II Ka 130/21 · Sąd powszechny

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 195/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 663/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 października 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Sędziowie: SSO Agata Kowalska (spr.) SSO Karol Troć Protokolant: st.sekr.sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Marka Kempki po rozpoznaniu w dniu 15 października 2021 r. sprawy K. B. (1) i M. G. oskarżonych z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., art. 275 § 1 k.k. w zb. z art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 7 maja 2021 r. sygn. akt II K 1110/19 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. W. oraz adw. M. B. po 516,60 zł (w tym po 96,60 zł podatku VAT) tytułem obrony z urzędu wykonywanej w imieniu K. B. (1) i M. G.; III. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ustalając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 663/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2. 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 7 maja 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 1110/19. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Zarzuty wywiedzione przez obrońcę oskarżonego K. B. (1) w części dotyczącej skazania za czyny z pkt I wyroku: 1. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk, wyrażająca się w ocenie materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobody przewidzianej w art. 7 kpk, akcentującej – wbrew zasadzie obiektywizmu – okoliczności niekorzystne dla oskarżonego i często oparte na niedopuszczalnych domniemaniach Sądu, czego szczególnym wyrazem jest przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji niedowiedzionych i niewynikających z wiedzy i doświadczenia życiowego ustaleń, że K. B. (1) dokonał kradzieży transformatora, w sytuacji, gdy prawidłowa i wszechstronna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, powinna prowadzić do uznania, że brak jest dostatecznych dowodów na sprawstwo oskarżonego, a sposób działania sprawców kradzieży transformatora, wbrew zapatrywaniom Sądu pierwszej instancji nie był tożsamy z kradzieżą lawety, linek stalowych oraz kabli elektrycznych; Co w konsekwencji doprowadziło do: 2. Błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym ustaleniu sprawstwa oskarżonego w zakresie kradzieży transformatora; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty wywiedzione przez obrońcę oskarżonego okazały się pozbawione zasadności. Uprzedzając zasadniczą część niniejszych wywodów Sąd Odwoławczy poczuł się zobligowanym, ażeby zasygnalizować skarżącemu, iż konstrukcja wywiedzionego przezeń środka zaskarżenia była wadliwa. Powiązanie obrazy treści przepisu art. 410 kpk z naruszeniem art. 7 kpk należało ocenić jako pozbawione merytorycznych podstaw. Oczywistym bowiem pozostaje, iż konstruowanie prawdziwych ustaleń faktycznych musi opierać się na dowodach wiarygodnych, a dowody niewiarygodne temu celowi nie służą. Pominięcie określonych dowodów uznanych za niewiarygodne przez Sąd meriti przy konstruowaniu ustaleń faktycznych jest rezultatem dokonanej oceny dowodów i wyboru jednej ze sprzecznych wersji zdarzenia, w sytuacji, w której wersje te absolutnie się wykluczają. Nie oznacza to jednak, że nie dokonano oceny określonych dowodów w ogóle, a tym samym nie świadczy o naruszeniu art. 410 kpk (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 września 2017 roku, wydany w sprawie o sygn. II AKa 285/17). Z tego względu, pomimo iż apelacja pozornie zawierała szereg zarzutów dotyczących rzekomej obrazy przepisów proceduralnych, to po wnikliwej analizie jej treści należało stwierdzić, że w konsekwencji jej autor zarzucił Sądowi pierwszej instancji dokonanie wadliwej oceny dowodów, które, w jego odczuciu, ocenione zostały z obrazą art. 7 kpk, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego odtworzenia stanu faktycznego i uznania winy jego klienta. Lakoniczne wywody apelacji nie zdołały jednak obalić tak prawidłowości procesu procedowania przez Sąd merytoryczny jak i finalnie wyprowadzonych przez ów organ procesowy konkluzji o wyczerpaniu przez K. B. (1) ustawowych znamion wszystkich zarzucanych mu czynów, w tym także czynu opisanego w pkt I aktu oskarżenia, włącznie z częścią wskazującą na dokonanie przezeń kradzieży transformatora elektrycznego. Jednocześnie, pomimo ciążącego na nim wymogu dokładnego wykazania jakich uchybień dopuścił się Sąd merytoryczny w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego, ten w zasadzie ograniczył się do gołosłownego, prostego i subiektywnego wskazania, iż nie zgadza się z oceną dowodów dokonaną przez Sąd merytoryczny. Formułując petitum apelacji jej autor posłużył się jedynie sloganami natury ogólnej dotyczącymi wywołanej materii, nie przenosząc ich na realia przedmiotowej sprawy, a co więcej - problematyki tej nie zgłębił w części motywacyjnej, która jawiła się aż nadto zwięźle. Innymi słowy, kwestionując pierwszoinstacyjną ocenę dowodów skarżący w żaden sposób nie wskazał konkretnych uchybień Sądu Rejonowego, koncentrując się w istocie na zaprezentowaniu własnej, odmiennej konwencji zdarzeń, wybrzmiewającej zdecydowanie na korzyść swojego klienta, z której wynikało, iż na brak winy po stronie zainteresowanego winien wskazywać odmienny sposób działania sprawców kradzieży lawety, linek stalowych i kabli elektrycznych, których dopuścił się również oskarżony, a podmiotów odpowiedzialnych za zabór transformatora elektrycznego. Zdaniem skarżącego, sprawcy pierwszego z wyszczególnionych przezeń czynów działali w sposób spontaniczny, a niekiedy nawet chaotyczny, bez konieczności zapewnienia sobie odpowiedniego zaplecza, podczas gdy w przypadku drugiego z nich przebieg zdarzenia musiał zostać uprzednio dokładnie zaplanowany, zwłaszcza ze względu na wagę i gabaryty skradzionego mienia, którego zabór wymagał użycia specjalistycznego sprzętu. Niemniej jednak, tak sformułowane dowolne i dość kontrowersyjne postulaty niewątpliwie nie zdołały znaleźć uznania w oczach Sądu Okręgowego. Wskazywane przez apelującego rozbieżności, nawet gdyby okazały się rzeczywiste, w żaden sposób nie świadczyły o niemożności dokonania kradzieży transformatora elektrycznego przez K. B. (1). Jedynego kryterium dla przypisania winy danemu sprawcy nie może stanowić charakterystyczny sposób jego działania w danym przypadku, a tym bardziej konieczność istnienia tożsamości pomiędzy tym mechanizmem, a schematami w jakich sprawca dopuszczał się popełnienia pozostałych przestępstw. Nie budzi wątpliwości, iż przyjęcie przez organ procesowy właśnie takiego wyznacznika byłoby nierzetelne i nieobiektywne, zaś wnioski wyprowadzone w ten sposób nielogiczne i nieracjonalne. Konkluzje o winie oskarżonego winny być wyprowadzone wskutek dogłębnej analizy całości zgromadzonego w sprawie i uznanego za wiarygodny materiału dowodowego – właśnie tak jak miało to miejsce na gruncie przedmiotowej sprawy. Wprawdzie, w stosownej części tabelarycznego uzasadnienia wyroku Sąd Rejonowy po krótce wskazał, iż wersji zdarzeń zaprezentowanej przez K. B. (1) poniekąd zaprzeczał sposób działania sprawców oraz okres, w jakim dokonano zaboru poszczególnych przedmiotów, jednak znamienne dla przyjęcia sprawstwa oskarżonego nie okazały się właśnie te przesłanki, choć i one, w mniejszym stopniu, za takim rozstrzygnięciem przemawiały. Jak wynika wprost z uzasadnienia do zaskarżonego orzeczenia - kluczowe dla wydania wobec oskarżonego wyroku skazującego okazały się bowiem obciążające go relacje współoskarżonych. Rzecz jasna, te wyraźnie rozmijały się z konwencją zdarzeń wykreowaną przez podsądnego, jakoby nie dokonał on kradzieży transformatora elektrycznego, jednak w żadnym razie nie mogło to niejako odgórnie podważyć ich rzetelności i doniosłości. Tutaj wskazać należy, iż do wszystkich ujawnionych w toku sprawy źródeł dowodowych organ procesowy winien podejść w sposób równy, nie przekreślając, ani też nie faworyzując któregoś z nich. Bez wątpienia, przeciwne nastawienie byłoby przejawem stronniczości i braku obiektywizmu po stronie Sądu Rejonowego. Tymczasem, nie sposób oprzeć się wrażeniu, jakoby skarżący uznawał dowód z wyjaśnień swojego klienta jako niemalże koronny, prezentując wykreowany przezeń przebieg zdarzeń jako pewnik. W rzeczywistości, zaistniała sytuacja procesowa, w której wyłoniły się dwie poniekąd sprzeczne wersje zdarzeń – jedna przedstawiona przez K. B. (1) i druga – przeciwstawna do niej płynąca z treści depozycji Ł. S. (1) oraz K. J. (1), zobligowała Sąd merytoryczny nie tylko do dogłębnej analizy każdego ze wskazanych źródeł dowodowych, ale także do dokonania ich wzajemnej konfrontacji, a następnie w jej skutek - uznania, czy któraś z nich i ewentualnie w jakim zakresie zasłużyła na przyznanie przymiotu wiarygodności. Czyniąc zadość tak nakreślonemu schematowi Sąd pierwszej instancji słusznie doszedł do przekonania, iż to zeznania współoskarżonych są szczere i rzetelne, zaś konwencja zdarzeń prezentowana przez oskarżonego i jego obrońcę stanowi jedynie realizację przyjętej linii obrony i nakierunkowana jest na zminimalizowanie odpowiedzialności K. B. (1), a wraz za tym złagodzenie orzeczonej względem oskarżonego kary jednostkowej, a następnie kary łącznej. Wersja zdarzeń zaprezentowana przez Ł. S. (2) i K. J. (2) jawiła się bowiem jako logiczna i konsekwentna, przy czym znalazła odzwierciedlenie w pozostałej części materiału dowodowego. Co więcej – Sąd Okręgowy nie dopatrzył się realnych i obiektywnych przyczyn, dla których ci mieliby, akurat w tej części swoich depozycji, mówić nieprawdę, tylko po to, by w ten sposób bardziej pogrążyć swojego dotychczasowego wspólnika. Co nie mniej znamienne to fakt, iż składane przez nich w toku niniejszego postępowania relacje pozostawały bez znaczenia dla ich sytuacji procesowych i ewentualnych konsekwencji prawnych wynikających ze współuczestnictwa w dokonywaniu czynów zabronionych przez ustawę. Z kolei, niewątpliwie oskarżony miał dość łatwo wytłumaczalny powód, by w treści wyjaśnień dokonywać zniekształcenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń, tak by ten z jego położenia malował się korzystniej. Sąd Rejonowy dostrzegł nadto, iż wyjaśnienia oskarżonego poniekąd zostały poparte depozycjami A. L., jednak tym słusznie odmówiono wiary. Wprawdzie, świadek wskazywał, iż K. B. (1) nie dokonał zaboru rzeczonego transformatora, jednak nie wskazał jednocześnie podmiotu odpowiedzialnego za ów czyn, sugerując jedynie, iż był to ktoś inny. Tak w ocenie Sądu Rejonowego, jak i Instancji Odwoławczej, depozycje tej treści winny budzić pewne obiekcje, zwłaszcza gdy przy dokonywaniu ich oceny weźmie się nadto pod uwagę sposób, w jaki ów świadek relacjonował. Nie budzi żadnych wątpliwości, iż z jakiegoś względu unikał on odpowiedzi na poszczególne pytania bądź zasłaniał się przyjmowaniem leków i związaną z nim niepamięcią i problemami w prawidłowej percepcji. Słusznie zatem Sąd Rejonowy uznał, iż jego depozycje nie były szczere, przy czym stanowiska tego w żadnym zakresie nie podważył sam skarżący, który wskazał jedynie na treść relacji świadka, bez odwołania się do jej wiarygodności. Reasumując całość niniejszych wywodów stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie oceny wiarygodności ujawnionego w toku postępowania materiału dowodowego. Skarżący w wywiedzionej apelacji w sposób obiektywny nie wykazał zaś nieprawidłowości procesu pierwszoinstancyjnej oceny dowodów, które skutkowałyby uwzględnieniem przedstawionych zarzutów, prezentując jedynie własną wersję zdarzeń, a pomijając milczeniem precyzyjnie przedstawiony w uzasadnieniu do zaskarżonego orzeczenia tok rozumowania Sądu Rejonowego. Wniosek Wniosek obrońcy oskarżonego K. B. (1): I. Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez: 1. W zakresie czynu przypisanemu oskarżonemu w pkt I wyroku: a) Z opisu czynu wyeliminowanie czynności polegającej na zaborze w celu przywłaszczenia w okresie 15/17 grudnia 2018 roku transformatora elektrycznego m-ki S. oraz wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności; b) W pkt III a) części dyspozytywnej wyroku orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w wysokości 1.600 złotych; Ewentualnie, gdyby Sąd nie uwzględnił powyższych wniosków: 2. Orzeczenie wobec oskarżonego za czyn przypisany mu w pkt I kary 10 miesięcy pozbawienia wolności; 3. W zakresie czynu przypisanemu oskarżonemu w pkt II wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności wymiarze 1 roku i 2 miesięcy; 4. W zakresie czynu przypisanemu oskarżonemu w pkt IV orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 złotych każda z nich; 5. W pkt II części dyspozytywnej wyroku uchylenie rozstrzygnięcia o karze łącznej i wymierzenie oskarżonemu kary łącznej w wymiarze 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności; Ewentualnie: II. Uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionych zarzutów, na uwzględnienie nie zasłużył żaden z wniosków apelacyjnych sformułowanych przez skarżącego. Lp. Zarzut Zarzut wywiedziony przez obrońcę oskarżonego K. B. (1) odnośnie do czynów z pkt I, II, IV wyroku: 3. Rażąca niewspółmierność wymierzonych kar jednostkowych i kary łącznej w wysokości 2 lat pozbawienia wolności, w sytuacji, gdy wszystkie okoliczności wpływające na wymiar kary przemawiają za tym, by oskarżonemu wymierzona została kara pozbawienia wolności za czyny I, II w niższym wymiarze, zaś za czyn z pkt IV kara grzywny; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut wywiedziony przez obrońcę oskarżonego okazał się pozbawiony zasadności. Odpierając tak sformułowany zarzut w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zarówno orzeczone wobec K. B. (1) kary jednostkowe jak i zasądzona względem oskarżonego kara łączna w żadnym razie nie noszą cech rażącej niewspółmierności, a tylko tego rodzaju niewspółmierność mogłaby powodować, w myśl art. 438 pkt 4 kpk, wydanie orzeczenia reformatoryjnego. Przesłanka rażącej niewspółmierności kary (w tym wypadku również kary łącznej) jest spełniona tylko wówczas, jeżeli z punktu widzenia nie tylko zainteresowanej strony procesowej, ale i ogółu społeczeństwa, orzeczona kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość bądź przeciwnie – jest karą zbyt łagodną, która nie zdoła spełnić swych ustawowych celów. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - rażąco niewspółmierną, czyli niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować. Pojęcie rażącej niewspółmierności oznacza zatem znaczną dysproporcję między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw sądowego wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo. Tymczasem, kryterium tego nie spełniły kary zasądzone wobec oskarżonego przez Sąd pierwszej instancji. Wymierzając mu jednostkowe kary Sąd pierwszej instancji uwzględnił wszystkie ustawowe dyrektywy płynące z treści art. 53 kk, właściwie zważył stopień jego winy oraz społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, bacząc jednocześnie na wszelkie okoliczności dotyczące stricte osoby sprawcy, a zatem zarówno te przemawiające na korzyść K. B. (1), jak też te obciążające go. Wskutek przeprowadzenia tak nakreślonego schematu orzeczone kary uznać należy zatem za odpowiednie do tego, by podziałać na oskarżonego powstrzymująco i uświadomić mu nieuchronność poniesienia odpowiedzialności karnej za ewentualne, kolejne naruszenie porządku prawnego. Nadto, niewątpliwie są to kary sprawiedliwe, które zachowują właściwe proporcje pomiędzy funkcją represyjną i wychowawczą, a w szczególności winny przyczynić się do uświadomienia oskarżonemu naganności prezentowanych przezeń zachowań oraz uczynić zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości dowodząc braku bezkarności dla tego typu incydentów. Co więcej – w sposób analogiczny ustosunkować należy się do orzeczonej względem oskarżonego kary łącznej, uwzględniając iż kształtując jej wymiar Sąd Rejonowy miał w polu widzenia dyrektywy płynące z treści odpowiednich przepisów. Tym samym, zdaniem Sądu drugiej instancji, ferując takie a nie inne rozstrzygniecie, Sąd Rejonowy właściwie uwzględnił wszystkie okoliczności wynikające z kodeksowych dyrektyw wymiaru kary łącznej, wyrażone w art. 85a kk, przyjmując, iż dają one podstawy do wzięcia pod uwagę wypośrodkowany z punku widzenia sprawcy model łączenia kar, tj. zasadę asperacji, bardziej zbliżoną jednak w kierunku absorpcji – a tę, z kolei, trudno łączyć z pojęciem rażącej surowości. Słusznego oglądu Sądu Rejonowego na kwestię prawidłowości zapadłego rozstrzygnięcia nie zdołały skutecznie podważyć wywody apelacji. Pomimo, iż skarżący obrońca sformułował tezę, iż Sąd Rejonowy niewłaściwie uwzględnił wagę i okoliczności czynów popełnionych przez jego klienta, to w istocie nie wskazał jakie konkretne błędy w z tym zakresie organ procesowy poczynił. Stwierdzić zatem należy, iż lakoniczne rozważania obrony zdecydowanie bardziej stanowią ogólne, teoretyczne frazy, niż rzeczywiście znajdują zastosowanie do realiów przedmiotowej sprawy. Wskazać należy, iż w pisemnych motywach do zaskarżonego orzeczenia zwięźle wykazano jakie okoliczności Sąd wziął pod uwagę przy ferowaniu rozstrzygnięcia w zakresie każdej z kar jednostkowych i dlaczego właśnie te sankcje okażą się odpowiednie do spełnienia swych ustawowych celów. Co przy tym znamienne – wnioski wyprowadzone przez organ procesowy w tym zakresie są na tyle jasne, wymowne i przekonujące, iż nie pozostawiają miejsca na margines wątpliwości co do ich stosowności. Analizując tę materię nie należy ignorować, iż popełnienie przez K. B. (1) czynu niedozwolonego nie miało charakteru incydentalnego. Wręcz przeciwnie – ten wielokrotnie wchodził w konflikt z prawem, o czym świadczy nie tylko fakt, iż niniejsze postępowanie nie dotyczy popełnienia jednego, lecz kilku przestępstw, ale i to, że oskarżony w przeszłości był już siedmiokrotnie karany, w tym trzy razy za czyny popełnione przeciwko mieniu. Orzeczone wobec niego dotychczas sankcje karne okazały się zatem niewystarczające, by zresocjalizować K. B. (1), co świadczy o wysokim stopniu jego demoralizacji. Z tych względów trudno zaaprobować przekonanie apelującego, jakoby słuszne i sprawiedliwe reakcje karne stanowiły te zaproponowane w treści wniosku apelacyjnego. Wręcz przeciwnie – sformułowane przezeń orzeczenie w zakresie wymierzonych kar, w stosunku do sprawcy tego typu, niewątpliwie spowodowałoby stan drastycznej łagodności zasądzonej sankcji karnej i z całą pewnością nie podziałałoby na oskarżonego hamująco, umacniając w nim przekonanie, iż w zasadzie, pomimo, iż po raz kolejny zbagatelizował obowiązujące normy prawne, pozostaje bezkarny. Pozostawienie na wolności wielokrotnie już karanego sprawcy przestępstw charakteryzujących się tak znacznym stopniem społecznej szkodliwości, stanowiłoby przejaw bezzasadnego forowania jak również w powszechnym, społecznym odbiorze z pewnością budziłoby kontrowersje i nieufność obywateli wobec organów wymiaru sprawiedliwości. Z tego względu uznać należy, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy – zwłaszcza te znamienne dla wymiaru kar jednostkowych oraz instytucji kary łącznej, prawidłowo uznał iż słuszną i sprawiedliwą represję karną stanowić będzie wymierzenie K. B. (2) za czyn przypisany mu w pkt I wyroku – kary 1 roku pozbawienia wolności, za czyn przypisany mu w pkt II wyroku – 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn przypisany mu w pkt IV wyroku – kary 6 miesięcy pozbawienia wolności i w konsekwencji kary łącznej w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności. Wniosek Wniosek obrońcy oskarżonego K. B. (1): I. Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez: 1. W zakresie czynu przypisanemu oskarżonemu w pkt I wyroku: a) Z opisu czynu wyeliminowanie czynności polegającej na zaborze w celu przywłaszczenia w okresie 15/17 grudnia 2018 roku transformatora elektrycznego m-ki S. oraz wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności; b) W pkt III a) części dyspozytywnej wyroku orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w wysokości 1.600 złotych; Ewentualnie, gdyby Sąd nie uwzględnił powyższych wniosków: 2. Orzeczenie wobec oskarżonego za czyn przypisany mu w pkt I kary 10 miesięcy pozbawienia wolności; 3. W zakresie czynu przypisanemu oskarżonemu w pkt II wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności wymiarze 1 roku i 2 miesięcy; 4. W zakresie czynu przypisanemu oskarżonemu w pkt IV orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 złotych każda z nich; 5. W pkt II części dyspozytywnej wyroku uchylenie rozstrzygnięcia o karze łącznej i wymierzenie oskarżonemu kary łącznej w wymiarze 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności; Ewentualnie: II. Uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionych zarzutów, na uwzględnienie nie zasłużył żaden z wniosków apelacyjnych sformułowanych przez skarżącego. Lp. Zarzut Zarzut wywiedziony przez obrońcę oskarżonego M. G.: Błąd w ustaleniach faktycznych, mogący mieć wpływ na treść wydanego wyroku, a polegający na przyjęciu, iż istnieją w sprawie dostateczne dowody świadczące o winie oskarżonego M. G. w zakresie dokonania występku kradzieży z włamaniem; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut okazał się pozbawiony zasadności. Poddając zaskarżony wyrok kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy nie stwierdził tzw. błędu dowolności, który wynikałby z przekroczenia przez Sąd Rejonowy wytycznych oceny dowodów zawartych w art. 7 kpk. Ów zarzut jest bowiem silnie powiązany z tymi natury procesowej, których skuteczność warunkuje prawidłowość dokonywanych następnie przez organ orzekający ustaleń faktycznych. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, może okazać się trafny tylko wówczas, gdy podnoszący go w apelacji zdoła wykazać Sądowi orzekającemu w pierwszej instancji uchybienia przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegające na nieuwzględnieniu przy jej dokonywaniu tak zasad logiki, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, jak też całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyraźnie wskazuje się, iż istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może opierać się na odmiennej ocenie materiału dowodowego, innymi słowy mówiąc na forsowaniu własnego poglądu strony na daną kwestię. Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania) czy sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów Sąd pierwszej instancji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2005 roku w sprawie o sygnaturze akt WA 10/05) . Jednocześnie, ewentualny zarzut z art. 438 pkt 3 kpk powinien w sposób obiektywny i przekonujący wskazywać rzeczywiste nieprawidłowości w rozumowaniu Sądu ferującego dany wyrok w zakresie nie jakichkolwiek ustaleń, lecz ustaleń dla zapadłego rozstrzygnięcia istotnych. W ocenie Instancji Odwoławczej skarżący nie uczynił zadość wskazanym powyżej wymogom, ograniczając się do dość prostej polemiki sprowadzającej się w zasadzie do zanegowania sprawstwa swojego klienta, która skonfrontowana z doświadczeniem życiowym, racjonalnym rozumowaniem i logiką oraz zgromadzonymi w tej sprawie dowodami pozostawała nieuzasadniona. Z tej przyczyny uznać zatem należało, iż ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę orzeczenia dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd meriti są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w zgromadzonych, wiarygodnych dowodach, a zatem nie noszą cech błędu. Analiza całości zebranego w sprawie materiału dowodowego słusznie doprowadziła Sąd pierwszej instancji do przekonania, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona zarzucanego mu czynu. Kwestionując zasadność i prawidłowość rzeczonych ustaleń faktycznych skarżący wskazał, jakoby w niniejszej sprawie brak było dostatecznych dowodów przemawiających za uznaniem winy M. G.. Jednocześnie wywiódł, iż oskarżony modyfikując swoje wyjaśnienia, finalnie nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. W tym zakresie w pełni aktualne pozostają argumenty Sądu Odwoławczego podniesione w stosunku do zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego K. B. (1). Fakt, iż oskarżony negował swoje sprawstwo nie mógł bowiem świadczyć o przyjęciu braku jego winy i w konsekwencji skutkować wydaniem orzeczenia uniewinniającego – a wydaje się, że właśnie taka była dorozumiana intencja autora apelacji. Raz jeszcze powtórzyć należy, iż traktowanie dowodu z wyjaśnień oskarżonego jako niemalże koronnego i stawianie go w roli pewnego wyznacznika w procesie odtwarzania stanu faktycznego stanowiłoby jawny przejaw braku rzetelności i obiektywizmu po stronie organu procesowego. Z tego względu fakt, iż M. G. przekonywał, iż wiedzę odnośnie do inkryminowanego zajścia stanowiącego przedmiot niniejszego procesu zaczerpnął od współoskarżonego Ł. S. (1), nie może automatycznie czynić jego relacji wiarygodną. Wręcz przeciwnie – organ procesowy zobligowany był badać autentyczność złożonych przezeń relacji z taką samą precyzją jak miało to miejsce w przypadku pozostałych zebranych w sprawie źródeł dowodowych, kierując się przy tym zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. To właśnie z tej przyczyny, podobnie jak miało to miejsce w przypadku K. B. (1), Sąd Rejonowy uznał wyjaśnienia złożone przez oskarżonego jako niewiarygodne i stanowiące jedynie jego linię obrony, zaś prawidłowości ustaleń Sądu merytorycznego w tym zakresie nie zdołał skutecznie podważyć skarżący. W ocenie Sądu Odwoławczego na kanwie przedmiotowej sprawy nie wyłoniły się wątpliwości, o których stanowi apelacjach. Sąd pierwszej instancji w oparciu o całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego odtworzył rzeczywisty przebieg zdarzeń z udziałem M. G., w tym okoliczności w jakich sprawcy zarzucanego mu czynu pokonali zabezpieczenie w postaci drzwi garażowych i dostali się do wnętrza okradzionego budynku. Obiekcje co do rzeczonego sposobu być może powziął sam apelujący, jednak swojego stanowiska w tym zakresie nie zdołał przekonująco uargumentować, wskazując chociażby skąd te mogłyby wynikać. Gołosłowne hipotezy skarżącego, niepoparte żadnymi obiektywnymi dowodami, nie mogły okazać się wystarczające, ażeby obalić dokładnie ustalony w toku pierwszoinstncyjnego postępowania stan faktyczny. Podsumowując tę część powyższych wywodów wyraźnie dodać należy, iż w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, iż oskarżony M. G. popełnił zarzucany mu w przedmiotowym postępowaniu czyn. Wniosek Wniosek obrońcy oskarżonego M. G. o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie nie zasłużył sformułowany przez obrońcę oskarżonego wniosek apelacyjny. Lp. Zarzut Zarzut wywiedziony przez obrońcę oskarżonego M. G.: Obraza przepisów postepowania, mogąca mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 193 § 1 kpk, pomimo, potrzeby stwierdzenia okoliczności wymagających wiadomości specjalnych w zakresie wartości felg samochodowych nie zasięgnął opinii biegłego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut wywiedziony przez obrońcę oskarżonego okazał się pozbawiony zasadności. Na wstępie tej części rozważań nadmienić należy, iż przywołany przez skarżącego przepis normuje dopuszczalność prawną skorzystania w procesie karnym z opinii biegłego. Opiniowanie na potrzeby procesu karnego uprawnione jest wówczas, gdy dla stwierdzenia danej okoliczności niezbędne jest posiadanie wiedzy specjalnej. Co przy tym znamienne – literalna wykładnia przepisu prowadzi do wniosku, że chodzi tu jedynie o kwestie mające znaczenie dla rozstrzygnięcia. Innymi słowy, podstawową przesłanką sięgnięcia przez organy procesowe po opinię biegłego jest ustalenie, że dla stwierdzenia określonych, istotnych okoliczności niezbędne jest posiadanie wiadomości specjalnych. Pojęcie to jest nieostre, jednakże możliwe jest jego ograniczenie na kilku płaszczyznach. Po pierwsze, należy wskazać, że chodzi tu o wiadomości, które nie są wiedzą powszechną zgodną z rozwojem społecznym, nie jest to zatem wiedza dostępna dla dorosłego człowieka o odpowiednim doświadczeniu życiowym i wykształceniu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1976 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II KR 48/76), gdyż taka może być zastąpiona wiedzą i doświadczeniem sędziowskim (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2010 roku, wydane w sprawie o sygn. akt II KK 291/10). Wiadomości specjalne obejmują zatem takie wiadomości faktyczne czy praktyczne, które wykraczają poza przeciętne umiejętności czy wiedzę. Co więcej – poza pewnymi wyjątkami wyartykułowanymi przez ustawodawcę, decyzja w przedmiocie powołania dowodu z opinii biegłego jest fakultatywna, zatem to w gestii organu ferującego dane rozstrzygnięcie leży ocena czy ta okaże się niezbędna czy też nie. A contrario, wnioskować zatem należy, iż organ procesowy nie będzie powoływał biegłego, w sytuacji gdy okoliczności, do których ten miałby się ustosunkować nie będą znamienne z punktu widzenia rozwiązania sprawy lub będą mu znane z innego źródła bądź łatwe do ustalenia, czyli innymi słowy – jeśli wywołanie dowodu z opinii biegłego rozstrzygnięciu danej sprawy nijak nie będzie służyć. Nadmierne, zbędne rozbudowywanie postępowania dowodowego prowadziłoby bowiem wyłącznie do tak niepożądanego stanu jakim jest przewlekłość postępowania. W przedmiocie tym wielokrotnie wypowiadał się już Sąd Najwyższy, wskazując wprost na brak podstaw do zasięgania opinii biegłego w sytuacji, gdy Sąd dysponuje materiałem dowodowym (w postaci zeznań świadków czy dokumentów) pozwalającym na ustalenie stanu faktycznego sprawy w sposób wymagany przez przepisy ustawy. Tymczasem, Sąd Rejonowy doszedł do słusznej konkluzji, iż w realiach przedmiotowej sprawy wywołanie dowodu z opinii biegłego, o którym stanowi apelacja okazałoby się zbyteczne. Wszak, ustalenie wartości skradzionych felg samochodowych nie wymaga wiedzy specjalistycznej. Co więcej – organ procesowy nie oszacował ich wartości w sposób dowolny, przyjmując własne, nieznane kryteria, lecz dokonał ustaleń faktycznych w tym zakresie w oparciu o zebrany w sprawie, dość obszerny materiał dowodowy. Wywody apelacji stanowią zaś nic innego jak jedynie wyraz subiektywnego odczucia skarżącego, iż kwota należna za rzeczone felgi została zawyżona, zaś dokonanie procesu ich regeneracji pozostaje bez znaczenia dla ich wartości rynkowej. Podsumowując powyższe wywody stwierdzić należy, iż wobec ujawnionego materiału dowodowego, odtworzony przez Sąd merytoryczny stan faktyczny nie budzi wątpliwości, zatem dalsze rozbudowywanie postępowania dowodowego nie byłoby celowe i wiązałoby się ze znacznym i zbędnym upływem czasu. Wniosek Wniosek obrońcy oskarżonego M. G. o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie nie zasłużył wniosek dowodowy sformułowany przez obrońcę oskarżonego. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 7 maja 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 1110/19. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec bezzasadności wywiedzionych zarzutów i przy jednoczesnym braku przesłanek z art. 440 kpk, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy treść zaskarżonego orzeczenia. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II III Sąd Odwoławczy na podstawie art. 29 ust. 2 Prawo o adwokaturze i § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2019, poz. 18) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. W. oraz adw. M. B. po 516,60 zł (w tym 96,60 zł VAT) tytułem obrony z urzędu wykonywanej w imieniu K. B. (1) i M. G.; Bacząc na sytuację materialną oskarżonych na podstawie przepisów art. 624 kpk w zw. z art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk zwolniono ich od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze określając, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1. Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego K. B. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 7 maja 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 1110/19. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2. Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego M. G. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 7 maja 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 1110/19. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 361/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 497/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Andrzeja Boruty po rozpoznaniu w dniu 09 listopada 2023 r. sprawy S. T. i K. Z. oskarżonych z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 grudnia 2022 r. sygn. akt II K 1680/21 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonej S. T. na rzecz D. K. 420 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; zasądza od oskarżonego K. Z. na rzecz D. K. 420 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych S. T. i K. Z. po 790 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 497/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 grudnia 2022 r. w sprawie II K 1680/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Z apelacji obrońcy oskarżonego K. Z.: obrazy przepisów prawa procesowego, który mógł mieć istotny wpływ na treść orzeczenia tj.: art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. - przez mało wnikliwą, nieobiektywną, zbiorczą ocenę dowodów, bez wskazania w uzasadnieniu wyroku dowodów potwierdzających udział K. Z. w zawieraniu przez osk. S. T. umów z pokrzywdzonym D. K., w szczególności wpływu oskarżonego na decyzję pokrzywdzonego o założeniu rachunku bankowego i ustanowieniu pełnomocnikiem współoskarżonej S. T. art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. - przejawiającą się w rozbieżności pomiędzy sentencją wyroku a jego uzasadnieniem, polegającą na umieszczeniu w opisie czynu stwierdzenia o doprowadzeniu przez oskarżonego do zawarcia przez S. T. umowy z D. K., podczas gdy w uzasadnieniu Sąd ustalił, że zawarcie umowy było wynikiem porozumienia pomiędzy pokrzywdzonym a współoskarżoną (str. 2-3 uzasadnienia). art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego w zakresie ustalenia daty czynu i następnie błędnego ustalenia, że został on popełniony w okresie od 19 kwietnia 2019 r. do 23 lipca 2020 r. zamiast prawidłowej daty do 28 maja 2019 r. tj. założenia przez D. K. rachunku bankowego i przelania kwoty 100.000 zł obrazy art. 415 § 1 kpk przez orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w kwocie 19.900 zł w sytuacji, gdy wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 31 sierpnia 2020 r. sygn. I C 148/18 została zasądzona od osk. S. T. na rzecz pokrzywdzonego kwota 100.000 zł z tytułu objętych aktem oskarżenia umów Z apelacji obrońcy oskarżonej S. T. I. obrazy przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 6 k.p.k. w zw. z art. art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonej o przesłuchanie świadków P. J. E. S., R. K., K. K. (1), K. B., K. K. (2) jako nieprzydatnego dla rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji gdy świadkowie mieli zeznawać m.in. na okoliczność stanu technicznego budynku w P., zakresu prac remontowych niezbędnych do przeprowadzenia, przeprowadzonych w budynku prac wykończeniowych, które to okoliczności mają istotne znaczenie dla oceny prawnokarnej zachowania oskarżonej i zmierzały do wykazania braku istnienia u oskarżonej zamiaru bezpośredniego, konsekwencją którego to naruszenia było poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych sprawy jakoby oskarżona dopuściła się popełnienia zarzuconego jej aktem oskarżenia czynu; 2) art. 415 § 1 k.p.k. poprzez orzeczenie w pkt 3 wyroku od oskarżonej S. T. obowiązku naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzecz D. K. kwoty 80.000 złotych, podczas gdy o roszczeniu wynikającym z zarzuconego oskarżonej przestępstwa prawomocnie orzeczono wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach w sprawie o sygnaturze akt: IC 164/20; 3) art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający poznanie toku rozumowania Sądu w zakresie podstawy prawnej wyroku, w szczególności dotyczących kwestii ustalenia zamiaru oskarżonej; 4) art. 2 §2 kpk, 7 kpk, art. 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, niepopartej zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, polegającej na: a) dokonaniu nienależytej oceny wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach wydanego w sprawie IC 164/20 konsekwencją czego było naruszenie przez Sąd klauzuli antykumulacyjnej i zasądzenie od oskarżonej częściowego obowiązku naprawienia szkody; b) bezkrytycznym obdarzeniu walorem wiarygodności zeznań M. C. w tej części w jakiej świadek wskazywał, że nie było ustaleń z S. T. dotyczących tego że faktury za materiały budowlane kupowane przez w/w miały być brane na firmę (...) w sytuacji gdy z załączonych przez obronę wydruków wiadomości e-mail (k.336) wynika, że powyższa kwestia była przedmiotem rozmów M. C. z T. K. w kontekście podatkowego rozliczenia kosztów prowadzonych prac wykończeniowych- konsekwencją czego było poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych, że M. C. nie zlecał S. T. brania faktur za zakupione materiały wykończeniowe na firmę (...); c) bezzasadnym odmówieniu wiarygodności przedłożonym przez obronę zdjęciom znajdującym się na k.319-362 akt sprawy przedstawiającym stan budynku w momencie otrzymania kluczy przez S. T. oraz dokumentujących przeprowadzone prace wykończeniowe konsekwencją czego było poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych, że oskarżona nie przeprowadziła żadnych prac wykończeniowych w budynku w P. a pieniądze zainwestowane przez D. K. wydała na osobiste wydatki; d) bezzasadne odmówienie wiarygodności dokumentom w postaci faktur VAT za zakupione materiały budowlane konsekwencją czego było poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych, że oskarżona nie przeprowadziła żadnych prac wykończeniowych w budynku w P. a pieniądze zainwestowane przez D. K. wydała na osobiste wydatki; e) pominięciu przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy złożonego przez oskarżoną porozumienia z dnia 28 maja 2019 r. zawartego przez S. T. i D. K. ze spółką (...) § K. określającego przyszłe warunki współpracy w zakresie wynajmu budynku pod przedszkole konsekwencją czego było poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych sprawy i przyjęcie że oskarżona nie zamierzała wywiązać się z umowy zawartej z D. K.; f) pobieżnej analizie historii operacji wykonywanych na rachunku bankowym K. Z., pominięcie okoliczności na jaką wskazywał K. Z., że pieniądze wypłacane w gotówce przeznaczane były na wypłaty dla współpracowników, konsekwencją czego było poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych, że pieniądze zainwestowane przez D. K. wydatkowane były na osobiste wydatki S. T.; g) bezzasadne odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom S. T. oraz K. Z. w części co do zakresu prac wykończeniowych przeprowadzonych w budynku w P. w sytuacji gdy zakres prac został wykazany zdjęciami jak również co do ustaleń z M. C. odnośnie brania na firmę w/w faktur VAT za zakup materiałów budowlanych w sytuacji gdy w aktach sprawy znajduje się korespondencja e-mail wymieniana pomiędzy M. C. i T. K. potwierdzająca podnoszone przez oskarżonych okoliczności, co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych sprawy; II. błąd w ustaleniach faktycznych sprawy przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu że: a) oskarżona popełniła czyn z punktu I części opisowej wyroku oraz że działała w zamiarze bezpośrednim, podczas gdy właściwa analiza przeprowadzonych w sprawie dowodów winna skutkować przyjęciem braku istnienia u oskarżonej zamiaru bezpośredniego oraz uznaniem że zachowanie oskarżonej nie wypełniło dyspozycji czynu zabronionego z art. 286 § 1 k.k. b) prace budowlane w budynku w P. wykonane zostały w znikomej części; c) pieniądze zainwestowane przez D. K. przeznaczone zostały na osobiste wydatki; d) oskarżeni nie są w stanie przedstawić żadnych „podwykonawców” wykonujących prace w budynku w P.; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Przed przystąpieniem do analizy zarzutów zawartych w apelacjach obrońców oskarżonych K. Z. oraz S. T., wskazać należy, że część z nich jest tożsama i w tym zakresie, aby nie powielać wywodów Sądu Odwoławczego w kolejnych rubrykach tabelarycznego uzasadnienia, zostaną one omówione łącznie. Należy wskazać, że nie wszystkie fakty ustalone przez Sąd I instancji muszą być oparte na dowodach bezpośrednich, w tym przyznaniu się oskarżonego do winy, ale mogą wynikać także z nieodpartej logiki sytuacji oraz jednoznacznego kontekstu ustalonej sekwencji faktów ubocznych, na podstawie których doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, że dana okoliczność faktyczna istotnie wystąpiła. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała, żeby postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wadliwie, na co wskazywali obrońcy oskarżonych. Wprost przeciwnie, Sąd I instancji Sąd Rejonowy w Siedlcach zgodnie z przepisami postępowania karnego przeprowadził dowody istotne dla ustalenia okoliczności decydujących o winie K. Z. oraz S. T., a następnie ocenił je w sposób logiczny, wieloaspektowy, a przede wszystkim zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, wyciągając z nich właściwe wnioski. Nie można zapominać, że oskarżonym zarzucono działanie wspólnie i w porozumieniu, a więc nie było przesłanek do oddzielnej oceny dowodów dotyczących zarzucanych im czynów, jeżeli dowody odnosiły się do wspólnej działalności oskarżonych. Odnosząc się do zarzutów obrońcy oskarżonego to należy wskazać, że jak sam K. Z. wskazał, telefonicznie dowiedział się o planach swojej konkubiny dotyczących zawarcie umowy biznesowej związanej z prowadzeniem przedszkola, porzucił pracę za granicą i w połowie czy pod koniec maja 2019 roku wrócił do kraju. Świadek D. K. wskazywał wprost, że oskarżona przekazała mu, iż specjalnie „ściągnęła oskarżonego” zza granicy. K. Z. był zorientowany w poczynaniach konkubiny, która 22 maja 2019 roku zawarła umowę wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego, a 28 maja 2019 D. K. otworzył rachunek bankowy i w tym dniu dokonał wpłaty 100.000 zł. Oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu, choć każde z nich nie wypełniło wszystkich znamion czynu zabronionego, ale ich współdziałanie było ścisłe, działali w pełnym rozeznaniu swoich planów, bo już 30 maja 2019 roku dokonano przelania pierwszej kwoty na konto oskarżonego, a za 6 dni kolejnej. Oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę z jakiego powodu przekazuje dane do konta konkubinie i nie budził jego zdziwienia sukcesywny wpływ na konto znacznych kwot pieniężnych. Wobec powyższego nie można było uznać, że czyn został popełniony przez oskarżonego do 28 maja 2019 roku. Z uzyskanej informacji od Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, że K. Z. figuruje w ewidencji z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej od 15 maja 2019 rok, a więc tuż po powrocie do kraju, do 9 sierpnia 2019 roku gdy działalność została zawieszona. W tym samym okresie oskarżony płacił składki za siebie do ZUS-u. Brak informacji o płatnościach wobec innych osób. Wszystkie te okoliczności świadczą jednoznacznie, że oskarżony współdziałał z oskarżoną również przed datą 28 maja 2019 roku. Próba wykazania legalności podjętych działań poprzez wystawienie faktury z dnia 9 sierpnia 2019 na rzecz M. C. (k.293) nie powiodła się, jeżeli oskarżony przyznał, że nie została ona w żaden sposób zaksięgowana. Brak jest podstaw dowodowych do stwierdzenia, że oskarżony wydatkował otrzymane pieniądze na wynagrodzenia dla pracowników - brak okoliczności wskazujących na zatrudnianie kogokolwiek czy dokonanie zakupu materiałów - brak faktur czy innych potwierdzeń zakupu. Sąd Odwoławczy nie stwierdził obrazy art. 7 kpk w procesie wydawania przez Sąd Rejonowy zaskarżonego wyroku, który przy ocenie dowodów wystrzegał się generalizacji i wszelkich uproszczeń, konkretyzując swoje rozważania i odnosząc je do okoliczności rozpoznawanej sprawy. Ocena zeznań pokrzywdzonego D. K. oraz świadków M. C. i T. K. zaprezentowana na łamach pisemnego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego, który w całości ją aprobuje. Sam fakt, że oceniono te dowody w aspekcie ich wiarygodności nie w taki sposób jak życzyliby sobie tego obrońcy oskarżonych nie jest tożsamy ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Wskazać należy, że ustawa procesowa nie daje podstaw do preferowania lub dyskwalifikowania dowodów według kryterium, czy jest on korzystny, czy też obciążający dla oskarżonego. O wartości dowodu nie stanowi ocena z punktu widzenia interesów stron, lecz treść dowodu - tak w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów. Żaden bowiem dowód nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych (wyrok SA w Warszawie z 11.03.2015 r., II AKa 47/15, LEX nr 1658992). Sąd Rejonowy odniósł się do depozycji pokrzywdzonego D. K. oraz świadków M. C. i T. K. w sposób szczegółowy, analizując je dogłębnie i słusznie konkludując, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, aby bezpodstawnie pomawiali oskarżonych o zachowania, które nie miały miejsca w rzeczywistości. Trudno było uznać, że dowody wskazane w punkcie I. 1. apelacji ( ale również dokumentacja fotograficzna złożona do akt) miały zasadnicze znaczenie w sprawie, gdyż przedmiotem postępowania nie była ocena, jakie prace należało wykonać, ale czy zostały wykonane takie prace wymagające nakładów odpowiadających pobranej kwocie. W tym zakresie najbardziej miarodajne były zeznania właścicieli lokalu M. C. i T. K., a Sąd I instancji ocenił je w sposób właściwy. Wskazani świadkowie w sposób szczegółowy opisali stan budynku w chwili przekazania go oskarżonej – wykonane wcześniej położenie kabli elektrycznych, położona glazura czy wykonana hydraulika. Właściciele wskazali, że oskarżona domagała się od nich zwrotu poczynionych nakładów, ale nie posiadała żadnych dokumentów potwierdzających dokonanie, nie wykazała, że poniosła nakłady na budynek i nie wystąpiła na drogę postępowania cywilnego. Gdyby oskarżona miała zamiary zgodne z prawem to dysponowałaby fakturami za zakupiony towar, czy za wykonane projekty. Przestawione faktury to ułamkowa część wypłacanej kwoty, a przestawione kalkulacje nie były objęte poniesieniem jakichkolwiek kosztów. Oferta z k.284 została przedstawiona jeszcze przez zawarciem umowy, podobnie jak faktura z dnia 22 maja 2019 roku. Oskarżony, który rzekomo wydawał wypłacone pieniądze na wynagrodzenia pracowników nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego wypłatę pracownikom wynagrodzenia w gotówce, co wydaje się rzeczą oczywistą w obrocie gospodarczym. Wobec powyższego Sąd Rejonowy słusznie uznał wyjaśnienia oskarżonego K. Z. za niewiarygodne w całości, natomiast oskarżonej S. T. za wiarygodne jedynie w części, a mianowicie w części w jakiej wskazała, iż wzięła od D. K. 100 tysięcy złotych. Należy w tym miejscu przypomnieć, że sąd może obdarzyć przymiotem wiarygodności depozycje osobowe w części, bądź w całości (postanowienie SN z 26.03.2021 r., II KK 94/21, LEX nr 3232190). Sąd nie jest zobowiązany do dawania wiary takim dowodom w całości, a ocena ta zawsze musi zostać dokonywana w zestawieniu z pozostałym materiałem sprawy. Z samego zaś niezadowolenia obrońcy co do wyników tej oceny nie można upatrywać jej nietrafności. Naruszenie art. 410 kpk następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego. Natomiast nie stanowi naruszenia przepisu art. 410 kpk dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie. Ponadto wskazać należy, że aby zasadnie, a tym samym skutecznie podnieść zarzut obrazy art. 4 kpk nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest odmiennej oceny materiału dowodowego skupiającej się wyłącznie na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu Sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany Sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia tych przepisów czyni zarzut oparty na tychże przepisach bezzasadnym (wyrok SA w Warszawie z 18.10.2018 r., II AKa 402/17, LEX nr 2581120). Wobec niezasadności zarzutów co do obrazy art. 7 kpk oraz art. 410 kpk, zarzut odnoszący się do treści pisemnych motywów zaskarżonego, które a propos umożliwiało prawidłową kontrolę instancyjną, nie mógł uzyskać akceptacji Sądu II instancji. Tytułem uzupełnienia wywodów Sądu I instancji z k. 567v należy wskazać, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, wyrażonym w wyroku z dnia 03 kwietnia 2013 r., sygn. akt II AKa 80/13 przy ustaleniu zamiaru sprawcy, który nie przyznaje się do winy, należy brak pod uwagę wszystkie okoliczności (w tym dotyczące strony przedmiotowej), na podstawie których można by wyprowadzić wnioski czy mamy do czynienia z oszustwem. Nie budzi wątpliwości pogląd, iż o zamiarze zagarnięcia mienia można wnioskować również z zachowań sprawcy składających się na elementy strony przedmiotowej przestępstwa, a nie tylko z jego wyjaśnień, w których ów zamiar kwestionuje (Legalis Numer 999517) .Jak wynika z akt niniejszej sprawy, oskarżona w dacie zarzucanego jej czynu zalegała z płatnościami na rzecz innych podmiotów, toczyły się wobec niej postępowania egzekucyjne. W ciągu bardzo krótkiego czasu dokonała przekazania na rzecz oskarżonego znacznej kwoty, nie przedstawiając faktur zakupowych, zaś w tym czasie nie było jeszcze podstaw do wypłaty wynagrodzenia rzekomym pracownikom. Nie posiadała żadnych środków finansowych, ale przekazała pokrzywdzonemu wizję dobrego zarobku i korzyści z prowadzenia przedszkola. Jej zamiar wynikał zatem wprost z jej wszelkich działań i zaniechań. O zamiarze bezpośrednim wprowadzenia w błąd świadczą kolejne, poszczególne czynności wykonawcze związane z szybkim przekazaniem pieniędzy celem uniknięcie egzekucji, wydatkowanie ich na cele osobiste. Gdyby pokrzywdzony wiedział jaka jest sytuacja majątkowa oskarżony to zapewne nie zawarłby umowy i nie przekazał na konto kwoty 100.000 zł. Oskarżona podjęła działania, aby poinformować konkubenta o planach zawarcia umowy, potem zawarła umowę, otrzymała pełnomocnictwo do konta, a następnie zaczęła przekazywać pieniądze na konto K. Z., pozorując działania uzyskiwania rzekomych ofert czy specyfikacji. To wszystko zaś dawało podstawy przypisania oskarżonym czynu z art. 286 § 1 kk, a nie z art. 284 § 1kk, gdyż konto i zgromadzone tam środki należały nadal do D. K. i pozostawały do jego dyspozycji. Oskarżona zaś była jedynie upoważniona do konta. Sąd II instancji nie stwierdził także by doszło do naruszenia normy procesowej wskazanej w art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. Zaskarżony wyrok skazujący zawierał bowiem zarówno odpowiednio dokładne określenie przypisanego oskarżonym czynów, który wobec oskarżonego K. Z. został zmodyfikowany (k.546v), jak i jego kwalifikację prawną. W postępowaniu przed Sądem I instancji nie doszło również do obrazy art. 366 kpk Sąd Rejonowy przeprowadził w niezbędnym zakresie postępowanie dowodowe i na tej podstawie wyjaśnił istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. Uznał też, że pozostałe proponowane dowody są do tego nieprzydatne i swoje stanowisko należycie uzasadnił. Skarżący nie wykazał, by to stanowisko było błędne. Dopuszczone i przeprowadzone zostały te dowody, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W zakresie dowodów wskazanych w punkcie I. 1. apelacji obrońcy S. T. stanowisko zostało zawarte wcześniej. W ocenie Sądu Okręgowego niezasadny okazał się również zarzut naruszania art. 415 § 1 kpk wobec oskarżonych (zarzut I.2. apelacji obrońcy oskarżonej). W ocenie Sądu Okręgowego w tym wypadku klauzula antykumulacyjna nie będzie miała zastosowania, gdyż klauzula ta wymaga dla swojego zastosowania zaistnienia zarówno podmiotowej, jak i przedmiotowej tożsamości rozstrzygnięcia o orzeczeniu. Wskazana tożsamość jest swoistym ograniczeniem klauzuli antykumulacyjnej zawartej w tym przepisie, pozwalającym na jej stosowanie, a więc na wyłączenie możliwości obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz nawiązki, jedynie w takich sytuacjach, kiedy doszło już do prawomocnego rozstrzygnięcia o roszczeniu bądź w przedmiocie tego roszczenia toczy się postępowanie, ale pomiędzy tymi samymi stronami. Wobec oskarżonego K. Z. nie orzeczono o zasądzonym roszczeniu w innym postępowaniu i nie toczy się inne postępowanie o roszczenia w kwocie 19.000 zł. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, że pomimo tego, iż wobec S. T. zapadł prawomocny wyrok cywilny, a jego egzekucja jest całkowicie bezskuteczna, to kwota dochodzonego roszczenia jest inna, a orzeczenie w trybie art. 72 § 2 kk będzie działało mobilizująco wobec oskarżonej, aby uiściła należność pokrzywdzonemu. Niezasadny okazał się również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny wobec zarzutu prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutu związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Sąd Okręgowy podziela argumenty zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2018 r. II AKa 275/17, iż w realiach wniesionych w niniejszej sprawie środków odwoławczych Sąd Okręgowy nie ma podstaw, by na skutek ich treści odnieść się do wymiaru orzeczonych wobec oskarżonych kar. Zgodnie z treścią art. 433 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w zakresie zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu - również w granicach podniesionych zarzutów, uwzględniając treść art. 447 § 1-3, a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych w art. 435, art. 439 § 1, art. 440 i art. 455. Z powołanej regulacji literalnie wynika więc, że sąd odwoławczy rozpoznając sprawę związany jest podniesionymi zarzutami. Oznacza to, że w sytuacji zaskarżenia wyroku w całości, a zarazem przy braku podniesienia odrębnych zarzutów w zakresie kary, sąd odwoławczy może odnieść się do jej wymiaru jedynie przez pryzmat art. 440 k.p.k. Możliwość odniesienia się przez sąd odwoławczy do wymierzonych oskarżonym kar, na skutek domniemania z art. 447 § 1 k.p.k., może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy uwzględniony został którykolwiek z zarzutów podniesionych co do winy, a skutkujący koniecznością zmiany ustaleń faktycznych będących podstawą zaskarżonego wyroku. Wniosek Z apelacji obrońcy oskarżonego K. Z.: o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu Z apelacji obrońcy oskarżonej S. T.: o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania; o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez przyjęcie, iż czyn oskarżonej stanowił przywłaszczenie i wyczerpywał dyspozycję art. 284 § 1 k.k. i na tej podstawie wymierzenie oskarżonej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby 3 lat; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II, III. Na podstawie art. 636 § 1 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonych S. T. i K. Z. na rzecz oskarżyciela posiłkowego D. K. kwoty po 420 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tych kosztów zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015, poz. 1800). IV. Na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 3 art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późń. zm.), zasądzono od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 790 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego K. Z. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej S. T. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

UZASADNIENIE . Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 357/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 24 września 2024 r., sygn. akt II K 808/20. 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3.