II Ka 131/21 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 514/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 października 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st.sekr.sądowy Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Artura Oleszek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2021 r. sprawy K. C. oskarżonego z art.178a §1 k na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II K 664/20 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 300 złotych opłaty za II instancję oraz obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 20 złotych. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 514/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 21 kwietnia 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 664/20. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że społeczna szkodliwość czynu była znaczna, co nie pozwala na zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania, podczas gdy prawidłowo odkodowany stan faktyczny wskazuje na istnienie przesłanek uzasadniających zastosowanie wyżej wskazanej instytucji, tj. na nieznaczną społeczną szkodliwość czynu oraz na postawę niekaranego sprawcy uzasadniają przypuszczenie, że będzie on w przyszłości przestrzegał porządku prawnego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut wywiedziony przez obrońcę oskarżonego okazał się pozbawiony zasadności. Sąd Rejonowy poczynił trafne ustalenia faktyczne w zakresie stopnia społecznej szkodliwości przypisanego K. C. czynu oraz nadał odpowiednią rangę i znaczenie warunkom osobistym dotyczącym stricte osoby sprawcy prawidłowo konkludując, iż te wszystkie czynniki na gruncie przedmiotowej sprawy nie uzasadniały zastosowania wobec niego dobrodziejstwa instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. Tutaj, czysto informacyjnie przypomnieć należy, iż instytucja warunkowego umorzenia postępowania karnego jest zastrzeżona wyłącznie dla występków – i to tych drobnych oraz tych lżejszych z grupy o średnim ciężarze gatunkowym. Jednocześnie jednak, oprócz formalnego wymogu, aby przestępstwo należało do typów występków o niedużym ciężarze gatunkowym, przepis art. 66 § 1 kk wymaga jeszcze, aby społeczna szkodliwość konkretnego czynu i wina jego sprawcy nie były znaczne, co każdorazowo zobowiązuje Sąd do oddzielnego analizowania i ważenia obu tych czynników. Znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, podobnie jak znaczny stopień winy, a tym bardziej, gdy znaczny stopień cechuje oba te czynniki – eliminuje możliwość brania pod uwagę instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2017 roku II AKa 378/17). Zgodnie z poglądem wyrażonym przez skarżącego stosownie do treści art. 115 § 2 kk przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Jednocześnie dodać winno się, iż kodeks karny wskazuje na kilka prawnie relewantnych stopni społecznej szkodliwości – znikomy, wyższy niż znikomy (art. 1 § 2 kk), niebędący znacznym (art. 66 § 1 kk, art. 59 kk) i znaczny (art. 93b § 1 kk). Jest to na tyle istotne, iż stwierdzenie, czy czyn przekroczył próg znikomego stopnia społecznej szkodliwości pozwala chociażby odróżnić wykroczenie od przestępstwa. Z kolei nieznaczny stopień społecznej szkodliwości umożliwia właśnie warunkowe umorzenie postępowania. Stopień społecznej szkodliwości Sąd bierze pod uwagę zawsze przy wymiarze kary (art. 53 kk). Jednocześnie, pozytywnie należy ocenić pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 listopada 2017 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt V KK 119/17, że dokonując wartościowania okoliczności determinujących stopień szkodliwości społecznej czynu, trzeba rozważyć, które z przesłanek wymienionych w art. 115 § 2 kk występują w konkretnej sprawie, przeprowadzić pogłębioną analizę każdej z nich, uwzględnić ich znaczenie w istniejących realiach i dokonać oceny, które z nich zwiększają stopień społecznej szkodliwości, a które ten stopień zmniejszają. Ustalenia, czy stopień społecznej szkodliwości czynu jest, czy nie jest znaczny, powinny być dokonywane w kontekście możliwego maksymalnego poziomu społecznej szkodliwości, jaką się wiąże z przestępstwami danego typu, jaki przypisuje się sprawcy. I tak, w ocenie Instancji Odwoławczej, Sąd merytoryczny uczynił zadość swej powinności i czyniąc ustalenia faktyczne odnośnie do stopnia społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu wziął pod uwagę wszystkie okoliczności wskazane w przywołanym powyżej przepisie. Istotnie, wskazane przez obronę przesłanki, jak chociażby fakt, iż oskarżony był dotychczas osobą niekaraną, a prowadzenie przezeń pojazdu w stanie nietrzeźwości miało wymiar incydentalny, działały na korzyść K. C., ale nie w takim stopniu, ażeby uznać, iż Sąd pierwszej instancji został uprawniony do zastosowania względem podsądnego instytucji warunkowego umorzenia postepowania karnego. Koncentrując się na zagadnieniu stopnia społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się oskarżony nie należy tracić z pola widzenia, iż ten świadomie, znajdując się w stanie nietrzeźwości, prowadził pojazd mechaniczny, czym naraził na ewentualne niebezpieczeństwo nie tylko siebie, ale i potencjalnych uczestników ruchu drogowego czy napotkane na swej drodze mienie. Co przy tym istotne to fakt, iż K. C. zamierzał w takim stanie podróżować aż do miejscowości S., która od miejsca, gdzie został zatrzymany oddalona jest o blisko 30 kilometrów. Nie zamierzał zatem pokonać krótkiego odcinka drogi, zaspokajając jedynie jakąś pilną potrzebę (choć i to nie uprawniałoby go do kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, choć nieco usprawiedliwiało powzięcie takich a nie innych kroków), pośrednio dążąc do konfrontacji z jak największą ilością innych podróżujących. W takiej sytuacji ryzyko, iż oskarżony na tak znacznym odcinku trasy napotka innych uczestników ruchu drogowego stwarzając dla nich zagrożenie jawiła się jako jeszcze bardziej realna, tym bardziej iż byłaby to trasa dość często uczęszczana. Wszystkie te przesłanki potęgował nadto fakt, iż oskarżony prowadził pojazd w sposób niebezpieczny, nie stosując się do podstawowych zasad ruchu drogowego i bagatelizując nakazy i zakazy sygnalizowane przez mijane znaki drogowe. Poza tym, z wyjaśnień samego oskarżonego nie wynika nawet, by ten przed popełnieniem rzeczonego czynu poczynił chociażby jakiekolwiek spekulacje co do sytuacji panującej wówczas na drodze, w tym ilości poruszających się po niej pojazdów i pieszych, nie mając absolutnej pewności, że droga będzie pusta. Nie budzi wątpliwości, iż przytoczone okoliczności wespół z wysokim stopniem nietrzeźwości K. C. nie mogły pozostawać bez znaczenia dla oceny stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Wszak, niezmiernie trudno byłoby uznać, iż ten w rozumieniu art. 66 kk nie był znaczny. Istotnie, Sąd Rejonowy być może w sposób dość dwuznaczny sformułował swoje przekonanie co do problemu jaki stanowią aktualnie na drogach nietrzeźwi kierowcy oraz jego natężenia w ostatnim czasie, powołując się na nagminność tego rodzaju przestępstw na terytorium właściwości owego Sądu i zaliczając te dane jako przesłankę obciążającą oskarżonego. Tu, poniekąd rację miał skarżący (który również w pewnym sensie dokonywał interpretacji przekazu Sądu merytorycznego, tak by wybrzmiał on możliwie najkorzystniej z punktu widzenia jego klienta), przekonujący, iż frazy zawarte w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia można poczytywać w ten sposób, jakoby organ sądowy, wbrew zasadzie indywidualizacji kary, poniekąd ukarał oskarżonego za poczynania innych, niezależnych kierowców łamiących przepisy prawa drogowego. Istotnie, gdyby jedynie taki był zamysł ferującego wyrok Sądu, postulat skarżącego mógłby zasłużyć na aprobatę, jednakże w ocenie Sądu Odwoławczego prawdziwą intencją rzeczonego organu procesowego było zwrócenie uwagi na prewencyjne cele ukształtowanej i orzeczonej wobec K. C. kary. Przez pojęcie prewencji generalnej rozumie się bowiem zapobiegawcze oddziaływanie kary na społeczeństwo. W myśl omawianej dyrektywy sądowego wymiaru kary zastosowanie konkretnej reakcji na dane przestępstwo ma nie tylko sprawić dolegliwość osobistą dla jego sprawcy, lecz nadto powstrzymać inne podmioty od potencjalnego popełnienia tożsamego czynu w przyszłości. Dlatego też, wymierzenie wobec oskarżonego takiej a nie innej sankcji karnej w pewnym zakresie miało także na celu zwrócenie uwagi pozostałych kierowców na naganność tego typu zachowań, których naturalną konsekwencję stanowi właśnie wymierzenie stosownej i dolegliwej kary. Z tego względu, spostrzeżenie Sądu Rejonowego, choć wyrażone zostało nie dość ściśle (za pewne ze względu na wymóg zwięzłości pisemnych motywów orzeczenia), uznać należało za zupełnie słuszne i adekwatne. Powracając bezpośrednio do sedna problemu dodać także należy, iż pojęcie stopnia społecznej szkodliwości samo w sobie częstokroć jest silnie powiązane już z samym typem konkretnego typu czynu zabronionego. I tak przestępstwo, którego dopuścił się oskarżony niewątpliwie spełnia właśnie to kryterium i samo przez się jawi się jako niosące ze sobą znaczny ładunek społecznej szkodliwości. Tutaj, ponownie podkreślić należy, iż swoim umyślnym zachowaniem podsądny stworzył, nie tylko hipotetyczne, acz niezmiernie realne zagrożenie, a jego bezprawne zachowanie stanowiło zamach m. in. na zdrowie i życie człowieka, czyli wartości najwyższe, które bezwzględnie należy chronić i to minimum poprzez pociąganie nietrzeźwych kierowców do właściwej odpowiedzialności karnej za swoje czyny. Analizując postawę K. C. dodać wypada, iż w ocenie Sądu Okręgowego ten winien mieć pełną świadomość dopuszczalnych ciężkich konsekwencji podjętego przez siebie działania, które – pomyślnie – w tym przypadku nie nastąpiły. Rzecz jasna, tym razem oskarżony bowiem nie spowodował kolizji drogowej, lecz taki a nie inny obraz zdarzeń mógł być jedynie wynikiem przypadku i tego, że K. C. został odpowiednio wcześnie zatrzymany i zmuszony do odstąpienia od dalszego kierowania pojazdem w takim stanie. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż powszechnie oczywistym jawi się jakie negatywne skutki, ze względu na ograniczone zdolności psychomotoryczne, wiąże za sobą prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Pomimo to, oskarżony zbagatelizował zagrożenie jakie niesie za sobą kierowanie pojazdem w takim stanie, wykazując tym samym lekceważenie dla obowiązujących norm i dóbr prawem chronionych. Z tych wszystkich względów wskazywanym przez obronę okolicznościom nie należało nadawać nadmiernej doniosłości i aż nadto niesłusznie premiować oskarżonego poprzez zastosowanie względem niego instytucji tak wyjątkowej jaką jest warunkowe umorzenie postępowania karnego i to przy jednoczesnym zastosowaniu w stosunku do niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonej kategorii na okres wręcz symboliczny – bo jedynie 1 roku. Wyprzedzając sformułowany przez obrońcę wniosek apelacyjny, w tym zakresie dodać jedynie należy, iż istotą omówionej instytucji jest właśnie bezpośrednia eliminacja, choćby okresowa, z przestrzeżeni drogowej kierowców tak nieodpowiedzialnych i niebezpiecznych jak K. C.. Tymczasem, zgodnie z życzeniem obrony, biorąc pod uwagę okres rzeczywistego zatrzymania oskarżonemu dokumentu uprawniającego go do prowadzenia pojazdów, ten tak naprawdę już powróciłby na drogi publiczne. W takiej sytuacji zaś, orzeczony środek karny nie stanowiłby faktycznej i odczuwalnej dolegliwości, a jego orzeczenie mijałoby się z ustawowym celem. Wniosek Wniosek obrońcy oskarżonego o zmianę wyroku, poprzez warunkowe umorzenie postępowania na okres próby w wymiarze 2 lat oraz na podstawie art. 67 § 3 kk, orzeczenie wobec oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 3.000 złotych, a także zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii, którą poruszał się oskarżony w czasie zdarzenia na okres 1 roku zaliczając na jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie nie zasłużył tak sformułowany wniosek apelacyjny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 21 kwietnia 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 664/20. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 636 § 1 kpk uznając, że w sprawie nie zachodzą podstawy do zwolnienia oskarżonych od ich zapłaty. 7. PODPIS

Sygn. akt II Ka 803/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel przy udziale prokuratora Jarosława Kowalczyka po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2025 r. sprawy M. D. oskarżonego z art. 178a § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 17 września 2024 r. sygn. akt II K 571/23 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 460 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 803/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 17 września 2024 r., sygn. akt II K 571/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- -- ---------------------- ------------------------------------------------------------- ----------- ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ---------------------- ------------------------------------------------------------ -------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ---------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------ . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. zarzut obrazy przepisów postępowania karnego, a mianowicie art. 7 kpk poprzez: - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu w postaci wyjaśnień oskarżonego poprzez nieobdarzenie ich walorem wiarygodności w zakresie opisu przebiegu zdarzenia, a w szczególności działań podjętych przez M. D. po wjechaniu do rowu, w sytuacji gdy w sposób spójny i logiczny opisał on przebieg zdarzenia i okoliczności, które doprowadziły do znajdowania się przez niego w stanie nietrzeźwości w momencie przyjazdu funkcjonariuszy Policji; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadków K. M. i G. M. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania tych świadków są nieobiektywne, a świadkowie nie chcieli wprost wskazywać na okoliczności obciążające oskarżonego, ze względu na znajomość z nim, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, iż zeznania te są stanowcze, konsekwentne i nie zawierają żadnych wewnętrznych sprzeczności; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadków K. B. i A. B. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że ich treść potwierdza to, iż oskarżony znajdował się pod działaniem alkoholu w trakcie prowadzenia pojazdu mechanicznego w sytuacji, gdy pierwszy z ww. świadków odnosząc się do stanu trzeźwości M. D. stwierdził jedynie, iż „ coś mu nie pasowało", a drugi z nich wysnuł wniosek, że oskarżony znajduje się w stanie nietrzeźwości na podstawie tego, iż zwrócił się do niego w wulgarny sposób, przy tym świadek ten jak sam stwierdził był na miejscu zdarzenia przez ok. 30 sekund i nawet nie wysiadł ze swojego pojazdu; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka D. Z. poprzez nieobdarzenie ich walorem wiarygodności w zakresie w jakim świadek wskazywał, iż oskarżony w dniu 25 października 2023 r. nie spożywał alkoholu w pracy, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, iż zeznania te są stanowcze, konsekwentne i nie zawierają żadnych wewnętrznych sprzeczności; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z opinii biegłego z zakresu chemii i toksykologii wraz z opinią ustną złożoną na rozprawie, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że opinia to jest jasna, pełna i wewnętrznie niesprzeczna podczas gdy, analiza jej treści wskazuje na to, iż biegły nie był w stanie przeprowadzić rachunku prospektywnego, ani retrospektywnego z uwagi na etap wyrównania stężenia alkoholowego, co wynikało z tego, że biegły przyjął, że oskarżony ma problemy w metabolizmie alkoholu, stąd długi okres wyrównywania stężeń, nadto biegły konsekwentnie przyjmował, iż oskarżony wypił 0,7 l, w sytuacji gdy oskarżony nie wskazał dokładnie określonej ilości wypitego alkoholu, a jedynie to że nalewka znajdowała się w butelce 0,7 l co nie oznacza, że butelka ta była pełna; 2. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, którego dopuścił się Sąd meriti w konsekwencji obrazy w/w przepisów postępowania, polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, iż M. D. popełnił czyn zarzucany mu a/o, w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania, iż dopuścił się on czynu z art. 178a § 1 kk. 3. zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej M. D. polegającej na orzeczeniu w stosunku do niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat, w sytuacji gdy zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, cele zapobiegawcze kary, jak również te w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej, a także sytuacja osobista oskarżonego uzasadniały, przy uznaniu go winnym sprawstwa zarzucanego mu czynu, orzeczenie wobec M. D. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, z wyłączeniem kategorii „C”. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z argumentów przytoczonych przez obrońcę oskarżonego w uzasadnieniu zarzutów podnoszonych w apelacji. - należy stwierdzić, iż w ocenie Sądu II instancji, Sąd Rejonowy w Węgrowie rozpoznając sprawę w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszelkie okoliczności i dowody ujawnione w toku rozprawy głównej, przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, dokonując następnie na ich podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych. Wbrew twierdzeniom obrońcy zawartym w apelacji, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji dotyczące winy oskarżonego w zakresie przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu są prawidłowe, gdyż stanowią wynik właściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie wykazuje błędów natury logicznej, nie była stronnicza, jak również nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej przepisem art. 7 kpk, której to wyniki w sposób wyczerpujący zostały wyeksponowane w uzasadnieniu tegoż wyroku. Taki stan rzeczy pozwolił na przypisanie oskarżonemu winy za zarzucony mu czyn oraz wymierzenie współmiernej i adekwatnej do okoliczności sprawy kary i przewidzianych przepisami środków karnych. - apelacja obrońcy opiera się na negowaniu wiarygodności zeznań świadków K. B. i A. B., które posłużyły Sądowi Rejonowemu na przypisanie oskarżonemu winy, przy jednoczesnej próbie uwiarygodnienia wyjaśnień oskarżonego wraz z depozycjami D. Z. (przemawiającymi na korzyść oskarżonego). Jednocześnie obrońca zarzuca Sądowi meriti dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadków K. M. i G. M. w zakresie, w którym Sąd Rejonowy ocenił depozycje ww. świadków jako nieobiektywne. Stosując się do dyrektyw wynikających z treści art. 7 kpk w aspekcie oceny osobowego materiału dowodowego na względzie mieć należy, że świadectwo procesowe pochodzące od osoby, by uznane zostało za wiarygodne, cechować musi przede wszystkich stałość relacji, logika narracji i możliwość potwierdzenia w innych dowodach (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2012 r., II AKa 172/12). Takich cech słusznie nie dopatrzył się Sąd I instancji w wymienionych powyżej korzystnych dla oskarżonego źródłach dowodowych. Do takiej konstatacji niewątpliwie prowadzi treść depozycji oskarżonego, w których wskazywał, że kierował samochodem będąc trzeźwym, a alkohol spożywał po zdarzeniu. Jak słusznie podkreślił Sąd Rejonowy, twierdzenia oskarżonego stoją w jaskrawej sprzeczności z nagraniem monitoringu, na którym widoczne jest, jak mężczyźni znajdujący się w pomieszczeniu służbowym diagnosty po godzinie 20:00 wykonują kilkukrotnie gesty wprowadzania płynu do ust przy użyciu niewielkiego naczynia, ewidentnie przypominające spożywanie alkoholu. Ponadto, na nagraniu widoczne jest również, jak M. D. chwiejnym krokiem pokonuje po godz. 21:00 parking od wyjścia ze stacji diagnostycznej do swojego samochodu, siada na miejscu kierowcy i odjeżdża z parkingu. Wobec dowodu w postaci nagrania monitoringu, Sąd I instancji prawidłowo ocenił również zeznania świadka D. Z., który wskazywał, iż w dniu 25 października 2023 r. oskarżony nie spożywał alkoholu w pracy. Nie ulega wątpliwości, że również twierdzenia tego świadka stoją w sprzeczności z dowodem w postaci nagrania z monitoringu, na którym uwidoczniono, jak około godz. 19:25 mężczyzna odpowiadający wyglądowi świadka D. Z. otwiera tylne drzwi pojazdu, którym przyjechał, i wyjmuje z niego przedmiot przypominający butelkę alkoholu, którą następnie wkłada pod kurtkę i idzie za diagnostą do pomieszczenia służbowego. Wobec wniosków płynących z nagrania monitoringu, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy słusznie odmówił nadania waloru wiarygodności relacji świadka w zakresie w jakim wskazywał, że ani on, ani oskarżony nie spożywali alkoholu na stacji diagnostycznej w dniu 25 października 2023 r. - jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, jedyną osobą podnoszącą, że alkohol był spożywany już po utknięciu samochodu w rowie jest oskarżony. Pozostałe osoby, które przybyły na miejsce zdarzenia kategorycznie stwierdzają, że oskarżony w ich obecności, stojąc na ulicy nie spożywał alkoholu. Wersji oskarżonego nie potwierdza także protokół przeszukania pojazdu, w którym nie znaleziono butelki po alkoholu opisywanej przez oskarżonego w toku postępowania sądowego. Sądowi Rejonowemu nie umknęło również, że wersja ze spożyciem alkoholu po zakończeniu jazdy pojawiła się dopiero w toku postępowania sądowego. Oskarżony przy pierwszym kontakcie z policjantami, nie tłumaczył się w ten sposób z zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, a wręcz zmieniał wersję i zaprzeczał temu, że w ogóle kierował znajdującym się w rowie pojazdem. Ponadto, oskarżony w toku postępowania sądowego zmieniał swoje wyjaśnienia odnośnie ilości i „mocy” spożytego alkoholu niejako dostosowując je do wniosków opinii biegłego, która przy przyjęciu każdego z wariantów przedstawionych przez oskarżonego, w połączeniu z pozostałym, wskazanym wyżej materiałem dowodowym bezsprzecznie świadczy o niewiarygodności jego depozycji. - w tym miejscu należy wskazać, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny dowodu z opinii biegłego. Również w ocenie Sądu Okręgowego opinia ta jest jasna i pełna w rozumieniu art. 201 kpk. Nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowa opinia sporządzona została przez uprawniony do tego podmiot, posiadający specjalistyczną wiedzę w opiniowanej dziedzinie, zaś wyprowadzenie wniosków końcowych pozwoliło Sądowi meriti na czynienie ustaleń pośrednich, tj. weryfikacji wyjaśnień oskarżonego w kontekście ilości spożytego alkoholu i czasu jego spożycia. - przechodząc do rozważań na temat materiału dowodowego uznanego za wiarygodny, którego prób zdeprecjonowania podjął się skarżący, należy zwrócić uwagę, że świadkowie K. B. i A. B. są osobami całkowicie obcymi dla oskarżonego, które na miejscu zdarzenia znalazły się przypadkiem i chciały pomóc widząc samochód w rowie. Obydwaj świadkowie zaprzeczyli, aby w ich obecności oskarżony cokolwiek jadł albo pił. W ocenie Sądu Okręgowego, ocena zeznań tych świadków dokonana przez Sąd Rejonowy była prawidłowa. Oczywistym jest, że osoby trzecie nie miały żadnego powodu aby swoimi depozycjami z premedytacją obciążać oskarżonego zeznając niezgodnie z rzeczywistością. - w przeciwieństwie do świadków K. B. i A. B., świadkowie K. M. i G. M. znali oskarżonego, dlatego Sąd Rejonowy słusznie podszedł do tych depozycji z ostrożnością i uznał, że relacje te są niewiarygodne w części, w której stwierdzili, iż w zachowaniu oskarżonego nic nie wskazywało, aby był pod wpływem alkoholu. Jednocześnie świadkowie ci wskazali, że w ich obecności oskarżony nic nie jadł ani nie pił. Jak wynika z uważnej lektury uzasadnienia pierwszoinstancyjnego, sam fakt znajomości oskarżonego ze świadkami nie przesądzał o uznaniu ich depozycji za częściowo niewiarygodne. Jak prawidłowo ocenił Sąd Rejonowy, twierdzenia świadków o braku fizycznych objawów upojenia alkoholowego stoją w sprzeczności z nieosobowym materiałem dowodowym w postaci wielokrotnie przywoływanego w niniejszym uzasadnieniu nagrania z monitoringu, na którym bardzo wyraźnie widać, jak oskarżony idzie do swojego samochodu chwiejnym krokiem. Ponadto, świadkowie K. B. i A. B. będący osobami całkowicie obcymi dla oskarżonego nie mieli problemu z nabraniem przekonania, że jego zachowanie ewidentnie odbiega od normy. - wobec powyższych rozważań należy podkreślić, że podniesiony przez skarżącego zarzut obrazy art. 7 kpk nie ma swego odbicia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ocena dowodów przeprowadzona w sposób na jaki wskazuje skarżący, byłaby sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Tezy zawarte w środku odwoławczym nie zostały wiarygodnie uargumentowane i nie zasłużyły na ich uwzględnienie, bowiem mają one jedynie za zadanie wykreować i poprzeć przyjętą przez oskarżonego linię obrony. - odnosząc się do zarzutu z pkt 2 apelacji należy wskazać, że w doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż jeśli Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt II AKa 171/15). Nadto, zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania odzwierciedleniem, którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 roku w sprawie o sygnaturze akt II KR 114/74). Stanowiska przedstawione w powyższych judykatach w pełni zaaprobował także Sąd Okręgowy w Siedlcach, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. - po dokonaniu analizy akt sprawy związanej z rozpoznaniem wniesionego środka odwoławczego Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż wymierzony w pierwszoinstancyjnym wyroku środek karny nie cechuje się rażącą niewspółmiernością. W ocenie Sądu Odwoławczego, reakcja prawnokarna względem oskarżonego była odpowiednia do okoliczności. Nie ulega wątpliwości, iż oskarżony M. D. kierował samochodem osobowym w ruchu lądowym po drodze publicznej, stwarzając realne zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego, znajdując się w stanie nietrzeźwości z wysokim wynikiem prowadzącym do stężenia 1,24 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. W tych okolicznościach nie zasługuje on zatem na daleko idącą łagodność, jaką niewątpliwie byłoby orzeczenie wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów na krótszy, minimalny, okres 3 lat i to jeszcze z wyłączeniem prawa jazdy kategorii „C”. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż surowe karanie sprawców przestępstw jest czytelnym sygnałem wysyłanym w stronę społeczeństwa. Oznacza to, że państwo nie toleruje żadnych przestępstw, a w szczególności tych, które w sposób nagminny godzą w dobro powszechne jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji, a pośrednio również w dobra jakimi są życie i zdrowie uczestników ruchu drogowego, a ich popełnienie spotyka się zawsze z surową i bezwzględną represją. Skarżący motywując wniosek o zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym wskazuje, iż oskarżony poniósł daleko idące konsekwencje w postaci zwolnienia z pracy diagnosty bez wypowiedzenia, co pozbawiło go możliwości zarobkowania. W tym miejscu należy wskazać, iż M. D. jest osobą dorosłą i w pełni świadomą podejmowanych zachowań, wobec tego nie ulega wątpliwości, iż podejmując decyzję o spożywaniu alkoholu w miejscu pracy przewidywał płynące z tego konsekwencje i się na nie godził. Ze względu na powyższe rozważania, zarzut rażącej niewspółmierności kary należało uznać za niezasadny. Wniosek wniosek - o uniewinnienie oskarżonego M. D., ewentualnie - o zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez orzeczenie wobec M. D. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, z wyłączeniem kategorii „C”. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 460 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (440 złotych opłaty od kary grzywny oraz 20 złotych ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 594/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Sylwia Olimpia Uszyńska Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale prokuratora Jakuba Pogorzelskiego po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy A. W. oskarżonego z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 5 czerwca 2025 r. sygn. akt II K 81/25 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 594/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 05 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 81/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1) obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to: a) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego A. W. i uznanie ich w dużej części za niewiarygodne, podczas gdy prawidłowa analiza wyjaśnień oskarżonego pozwala twierdzić, że wersja prezentowana przez A. W. jest spójna i konsekwentna, b) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań pokrzywdzonej I. W., podczas gdy prawidłowa ocena jej zeznań dokonana w oparciu o całokształt materiału dowodowego, w szczególności: wyjaśnień oskarżonego, braku dowodów w postaci adresów IP i logowań do stacji (...), prowadzi do wniosku, że zeznania te nie zasługują na wiarygodność w części wskazującej A. W. jako sprawcy oszustwa; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na uznaniu, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego, oparta o zasady doświadczenia życiowego, jak i zasady logiki oraz prawidłowego rozumowania, prowadzić powinna do wniosku, że oskarżony nie dopuścił się oszustwa i powinien zostać uniewinniony od zarzutu jego popełnienia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego wraz z przytoczonymi na jej poparcie argumentami, w konfrontacji z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, okazała się niezasadna. Bezzasadność przedmiotowego środka odwoławczego wynikała przede wszystkim z faktu, iż kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła, by postępowanie w niniejszej sprawie obarczone było uchybieniami wskazanymi przez skarżącego. Na wstępie nadmienić należy, iż całość wywodów skarżącego koncentrowała się wokół jednej tylko materii i miała na celu zdyskredytowanie czy też umniejszenie wartości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który to materiał dowodowy jednoznacznie przemawiał za przyjęciem winy oskarżonego, zaś w zamian wyeksponowanie tych dowodów i okoliczności, które interpretowane po myśli samego autora przemówiłyby za korzystnym z jego punktu widzenia rozstrzygnięciem sprawy, a które tak naprawdę sprowadzały się wyłącznie do podkreślania treści wyjaśnień A. W. i wskazanej przez niego wersji zdarzenia. Tymczasem, bez zawahania stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie wina oskarżonego została wykazana w oparciu o całokształt zebranych dowodów, przede wszystkim zaś w oparciu o zeznania pokrzywdzonej I. W. oraz świadka J. W., a także dowody w postaci dokumentów. Jednocześnie, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej wykładni treści płynących z rzeczonych źródeł dowodowych, wyprowadzając racjonalne i należyte konkluzje. Jednocześnie, nie sposób powiedzieć tego samego o przekonaniach autora apelacji, który za wszelką cenę starał się nadać wspomnianym dowodom i płynącym z nich okolicznościom wyraźnie nazwany, intencjonalny wydźwięk, niejako zatracając płynącą z nich rzeczywistą i jasną treść. Idee apelującego nie zostały przy tym poparte choćby żadnymi poszlakami, a jedynie bazowały na uprzednich, drobiazgowo przenalizowanych przez Sąd Rejonowy, wyjaśnieniach A. W., czyli, swoją drogą, podmiotu niewątpliwie zainteresowanego określonym rozstrzygnięciem sprawy. I o ile rzecz jasna, pozostawał on stosunkowo konsekwentny w swych twierdzeniach dotyczących swej niewinności, przekonując, iż jego numer bankowy został wykradziony, a wypłata środków przelanych na jego konto przez pokrzywdzoną wynikała z potrzeby uniknięcia zajęcia tych pieniędzy przez komornika, o tyle fakt ten nie mógł jeszcze stanowić podstawy dla poczynionych przez organ sądowy ustaleń faktycznych. Wręcz przeciwnie, właśnie do treści płynących z tego dowodu, z naturalnych i logicznych względów, należało podjeść z minimum zdwojoną ostrożnością, bacząc iż relacja prezentowana przez A. W. może stanowić wyłącznie realizację przyjętej linii obrony. Stąd, Sąd Rejonowy zobligowany został nie tylko do kompleksowego przeanalizowania stanowiska procesowego zajmowanego przez podsądnego, ale również przez pryzmat właśnie tych przekonań – oceny pozostałej części ujawnionego materiału dowodowego. Bez wątpienia jednak, Sąd merytoryczny sprostał tak nakreślonej powinności, czemu wyraz dał w pisemnych motywach do zaskarżonego orzeczenia. I tak, nie budziło wątpliwości, iż konto, na które pokrzywdzona przelała środki należało do A. W., bowiem okoliczność ta została potwierdzona przez samego oskarżonego. Zgodnie z linią obrony prezentowaną w treści apelacji, osoby trzecie miały nabyć wiedzę o numerze rachunku oskarżonego i wykorzystywać go następnie do popełniania przestępstwa oszustwa. Wersja ta jest oczywiście nielogiczna i niezgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Z perspektywy rzekomych innych sprawców przestępstwa, uzyskanie samego numeru rachunku i wykorzystywanie go do oszustw prowadziłoby do sytuacji, w której przestępcy pozbawialiby się dostępu do uzyskanych w wyniku wprowadzenia w błąd środków pieniężnych. Oskarżony natomiast nie zgłaszał, że całkowicie stracił dostęp do bankowości internetowej, udostępnił komuś hasło albo kartę płatniczą. Wręcz przeciwnie, jak wynika z akt sprawy, do oszustwa na szkodę I. W. doszło zaledwie kilka dni po otwarciu rachunku. Zestawienie operacji na rachunku (k. 4-5) koresponduje z zeznaniami świadka J. W., co prowadzi do niezaprzeczalnego wniosku, że od samego początku jedynym użytkownikiem konta był oskarżony. Jak wynika z zestawienia, już tego samego dnia, gdy założono rachunek, A. W. założył konto na portalu allegro.pl, co może świadczyć o powstaniu zamiaru wystawiania oszukańczych ogłoszeń na tego typu portalach. Kilka dni później, oskarżony doładował konto na stronie efortuna.pl, czyli portalu bukmacherskim, co również koresponduje z zeznaniami świadka J. W., który wskazał, że A. W. ma problem z hazardem. Krótki, lecz treściwy schemat aktywności na koncie bankowym użytym do popełnienia przestępstwa nie pozwala na zaakceptowanie tezy obrońcy oskarżonego, że to inne osoby, a nie A. W. popełniły przestępstwo oszustwa na szkodę I. W.. Stąd dalsze dywagacje obrony, w tym kwestionowanie zeznań pokrzywdzonej - tak naprawdę niepoparte żadnymi konkretnymi argumentami i które również nie stanowiły w zasadzie żadnego novum, nie mogły znaleźć uznania Sądu Okręgowego. Co więcej, analizując tak wyjaśnienia oskarżonego, jak i wtórne przekonania jego pełnomocnika procesowego zawarte w apelacji - i to nie tylko przez pryzmat pozostałej części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ale także pod kątem podstawowych zasad rozsądku i obycia społecznego i nie tracąc jednocześnie z pola widzenia kontekstu sytuacyjnego sprawy oraz jego tła - należy dojść do przekonania o braku szczerości z jego strony. W przedstawionym stanie rzeczy wyjaśnienia oskarżonego nie tylko nie mogły stanowić wyznacznika dla odtworzonego przebiegu inkryminowanego zdarzenia, ale także miernika dla oceny wiarygodności pozostałych zgromadzonych dowodów, a właśnie takie intencje w rzeczywistości przyświecały autorowi apelacji. Tym samym, reasumując całość niniejszych wywodów stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie oceny wiarygodności ujawnionego w toku postępowania materiału dowodowego, stwierdzając przy tym winę A. W. w zakresie zarzucanego mu czynu. Apelujący w wywiedzionym środku zaskarżenia w sposób obiektywny nie wykazał zaś nieprawidłowości procesu pierwszoinstancyjnej oceny dowodów, które skutkowałyby uwzględnieniem przedstawionych zarzutów. Odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych należy wskazać, że zarzut ten jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Argumentacja zarzutów zawierająca się w uzasadnieniu wniesionej apelacji nie była wystarczającą podstawą do uznania ich za zasadne, w świetle prawidłowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego orzeczenia. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. W. od popełnienia zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 05 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 81/25 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 §1 kpk w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (120 złotych opłaty od kary pozbawienia wolności oraz 20 złotych ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 753/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 stycznia 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Sędziowie: SO Karol Troć (spr.) (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Rafała Guza po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2021 r. sprawy B. R. oskarżonego z art. 177 § 2 kk na skutek apelacji, wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 października 2020 r. sygn. akt II K 1181/19 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu czynu eliminuje stwierdzenie, iż oskarżony nienależycie obserwował jezdnię, wskutek czego nie zauważył znajdującego się na jezdni pieszego i przyjmuje w to miejsce, iż oskarżony dostrzegając stan zagrożenia w ruchu drogowym wynikający z wtargnięcia na jezdnię w miejscu niedozwolonym pieszego A. B. nie podjął manewrów obronnych w postaci hamowania, bezpodstawnie przyjmując, iż pieszy po chwilowym zatrzymaniu nie będzie kontynuował przekraczania jezdni i podjął manewr hamowania zbyt późno, wskutek czego doszło do potrącenia pieszego; II. w pozostałej części utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 240 zł tytułem opłaty za II instancję; IV. zasądza od oskarżonego B. R. oraz od oskarżyciela posiłkowego A. B. po 10 zł tytułem wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 753/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 października 2020 r., sygn. II K 1181/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ------------------------------------ --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Zarzut 1. Obraza przepisów postępowania, skutkująca uznaniem, że A. B. przechodził przez ulicę (...) w S. poza wyznaczonym przejściem dla pieszych, podczas gdy zebrany materiał dowodowy jest dotknięty szeregiem wad i brakami, które nie zostały uzupełnione i zastąpione innymi dowodami, a co skutkowało wymierzeniem oskarżonemu łagodnej kary i przyjęciu, że A. B. przyczynił się do zaistniałego zdarzenia, a mianowicie: 1) art. 4, art. 7 kpk, poprzez nienależyte rozważenie i ocenienie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a sprowadzające się do: a) odmowy obdarzenia walorem wiarygodności zeznań pokrzywdzonego A. B. i H. B., w szczególności tej części, w której wskazują one na fakt przechodzenia przez pokrzywdzonego przez przejście dla pieszych; b) obdarzenia walorem wiarygodności zeznań świadków M. F. i A. F., którzy jadąc samochodem prowadzonym przez oskarżonego mieli widzieć miejsce przechodzenia przez jezdnię przez pokrzywdzonego, podczas gdy działo się to w znacznej odległości od nich i w porze nocnej, a świadkowie ci nie potrafili znaleźć spójności w swoich zeznaniach i popadali w sprzeczność stwierdzając choćby, że do zdarzenia doszło przy Urzędzie Wojewódzkim w S. (zeznania M. F.); c) zaniechanie wyjaśnienia przyczyn położenia pokrzywdzonego na chodniku, co wynika z zeznań świadka K. G., podczas gdy pokrzywdzony upadł na jezdni, a zatem należy domniemywać że został przemieszczony w inne miejsce; d) pominięcia istotnych dokumentów takich jak meldunek Szpitala Wojewódzkiego w S. w odniesieniu do potrącenia pieszego na przejściu oraz pismo z Wydziału Dróg Urzędu Miasta S., z którego wynika, że do potrącenia doszło na skrzyżowaniu ulic (...) (czyli w okolicy przejścia dla pieszych); 2) art. 167 w zw. z art. 193 § 1 kpk, poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny wypadkowej, który w oparciu o odniesione przez pokrzywdzonego obrażenia wypowiedziałby się jaki był mechanizm powstania obrażeń i czy pokrzywdzony przemieszczał się na masce pojazdu prowadzonego przez oskarżonego zanim upadł na jezdnię; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W procesie rekonstrukcji przebiegu wypadku drogowego z udziałem oskarżonego B. R. jako kierowcy oraz A. B. jako pokrzywdzonego (potrąconego pieszego) nie doszło do wskazanych w apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego uchybień, utożsamianych z naruszeniem zasady obiektywizmu, zasady swobodnej oceny dowodów oraz przepisów art. 167 kpk w zw. z art. 193 § 1 kpk, dotyczących inicjatywy dowodowej i przesłanek przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Dla przyznania racji skardze nie wystarczy podniesienie zarzutu, że sąd dopuścił się uchybienia i ograniczenie się do wyrażenia przekonania, iż inaczej należało ocenić dowody. Polemika z oceną zaprezentowaną przez sąd ma wartość wtedy, gdy wskazuje logiczne i przekonujące argumenty podważające tę ocenę, a tego w skardze brak. W przekonaniu Sądu II instancji, Sąd Rejonowy nie naruszył przepisów procesowych art. 4 kpk, art. 7 kpk, ustalając, iż pokrzywdzony A. B. w dniu zdarzenia z a/o przechodził poza wyznaczonym przejściem dla pieszych. Stan zgromadzonych dowodów pozwalał na przyjęcie, iż pierwszoinstancyjne postępowanie dowodowe nie wymaga uzupełnienia w postulowanym przez skarżącego kierunku. Sąd Rejonowy odnośnie pory dnia, dokładnej godziny, warunków atmosferycznych i miejsca, w którym doszło do potrącenia pokrzywdzonego, dysponował m.in. dowodami osobowymi w postaci wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków: M. i A. F. (postronnych, przypadkowych osób jadących innym autem za oskarżonym), zeznaniami K. G., G. S. (ratowników medycznych) oraz J. N. (technika kryminalistyki). Sąd Rejonowy słusznie uznał, iż dowody te wzajemnie się uzupełniają, w sposób pozwalający na poczynienie kluczowych dla rozstrzygnięcia ustaleń. W tym miejscu warto zwrócić uwagę, iż nawet jeśli monitoring miejski (k. 66) nie obejmował miejsca zdarzenia, jednak pozwalał na pozbawione jakichkolwiek wątpliwości ustalenie przez Sąd I instancji warunków pogodowych w czasie zdarzenia, dlatego też przedłożenie przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego informacji meteorologicznej (k. 94) nie mogło wnieść bardziej szczegółowych treści i służyć wykazaniu korzystnych dla tej strony procesowej okoliczności. Dalsze kwestionowanie warunków pogodowych we wniesionej apelacji stało się pozbawione racji bytu. W ocenie Sądu Okręgowego, we wniesionym środku odwoławczym do czynienia mieliśmy z bezpodstawnym tworzeniem i mnożeniem wątpliwości, które w ogóle w sprawie nie zaistniały i nie mogły zaistnieć w stanie zgromadzonych dowodów. Uwaga ta dotyczy również możliwości przemieszczania się czy też przeniesienia pokrzywdzonego po momencie uderzenia. B. R. w postępowaniu przygotowawczym wskazał jednoznacznie, że pokrzywdzony A. B. po wypadku miał połamane, w nienaturalny sposób złożone nogi i nie pozwalał mu wstać (k. 15). Zeznania świadka M. F. z postępowania przygotowawczego z k. 38v, składane bezpośrednio po zdarzeniu, dotyczyły dokładnej lokalizacji miejsca zdarzenia na ul. (...) i charakterystycznego punktu odniesienia - słupa ogłoszeniowego (za placem (...) i zieloną toaletą miejską koło sklepu (...)). W wyjaśnieniach oskarżonego również pojawił się charakterystyczny element – uderzenie przez pokrzywdzonego plecami w latarnię miejską przed upadkiem na chodnik (k. 15). Latarnia znajduje się obok w/w toalety. Również wg protokołu oględzin miejsca zdarzenia i szkicu (k. 7v i 9) miejsce zdarzenia było dalekie od przejścia dla pieszych. Miejsce wypadku, którego dotyczyła przedmiotowa sprawa, znajduje się około 150 metrów od tutejszego Sądu Okręgowego. Wszystkie powyższe punkty odniesienia są stałymi elementami na mapie miasta i są Sądowi znane z urzędu. Przyczyny wtargnięcia pieszego A. B. na jezdnię, dodatkowo poza wyznaczonym przejściem dla pieszych, logicznie wynikały z niekwestionowanych przez skarżącego okoliczności - znajdował się on w stanie znacznego upojenia alkoholowego, świadkowie wyraźnie wyczuwali od niego charakterystyczną woń, a przeprowadzone po wypadku badanie stanu jego trzeźwości wykazało 1,24 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a zatem aż 2,48 ‰ we krwi. Meldunek ze Szpitala Wojewódzkiego w S. (k. 1), którego dotyczył podpunkt 1 d) omawianego zarzutu, dotyczył potrącenia na przejściu dla pieszych, w którym wskazano na brak bliższych danych. Z kolei z pisma Naczelnika Wydziału Dróg Urzędu Miasta S. (k. 62) wynika jedynie, iż stałoczasowa sygnalizacja świetlna na skrzyżowaniu ulicy (...) działała w dniu 26.09.2018 r. prawidłowo w trybie żółty migacz, a sterownik nie zapisał stanu awaryjnego. Również biegły (k. 231) wykluczył fizyczną możliwość „wiezienia” pokrzywdzonego na masce samochodu od przejścia dla pieszych do miejsca, skąd zabrało go pogotowie. We wniesionej apelacji zabrało argumentacji odnośnie tego, dlaczego obrońca wnioskuje i w jaki logiczny sposób chce przekonać do swojego toku rozumowania Sąd wyrokujący w tej sprawie, że na podstawie powyższych dokumentów przyjąć należy, iż do potrącenia stanowiącego przedmiot zarzutu z a/o doszło na skrzyżowaniu ulic (...). Tylko rzetelne sporządzenie środka odwoławczego pozwala na podjęcie rzeczowej dyskusji ze skarżącym. W ocenie Sądu Okręgowego, w powyższym kontekście do czynienia mieliśmy z dowolnym i pozbawionym logiki (a zatem sprzecznym z art. 7 kpk) wyprowadzeniem wniosku, który po pierwsze – wcale z powyższych dowodów z dokumentów nie wynikał, po drugie zaś – pozostawałby w sprzeczności z dowodami o charakterze osobowym (i to w postaci zeznań tych postronnych świadków, którzy nie mają jakiegokolwiek interesu złożenia zeznań na korzyść którejkolwiek ze stron). Jak orzekł Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. II AKa 129/16 o przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów można mówić tylko wtedy, gdy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego zawiera oczywiste błędy natury faktycznej (np. niedostrzeżenie istotnych dowodów czy okoliczności) bądź logicznej (niezrozumienie implikacji wynikających z treści dowodów). Krytyka odwoławcza, aby była skuteczna, musi wykazać usterki rozumowania zaskarżonego orzeczenia, jeśli tego nie czyni, a ogranicza się jedynie do zapewnienia, że badane zdarzenia miały inny przebieg, to nie można oczekiwać, że krytyka ta zostanie uwzględniona. Byłoby to bowiem postępowanie dowolne, przenoszące gołosłowne zapewnienia nad działalność racjonalną, opartą na dowodach (OSA 2016 nr 12, poz. 35, str. 25, KZS 2017 nr 2, poz. 85, KZS 2017 nr 2, poz. 109, Legalis Numer 1576271). Zarzut obrazy art. 167 kpk w zw. z art. 193 § 1 kpk, dotyczący nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny „wypadkowej” również należało ocenić jako nietrafny. Przede wszystkim, w działaniu pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, w formułowanych przez niego wnioskach i postulatach w tym względzie, trudno o konsekwencję. Na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. po przesłuchaniu biegłego M. A. (1) wycofał on wcześniejszy pisemny wniosek o dopuszczenie dowodu biegłego lekarza (k. 264), który wcześniej najpierw poza rozprawą rozważał, a następnie na piśmie popierał. Nie do zaakceptowania jest taki stan rzeczy, w którym pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zachowując się pasywnie i wycofując wniosek dowodowy liczy na inicjatywę dowodową ze strony Sądu I instancji, a następnie z braku tej inicjatywy czyni zarzut apelacyjny. Warto również przypomnieć, iż z ustnej opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków M. A. jednoznacznie wynikało, iż dodatkowa opinia biegłego z zakresu medycyny nie jest w stanie wpłynąć na wnioski końcowe jego opinii. Z kolei na rozprawie apelacyjnej pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł warunkowo o przeprowadzenie dowodu zawnioskowanego w apelacji w sytuacji, gdyby Sąd uwzględnił wniosek zawarty w apelacji obrońcy, a dotyczący wywołania dowodu z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego (a wniosku obrońcy Sąd Okręgowy nie uwzględnił). Przepis art. 167 kpk nakłada na sąd meriti obowiązek przeprowadzenia dowodów z urzędu, ale tylko wówczas i w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy - innymi słowy – w jakim jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania. Tym samym sąd orzekający ma obowiązek dochodzenia do prawdy obiektywnej również w sytuacji, gdy strony nie wnioskują o przeprowadzenie nowych dowodów, ale dopiero wówczas, gdy dokonując oceny dowodów uzna, że materiał dowodowy jest niepełny i nasuwa wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i tym samym wymaga uzupełnienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. IV KK 95/19, KZS 2020 nr 3, poz. 2, Legalis Numer 1899232). W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie zaistniała. Wniosek - o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres 2 lat; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Zarzut 2. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż pokrzywdzony przechodził przez jezdnię w miejscu do tego nieprzeznaczonym w porze deszczu, podczas gdy jak wynika z akt sprawy, dokumentacja w aktach sprawy nie wskazuje na padający deszcz w chwili zdarzenia, a nadto przeprowadzenie całości dowodów skutkowałoby uznaniem, że A. B. wszedł na przejście dla pieszych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut wtórny w stosunku do omówionego powyżej. Dowody osobowe odnośnie warunków atmosferycznych oraz wejścia przez pokrzywdzonego na jezdnię poza przejściem dla pieszych miały jednoznaczną i kategoryczną wymowę. Dodatkowo zapis monitoringu miejskiego uznać należało za wykluczający samą racjonalność kwestionowania warunków atmosferycznych w dniu zdarzenia. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego we wniesionej apelacji nie wykazał ani tzw. „błędu braku”, ani „błędu dowolności”, który wywarłby wpływ na kluczowe pierwszoinstancyjne ustalenia faktyczne, które kwestionuje. Wniosek - o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres 2 lat; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Rozstrzygnięcie o winie i ustalenia faktyczne w tym zakresie oraz rozstrzygnięcie o wymierzonej oskarżonemu karze. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Opis czynu przypisanego oskarżonemu. Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu czynu wyeliminował stwierdzenie, iż oskarżony nienależycie obserwował jezdnię, wskutek czego nie zauważył znajdującego się na jezdni pieszego i przyjął w to miejsce, iż oskarżony dostrzegając stan zagrożenia w ruchu drogowym, wynikający z wtargnięcia na jezdnię w miejscu niedozwolonym pieszego A. B. nie podjął manewrów obronnych w postaci hamowania, bezpodstawnie przyjmując, iż pieszy po chwilowym zatrzymaniu nie będzie kontynuował przekraczania jezdni i podjął manewr hamowania zbyt późno, wskutek czego doszło do potrącenia pieszego. Zwięźle o powodach zmiany W orzecznictwie wskazuje się, iż „ustalenia faktyczne” będące podstawą dokonywanej subsumpcji pod normy prawa karnego powinny znajdować się w wyroku, nie zaś w pisemnym jego uzasadnieniu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. II KK 70/12, Legalis Numer 1766690). W zaskarżonym wyroku doszło do przypisania oskarżonemu czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, mimo tego, iż w następstwie wyników postępowania dowodowego, zachodziła konieczność dokonania zmiany opisu czynu przypisanego w wyroku w stosunku do treści zarzutu z a/o. Oskarżony przyznał, iż pokrzywdzony zatrzymał się po wejściu na jezdnię, widział go (a zatem należycie obserwował jezdnię), ale nie podjął manewrów obronnych w postaci hamowania, bezpodstawnie przyjmując, iż pieszy po chwilowym zatrzymaniu nie będzie kontynuował przekraczania jezdni i podjął manewr hamowania zbyt późno. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił winę oskarżonego B. R., jego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku słusznie uznając za wiarygodne, niemniej jednak nie wyciągnął z nich prawidłowych wniosków odnośnie dokładnego określenia rodzaju naruszonych przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym w związku z zaistniałym w dniu 26.09.2018 r. wypadkiem, mimo iż zachodziła taka konieczność. Zmiana opisu czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku Sądu Odwoławczego nie miała jednak wpływu na wymierzoną mu represję karną, która nie nosi cech niewspółmierności i nie wymaga zaostrzenia ani złagodzenia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Sąd Okręgowy na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) w związku z nieuwzględnieniem również apelacji jego obrońcy , obciążył oskarżonego opłatą od kary (240 zł opłaty od kary, tj. 10 % kary grzywny wymierzonej w I instancji). IV. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk zasądzono od oskarżonego oraz od oskarżyciela A. B. po 10 zł tytułem wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym (ryczałt za doręczenia pism w sprawie podzielono na 2, albowiem w przedmiotowej sprawie wyrok zaskarżono niezasadnymi apelacjami obu stron). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Błąd w ustaleniach co do przebiegu zdarzenia oraz rozstrzygnięcie o karze 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☒ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 609/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 listopada 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska (spr.) Sędziowie: SO Agnieszka Karłowicz SO Marek Korczyński Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale Prokuratora Leszka Soczewki po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy skazanego P. S. na skutek apelacji wniesionej przez skazanego od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 5 lipca 2024 r. sygn. akt II K 25/24 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. S. 295,20 złotych (w tym 55,20 złotych podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu skazanego w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze ustalając, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 609/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 5 lipca 2024 r. w sprawie II K 25/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Skazany nie sformułował zarzutów określonych w art. 439 § 1 kpk i art. 438 pkt 1-4 kpk, jednakże w świetle art. 427 § 2 a contrario kpk nie miał takiego obowiązku. W apelacji osobistej skazany podniósł, iż: - nie popełnił czynu, który mu przypisano wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 22 listopada 2022 r. w sprawie II K 255/17, - Sąd Rejonowy prowadził przedmiotową sprawę, pomimo wniosku skazanego o odroczenie rozprawy, a następnie wydał wyrok łączny, mimo, że skazany chciał cofnąć wniosek o jego wydanie, - zachodzi rażąca niewspółmierność orzeczonej zaskarżonym wyrokiem kary łącznej, z uwagi na nieuwzględnienie w należytym stopniu jego sytuacji osobistej, finansowej, zdrowotnej oraz rodzinnej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że przeprowadzone przez Sąd I instancji postępowanie w sprawie o wydanie wyroku łącznego było w pełni prawidłowe. Zgromadzony w sprawie, kompletny materiał dowodowy, został poddany rzetelnej i obiektywnej ocenie, zgodnej z dyrektywami określonymi w art. 7 kpk. Nadto nie budziło wątpliwości, w świetle pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że sytuacja P. S., w szerokim jej ujęciu, została uwzględniona, w myśl art. 85a kk, przy ferowaniu wymiaru kary łącznej. Zastrzeżeń Sądu odwoławczego nie budziły ustalenia Sądu I instancji co do zaistnienia w sprawie warunków do wydania wyroku łącznego i możliwości orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 85 § 1 kk, tj. zaistnienia realnego zbiegu przestępstw, za które orzeczono kary tego samego rodzaju. Należy w tym miejscu podnieść, że procedowanie Sądu Rejonowego w tej sprawie mimo złożenia przez skazanego oświadczenia o cofnięciu wniosku o wydanie wyroku łącznego, nie stanowiło uchybienia, bowiem w postępowaniu tego rodzaju nie obowiązuje zasada skargowości. Zgodnie z treścią art. 570 kpk, Sąd może procedować w tym przedmiocie zarówno na wniosek skazanego jak też z urzędu. W myśl obowiązującej w polskiej procedurze karnej zasady odwoływalności oświadczeń woli stron, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej albo nie wystąpiły okoliczności uniemożliwiające odwołanie czynności, czynności procesowe są odwoływalne, jeżeli same w sobie są fakultatywne. Niewątpliwie do tego rodzaju oświadczeń należy wniosek o wydanie wyroku łącznego. Wniosek o wydanie wyroku łącznego może zatem zostać cofnięty. Jednak oświadczenie o cofnięciu wniosku nie powoduje od razu skutku w postaci umorzenia postępowania, gdyż sąd wydaje również wyrok łączny z urzędu. Oznacza to, że nie jest związany cofnięciem wniosku, bowiem w razie stwierdzenia podstaw do orzeczenia kary łącznej zobowiązany jest wydać wyrok łączny. Przenosząc tę uwagę na grunt postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że w sytuacji gdy skazany P. S. cofnął wniosek o wydanie wyroku łącznego, obowiązkiem sądu było dalsze procedowanie i wydanie decyzji procesowej kończącej postępowanie, co też Sąd uczynił prawidłowo. Na pełną akceptację Sądu II instancji zasługiwało również ustalenie, że konieczne było zastosowanie w tej sprawie przepisów prawa materialnego o karze łącznej, obowiązujących po wejściu w życie nowelizacji kodeksu karnego z dnia 24 czerwca 2020 r. W konsekwencji Sąd I instancji prawidłowo oznaczył granice wymiaru kary łącznej możliwej do orzeczenia w stosunku do skazanego, w oparciu o przepisy art. 86 § 1 kk oraz art. 89 § 1b kk, uwzględniając ponadto wszystkie okoliczności jakie miały wpływ na wymiar kary łącznej. Decyzja Sądu Rejonowego o wymierzeniu skazanemu kary łącznej bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, nie stanowiła obrazy obowiązujących przepisów, gdyż zgodnie z treścią art. 89 § 1 kk w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia ich wykonania, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary łącznej w wymiarze nieprzekraczającym roku, przy spełnieniu dodatkowych, wskazanych w tym przepisie warunków. Mając na uwadze, że wymiar kary łącznej, najniższej jaka mogła być orzeczona w myśl art. 86 § 1 kk wynosił ponad rok, nie było możliwości skorzystania z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie sposób też przyjąć, aby wymierzona zaskarżonym wyrokiem kara łączna 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, była niewspółmierna i to w stopniu rażącym. Należy zauważyć, że granice możliwej do wymierzenia kary łącznej wynosiły w myśl art. 86 § 1 kk od 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności (najwyższa z kar podlegających łączeniu – kara orzeczona w sprawie II K 255/17 powiększona o co najmniej jedną jednostkę jej wymiaru), do 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (suma kar orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim w sprawach II K 255/17 i II K 458/22,przy przyjęciu, że miesiąc kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania równa się 15 dniom kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a więc z uwzględnieniem treści art. 89 § 1b kk). Zatem, Sąd Rejonowy orzekł karę w najniższym możliwym wymiarze, czego zdaje się nie dostrzegać skazany. Sąd I instancji prawidłowo ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na wymiar kary łącznej orzeczonej wobec P. S., które określa art. 85a kk, w tym te wypracowane przez doktrynę i orzecznictwo, dotyczące właściwości i warunków osobistych skazanego, które w tej sprawie wynikały z treści wywiadu środowiskowego, bliski związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami (wynikający chociażby z tego, że były skierowane podobnym dobrom chronionym prawem), w kontekście dostosowania wymiaru kary łącznej do realizacji celów w zakresie prewencji indywidualnej. Ustalenia odnoszące się do okoliczności wynikających z treści wywiadu sporządzonego przez kuratora sądowego, na które wskazuje również skazany w środku odwoławczym, wobec dostrzeżenia jego prawidłowej postawy w środowisku lokalnym, a także w obliczu niewchodzenia przez niego na ścieżkę przestępczą od czasu popełnienia czynów, przypisanych mu w/w wyrokami, zdecydowały o wymiarze kary łącznej. Te ustalenia miał w polu widzenia Sąd orzekający, dokonując prawidłowej oceny postawy skazanego w procesie jego resocjalizacji, co wprost wskazuje w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W tym miejscu należy podkreślić, że Sąd a quo, w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego nie był uprawniony do ponownego rozważania tych samych okoliczności, które legły u podstaw wymiaru kar jednostkowych podlegających łączeniu. W postępowaniu o wydanie wyroku łącznego Sąd nie bada kwestii sprawstwa i winy, gdyż zostało ono już stwierdzone prawomocnym orzeczeniem. W związku z tym kwestionowanie przez skarżącego na obecnym etapie postępowania faktu popełnienia czynu przypisanego mu wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim w sprawie II K 255/17 nie znajduje uzasadnienia i nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości wydanego orzeczenia. Sąd odwoławczy nie stwierdził również, aby w toku prowadzonego postępowania doszło do naruszenia prawa do obrony skazanego. Okoliczności, o których wspomina na łamach wywiedzionej przez niego apelacji, odnoszące się do jego sytuacji osobistej, materialnej, zdrowotnej, a także rodzinnej, stały się podstawą do przyznania mu obrońcy z urzędu (k. 88), który reprezentował go na wszystkich terminach rozprawy głównej (k. 113, 122-122v). Skazany został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy, wyznaczonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 6 maja 2024 r. (k. 121). W sytuacji obecności obrońcy skazanego na tym terminie rozprawy głównej, przy jednoczesnym uznaniu przez Sąd Rejonowy stawiennictwa skazanego za nieobowiązkowe, dalsze procedowanie przez Sąd pod nieobecność skazanego było prawidłowe z uwagi na treść art. 117 § 3 a kpk, który umożliwia prowadzenie czynności procesowej niezależnie od przyczyny niestawiennictwa strony, gdy została należycie zawiadomiona o jej terminie, jeżeli stawił się jej obrońca, chyba, że udział strony w tej czynności jest obowiązkowy, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Wniosek Z uwagi na treść apelacji należało przyjąć, że skazany wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec niego kary łącznej 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, ewentualnie kary łącznej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek nie był zasadny ze względów wskazanych w rubryce 3.1. i nie zasługiwał na uwzględnienie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 5 lipca 2024 r. w sprawie II K 25/24 – w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność apelacji oraz brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II, III. Sąd Odwoławczy na podstawie § 17 ust. 5 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. S. kwotę 295,20 złotych (w tym 55,20 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu skazanego w postępowaniu odwoławczym. Wprawdzie apelacja skazanego okazała się w całości niezasadna i na podstawie art. 636 § 1 kpk winien on ponieść w całości wydatki za postępowanie odwoławcze, jednakże w oparciu o art. 624 § 1 kpk z uwagi na sytuację materialną skazanego, Sąd Okręgowy zwolnił go od obowiązku ich uiszczenia, ustalając, że ponosi je Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację skazany Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana