XI Ka 627/20 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 964/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 marca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale Prokuratora Sylwii Kiersnowskiej po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2024 r. sprawy P. W. oskarżonego z art. 279 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 13 września 2023 r. sygn. akt II K 109/22 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego P. W. na rzecz oskarżycieli posiłkowych D. K. i K. K. (1) kwoty po 840 złotych na rzecz każdego z nich tytułem zwrotu wydatków zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 950 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 964/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 30 października 2023 r. w sprawie II K 109/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. obrazy przepisów postępowania, który mógł mieć i miał wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art 4, 5§ 2, 7, 410 i 424 § 1 kpk poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów, w sposób wybiórczy z przekroczeniem zasad rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez bezzasadne obdarzenie niemal całkowitą wiarą zeznań pokrzywdzonych przede wszystkim D. i K. K. (1) oraz T. K. i D. S. (1) przy jednoczesnym odmówieniu tego przymiotu spójnym i logicznym wyjaśnieniom oskarżonego P. W. oraz nie uwzględnieniu licznych istniejących, a nie dających się usunąć wątpliwości tj. nieostrość nagrania monitoringu, co do kradzieży z włamaniem i zaboru kwoty 12800 zł z domu mieszkalnego w B., co doprowadziło do niesłusznego przyjęcia, że P. W. dokonał zarzucanego mu czynu, co w konsekwencji doprowadziło do uznania go za winnego i skazania, podczas gdy swobodna, a nie dowolna - jak w ujęciu Sądu I instancji, ocena wszystkich przeprowadzonych dowodów a w szczególności zapisu nagrań monitoringu, a także respektując zasadę, że wszelkie niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyć oskarżonego - prowadzi do odmiennych wniosków, tj. do uznania, iż P. W. nie dopuścił się występku z art 279 § 1 kk.; II. obrazy przepisów postępowania - art 424 § 1 pkt 1 i § 2 kpk poprzez brak dostatecznego uzasadnienia z jakich względów nie uznano i odmówiono przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego P. W. prócz faktu, iż są one odmienne od wyjaśnień pokrzywdzonych i T. K. i stanowią linię obrony oskarżonego oraz brak wyczerpującego przytoczenia okoliczności uzasadniających wysokość kary wymierzonej P. W.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego jest bezzasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Po dokonaniu analizy akt w ramach kontroli instancyjnej, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym kwestionowana w petitum ocena depozycji oskarżonego, jak i pokrzywdzonych K. K. (1) i D. K. oraz świadków T. K. i D. S. (1) została przeprowadzona właściwie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 kpk. Argumentacja Sądu Rejonowego przedstawiona w pisemnych motywach wyroku była przekonująca i pozbawiona sprzeczności, czego z kolei nie można powiedzieć o polemicznej argumentacji zawartej we wniesionej apelacji, w której obrońca starała się przeforsować własną, odmienną od tej poczynionej przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów. Sąd Odwoławczy nie stwierdził obrazy art. 7 kpk w procesie wydawania przez Sąd Rejonowy zaskarżonego wyroku, który przy ocenie dowodów wystrzegał się generalizacji i wszelkich uproszczeń, konkretyzując swoje rozważania i odnosząc je do okoliczności rozpoznawanej sprawy. Ocena zeznań pokrzywdzonych K. K. (1) i D. K. oraz świadków T. K. i D. S. (1) zaprezentowana na łamach pisemnego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego, który w całości ją aprobuje. Sam fakt, że oceniono te dowody w aspekcie ich wiarygodności nie w taki sposób jak życzyłby sobie tego obrońca oskarżonego nie jest tożsamy ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Wskazać należy, że ustawa procesowa nie daje podstaw do preferowania lub dyskwalifikowania dowodów według kryterium, czy jest on korzystny, czy też obciążający dla oskarżonego. O wartości dowodu nie stanowi ocena z punktu widzenia interesów stron, lecz treść dowodu - tak w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów. Żaden bowiem dowód nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych (wyrok SA w Warszawie z 11.03.2015 r., II AKa 47/15, LEX nr 1658992). Sąd Rejonowy odniósł się do depozycji pokrzywdzonych K. K. (1) i D. K. oraz świadków T. K. i D. S. (1) w sposób szczegółowy, analizując je dogłębnie i słusznie konkludując, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, aby bezpodstawnie pomawiali oskarżonego o zachowanie, które nie miały miejsca w rzeczywistości. Skarżąca nie wskazała, aby świadkowie mieli przesłanki do tego, aby bezpodstawnie obciążać oskarżonego, nie było między nimi konfliktów czy nieprozumień. Dokładna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy słusznie uznał w całości za wiarygodne zeznania pokrzywdzonych K. K. (1) i D. K. oraz świadków T. K. i D. S. (1). Są one spójne co do zasadniczych faktów, nie można w nich dostrzec wewnętrznych sprzeczności, nadto znajdują odzwierciedlenie w pozostałym, uznanym za wiarygodny materiale dowodowym. Tak dokonana ocena jest przekonująca i zgodna z zasadami określony w art. 7 kpk, zaś apelujący obrońca nie zdołała wykazać, aby była ona sprzeczna z zasadami logiki, doświadczenia życiowego bądź też była dowolna. Z zeznań pokrzywdzonych wynika, że w dniu 14 sierpnia 2021r. odbyło się ich przyjęcie weselne w OSP w B.. Na weselu zebrali kwotę 12 800 zł, po powrocie do domu nad ranem przeliczyli pieniądze, po czym pokrzywdzona zwinęła je w rulon i schowała pod materac w ich sypialni, nie mówiła mężowi gdzie je schowała. Następnego dnia tj. 15 sierpnia 2021r. około 15.00 wyszli z domu na poprawiny. Ponadto z zeznań świadków jednoznacznie wynika, iż oskarżony P. W. w czasie poprawin po weselu D. i K. K. (1) opuścił przyjęcie na około 15-20 minut, który to czas pozwalał na dotarcie do domu pokrzywdzonych. Oskarżony ponadto, w trakcie poprawin, brał udział w zajściu z T. O., D. M., którzy przyszli na teren remizy wraz z E. M., A. O. i dziećmi, aby dzieci skorzystały z placu zabaw. Podczas tego zajścia ujawniono, że komuś wypadły pieniądze, które zebrali D. W. z żoną oskarżonego – L., które rzekomo miały wypaść pokrzywdzonemu podczas tej awantury. Z zeznań świadka T. K. wynika, iż oskarżony przyszedł do niej i powiedział, że komuś wypadły duże pieniądze, a gdy świadek zapytała czyje to pieniądze to oskarżony powiedział, że „K. kazał je zbierać, bo to weselne pieniądze”. Z kolei z zeznań pokrzywdzonej D. K. wynika, iż po tym jak ujawniła brak pieniędzy i mówili, że policjanci sprawdzą po odciskach palców, kto ukradł pieniądze, to żona oskarżonego powiedziała, że ,,na szafkach na pewno będą odciski”, a oskarżony stwierdził, ,, że na materacu nie będzie i nikt tam nie znajdzie odcisków ”. Podkreślić należy, iż pokrzywdzona D. K. nikomu nie mówiła, gdzie schowała pieniądze, nie wiedział o tym nawet jej mąż, że pieniądze były pod materacem. Świadek D. K. wskazywała ponadto, iż gdy szli do sołtysa oglądać monitoring to oskarżony był bardzo zainteresowany zapisem tego nagrania. Podkreślała, że gdy obejrzeli monitoring u sołtysa widać było, że przy siatce stoją 3 osoby, widać , że jednej z nich wypadają pieniądze. Wtedy ona i jej mąż stali w innym miejscu, a wśród tych osób jedna była w spodenkach, a na poprawinach w spodenkach był tylko jej mąż i P. W.. Świadek K. K. (1) także zaprzeczył, żeby podczas zajścia przed remizą, krzyczał, że to jego pieniądze z wesela i na pewno nie kazał ich nikomu zbierać, co z kolei podnosił oskarżony. Świadek twierdził, że pieniędzy zebranych na weselu nie brał, nie wiedział nawet gdzie są schowane. Z zeznań świadków wynika także, iż oskarżony utrzymywał kontakty koleżeńskie z D. i K. K. (1), mieszkał w pobliżu, znał rozkład ich domu, wiedział gdzie pozostawiają klucz do domu. Świadek T. K. podała także, iż gdy przyjechali policjanci, chciała zamknąć psa i przenieść go na drugie podwórko, wtedy na ścieżce znalazła jeszcze 100 zł, które było zgniecione. Zważyć należy, iż nie było widać śladów plądrowania mieszkania, nie zginęły inne pieniądze, ani biżuteria, które znajdowały się w sypialni, co wskazuje, iż sprawca ukierunkowany był na zabór pieniędzy pochodzących z zebranych przez pokrzywdzonych na weselu. Ponadto podnieść należy, iż oskarżony początkowo był przeciwny temu, aby o kradzieży powiadomić policję. Następnie wykazywał duże zaangażowanie w kontakcie z policją. Dzwonił do funkcjonariusza T. G., nie chciał przekazać telefonu T. K.. Z zeznań funkcjonariusza policji Z. K. wynika, iż dzwonił mężczyzna, który przedstawił się jako P. W. i powiedział, że żadnych pieniędzy nie ukradł i prosił o wysłanie patrolu policji, który by potwierdził jego słowa. Z kolei z zeznań funkcjonariusza policji P. S., który był na miejscu zdarzenia w dniu 15 sierpnia 2021r. około godz. 20:45 wynika, iż opatrolowali teren remizy OSP i zastali P. W., który zamykał remizę i twierdził, że nic nie wie, o żadnej bójce. Zważyć należy, iż oskarżony nie zgłaszał wówczas faktu kradzieży pieniędzy, a miał taką możliwość. Nie wszystkie fakty ustalone przez Sąd I instancji muszą być oparte na dowodach bezpośrednich, w tym przyznaniu się oskarżonego do winy, ale mogą wynikać także z nieodpartej logiki sytuacji oraz jednoznacznego kontekstu ustalonej sekwencji faktów ubocznych, na podstawie których doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, że dana okoliczność faktyczna istotnie wystąpiła. Obciążający dla oskarżonego kontekst wskazanych zeznań świadków był nader czytelny dla Sądu Okręgowego. Z zeznań świadków, w tym T. K., wynika, że odległość od remizy do ich domu wynosi około 300 m, a więc 15 czy 20 minut było wystraczające do pokonania tego odcinaka rowerem, wejścia do domu i powrotu do remizy. Jednocześnie pokrzywdzeni zgodnie wskazywali, że kwotę 12800 zł D. K. schowała pod materacem w miejscu zamieszkania, a z zeznań L. P. nie wynika, w jaki sposób i w którym momencie dokonano rozliczenia za catering. Sąd Rejonowy słusznie również uznał wyjaśnienia oskarżonego P. W. za niewiarygodne. Wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim negował swoje sprawstwo pozostają w sprzeczności z innymi wiarygodnymi dowodami, a w szczególności zeznaniami pokrzywdzonych K. K. (1) i D. K. oraz świadków T. K. i D. S. (2). Należy w tym miejscu przypomnieć, że sąd może obdarzyć przymiotem wiarygodności depozycje osobowe w części, bądź w całości (postanowienie SN z 26.03.2021 r., II KK 94/21, LEX nr 3232190). Sąd nie jest zobowiązany do dawania wiary takim dowodom w całości, a ocena ta zawsze musi zostać dokonywana w zestawieniu z pozostałym materiałem sprawy. Z samego zaś „niezadowolenia” obrońcy, co do wyników tej oceny nie można upatrywać jej nietrafności. Wbrew zarzutowi naruszenia art. 410 kpk Sąd Rejonowy oparł ustalenia faktyczne niniejszej sprawy o całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, w szczególności o wyjaśnienia oskarżonej, zeznania świadków oraz dowody z dokumentów dokonując ich analizy zgodnie ze wskazaniami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Naruszenie art. 410 kpk następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego. Natomiast nie stanowi naruszenia przepisu art. 410 kpk dokonanie takiej, czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 kpk należy podnieść, że stawianie łącznie takiego zarzutu z zarzutem naruszenia art. 7 kpk jest nieprawidłowe, gdyż zarzuty te wzajemnie się wykluczają. Jeżeli bowiem skarżący kwestionuje ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji dotyczy nie art. 5 kpk, lecz art. 7 kpk, natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych wynikających z oceny dowodów – w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwości, ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je powziąć - wówczas należy postawić zarzut naruszenia art. 5 kpk. Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie nie powziął takich wątpliwości i stanowisko to podziela instancja odwoławcza. W świetle okoliczności wyłaniających się z akt sprawy, Sąd Okręgowy również nie dostrzega, żeby takie wątpliwości występowały. W związku z czym należało w pełni zaaprobować stanowisko Sądu Rejonowego, a zarzut skarżącego uznać za bezpodstawny. Ponadto, aby zasadnie, a tym samym skutecznie podnieść zarzut obrazy art. 4 kpk nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest na odmiennej ocenie materiału dowodowego skupiającej się wyłącznie na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu Sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany Sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia tych przepisów czyni zarzut oparty na tychże przepisach bezzasadnym (wyrok SA w Warszawie z 18.10.2018 r., II AKa 402/17, LEX nr 2581120). Fakt niezadowolenia skarżącego z obiektywnych wywodów Sądu I instancji nie może być podstawą do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Wobec niezasadności zarzutów, co do obrazy art. 7 kpk oraz art. 410 kpk, zarzut odnoszący się do treści pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, które a propos umożliwiało prawidłową kontrolę instancyjną, nie mógł uzyskać akceptacji Sądu II instancji. Wbrew zarzutowi nie można uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje dlaczego odrzucono wyjaśnienie oskarżonego. To właśnie sprzeczność z uznanymi za wiarygodne zeznaniami świadków oraz odniesienie się do logicznego rozumowania były podstawą do odrzucenia linii obrony oskarżonego. Zmiana sposobu sporządzania uzasadnień wyroków nie była zmianą jedynie kosmetyczną, mającą na celu wyłącznie wtłoczenie wszystkich rozważań w odpowiednie tabelki. Już od 1 lipca 2015 r. obowiązuje zmieniony zapis, że uzasadnienie winno być zwięzłe, zawierać wszelkie elementy niezbędne dla weryfikacji prawidłowości oceny dowodów, ustaleń faktycznych, ich subsumpcji względem norm prawnych i zastosowania dyrektyw wymiaru kary. Zauważyć przy tym należy, że pisemne uzasadnienie wyroku jest jedynie skrótowym podsumowaniem procesu wyrokowania i by zarzut uchybienia procesowego w postaci niedociągnięć w jego redagowaniu, będącym zdarzeniem wtórnym wobec wydania wyroku, był zasadny, należałoby wykazać, że miało to wpływ na merytoryczną treść wyroku. Skarżący temu wymogowi jednak nie sprostał, zasadniczo przedstawiając argumenty dotyczące wymiaru kary, a nie wpływu treści uzasadnienia na samo rozstrzygnięcie. Dodać należy, że uzasadnienie Sądu I instancji odnosi się do okoliczności łagodzących i obciążających oskarżonego, jego sytuacji osobistej i majątkowej w sposób właściwy. Sąd Okręgowy podziela argumenty zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2018 r. II AKa 275/17, iż w realiach wniesionego w niniejszej sprawie środka odwoławczego Sąd Okręgowy nie ma podstaw, by na skutek jego treści odnieść się do wymiaru orzeczonej wobec oskarżonego kary. Zgodnie z treścią art. 433 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w zakresie zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu - również w granicach podniesionych zarzutów, uwzględniając treść art. 447 § 1-3, a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych w art. 435, art. 439 § 1, art. 440 i art. 455. Z powołanej regulacji literalnie wynika więc, że sąd odwoławczy rozpoznając sprawę związany jest podniesionymi zarzutami. Oznacza to, że w sytuacji zaskarżenia wyroku w całości, a zarazem przy braku podniesienia odrębnych zarzutów w zakresie kary, sąd odwoławczy może odnieść się do jej wymiaru jedynie przez pryzmat art. 440 k.p.k. Możliwość odniesienia się przez sąd odwoławczy do wymierzonej oskarżonemu kary, na skutek domniemania z art. 447 § 1 k.p.k., może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy uwzględniony został którykolwiek z zarzutów podniesionych co do winy, a skutkujący koniecznością zmiany ustaleń faktycznych będących podstawą zaskarżonego wyroku. W sprawie nie było podstaw do stosowania art. 440 kpk. Wniosek 1. zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego P. W. od zarzucanego mu czynu, alternatywnie 2. uchylenie wyroku i przekazanie do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Węgrowie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 636 § 1 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych D. K. i K. K. (1) kwoty po 840 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niech kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tych kosztów zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015, poz. 1800). III. Na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późń. zm.), zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 950 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja W całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 55/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 230/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 362/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 września 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Sędziowie: SO Agnieszka Karłowicz (spr.) SR del. Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sądowy Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Łukasza Witowskiego po rozpoznaniu w dniu 8 września 2023 r. sprawy P. R. oskarżonego z art. 280§1 kk w zw. z art. 64§1 kk i inne na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora, oskarżonego i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt II K 1201/21 zaskarżony wyrok w zakresie czynu z pkt I aktu oskarżenia uchyla i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania; w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 820 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 362/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 12 kwietnia 2022 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 1201/21; 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut prokuratora w zakresie czynu z pkt I aktu oskarżenia obraza przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 4 kpk, art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, dokonanie ich powierzchownej i wybiórczej analizy przy zaniechaniu wszechstronnego rozważenia i wzajemnego skonfrontowania we wnikliwy sposób treści całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, sprzeczne z zasadami logiki oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego rozumowanie, w szczególności poprzez pominięcie dowodowego łańcucha poszlak, który jednoznacznie wskazuje na sprawstwo P. R. w zakresie wszystkich zarzucanych mu czynów, w tym czynu z punktu I aktu oskarżenia, mianowicie ustaleń w zakresie logowań BTS telefonu oskarżonego, faktu sprzedaży złota potwierdzonego przez dokumenty oraz świadka A. Ł. (1), opinii z zakresu genetyki w zakresie zabezpieczonej broni pneumatycznej, wskazującej na fakt używania jej przez oskarżonego, podobnego sposobu działania sprawców obu rozbojów, zeznań pokrzywdzonego C. C., wskazujących na oskarżonego, a także wyjaśnień podejrzanego, który w dniu 12 sierpnia 2021 roku przyznał się do zarzuconych mu czynów, a jednoczesne uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego, w których nie przyznał się do zarzuconych mu czynów i brak oceny złożonych wyjaśnień oskarżonego w zakresie przyznania się do zarzucanego mu czynu z punktu I aktu oskarżenia, uznanie za wiarygodne zeznań G. G., który to świadek został wskazany przez oskarżonego dopiero na późniejszym etapie postępowania sądowego, potwierdzając przyjętą wówczas przez oskarżonego linię obrony, błędną ocenę uzyskanej opinii antropologicznej, która wbrew ocenie Sądu I Instancji nie wyklucza, że wszystkich zarzucanych czynów mógł dokonać P. R.. ☒ zasadne ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja wniesiona co do czynu z punkt I aktu oskarżenia przez oskarżyciela publicznego jest zasadna, a wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji zasługiwał na uwzględnienie. Jednocześnie wobec braku wniosku o sporządzenie uzasadnienia złożonego przez oskarżonego lub jego obrońcę nie odnoszono się do zarzutów zawartych w ich apelacjach. Analiza całości akt przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku o słuszności stanowiska prokuratora, że zaskarżony wyrok wydany został z obrazą przepisów art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zaskarżonej przez niego części, która miała wpływ na jego treść. Z kolei konsekwencją naruszenia wskazanych przepisów są poczynione przez Sąd I instancji błędne ustalenia faktyczne, które stały się podstawą uniewinnienia oskarżonego od popełnienia czynu z punktu I aktu oskarżenia. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż w każdej sprawie, kiedy oskarżony nie przyznaje się do winy i podaje okoliczności mogące świadczyć o jego niewinności, obowiązkiem organów postępowania przygotowawczego, jak i Sądu rozpoznającego sprawę, jest dokładne sprawdzenie obrony oskarżonego i poddanie ocenie dopiero tak zebranego materiału dowodowego (wyrok SN z 20.07.1987r., II KR 167/87, Inf. Praw. 1-3/1988, poz. 16). Zdaniem Sądu Okręgowego wyjaśnienia oskarżonego, w których nie przyznaje się do popełnienia czynu z punktu I nie mogły być przyjęte jako pewnik i podlegały weryfikacji, jak pozostałe dowody, w szczególności w świetle zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Należy wskazać, że oskarżony P. R. w toku postępowania przygotowawczego początkowo nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów (k.189 przesłuchanie z dnia 15 października 2020 roku), ale następnie w dniu 12 sierpnia 2021 roku przyznał się do popełnienia wszystkich trzech postawionych mu zarzutów (k.923-924), złożył wyjaśnienia w obecności obrońcy. Wyraził skruchę i żałował popełnionych czynów, wypowiedział się co do stawianych mu zarzutów wskazując, że opisy czynów zgodne są z prawdą, a następnie złożył wniosek o poddanie się karze proponując rodzaj i rozmiar kary. Dopiero po wpłynięciu do akt sprawy opinii antropologicznej wycofał się ze swojego stanowiska w dniu 25 sierpnia 2021 roku. W zasadzie Sąd I instancji nie wskazał dlaczego odrzucił wyjaśnienia oskarżonego z dnia 12 sierpnia 2021 roku i nie dokonywał na ich podstawie ustaleń faktycznych, Sąd ich nie ocenił w odniesieniu do czynu z pkt I aktu oskarżenia, nie analizował przyczyn zmiany wyjaśnień oskarżonego w zakresie czynu z punktu I. Oskarżony miał pełną świadomość składanych wyjaśnień, gdyż nie był to pierwszy kontakt z organami ścigania i wymiarem sprawiedliwości (k.1068), a ponadto był reprezentowany podczas czynności przesłuchania przez obrońcę, którego rolą było dbanie o należyte przeprowadzenie czynności procesowych, a więc trudno przyjąć, że prokurator w jakikolwiek sposób wpłynął na treść wypowiedzi oskarżonego i jego wolę złożenia takich właśnie wyjaśnień. W obowiązującym porządku prawnym nie ma możliwości zwolnienia oskarżonego z aresztu śledczego na tej tylko podstawie, że oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, czego pełną świadomość miał i oskarżony i jego obrońca. Zdaniem Sądu Okręgowego po wpłynięciu opinii zmieniała się taktyka procesowa oskarżonego i dlatego w toku postępowania sądowego już nie przyznawał się do popełnienia czynów, w tym czynu z punktu I. Sąd Okręgowy nie podzielił argumentów oskarżonego przedstawionych na rozprawie, które spowodowały taką zmianę wyjaśnień. Należy wskazać, że wyjaśnienia oskarżonego z dnia 12 sierpnia 2021 roku znajdują potwierdzenie w innych okolicznościach ustalonych w toku postępowania, a dotyczących m.in. czynu z pkt I. Jak wynika z historii logowania numeru (...) użytkowanego przez P. R. (świadek A. D. miała wpisany ten numer do kontaktów z oskarżonym k. 447) przebywał on kilkakrotnie w S. przez rozbojem dokonanym na szkodę C. C. (k.516-521) - 24 kwietnia 2020 roku był w S. i nocował w hotelu u A. D. oraz 10 maja 2020 roku. Również w przeddzień zaistnienia czynu z punktu I tj. w dniu 20 maja 2020 roku telefon oskarżonego wskazany wyżej, był nieaktywny od godz. 07.50 do 12.23 kiedy to zalogował się w rejonie stacji przekaźnikowej w K., po czym oskarżony wrócił do miejsca zamieszkania. Okoliczności te mogą wskazywać, że oskarżony podejmował czynności zmierzające do przygotowania przestępstwa. Nie można również pominąć okoliczności, że w toku przeszukania pojazdu marki M. (...) nr rej. (...) użytkownego przez oskarżonego (protokół oględzin rzeczy i dokumentacja fotograficzna k. 140-142, 175) znaleziono i zatrzymano min. przedmiot przypominający pistolet z napisem Special F. (...) z magazynkiem – z opinii z zakresu badań genetycznych wynika, że na nim (powierzchnia spustu i zamka) znajduje się materiał genetyczny będący mieszaniną i zawiera DNA oskarżonego P. R.. Wizualnie zaś przedmiot ten jest podobny do tego jakim posługiwali się sprawcy, co wynika min. z zeznań pokrzywdzonego C. C. (czarna broń z rękojeścią w kolorze brązowym( k.9, k.140-142, 179, 542-547). Wbrew twierdzeniom oskarżonego brak w sprawie okoliczności uzasadniających podaną wersję, że przedmiot ten został celowo pozostawiony w samochodzie przez funkcjonariuszy policji dokonujących przeszukania, a więc przeprowadzanie dowodu z zakresu daktyloskopii wnioskowanego przez oskarżonego było całkowicie bezpodstawne. Również czynności przeszukania miejsca zamieszkania oskarżonego pośrednio wskazują na sprawstwo w zakresie czynu z punktu I. W toku przeszukania pomieszczeń mieszkalnych w Hotelu (...) w N. została znaleziona torba materiałowa szaro - czarna z napisem W. (...) i susz roślinny w plastikowym pojemniku z napisem „susz konopi premium” (k.145, 164-174 protokół oględzin rzeczy i dokumentacja fotograficzna). Znaleziono tam również komin materiałowy koloru czarnego we wzory, czapki z daszkiem kolory czarnego, rękawiczki koloru zielono- brązowego. Akta sprawy na k. 178 zawierają porównanie tego co znaleziono w toku przeszukania, z tym co zrejestrowały kamery – komin, czapki, rękawice, które to przedmioty wykazują podobieństwo do przedmiotów z miejsca zdarzenia. Wskazane wyżej przedmioty zostały znalezione w miejscu zamieszkania oskarżonego, a nie w samochodzie, jak twierdzi oskarżony i obrońca, a więc nie można przyjąć, że zostały pozostawione przez przypadkową osobę. Wątpliwości Sądu Okręgowego budzi również wersja przedstawiona w toku postępowania sądowego, a dotycząca pochodzenia złota sprzedanego przez oskarżonego w skupie złomu, którą bezrefleksyjnie przyjął Sąd I instancji. Oskarżony w dniu 24 czerwca 2020 roku dokonał sprzedaży 10,74 grama złota, które mogło pochodzić z przestępstwa (data czynu 21 maja 2020 skradzione m.in. złote łańcuszki); Świadek A. Ł. (2) - członek zarządu spółki zajmującej się skupem złomu (k.159, 1085) wskazała, że waga sprzedanego złota wskazuje na sprzedaż jednego łańcuszka lub łańcuszków w zależności od ich wagi, zaś oskarżony (k.1038) mówił o medaliku z J., zaś świadek G. G. opowiadała na rozprawie o złotej zawieszce z J. (k.1107), którą od niej dostał oskarżony i ważyła ok. 10 gram. Miała mu ją przekazać podczas widzenia w zakładzie karnym, choć nie zostało to odnotowane przez służby więzienne. Te okoliczności wskazują, że z ostrożnością należy podchodzić do zeznań G. G., świadka zgłoszonego na późnym etapie postępowania sądowego (k.1107), który wskazuje na sprzedaż zawieszki – wisiorka. Należy też podzielić argumenty prokuratora co do opinii antropologicznej (k.934-957), iż wynika z niej, że czynów dokonała inna para mężczyzn, natomiast nie wyklucza ona, że w każdej parze mógł znajdować się ten sam mężczyzna, w tym przypadku oskarżony. Opinia nie wyklucza, aby oskarżony mógł dokonać obu zarzucanych mu czynów w innymi mężczyznami różniącymi się wzrostem. Wskazane wyżej okoliczności uprawniają do uznania, że dokonana przez Sąd I instancji analiza materiału dowodowego co do czynu z punktu I była zbyt powierzchowna i dowolna. Oceniając materiał dowodowy zebrany w tym zakresie Sąd dopuścił się obrazy przepisów postępowania, przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, przeprowadził ich analizę bardziej na korzyść oskarżonego, nie uwzględnił wszystkich okoliczności przemawiających na jego niekorzyść oraz dokonał oceny materiału dowodowego w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasad prawidłowego rozumowania. Uchybienia te doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji uniewinnienia oskarżonego od czynu z pkt I aktu oskarżenia. Zasada swobodnej oceny dowodów, jest bezpośrednio związana z zawartą w art. 4 kpk zasadą obiektywizmu, która z kolei jest wyrazem ustawowego postulatu, aby ustalenia faktyczne odpowiadały prawdzie, co jest możliwe tylko wtedy, gdy przedmiotem zainteresowania jest cały zebrany w sprawie materiał dowodowy bez pominięcia istotnych jego części i gdy całokształt tego materiału - po prawidłowym ujawnieniu go w procesie - stanie się następnie przedmiotem rozważań sądu (wyrok SN z 29.06.1999r., V KKN 459/99, Prok. i Pr. 2000/2/10). Wniosek Wniosek oskarżyciela publicznego o uchylenie wyroku w zakresie czynu z punktu I i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec zasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie zasłużył wniosek apelacyjny. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 12 kwietnia 2022 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 1201/21 co do czynu z punktu II i III. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec bezzasadności wywiedzionych zarzutów i przy jednoczesnym braku przesłanek podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, ażeby podjąć ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia we wskazanym zakresie. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. Nie można skazać oskarżonego, który w pierwszej instancji został uniewinniony. ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Suma uchybień i treść rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego powodowała, że ich konwalidowanie nie było możliwe w postępowaniu apelacyjnym z uwagi na regułę ne peius z art. 454 § 1 k.p.k., zgodnie z którą Sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w I instancji. 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy powtórzy postępowanie dowodowe w odnośnie zarzucanego oskarżonemu czynu z punktu I aktu oskarżenia. W oparciu o tak zgromadzony i należycie ujawniony materiał dowodowy, oceniony stosownie do wskazań art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., Sąd I instancji winien dokonać pełnych ustaleń faktycznych, przeprowadzić wnikliwą, szczegółową, bezstronną, logiczną i wszechstronną jego analizę oraz ocenę, mając na względzie zaprezentowane wyżej rozważania Sądu Okręgowego. W miarę potrzeby Sąd Rejonowy przeprowadzi także inne dowody, jeśli konieczność taka ujawni się w toku rozprawy. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie, wolne od błędów, w którym zostanie należycie zgromadzony i oceniony materiał dowodowy, pozwoli na nie budzące wątpliwości ustalenia faktyczne i w konsekwencji umożliwi trafne rozstrzygnięcie, które będzie podlegało kontroli w drodze zwyczajnych środków odwoławczych. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 kpk w zakresie wyroku utrzymanego w mocy. Oskarżony jest osobą młodą, posiada zawód, ma więc możliwości uregulowania należności sądowych. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 12 kwietnia 2022r. sygn. akt II K 1201/21 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 12 kwietnia 2022r. sygn. akt II K 1201/21 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☒ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 12 kwietnia 2022r. sygn. akt II K 1201/21 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 803 / 22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.