży pojazdu marki B. dwoma czy jak twierdzi obrońca oskarżonej trzema charakterami pisma w ocenie Sadu Okręgowego nie ma znaczenia zwłaszcza gdy świadek P. H. oraz O. H. zeznali, iż umowa była wypełniana zarówno przez oskarżoną jak i O. H.. Oskarżona nie kwestionowała podpisu pod zawartą umową, potwierdziła także własnoręczne wpisanie swoich danych oraz oznaczenie sprzedawanego pojazdu. Jednocześnie podnoszone szeroko przez skarżącego okoliczności zawarcia umów pożyczki będą podlegać ocenie w postępowaniu cywilnym. Analiza umowy sprzedaży, wbrew twierdzeniom skarżącego nie wskazuje, że M. A. (1) był współwłaścicielem sprzedawanego auta, ale współwłaścicielem kupowanego auta. W wyroku z dnia 18 stycznia 2017 r. o sygn. II AKa 256/16 Sąd Apelacyjny w Łodzi wyraził pogląd w pełni akceptowany przez Sąd Okręgowy w Siedlcach zgodnie z którym podstawowym kryterium rozgraniczenia czynu przestępnego z art. 286§1 kk. od jedynie niewywiązania się z zobowiązania o charakterze cywilno- prawnym jest istnienie w chwili zawierania umowy wymaganego przez przepis karny zamiaru bezpośredniego o stosownym zabarwieniu. Oszustwo w rozumieniu wskazanego przepisu może być bowiem występkiem popełnionym tylko umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, kierunkowym, obejmującym cel i sposób działania. Nie każda zatem nierzetelna realizacja umowy cywilno- prawnej może stanowić przestępstwo stypizowane w art. 286§1 kk. Procesowej weryfikacji wymaga w szczególności ustalenie, czy niemożność zapłaty wynikała z powodów obiektywnych, w tym takich przesłanek, jak choćby brak zapłaty określonych kwot pieniężnych na rzecz oskarżonego przez inne podmioty gospodarcze, z którymi łączyły go stosunki majątkowe. W niniejszym stanie faktycznym nie powinno budzić wątpliwości, iż oskarżona od początku nie miała zamiaru wydać pojazdu kupującym tj. M. A. (1) oraz P. H.. O ile początkowo strony umówiły się na wydanie pojazdu na następny dzień to następnie oskarżona podając kolejne powody braku możliwości wydania przedmiotowego pojazdu, finalnie nie wydała go, zmieniła miejsce pobytu, aby miesiąc później sprzedać innemu nabywcy. Sprzedaż miała miejsce 10 kwietnia 2019 roku, a oskarżona jeszcze 14 kwietnia 2019 roku w rozmowie telefonicznej prosiła M. A. (1) o przesunięcie terminu wydania pojazdu. Niezasadność zarzutów związanych ze sferą oceny zgromadzonego materiału dowodowego skutkowała również niezasadnością błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny sprowadzające się w istocie do zanegowania sprawstwa oskarżonej. Jeśli sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (wyrok SA w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 r., II AKa 171/15). Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne, mocne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Analiza całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, pozwala na stwierdzenie, iż oskarżona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona przypisanego jej czynu z art. 286 § 1 kk. We wniesionej apelacji skarżący nie zarzucił pierwszoinstancyjnemu rozstrzygnięciu o karze rażącej niewspółmierności. Przy jednoczesnym braku przesłanek z art. 440 kpk, Sąd Okręgowy nie miał podstaw, by na skutek tak sformułowanego środka odwoławczego odnieść się do rodzaju i wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonej w zaskarżonym wyroku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. II AKa 275/17, Legalis Numer 1728581). Należy podkreślić, że orzeczone wobec oskarżonej kary są adekwatne do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, uwzględniają okoliczności łagodzące i obciążające i spełniają dyrektywy społecznego oddziaływania kary. Wniosek Obrońca oskarżonej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej A. K. od popełnienia zarzucanego jej czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutów skutkowała niezasadnością wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z 23 lipca 2021 r. sygn. akt II K 811/20 utrzymany w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec nieuwzględnienia zarzutów wyrok został utrzymany w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 636§1 kpk w zw. z art. 626 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 zł tytułem częściowej opłaty, zwalniając ją od uiszczenia opłaty w pozostałym zakresie oraz kwotę 20 zł wydatków za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z 23 lipca 2021 r. sygn. akt II K 811/20 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana