I C 586/18 · Sąd powszechny

Sygn. akt: I C 586/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2020 roku Sąd Rejonowy w Wąbrzeźnie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Ludmiła Dulka - Twarogowska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2020 roku w Wąbrzeźnie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa: (...) z siedzibą w W. przeciwko: S. B. o zapłatę 1) zasądza od pozwanej S. B. na rzecz powoda (...) z siedzibą w W. kwotę 43.104,76 zł (czterdzieści trzy tysiące sto cztery złote siedemdziesiąt sześć groszy);

2) zasądza od pozwanej S. B. na rzecz powoda (...) z siedzibą w W. kwotę 731,59 zł (siedemset trzydzieści jeden złotych puięćdziesiąt dziewięć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu.

3) zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie na rzecz adw. M. G. prowadzącej Kancelarię Adwokacką przy ul. (...) w W. 2.400,00 zł (dwa tysiące czterysta złotych zero groszy) podwyższoną o stawkę podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanej S. B. z urzędu. Sędzia Ludmiła Dulka – Twarogowska POUCZENIE 1. (...) 2. (...) ZARZĄDZENIE 1. (...) C; 2. (...) 3. (...) Sędzia Ludmiła Dulka – Twarogowska W., dnia 26 października 2020 r. Sygn. akt I C 586/18

UZASADNIENIE

W dniu 27 stycznia 2017 r. (...) w W. wystąpił z powództwem przeciwko S. B. domagając się zasądzenia kwoty 43.104,76 zł oraz kosztów procesu (k.3-5). W skutecznie wniesionym sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postepowaniu upominawczym pozwana wniosła o oddalenie powództwa (k.9-9v). W toku procesu przed Sądem Rejonowym w Wąbrzeźnie strony podtrzymały swoje stanowiska (k.26-27v, k.57, k.101-102v, k.103-105, k. 155- protokół rozprawy z 20 marca 2019 r. - czas zapisu: od 00:04:00, k.165-166, k. 175, k. 212). Sprawa podlegała rozpoznaniu w postępowaniu zwykłym.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 08 grudnia 2015 r. S. B. zawarła z (...) w W. umowę kredytu konsumpcyjnego gotówkowego nr (...), na podstawie której został jej udzielony kredyt na okres 96 miesięcy. Całkowita kwota kredytu wynosiła 30.000 zł, natomiast całkowita kwota do zapłaty 60.708,05 zł - w tym 6.887,98 zł prowizji, 6.984,50 zł składki ubezpieczeniowej z tytułu umowy ubezpieczenia na wypadek zgonu w wyniku nieszczęśliwego wypadku oraz poważnego zachorowania „indywidualny program ochrony na wszelki wypadek” i 16.835,57 zł odsetek od kapitału.

Kredyt był oprocentowany według zmiennej stopy procentowej, która w dniu zawarcia umowy wynosiła 8,49% w stosunku rocznym. Raty kredytu były równe i wynosiły po 631,19 zł za wyjątkiem pierwszej wyrównawczej w kwocie nie wyższej niż 745 zł, a ich spłata miała następować do 19-tego dnia każdego miesiąca, poczynając od 19 stycznia 2016 r. W przypadku opóźnienia w spłacie kredytu bank był uprawniony do naliczania odsetek za opóźnienie w wysokości 4-krotności stopy kredytu lombardowego NBP. Bank miał prawo wypowiedzieć umowę z zachowaniem 1-miesięcznego okresu, m.in. gdy kredytobiorca opóźniał się z zapłatą pełnej raty za co najmniej jeden okres płatności.

Dowody: - wniosek o udzielnie kredytu (k.123-123v); - karta produktu indywidualny program ochrony na wszelki wypadek (k.120-121v); - wniosek o zawarcie umowy ubezpieczenia (k.108-109); - karta informacyjna kredytobiorcy (k.124-125); - formularz informacyjny dot. kredytu konsumenckiego (k.129-130); - umowa kredytu konsumpcyjnego gotówkowego (k.111-118). Pozwana nigdy nie leczyła się psychiatrycznie, w latach 2013 - 2015 nie korzystała z opieki medycznej Centrum Medycznego (...) Sp. z o.o. w G.. Dowody: - pisma przychodni z 02.04.2019 r. i 17.02.2020 (k.196); - zeznania pozwanej (protokół przesłuchania z 06.10.2020 - k.226-227).

W związku z powstaniem zaległości w spłacie kredytu, pismem datowanym na 02 sierpnia 2016 r. powód wezwał pozwaną do uregulowania w terminie 14 dni zaległości wynoszącej 1.918,82 zł, pod rygorem wypowiedzenia umowy. W dniu 20 października 2016 r. (...) złożył oświadczenie o wypowiedzeniu pozwanej umowy kredytu nr (...) z zachowaniem miesięcznego terminu rozwiązania. Następnie w piśmie z 29 grudnia 2016 r. powód wezwał pozwaną do zapłaty należności obejmującej kwoty: 42.115,95 zł tytułem kapitału, 514,59 zł odsetek umownych, 178,61 zł odsetek za opóźnienie i 3,14 zł za czynności windykacyjne.

Dowody: - wezwanie do zapłaty (k.127); - wypowiedzenie umowy (k.136-138); - ostateczne wezwanie do zapłaty (k.140). Na dzień 24 stycznia 2017 r. zobowiązanie pozwanej wynikające z umowy kredytu nr (...) z 08 grudnia 2015 r. wynosiło 43.104,76 zł i składały się na nie: - niespłacony kapitał: 42.115,95 zł, - odsetki umowne za okres korzystania z kapitału w wysokości 8,49% od 20 czerwca 2016 r. do 29 grudnia 2016 r.: 514,59 zł, - odsetki za opóźnienie od niespłaconego kapitału w wysokości 10% od 20 czerwca 2016 r. do 24 stycznia 2017 r.: 471,08 zł; - opłaty i inne prowizje: 3,14 zł Dowody: - wyciąg z ksiąg bankowych powoda (k.30); - zestawienie należności i spłat kredytu (k.106-106v); - historia odsetek (k.108-108v).

Sąd zważył, co następuje:

W oparciu o zaprezentowane przez stronę powodową dowody, które sąd uznał za wiarygodne, powództwo okazało się w całości uzasadnione. Powód wywodził swoje roszczenie z umowy kredytu konsumpcyjnego gotówkowego nr (...), którą zawarł z pozwaną, jako konsumentem. Podstawę prawną jego roszczenia stanowił art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U.2015.128 j.t. z późn.zm.), zgodnie z którym przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu oraz przepisy obowiązującej w dniu zawarcia umowy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U.2014.1497 j.t.), w szczególności art. 3 ust. 1 stanowiący, iż przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi.

Za pomocą przedłożonych dokumentów prywatnych, w szczególności pisemnej umowy kredytu, powód wykazał istnienie łączącego strony stosunku prawnego, natomiast wysokość istniejącego zadłużenia pozwanej wynikającego z tej umowy potwierdza przede wszystkim zestawienie należności i spłat kredytu wskazujące na ilość i wielkość dokonanych spłat pożyczki, a ponadto także historia odsetek. Pozwana w toku przesłuchania w charakterze strony nie negowała, aby to jej podpisy widniały pod umową kredytową oraz pozostałym dokumentami.

Ponadto zeznała, iż nigdy nie leczyła się psychiatrycznie oraz że „wszystko rozumiała i rozumie”, podważając tym samym twierdzenia swojego pełnomocnika, iż w czasie zawierania umowy znajdowała się ona w stanie wyłączającym świadome i swobodne podjęcie decyzji oraz wyrażenie woli. Strona pozwana nie wykazała w żaden sposób, aby spłaciła przedmiotową pożyczkę w większym zakresie, niż to wynika z zaprezentowanych przez powoda dokumentów, jak również, aby powiadomiła kredytodawcę o zmianie adresu swojego zamieszkania.

Dlatego nieuzasadnione są jej twierdzenia o braku skuteczności wypowiedzenia umowy kredytu, które zostało skierowane pod adres pozwanej zawarty w umowie. Sąd nie dopatrzył się także w umowie pożyczki występowania klauzul abuzywnych, w szczególności w odniesieniu do prowizji oraz odsetek. W myśl art. 110 Prawa bankowego, bank posiada uprawnienie do pobierania prowizji z tytułu czynności bankowych. Ponadto w niektórych przepisach ustawodawca wyraźnie wskazuje na prowizję, jako element treści zawieranej z klientem umowy, przykładem jest umowa kredytu.

Bank jest uprawniony zastrzec prowizję m.in. za samo przyznanie kredytu. Prowizja stanowi pewnego rodzaju cenę za przeprowadzenie określonych operacji bankowych, dlatego zawiera w sobie ekwiwalent poniesionych kosztów danej operacji, jak i element zysku. Obok oprocentowania, to właśnie przychody z prowizji stanowią dochód banku. Na gruncie niniejszej sprawy wysokość prowizji wynosiła 22,96 % kwoty wypłaconej tytułem pożyczki, a więc nie cechowała się ona nadmierną/rażącą wysokością, przy uwzględnieniu także czasookresu trwania umowy.

Tym samym zastrzeżenie umowne ją przewidujące w ocenie Sądu nie stanowiło klauzuli abuzywnej. Podobnie należało ocenić oprocentowanie pożyczki, które było zmienne i w dniu zawarcia umowy wynosiło 8,49%, a więc nie przekraczało limitu określonego w art. 359 § 2 1 k.c. wynoszącego 10%. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Prawo bankowe i art. 481 § 1 i 2 k.c., Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku i zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę. 43.104,76 zł. O kosztach procesu w pkt 2 wyroku postanowiono w oparciu o art. 98 § 1 i 2 k.p.c., który statuuje, zasadę odpowiedzialności za jego wynik.

Pozwana jako strona przegrywająca sprawę winna zwrócić powodowi koszty procesu. Zasądzona z tego tytułu kwota 731,59 zł obejmuje: 539 zł opłaty sądowej, 17,00 zł opłaty skarbowej od czynności złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa, a także 175,59 zł taksy notarialnej za uwierzytelnienie odpisu pełnomocnictwa oraz dokumentów, których kopie kwestionowała w toku procesu strona pozwana. O kosztach pełnomocnika wyznaczonego z urzędu dla pozwanej Sąd orzekł w pkt 3 sentencji w myśl § 8 pkt 5 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2019.18 j.t.), ustalając ich wysokość na kwotę 2.400 zł + VAT.

Sędzia Ludmiła Dulka-Twarogowska ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) (...) 3. (...) W., dnia 27.11.2020 r. Sędzia Ludmiła Dulka-Twarogowska