VI Ka 272/20 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 565/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 grudnia 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Sylwia Olimpia Uszyńska Protokolant: p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel przy udziale prokuratora Sylwii Kiersnowskiej po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2025 r. sprawy A. G. oskarżonego z art. 255 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 11 czerwca 2025 r. sygn. akt II K 538/24 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że uchyla rozstrzygniecie zawarte w pkt VI; II. w pozostałym zakresie wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 zł tytułem opłaty za II instancję oraz kwotę 20 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 565/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 11 czerwca 2025r. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ------------------------- ----------------------------------------------------------------------- ---------------- ----------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- ------------------------- ------------------------------------------------------------------------ -------------- ----------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ----------------------------------------- ----------------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------------- ------------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. I. obraza przepisów postępowania, a mianowicie: ⚫ Art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia A. G. są wyrazem linii obrony obranej w celu uwolnienia się od odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku, iż wyjaśnienia te są stanowcze i konsekwentne i nie zawierają żadnych wewnętrznych sprzeczności, a samo zachowanie oskarżonego było przejawem tzw. ‘czarnego humoru”, który ze swej istotny może wydawać się niewłaściwy i nieakceptowalny dla osób postronnych oraz mógł wywołać przykrość i negatywne emocje po stronie pokrzywdzonej, jednakże nie miał on na celu wywołania jakichkolwiek realnych i negatywnych następstw w kontekście fizycznym po stronie osoby, której dotyczy; ⚫ art. 410 kpk poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z uznanych za wiarygodne zeznań A. D. i tym samym oparcie ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez pominięcie faktu, iż wymieniona w toku rozprawy z dnia 3 czerwca 2025r. stwierdziła, że odebrała zachowanie oskarżonego jako przejaw hejtu internetowego, z którym spotyka się regularnie w związku z jej działalnością publiczną, co w sposób jednoznaczny wskazuje, iż sama pokrzywdzona uznała, że działanie oskarżonego A. G. mogłoby co najwyżej być rozpatrywane w kontekście sprawstwa czynu prywatnoskargowego; II. błąd w ustaleniach faktycznych, którego dopuścił się Sąd meriti w konsekwencji obrazy w/w przepisów postępowania, mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż A. górski popełnił czyn mu zarzucany a/o umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, obejmującym cel i sposób działania, podczas gdy okoliczność ta nie została udowodniona oskarżonemu w toku postępowania, nadto sposób działania A. G., który zreflektował się co do niestosowności opublikowanego przez niego komentarza i usunął go, wsparty treścią złożonych przez niego wyjaśnień przesądza, że brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania, iż dopuścił się czynu z art. 255 § 2 kk. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się zasadna w zakresie, w jakim skutkowała zmianą wyroku Sądu I instancji w trybie art. 440 kpk w zakresie nałożonego na oskarżonego w punkcie VI obowiązku. W pozostałej części, jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie w trakcie kontroli instancyjnej nie ujawniono innych uchybień o charakterze bezwzględnym, które mogłyby zobowiązać Sąd Odwoławczy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i cofnięcia sprawy do stadium postępowania przed Sądem I instancji. Na wstępie rozważań należy wskazać, że ocena wyjaśnień oskarżonego w zakresie, w jakim nie dała podstaw do uznania zawartej w komentarzu pod postem R. G. wypowiedzi za przejaw nie nazbyt fortunnego, tudzież „czarnego humoru”, jak również zeznań oskarżycielki posiłkowej w zakresie, w jakim słowa te odebrała jako przejaw internetowego „hejtu” nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego. Sam fakt, że wskazane dowody oceniono w aspekcie ich wiarygodności lub braku tejże nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego skarżący, nie jest tożsamy ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Wskazać należy, że ustawa procesowa nie daje podstaw do preferowania lub dyskwalifikowania dowodów według kryterium, czy jest on korzystny, czy też obciążający dla oskarżonego. O wartości dowodu nie stanowi ocena z punktu widzenia interesów stron, lecz treść dowodu - tak w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów. Uważna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że pokrzywdzona A. D. w sposób szczegółowy opisała okoliczności pojawienia się wskazanego komentarza pod opisanym wyżej postem, który to komentarz bezsprzecznie należy wiązać z jej aktywnością publiczną w lokalnym środowisku. Nie ulega wątpliwości i przyznała to sama pokrzywdzona, że jej poglądy i racje pozostają w opozycji do poglądów reprezentowanych przez piastującego urząd burmistrza miasta Ł. R. G., ale także w opozycji do części sprzyjającej mu społeczności. Jak wynika z przedstawionej przez nią relacji, niejednokrotnie w przestrzeni publicznej pod jej adresem padały obraźliwe czy nieprzychylne, a wręcz agresywne komentarze, które zwykle ignorowała. Pokrzywdzona wskazała, z jakich przyczyn wspominany komentarz uznała za przekraczający granice dozwolonej krytyki, a wręcz zagrażający jej bezpieczeństwu, którego konsekwencji zaczęła się obawiać, zważywszy że w przeszłości została opluta w miejscu publicznym oraz mimo tego, że na co dzień jest osobą, którą niełatwo przestraszyć. Komentarz oskarżonego pod feralnym postem nie był jedynym, który uderzał w oskarżycielkę posiłkową. Pod postem tym wywiązała się ożywiona dyskusja, w której uczestniczyło kilka osób, w tym oskarżony. Eskalacja niechęci skierowanej do pokrzywdzonej skutkowała apelem R. G. o powściągliwość w komentarzach, co wyraźnie świadczy o tym, że granice dyskusji zostały ewidentnie przekroczone i zmierzały w niepożądanym kierunku. Wypowiedź oskarżonego, jak wskazuje treść załączonych do akt sprawy wydruków była jedną z kilku atakujących A. D. – nie sposób w kontekście powyższego stwierdzić, że był to wyłącznie niewybredny żart. Cała tocząca się dyskusja miała ewidentnie agresywny, napastliwy charakter, przy czym komentarz A. G. sugerował pozbawienie jej życia w określony sposób. W kontekście całej toczącej się pod postem wymiany zdań nie sposób stwierdzić, że była to wypowiedź humorystyczna – wręcz przeciwnie – emanowała z niej nieprzyjazna, by nie rzec wroga wobec pokrzywdzonej postawa. Stopień tejże niewerbalnej agresji miał pełne prawo wzbudzić obawę pokrzywdzonej, zwłaszcza, gdy mowa nienawiści jest zjawiskiem coraz bardziej powszechnym i zdarza się, że przeistacza się w konkretne, czasem nieoczekiwane zachowania. Oczywiście powyższa konstatacja nie oznacza, że oskarżony zamierzał popełnić przestępstwo na szkodę pokrzywdzonej, zwłaszcza przeciwko życiu, niemniej biorąc pod uwagę możliwość dotarcia tego rodzaju wypowiedzi do bliżej nieokreślonego kręgu bliżej nieokreślonych adresatów nie sposób przewidzieć, jaki skutek mogła ona wywołać, zwłaszcza jeśli zważyć, że pokrzywdzona spotyka się z negatywnym odbiorem ze strony wielu osób. Przypomnieć trzeba, że zachowanie sprawcy występku, o jakim mowa w art. 255 § 2 kk polega na nawoływaniu – zachęcaniu do popełnienia określonego w nim, skonkretyzowanego przestępstwa, co w sposób obszerny prawidłowo wyartykułował Sąd Rejonowy. Wskazać też należy, że zarzucany oskarżonemu czyn ma charakter bezskutkowy, co znaczy, że dla jego popełnienia nie jest koniecznym, by przestępstwo, do którego nawoływano, faktycznie zostało popełnione. Oskarżony zamieścił rzeczony komentarz w pełni rozmyślnie, celowo, umieszczając wypowiedź, której charakteru i wydźwięku był świadom, przy czym osoba A. D. dla innych osób komentujących, ale zapewne nie tylko dla nich, była łatwo identyfikowalna. Oskarżony jest osobą dojrzałą, o ukształtowanym systemie wartości, z pewnością zatem rozumie znaczenie i wagę podejmowanych zachowań i zdaje sobie sprawę z tego, jaką moc sprawczą niosą słowa. Fakt, że oskarżony komentarz usunął nie jest sporny – warto jednak zauważyć, że stało się to dopiero po apelu R. G. (vide: screen k. 21), wobec czego tak podniesionego w apelacji argumentu nie należało przeceniać. Fakt późniejszego usunięcia komentarza nie świadczy też o braku umyślności w działaniu. Odpowiedzialności oskarżonego nie wyłącza również to, że pokrzywdzona jest aktywnym uczestnikiem życia publicznego ani to, że prezentuje odmienne poglądy polityczne niż przedstawiciele obecnych władz, o czym nadmienił apelujący. Tak oskarżony, jak i pokrzywdzona mają prawo uzewnętrzniać publicznie swe przekonania dotyczące różnych aspektów życia, mogą to jednak czynić dopóty, dopóki forma ich ekspresji mieści się w granicach prawa. Podsumowując stwierdzić należy, że tak zarówno zdarzenia przedstawiony przez pokrzywdzoną, jak i jego odbiór przez nią jest logiczny, w toku składanych depozycji oskarżycielka posiłkowa nie koloryzowała, nie wyolbrzymiała zdarzenia, a sposób, w jaki relacjonowała fakty nie nosił cech nadzwyczajnego ładunku emocjonalnego. Ocena zeznań oskarżycielki wyrażona przez Sąd I instancji jest przekonująca i zgodna z zasadami określony w art. 7 kpk – została dokonana na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Unormowana w art. 7 k.p.k. zasada swobodnej oceny dowodów uprawnia sąd orzekający do wnioskowania o wiarygodności czy też niewiarygodności określonych dowodów, w zależności od wewnętrznego przekonania sądu, który władny jest zarówno dać, jak i odmówić wiary wyjaśnieniom oskarżonego, czy też innym dowodom pod warunkiem, że swoje stanowisko w sposób przekonujący i logiczny uzasadni w konfrontacji z całokształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego. Lektura uzasadnienia dowodzi, że Sąd Rejonowy rozpoznający niniejszą sprawę w pełni zadaniu temu sprostał. Kontrola instancyjna skarżonego orzeczenia nie wykazała też, aby Sąd meriti naruszył reguły z art. 410 kpk albowiem w polu widzenia miał cały materiał zgromadzony w toku postępowania i nie pominął żadnych ujawnionych w nim okoliczności. Naruszenia sygnalizowanych przepisów nie stanowi w szczególności dokonanie przez Sąd Rejonowy oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań strony procesowej, co zaznaczono wyżej. Odnosząc się zaś do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych należy wskazać, że zarzut ten jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Argumentacja zarzutów zawierająca się w uzasadnieniu wniesionej apelacji nie była wystarczającą podstawą do uznania ich za zasadne, w świetle prawidłowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego orzeczenia. Zaskarżony wyrok podlegał nieznacznej zmianie w trybie art. 440 kpk z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie Sądu i instancji wyrażające się nałożeniem na oskarżonego obowiązku przeproszenia pokrzywdzonej było rażąco niesprawiedliwe w kontekście czynu, za który został on skazany. A. G. przypisano popełnienie występku z art. 255 § 2 kk, polegającego na nawoływaniu do popełnienia zbrodni. Tymczasem nałożony obowiązek dotyczył przeproszenia pokrzywdzonej za „obraźliwe słowa i groźby pod jej adresem”. Szkopuł w tym, że A. G. nie został uznany za winnego popełnienia ani czynu z art. 190 § 1 kk (lub innego obejmującego zakresem znamion groźby), ani czynu z art. 216 § 1 kk, a tylko w takiej sytuacji obowiązek przeproszenia pokrzywdzonej w sposób wynikający z rozstrzygnięcia Sądu mógłby być rozważany. Treść tak sformułowanego obowiązku sugeruje skazanie za czyny, których oskarżony nie popełnił. Wobec powyższego, jak też wobec kierunku zaskarżenia, Sąd zmienił wyrok na korzyść oskarżonego uchylając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie VI uznając, że jest ono rażąco niesprawiedliwe. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Apelacja oskarżonego nie dostarczyła podstaw zmiany wyroku w sposób oczekiwany przez skarżącego, albowiem zawarte w niej zarzuty nie były zasadne. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU .1. Uznając, że utrzymanie orzeczenia w mocy w zakresie punktu VI byłoby rażąco niesprawiedliwe z powodów opisanych wyżej, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów podlegało ono zmianie na korzyść oskarżonego. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 stycznia 2025 r., sygn. akt II K 755/22 w części niewymienionej w pkt 4 i 5.2 niniejszego uzasadnienia. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Skarżony wyrok w tym zakresie jako słuszny i odpowiadający prawu należało utrzymać w mocy 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie zawarte w punkcie VI. Zwięźle o powodach zmiany Powody zmiany kwalifikacji prawnej zostały opisane w rubryce 3.1 i 4 niniejszego uzasadnienia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k w zw. z art. 8 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.), zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze oraz 20 złotych tytułem ryczałtu za doręczanie pism w tym postępowaniu. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt VI Ka 280/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 stycznia 2021 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron Protokolant Jolanta Kopeć po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2021 r. sprawy D. B. ur. (...) w B. s. K. i Z. z domu W. oskarżonego z art. 218 § 1a kk i art. 219 kk w zw. z art. 11 § 2 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 12 lutego 2020 r. sygn. akt II K 1086/17 I.zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego D. B. w punkcie 1 części dyspozytywnej w ten sposób, że przyjmuje, iż zachowanie jego polegało na tym, że jako pracodawca – właściciel firmy (...) w Z. wykonując czynności z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych w okresie od marca 2014r. do stycznia 2017 r. w Z. uporczywie naruszał prawa pracownicze zatrudnionego przez niego na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony na stanowisku kierowcy K. N. poprzez nienależyte rozliczanie i wypłacanie diet z tytułu podróży służbowych, nienależyte rozliczanie godzin nadliczbowych oraz urlopów wypoczynkowych i wypłacanie wynagrodzenia za pracę z pominięciem ewidencji czasu pracy i z podstawy prawnej skazania eliminuje przepis art. 219 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, a z podstawy prawnej wymiaru kary przepis art. 11 § 3 kk zaś wymierzoną mu karę obniża do 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych, II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III. zasądza od oskarżonego D. B. na rzecz oskarżyciela subsydiarnego K. N. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, IV. wymierza oskarżonemu opłatę w kwocie 160 złotych za obie instancje. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 280/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt II K 1086/17 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ --------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------------------ --------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 218 § 1a k.k. a art. 219 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. poprzez ich zastosowanie i uznanie, że oskarżony wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu, kiedy to prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, iż oskarżonemu nie można postawić zarzutu wypełnienia znamion ww. przestępstw. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 2. Obraza przepisów postępowania mająca istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie: a) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i 410 k.p.k. poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów, przez dowolną jego ocenę i selektywne ocenianie zebranych w sprawie dowodów pod przyjętą z góry tezę o winie oskarżonego poprzez uznanie poszczególnych okoliczności za wiarygodne – w tym w szczególności bezkrytyczne uznanie za wiarygodne zeznań K. N. i S. R. – przy jednoczesnym bezpodstawnym uznaniu wielu innych dowodów dotyczących tych samych okoliczności za niewiarygodne, m.in. wyjaśnień oskarżonego i przedstawionych dowodów potwierdzających jego wersję zdarzeń, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia Sądu meriti dotyczącego rozliczania i wypłacania wynagrodzenia, składającego się z wynagrodzenia zasadniczego oraz ryczałtu-diet z tytułu podróży służbowych oraz rozliczania godzin nadliczbowych i urlopów wypoczynkowych; b) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i 410 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego polegającą na ustaleniu przez Sąd I instancji, że oskarżony posługiwał się aneksem opiewającym na kwotę 1850 zł brutto, podczas gdy w rzeczywistości nigdy nie było tak sformułowanego aneksu – obowiązywał bowiem do końca 2015 r. aneks na kwotę 1850 zł jako wynagrodzenie zasadnicze + 500 zł ryczałt za godziny nadliczbowe, nocne i czas dyżurów, czyli razem kwota 2350 zł brutto – i od takiej kwoty były odprowadzane składki ZUS do końca 2016 roku; c) art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i 410 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego dokonaną wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego polegającą na oparciu treści wyroku na selektywnie wybranym materiale, a pominięciu lub odmówieniu waloru wiarygodności, bez należytego i przekonującego uzasadnienia szeregowi innych dowodów wskazujących na niepopełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu przestępstwa, przez co Sąd I instancji zmarginalizował przy ocenie znaczną część materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w postaci m.in. zeznań świadka J. A. i R. R., wykazów nieprawidłowości czasu pracy sporządzonych przez oskarżonego, opinii biegłego Krystiana Dziurzyńskiego sporządzonej w sprawie o sygn. akt (...) toczącej się przed Sądem Rejonowym w (...), wyjaśnień oskarżonego, a także zeznań K. N. w części, na podstawie których możliwe było ustalenie, że niezgodnie ze stanem faktycznym deklarował on przy użyciu selektora pracy (urządzenia, które rejestruje czynności według wskazań osoby je obsługującej) pracę w dni wolne, odbywanie dyżurów w sytuacji braku takiego polecenia ze strony pracodawcy praz deklarował znaczną ilość „innej pracy”, której wykonywania nie był potem w stanie wykazać przed pracodawcą, w efekcie czego Sąd doszedł do błędnego przekonania o nieudowodnieniu przez oskarżonego nadużywania selektora pracy innej przez oskarżyciela subsydiarnego, pomimo przeprowadzenia szeregu dowodów na tę okoliczność, co doprowadziło do błędnego uznania o nieprawidłowościach w rozliczaniu godzin nadliczbowych i dni wolnych, w sytuacji gdy oskarżyciel subsydiarny poza zapisem selektora pracy i „własnych notatek” (wg oskarżonego zrobionych na podstawie odczytu „karty kierowcy”), które nie zawierały żadnych konkretnych wskazań, nie przestawił żadnego dowodu na okoliczność wykonywania deklarowanych prac, nie potrafił wskazać jakie prace wykonywał w spornym okresie, nie odniósł się do twierdzeń oskarżonego, które to dotyczyły braku podstaw do zaliczenia konkretnych aktywności oskarżyciela subsydiarnego do czasu pracy, w efekcie czego Sąd I instancji błędnie uznał, iż oskarżony dokonał nieprawidłowego rozliczenia za czas co do którego oskarżyciel subsydiarny nie był w stanie nawet bliżej określić co, gdzie i ile czasu robił; d) art. 4 k.p.k. oraz 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wyciągnięcie wniosków, które z niego nie wynikają, a mianowicie uznanie przez Sąd, iż po stronie oskarżonego doszło do nienależytego rozliczenia i wypłacanie diet z tytułu podróży służbowych i godzin nadliczbowych, podczas gdy zdaniem oskarżonego nieprawidłowości w należytym rozliczaniu i wypłacaniu diet z tytułu podróży służbowych i rozliczaniu godzin nadliczbowych – leżały po stronie oskarżyciela subsydiarnego, a przyczyną było nadużywanie przez K. N. „pracy innej” deklarowanej przy użyciu selektora pracy, której K. N. nie był w stanie później uzasadnić, co spowodowało obniżenie poziomu zaufania do niego jako do pracownika w oczach pracodawcy, tj. D. B., a w konsekwencji powyższa sprzeczna z materiałem dowodowym ocena Sądu doprowadziła do błędnego uznania, że miały miejsce nieprawidłowości w zakresie rozliczenia czasu pracy pracowników, podczas gdy w zakresie nienależytego rozliczania diet i ryczałtów w trakcie kontroli PIP zostały wykazane dwa błędy, a dotyczące przyjmowania w rozliczeniach kursu waluty euro z dnia wyjazdu (przekroczenia granicy), podczas gdy prawidłowo powinien być to kurs sprzed dnia przyjazdu (minimalne różnice), a także okoliczność niewpisywania godzin wyjazdów i przyjazdów (przekraczania granic), ale godziny te były znane oskarżonemu, a wysokość diet i ryczałtów rozliczana była prawidłowo, co potwierdziła biegła z zakresu księgowości Teresa Dżwilewska w swojej opinii w sprawie przed Sądem Pracy w L., wyliczając wysokość delegacji od sierpnia 2016 r. do stycznia 2017r. e) art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k. i § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. i 410 k.p.k. poprzez naruszenie zasad prawdy materialnej i obiektywizmu procesowego i zaniechania zbadania oraz uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności pominięciu okoliczności, że całe przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe – w tym przede wszystkim analiza dokumentacji, zeznań świadków oraz opinii biegłego – wykazało, że nie ma możliwości jednoznacznego stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie rozliczania nadliczbowego czasu pracy, ponieważ wynagrodzenie + ryczałt za nadgodziny zawsze płacone były na konto, a tylko delegacje 100% w gotówce, a tym samym brak jest możliwości wykazania nieprawidłowości we wskazanym zakresie, w sytuacji gdy w aneksie do umowy o pracę z dnia 31.12.2015r., gdzie przewidziano jako kwotę wynagrodzenia 2350 zł, posłużono się pojęciem „wynagrodzenia”, a zatem pojęciem szerszym niż „wynagrodzenie zasadnicze” - tym samym treść obu ujawnionych w sprawie Aneksów nie stoi ze sobą w sprzeczności i należało uznać, że K. N. również po 31.12.2015r. otrzymywał stosowny ryczałt za pracę w godzinach nadliczbowych; tym bardziej, że gdyby było inaczej – podniesiono oskarżycielowi subsydiarnemu wynagrodzenie zasadnicze i pozostawiono ryczałt – oskarżyciel subsydiarny z pewnością upomniałby się o brakujące kwoty; f) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i 410 k.p.k. poprzez dokonanie oceny dowodów przez Sąd w sposób wybiórczy, sprzeczny z zasadami logiki i wskazaniami doświadczenia życiowego, co skutkowało nadaniem niewłaściwego znaczenia okoliczności braku regularnej i bieżącej kontroli pracownika przez pracodawcę oraz faktowi iż kontrola prawidłowości posługiwania się przez oskarżyciela subsydiarnego selektorem czasu pracy innej miała miejsce dopiero po rozwiązaniu umowy o pracę i wówczas zostały sporządzone wykazy naruszeń rejestracji pracy przez oskarżyciela subsydiarnego i niejako w konsekwencji powyższego zmarginalizowanie przy ocenie opinii biegłego która odbiegała od ustalonego przez Sąd stanu faktycznego, podczas gdy opinia ta wskazywała naruszenia dokonywane przez oskarżyciela subsydiarnego, tj. deklarowanie znacznej ilości innej pracy, która nie znajdowała potwierdzenia w innych dowodach, a nadto błąd Sądu w braku konfrontacji ustaleń biegłego z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, co miało bezpośredni wpływ na treść wyroku; g) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i 410 k.p.k. poprzez brak podjęcia przez Sąd meriti próby interpretacji zachowania oskarżonego i bezkrytyczne przyjęcie stanowiska oskarżyciela subsydiarnego w zakresie wywierania przez D. B. nacisków na K. N. celem podpisania kolejnego aneksu zmieniającego umowę o pracę i błędne nadanie im znaczenia, iż dokonywane były „w celu wyrządzenia pracownikowi przykrości, poniżenia, dokuczenia czy lekceważenia”, a także przypisanie oskarżonemu „złej woli i długotrwałości”, w efekcie czego Sąd dokonał błędnego uznania, że K. N. był od marca 2014 r. poprzez oskarżonego zmuszany do określonych zachowań typu podpisywanie delegacji, podczas gdy w sprawie (...)w pozwie K. N. wskazał, że jego relacje z D. B. do września 2016r. były bardzo dobre, niemal idealne, a zatem nie sposób zgodzić się z oceną Sądu, że miało miejsce naruszenie praw pracowniczych od marca 2014r. w sytuacji, gdy zarówno oskarżyciel subsydiarny, jak i oskarżony na rozprawie zgodnie zeznali, że współpraca od 2006r. aż do 2016 r. odbywała się właściwie bez żadnych kłótni czy nieporozumień. Powyższe ustalenie Sądu pozostaje w jawnej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, również w zakresie dokonania przez Sąd błędnej wykładni oświadczeń woli stron złożonych przez oskarżonego i oskarżyciela subsydiarnego, a zawierających się w aneksie do umowy o pracę z dnia 31.12.2015 r. w przedmiocie warunków płacy i stwierdzenie, że strony postanowiły o zwiększeniu wynagrodzenia zasadniczego pracownika do kwoty 2350 zł brutto, podczas gdy treść oświadczeń stron prowadzi do zupełnie odmiennej oceny, którą dodatkowo potwierdza zachowanie stron po dokonaniu tej czynności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 Zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonego były zasadne o tyle, że skutkowały zmianą opisu przypisanego D. B. czynu z art. 218 § 1a k.k. opisanego w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. W toku postępowania nie zostało bowiem ustalone w sposób dokładny i jasny, jakiej wysokości składki powinny być odprowadzane z tytułu ubezpieczeń społecznych i o ile niższe od należnych były składki faktycznie odprowadzane przez D. B. do ZUS. Ze względu na brak możliwości czynienia ustaleń w tym zakresie na postawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i kierunek wywiedzionej apelacji, Sąd Odwoławczy uznał za zasadne wyeliminowanie z podstawy prawnej skazania przepis art. 219 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., co przełożyło się również na wymiar orzeczonej wobec D. B. kary grzywny. Ad. 2 Odnosząc się do podniesionych przez obrońcę zarzutów obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i 410 k.p.k. w pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. W szczególności powołane wskazania doświadczenia życiowego były pomocne przy ocenie materiału dowodowego zawierającego znacznie różniące się od siebie zeznania oskarżyciela subsydiarnego oraz wyjaśnienia oskarżonego. W szczególności na walor wiarygodności nie zasługują twierdzenia oskarżonego, iż w ramach umowy o pracę z K. N. podpisał on dwa aneksy zawierające różniące się od siebie ustalenia w zakresie wynagrodzenia, przy czym aneks z dnia 31.12.2015r. nie funkcjonował w krajowym obrocie prawnym i przygotowany był jedynie w celu przedkładania podczas wykonywania przez pokrzywdzonego obowiązków służbowych poza granicami kraju. Przepisy art. 92 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. statuują zasady, iż zarówno podstawą faktyczną orzeczenia, jak i wyrokowania może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu i mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Tak też było w niniejszej sprawie, chociaż zgodnie z subiektywnym przekonaniem skarżącego zaskarżone orzeczenie nie było słuszne. Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wydanego rozstrzygnięcia w sposób dokładny, wyczerpujący i pełny opisał dokonaną przez siebie ocenę dowodów, w tym z dokumentów i zeznań świadków wskazując, którym z nich nadał walor wiarygodności, a którym nie oraz które okazały się mało istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ocena ta, wbrew stanowisku skarżącego, jako zgodna z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, czyni zadość wymogom art. 7 k.p.k. Nie jest bowiem sytuacją wyjątkową, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności zeznania świadków, nie jest spójny, a nierzadko nawet sprzeczny z wyjaśnieniami oskarżonego. Oczywistym jest, iż D. B., realizując przysługujące mu prawo do obrony, w swoich zeznaniach przedstawiał w sposób korzystny dla siebie sposób rozliczeń z oskarżycielem subsydiarnym, odmienny od treści zeznań K. N.. Rolą Sądu jest dokonanie takiej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, aby ustalony przez niego stan faktyczny odpowiadał prawdzie materialnej. Pokreślić przy tym należy, iż nie można skutecznie podnieść zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k., art. 2 § 2 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. na tej podstawie – a do tego sprowadzają się podniesione zarzuty – iż Sąd orzekający oparł się na dowodach obciążających oskarżonego przy nieuwzględnieniu dowodów mających świadczyć na jego korzyść, jeżeli całościowa ocena materiału dowodowego, a tak było w niniejszej sprawie, jest zgodna z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Nie świadczy to również – wbrew stanowisku skarżącego – o przyjęciu w sposób aprioryczny założenia o winie oskarżonego. Twierdzenia oskarżonego, iż jego działania były reakcją na nierzetelne używanie przez oskarżyciela subsydiarnego selektora czasu pracy nie stanowią, wbrew jego przekonaniu, okoliczności ekskulpujących jego postępowanie. Oczekiwać by należało bowiem, iż pracodawca po ujawnieniu nieprawidłowego i nieznajdującego potwierdzenia w rzeczywistości rozliczania czasu pracy przy pomocy wspomnianego selektora, powinien niezwłocznie podjąć czynności wyjaśniające i dyscyplinujące wobec pracownika, nie zaś dokonywać dowolnych zmian w sposobie rozliczania i wypłacania wynagrodzenia, co - jak należy rozumieć - miało mieć formę kary w stosunku do K. N. i co zdaniem oskarżonego miało być w pełni uzasadnione. Niemniej jednak ze zgromadzonego w sprawie i ocenionego w sposób całościowy materiału dowodowego w sposób niezbity wynika, iż zachowanie oskarżonego D. B. polegające na tym, że jako pracodawca – właściciel firmy (...) w Z. wykonując czynności z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych w okresie od marca 2014 r. do stycznia 2017 r. w Z. uporczywie naruszał prawa pracownicze zatrudnionego przez niego na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony na stanowisku kierowcy K. N. poprzez nienależyte rozliczanie i wypłacanie diet z tytułu podróży służbowych, nienależyte rozliczanie godzin nadliczbowych oraz urlopów wypoczynkowych i wypłacanie wynagrodzenia za pracę z pominięciem ewidencji czasu pracy, stanowiło realizację znamion czynu z art. 218 § 1 k.k. Dla podważenia prawidłowości tych ustaleń nie jest wystarczające subiektywne przekonanie oskarżonego o braku bezprawności podejmowanych przez niego działań czy też usprawiedliwianie ich domniemaną nierzetelnością działań oskarżyciela subsydiarnego jako pracownika, na które jednak D. B. nie zareagował w sposób niezwłoczny, podejmując wobec K. N. czynności wyjaśniające i dyscyplinujące. Jednocześnie podkreślić należy, iż oskarżony umniejsza zakres i wagę nieprawidłowości ujawnionych podczas kontroli przeprowadzonych przez PIP i ITD w jego firmie, a także w sposób wybiórczy interpretuje treści opinii biegłych sporządzonej w badanej sprawie, wyciągając z nich korzystne dla siebie, choć oderwane od całości treści opinii wnioski, stara się uniknąć lub chociażby zminimalizować grożącą mu odpowiedzialność karną. Także zeznania świadków J. A. i R. R., które skarżący uznał za niesłusznie pominięte, ocenić należy jako i niewystarczające dla podważenia prawidłowości wydanego wyroku. Sąd Odwoławczy podziela przy tym ocenę Sądu I instancji wyrażoną w pisemnych motywach wydanego rozstrzygnięcia, iż świadkowie ci nie mieli istotnej wiedzy na temat przedmiotu postępowania. Podsumowując stwierdzić należy, iż w badanej sprawie, wbrew zarzutom skarżącego, podstawą do wydania orzeczenia był całokształt ujawnionego materiału dowodowego i chociaż wydane orzeczenie nie było zgodne z postulatami obrony, to nie doszło do naruszenia zasad wyrażonych w art. 2 k.p.k., 4 k.p.k., 5 § 2 k.p.k., 7 k.p.k. 92 k.p.k. i 410 k.p.k. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Pomimo częściowego uwzględnienia zarzutów podniesionych w apelacji, co znalazło wyraz poprzez zmianę pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, całościowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadziła do przyjęcia, iż zachowanie oskarżonego D. B. wypełniało znamiona przypisanego mu czynu z art. 218 § 1a k.k. Jednocześnie stwierdzić należy, iż nie było podstaw do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu ani uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w zakresie pkt 2 i 3 części dyspozytywnej. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Rozstrzygnięcia zawarte w powołanych punktach części dyspozytywnej dotyczyły kosztów postępowania i nie były kwestionowane w wywiedzionym środku odwoławczym, nie było również konieczności ingerowania w ich treść z urzędu, dlatego też rozstrzygnięcia te, jako trafne i prawidłowe, podlegały utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w pkt 1 części dyspozytywnej przyjmując, iż zachowanie oskarżonego D. B. polegało na tym, że jako pracodawca – właściciel firmy (...) w Z. wykonując czynności z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych w okresie od marca 2014 r. do stycznia 2017 r. w Z. uporczywie naruszał prawa pracownicze zatrudnionego przez niego na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony na stanowisku kierowcy K. N. poprzez nienależyte rozliczanie i wypłacanie diet z tytułu podróży służbowych, nienależyte rozliczanie godzin nadliczbowych oraz urlopów wypoczynkowych i wypłacanie wynagrodzenia za pracę z pominięciem ewidencji czasu pracy i z podstawy prawnej skazania wyeliminował przepis art. 219 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a z podstawy prawnej wymiaru kary przepis art. 11 § 3 k.k., zaś wymierzoną mu karę obniżył do 80 stawek dziennych. Zwięźle o powodach zmiany Jak już wspomniano, częściowe uwzględnienie zarzutów zawartych w wywiedzionym środku odwoławczym skutkowało koniecznością zmiany opisu czynu przypisanego oskarżonemu D. B. w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, jak i wyeliminowaniem przepisu art. 219 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a z podstawy prawnej wymiaru kary przepisu art. 11 § 3 k.k. Ponadto Sąd Odwoławczy, mając na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k., obniżył wymierzoną oskarżonemu karę grzywny do 80 stawek dziennych uznając, iż kara w takim wymiarze będzie adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego D. B. czynu, jednocześnie realizując w sposób właściwy cele kary z zakresu prewencji indywidualnej, jak i generalnej. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II III Sąd Odwoławczy w oparciu o art. 636 § 1 k.p.k. oraz § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądził od oskarżonego D. B. na rzecz oskarżyciela subsydiarnego K. N. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. Ponadto na postawie art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Odwoławczy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 160 złotych za obie instancje, której wysokość określono na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. opłatach w sprawach karnych. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonemu sprawstwa i winy w zakresie czynów, za które został skazany zaskarżonym wyrokiem 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z 2 lutego 2021 r.

Sygn. akt II Ka 637/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2024 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Marii Kempki po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2024 r. sprawy E. W. oskarżonego z art. 178a § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w M. (...) z dnia 28 kwietnia 2023 r. sygn. akt II K 1039/22 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 250 zł tytułem opłaty za II instancję oraz obciąża go wydatkami za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 zł. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 637/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w M. (...) z dnia 28 kwietnia 2023 r. w sprawie II K 1039/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. obrazę przepisu prawa karnego a mianowicie art. 63 § 4 kk wyrażającą się w niezaliczeniu oskarżonemu na poczet zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okresu rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy, które wedle dokumentów zawartych w aktach sprawy trwało przynajmniej od 3 maja 2021r. do 22 grudnia 2021r. pomimo istnienia ku temu podstaw, II. obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie: a) art. 167 kpk w zw. z art. 170 § 1 kk pkt. 2 kpk w zw. 201 kpk w zw. z art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 2 § 2 kpk w zw. z art. 6 kpk wyrażającą się w niezasadnym oddaleniu wniosków obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z: - informacji z K. (...) w kwestii, na jakiej podstawie w grudniu 2021 r. uznawano oskarżonego za osobę nieposiadającą uprawnień do prowadzenia pojazdów - informacji z Urzędu Skarbowego w M. (...) o wskazanie, na jakiej podstawie dokonywano potrąceń na poczet mandatu karnego, - uzupełniającej opinii biegłych psychiatrów i psychologa, na okoliczność czy w stanie lunatykowania lub epizodów somnambulicznych E. W. miał zachowaną zdolność do rozpoznania znaczenia swojego czynu, a tym samym oceny ilości przyjętych środków nasennych, przy założeniu, że do uzupełniania dawek środka na sen dochodziło w epizodach lunatykowania, z uwagi na to, iż dowody te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, co skutkowało nie wyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym okoliczności istotnych dla ustalenia czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo, a w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego skazania E. W. za zarzucany mu występek, b) art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, w zw. z art. 410 kpk i art. 424 § 1 pkt 1 kpk, polegającą na nie wzięciu pod uwagę przy ferowaniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku przewodu sądowego i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności, oparciu poczynionych ustaleń faktycznych na dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów oraz wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy w tym okoliczności dla oskarżonego ewidentnie korzystnych, nienależytej analizie i ocenie poszczególnych dowodów, w szczególności: wyjaśnień E. W., opinii toksykologicznych, w tym z 23 maja 2022r., dokumentacji medycznej z leczenia bezsenności oskarżonego, zeznań świadka M. W.; uznaniu za udowodnione faktów m.in. świadomości oskarżonego w przyjęciu większej dawki środka (...), niemających oparcia w dowodach, i nie wskazaniu w sposób należyty dlaczego Sąd nie uznał dowodów przemawiających przeciwko sprawstwu i winie oskarżonego, co doprowadziło do niesłusznego skazanie E. W. za czyn z art. 178a § 1 kk, III. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenie wyrażający się w dowolnym i błędnym przyjęciu, że E. W. w dniu 3 maja 2021r. umyślnie prowadził pojazd mechaniczny w znajdując się pod wpływem substancji psychotropowej w postaci zolpidemu o stężeniu 233 ng/ml i mając we krwi substancję psychotropową w postaci mefedronu o stężeniu 37,5 ng/ml oraz środek odurzający w postaci kokainy o stężeniu poniżej 10 ng/ml w sytuacji gdy żaden dowód nie potwierdził zaistnienia strony podmiotowej czynu o takim charakterze. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego jest bezzasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty obrazy przepisów postępowania odnoszące się do oddalenia wniosków dowodowych dotyczących dowodu z informacji z K. (...) w kwestii, na jakiej podstawie w grudniu 2021 r. uznawano oskarżonego za osobę nieposiadającą uprawnień do prowadzenia pojazdów, informacji z Urzędu Skarbowego w M. (...) o wskazanie, na jakiej podstawie dokonywano potrąceń na poczet mandatu karnego oraz uzupełniającej opinii biegłych psychiatrów i psychologa, na okoliczność czy w stanie lunatykowania lub epizodów somnambulicznych E. W. miał zachowaną zdolność do rozpoznania znaczenia swojego czynu. Jako trafne należy ocenić stanowisko Sądu Rejonowego, wyrażone w tej kwestii w uzasadnieniu postanowienia o oddaleniu wniosków dowodowych. Wbrew twierdzeniom apelującego, argumentacja Sądu Rejonowego odnosząca się do oddalonych wniosków dowodowych miała charakter rzeczowy, była osadzona w realiach sprawy i przekonująco wyjaśniała stanowisko Sądu, mające swoje oparcie normatywne w treści art. 170 kpk. Wydana w niniejszej sprawie opinia psychologiczno – psychiatryczna oskarżonego, jest fachowa, pełna, stanowcza, klarowna, brak w niej wewnętrznych sprzeczności, została sporządzona w oparciu o badanie oskarżonego oraz analizę akt. Z opinii biegłych wynika, że w okresie objętym zarzutami oskarżony miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu oraz pokierowania swoim postępowaniem. Sąd Rejonowy słusznie zatem uznał, że w świetle jednoznacznych, należycie umotywowanych wniosków opinii, brak było podstaw, aby powziąć wątpliwości, co do poczytalności oskarżonego. Ponadto z opinii wynika, że biegli rozpoznali u E. W. nadużywanie leków nasennych, biegli podkreślili również, że w ramach badań lekarskich i procedur diagnostycznych nie jest możliwe potwierdzenie lub wykluczenie objawów świadczących o zachowaniach somnambulicznych. Wskazać należy, że decyzja o tym, czy opinia pozostawia wątpliwości, nie należy do stron postępowania, lecz do Sądu i nie wystarczy tu występujące u strony poczucie niedosytu, że biegły nie dość prosto, nie dość przekonująco, nie dość wyraźnie odpowiedział na pytania dla sprawy istotne - lub nie odpowiedział na wszystkie, nawet te nieistotne. Jeżeli opinia biegłego jest przekonująca i zupełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt, iż opinia taka nie jest przekonywająca (niepełna) dla stron procesowych, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii w oparciu o przepis art. 201 kpk (por. postanowienie SN z 13.09.2006 r., IV KK 139/06, OSNwSK 2006, nr 1, poz. 1715). Wobec powyższego, na uznanie nie zasługiwał również zarzut obrazy art. 6 kpk podniesiony przez obronę w kontekście oddalenia przez Sąd I instancji wniosku dowodowego obrony w przedmiocie przeprowadzenia uzupełniającej opinii biegłych psychiatrów i biegłego psychologa. Nieuwzględnienie przez sąd takiego wniosku nie może zostać uznane za naruszenie prawa do obrony. Dopuszczenie określonych dowodów stanowi kompetencje sądu, która wykonywana jest w ramach granic wyznaczonych w art. 7 kpk. Dlatego też decyzja sądu w tym zakresie mogłaby być oceniana w kategoriach naruszenia gwarancji procesowych z art. 6 kpk jedynie w razie wskazania przez skarżącego w jaki sposób oddalenie określonego wniosku dowodowego naruszyło prawo do obrony oskarżonego. Obrońca oskarżonego takiego związku nie wykazał. Naruszenie prawa do obrony wyraża się z reguły w uchybieniach proceduralnych polegających na istotnym i nieuzasadnionym osłabieniu pozycji procesowej oskarżonego. Cechy takie przykładowo może mieć rozpoznanie sprawy pod nieobecność obrońcy mimo, że oskarżony wnosił z tego powodu odroczenie rozprawy. Tego rodzaju uchybień, godzących w sferę uprawnień procesowych oskarżonego, o których mowa w art. 6 kpk - zarówno w kontekście obrony w znaczeniu materialnym jak i formalnym - sąd odwoławczy nie stwierdził. Zakres postępowania dowodowego nie budzi zastrzeżeń Sądu II instancji. Dopuszczone i przeprowadzone zostały te dowody, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Ponadto, po dokonaniu analizy akt w ramach kontroli instancyjnej, Sąd Okręgowy doszedł również do przekonania, że ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym kwestionowana w petitum ocena depozycji oskarżonego, jak i świadka M. W. została przeprowadzona właściwie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 kpk. Z depozycji świadka M. W. wynika, że u oskarżonego od dzieciństwa występowały epizody lunatykowania. Zeznania świadka nie dały jednak podstaw do uznania, że E. W., lunatykując w noc przed zdarzeniem, nieświadomie zażył dodatkową dawkę leku. Tak dokonana przez Sąd I instancji ocena jest przekonująca i zgodna z zasadami określony w art. 7 kpk, zaś apelujący obrońca nie zdołał wykazać, aby była ona sprzeczna z zasadami logiki, doświadczenia życiowego, bądź też była dowolna. Sąd Rejonowy słusznie również uznał wyjaśnienia oskarżonego E. W. za wiarygodne jedynie w części. Oskarżony wskazywał, że w noc poprzedzającą zdarzenie drogowe lunatykował i nieświadomie zażył dodatkową tabletkę leku N.. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie pozostają w sprzeczności z innymi wiarygodnymi dowodami, a w szczególności opinią psychologicznio – psychiatryczną, z której wynika, że oskarżony nadużywał leku nasennego, biegli dostrzegli przy tym, że E. W. w toku rozprawy z 19 stycznia 2022 r. wyjaśniał, że wyjeżdżając z domu w dniu zdarzenia, czuł się dobrze, tymczasem gdyby przyjął nieświadomie w czasie lunatykowania więcej tabletek, niż wynosi dawka nasenna, to po obudzeniu miałby objawy przedłużonego działania leku (np. uczucie oszołomienia). Biegli stanęli więc na stanowisku, że u oskarżonego nastąpił wzrost tolerancji na lek nasenny, wywołany stałym przyjmowaniem większej dawki leku. Należy w tym miejscu przypomnieć, że sąd może obdarzyć przymiotem wiarygodności depozycje osobowe w części, bądź w całości (postanowienie SN z 26.03.2021 r., II KK 94/21, LEX nr 3232190). Sąd nie jest zobowiązany do dawania wiary takim dowodom w całości, a ocena ta zawsze musi zostać dokonywana w zestawieniu z pozostałym materiałem sprawy. Z samego zaś „niezadowolenia” obrońcy, co do wyników tej oceny nie można upatrywać jej nietrafności. Wbrew twierdzeniom obrońcy wyjaśnienia oskarżonego, w zakresie w jakim wskazywał, że przyjął zwiększoną dawkę leków nasennych nieświadomie, nie znajdują potwierdzenia w pozostałym uznanym za wiarygodny materiale dowodowym. Sąd Rejonowy słusznie również uznał, że brak jest podstaw do kwestionowania rzetelności przeprowadzonych w sprawie opinii toksykologicznych, z których jednoznacznie wynika, że już sama zawartość zolpidemu w organizmie E. W. powodowała, że znajdował się on pod wpływem środka odurzającego w rozumieniu art. 178 § 1 kk., a stwierdzone stężenie tego środka we krwi oskarżonego wskazywało, że przyjęta przez niego w okresie poprzedzającym zdarzenie dawka leku N. była dużo wyższa niż zalecana przez lekarza. Wbrew zarzutowi naruszenia art. 410 kpk Sąd Rejonowy oparł ustalenia faktyczne niniejszej sprawy o całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, w szczególności o wyjaśnienia oskarżonej, zeznania świadków oraz dowody z dokumentów dokonując ich analizy zgodnie ze wskazaniami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Naruszenie art. 410 kpk następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego. Natomiast nie stanowi naruszenia przepisu art. 410 kpk dokonanie takiej, czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie. Wobec niezasadności zarzutów, co do obrazy art. 7 kpk oraz art. 410 kpk, zarzut odnoszący się do treści pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, które a propos umożliwiało prawidłową kontrolę instancyjną, nie mógł uzyskać akceptacji Sądu II instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 kpk należy podnieść, że stawianie łącznie takiego zarzutu z zarzutem naruszenia art. 7 kpk jest nieprawidłowe, gdyż zarzuty te wzajemnie się wykluczają. Jeżeli bowiem skarżący kwestionuje ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji dotyczy nie art. 5 kpk, lecz art. 7 kpk, natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych wynikających z oceny dowodów – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwości, ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je powziąć - wówczas należy postawić zarzut naruszenia art. 5 kpk. Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie nie powziął takich wątpliwości i stanowisko to podziela instancja odwoławcza. W świetle okoliczności wyłaniających się z akt sprawy, Sąd Okręgowy również nie dostrzega, żeby takie wątpliwości występowały. W związku z czym należało w pełni zaaprobować stanowisko Sądu Rejonowego, a zarzut skarżącego uznać za bezpodstawny. Ponadto, aby zasadnie, a tym samym skutecznie podnieść zarzut obrazy art. 4 kpk nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest na odmiennej ocenie materiału dowodowego skupiającej się wyłącznie na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu Sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany Sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia tych przepisów czyni zarzut oparty na tychże przepisach bezzasadnym (wyrok SA w Warszawie z 18.10.2018 r., II AKa 402/17, LEX nr 2581120). Fakt niezadowolenia skarżącego z obiektywnych wywodów Sądu I instancji nie może być podstawą do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Niezasadny okazał się również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny wobec zarzutu prawa procesowego. Tym samym, niezasadność zarzutu związanego z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Na marginesie wskazać należy, że postanowieniem z dnia 18 stycznia 2024 r. w sprawie II Kz 295/23 Sąd Okręgowy w Siedlcach uchylił postanowienie Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 05 lipca 2023 r. w przedmiocie zaliczenia okresu zatrzymanego prawa jazdy na poczet orzeczonego w wyroku zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim. Tym samym znaczna cześć zarzutów zawartych w apelacji odnoszących się do błędnego, zdaniem skarżącego zaliczenia okresu zatrzymania prawa jazdy na poczet orzeczonego środka karnego straciła na aktualności skoro w tej kwestii zapadło powołane wyżej orzeczenie o charakterze kasatoryjnym, a jego motywy wskazane zostały w uzasadnieniu postanowienia Sądu Okręgowego. Odnosząc się do wskazanego we wniosku obrońcy zakresu przedmiotowego uzasadnienia: - Sąd w obecnym składzie personalnym nie rozpoznawał niniejszej sprawy w trakcie jej pierwszego procedowania w Sądzie Okręgowym, niemniej stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do uznania, że rozpoznawana wtedy apelacja prokuratora wpłynęła po terminie. Uzasadnienie wyroku doręczone postało Prokuraturze Rejonowej w Garwolinie 07 lipca 2022 r. (k. 375), natomiast apelacja nadana została 14 lipca 2022 r. (data stempla pocztowego na kopercie z k. 382). Pozwala to uznać, że zachowany został 7-dniowy termin z art. 105 § 1 kpsw (stosowany zgodnie z art. 400 § 1 kpk) mimo, że apelacja do Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim faktycznie wpłynęła 18 lipca 2022 r. - faktycznie, z dniem 01 lipca 2023 r. odwołano na terenie kraju stan zagrożenie epidemicznego (Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2023 r.). Niemniej, art. 14fa ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych stanowi, że również w okresie roku po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w sprawach rozpoznawanych według kpk o przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica nie przekracza 5 lat, na rozprawie apelacyjnej sąd orzeka w składzie jednego sędziego, jeżeli w pierwszej instancji sąd orzekał w tym samym składzie, Wskazane wyżej warunki zaistniały w przedmiotowej sprawie, co uprawniało Sąd Okręgowy do rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym w składzie jednoosobowym. Na chwilę obecną konstytucyjność przytoczonych przepisów nie została zakwestionowana. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego E. W. od przypisanego mu przestępstwa ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 627 § 1 kpk i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późń. zm.), zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 250 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz kwotę 20 złotych tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn.