II Ca 35/14 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ca 35/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Marek Boniecki Protokolant: protokolant sądowy Agnieszka Baran po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. w Kielcach sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko P. Z. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 24 września 2013 r., sygn. VII C 207/13 upr oddala apelację. Sygn. akt II Ca 35/14

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 września 2013 roku Sąd Rejonowy w Kielcach oddalił powództwo (...) sp. z o.o. w W. przeciwko P. Z. o zapłatę kwoty 1.824,39 zł wraz z odsetkami ustawowymi. Apelację od powyższego wyroku wywiodła strona powodowa, zaskarżając orzeczenie w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie roszczenia. Apelujący zarzucił Sądowi Rejonowemu obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 750 k.c. i art. 751 pkt 2 k.c. poprzez ich wadliwą wykładnię polegającą na uznaniu, że umowa o świadczenie usług edukacyjnych stanowi umowę nienazwaną, do której należy stosować przepisy regulujące umowę zlecenia, podczas gdy treść stosunku prawnego między studentem a uczelnią wyższą w całości definiowana jest przez przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym.

Powyższe wyklucza zaś zastosowanie do tego stosunku prawnego przepisów o umowie zlecenia, w tym terminu przedawnienia określonego w art. 751 pkt 2 k.c. Zarzucono również błędne przyjęcie, że zgłoszone w sprawie roszczenie stanowi „roszczenie z tytułu nauki”, o którym stanowi art. 751 pkt 2 k.c., co skutkowało zastosowaniem przewidzianego tam 2-letniego terminu przedawnienia, zamiast normy z art. 118 k.c. statuującej 10-letni termin przedawnienia roszczeń. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja nie jest zasadna. Stan faktyczny ustalony w sprawie przez Sąd I instancji nie był pomiędzy stronami sporny.

Sąd Okręgowy nie podzielił podniesionych w apelacji zarzutów naruszenia prawa materialnego, uznając, że Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, iż podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi w niniejszym postępowaniu art. 751 pkt 2 k.c. w zw. z art. 750 k.c. Słusznie bowiem stwierdzono, że do umowy łączącej (...)i pozwanego nie znajduje zastosowania art. 160 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 poz. 572), który stanowi, że warunki odpłatności za studia określa umowa zawarta między uczelnią a studentem w formie pisemnej.

Co prawda, pozwany zawarł umowę z uczelnią w dniu 31 marca 2006 roku, a ustawa z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym obowiązuje zasadniczo od dnia 1 września 2005 roku (art. 277 tej ustawy), jednakże zgodnie z art. 269 ust. 2 tej ustawy umowy przewidziane w art. 160 ust. 3 określające warunki odpłatności za studia obowiązują od roku akademickiego 2006/2007. Należy zaś przyjąć, że rok akademicki 2006/2007 rozpoczął się z dniem 1 października 2006 roku. Oznacza to, że pozwany zawarł z uczelnią umowę o świadczenie usług edukacyjnych przed rozpoczęciem roku akademickiego 2006/2007, jak też przed rozpoczęciem tego roku został skreślony z listy studentów, w związku z czym realizacja przez strony warunków tego kontraktu nie podlega ocenie przez pryzmat regulacji ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym.

Natomiast uprzednio obowiązująca ustawa z dnia 12 września 1990 roku o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 1990 roku Nr 65 poz. 385 ze zm.) nie regulowała kwestii normowanej obecnie w art. 160 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym. Dodatkowo art. 269 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym stanowi, że studenci przyjęci na studia przed dniem wejścia w życie ustawy oraz w roku akademickim 2005/2006 wnoszą opłaty za zajęcia dydaktyczne na dotychczasowych zasadach do końca okresu studiów przewidzianego w programie studiów.

Z omówionych przyczyn zasadnym było uznanie, że umowa zawarta z pozwanym w dniu 31 marca 2006 roku była umową o świadczenie usług, która nie została uregulowana innymi przepisami w rozumieniu art. 750 k.c., co skutkowało koniecznością zastosowania art. 751 pkt 2 k.c. i uwzględnieniem podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia roszczenia. W konsekwencji, bezzasadne jest także twierdzenie, że zgłoszone przez stronę powodową żądanie nie może być zakwalifikowane jako „roszczenie z tytułu nauki”, o którym mowa w art. 751 pkt 2 k.c. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 §2 k.p.c. oddalił apelację.

Zarządzenie (...) (...)