Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II K 691/19 AI generated

II K 691/19 · Sąd powszechny

Case Number II K 691/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

wyroku z dnia 13 października 2020 r. w trybie art. 424 §3 kpk Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 691/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

Legislator headnote

AI generated

art. 156 § 1 pkt 2 k.k, art. 177 § 2 k.k, art. 178 § 1 k.k, art. 69 § 1 k.k, art. 70 § 1 k.k, art. 71 § 1 k.k; II K 691/19 · Sąd powszechny: C., który znajdował się (leżał) na jezdni i nie ustąpił pierwszeństwa nadjeżdżającemu pojazdowi marki A. (...) o nr rej. (...), a następnie A. W. (1) zbiegł z miejsca zdarzenia, wskutek czego J. C. doznał obrażeń ciała w postaci: złamania wielomiejscowego kości miednicy, złamania wieloodłamowego kości podudzia prawego, złamania kości strzałkowej lewej, stłuczenia płuc, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała w myśl art. 156 § 1 pkt. 2 k.k. powodując chorobę realnie zagrażającą życiu tj. o przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty x x x x x 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Keywords

AI generated
hit-and-run safety regulations violation dangerous overtaking accident victim traffic accident drift matter

Cited Legislation

AI generated
art. 156 § 1 pkt 2 k.k
doznał obrażeń ciała w postaci: złamania wielomiejscowego kości miednicy, złamania wieloodłamowego kości podudzia prawego, złamania kości strzałkowej lewej, stłuczenia płuc, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała w myśl art. 156 § 1 pkt.
art. 177 § 2 k.k
156 § 1 pkt 2 k.k., powodując chorobę realnie zagrażającą życiu, to jest o przestępstwo z art. 177 § 2 k.k.
art. 178 § 1 k.k
art. 69 § 1 k.k
wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, której wykonanie na mocy art. 69 § 1 k.k.
art. 70 § 1 k.k
art. 71 § 1 k.k
na mocy art. 71 § 1 k.k.
art. 63 § 1 k.k
na mocy art. 63 § 1 k.k.
art. 63 § 4 k.k
42 § 3 kk orzeka oskarżonemu środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat, na poczet którego na mocy art. 63 § 4 k.k.
AI generated
V K 247/20
Sygn. akt V K 247/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 maja 2021 r. Sąd Rejonowy w. G. w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w W. w składzie: Przewodniczący – SSR Dorota Scott - Sienkiel Protokolant – sekr. sąd. Marta Kornacka w obecności Prokuratora ------------------- po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2021 r. na rozprawie sprawy Z. U. (1) urodzonego (...) w m. R. (Niemcy) syna W. i A. z d. S. oskarżonego o to, że: w dniu 22 maja 2020r. około godz. 14:53 w W. na ul. (...) na drodze nr K-63 kierując samochodem osobowym marki T. (...) o nr rej. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych zobowiązany był do przestrzegania zasad ruchu drogowego ujętych w art. 26 ust. 1, art. 2 pkt 22 kodeksu drogowego, nie zachował szczególnej ostrożności, w wyniku czego potrącił znajdującego się na oznakowanym przejściu dla pieszych R. Z. (1), w następstwie czego pieszy doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków, skutkiem czego było naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157§1 kk tj. o czyn z art. 177§1 kk 1. Uznając, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, jednocześnie ustalając, że do czynu doszło na drodze wojewódzkiej (...), na podstawie art. 66§1 i 2 kk, art. 67§1 kk postępowanie karne wobec oskarżonego Z. U. (1) warunkowo umarza na okres próby 1 (jeden) roku. 2. Na podstawie art. 67§3 kk nakłada na oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę pokrzywdzonemu R. Z. (1) kwoty 6.000,00 (sześć tysięcy 00/100) złotych. 3. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i pozostałe koszty sądowe w kwocie 1.682,10 (tysiąc sześćset osiemdziesiąt dwa 10/100) złotych. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt V K 247/20 Je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niekt ó rych czyn ó w lub niekt ó rych oskar ż onych, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do cz ęś ci wyroku obj ę tych wnioskiem. Je ż eli wyrok zosta ł wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygni ę cie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do informacji zawartych w cz ęś ciach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. Z. U. (1) w dniu 22 maja 2020r. około godz. 14:53 w W. na ul. (...) na drodze wojewódzkiej (...) kierując samochodem osobowym marki T. (...) o nr rej. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych zobowiązany był do przestrzegania zasad ruchu drogowego ujętych w art. 26 ust. 1, art. 2 pkt 22 kodeksu drogowego, nie zachował szczególnej ostrożności, w wyniku czego potrącił znajdującego się na oznakowanym przejściu dla pieszych R. Z. (1), w następstwie czego pieszy doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków, skutkiem czego było naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157§1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Z. U. (1) jest mieszkańcem W.. W dniu 22 maja 2020r. ok. godz. 14:50 kierował swoim samochodem marki T. (...) o nr (...). Poruszał się ulicą (...) w W., jechał w kierunku K.. W tym samym czasie R. Z. (2) wracał do domu ze spaceru ze swoim psem, którego prowadził na smyczy. Na skrzyżowaniu ul. (...) chciał przejść przez jednię po przejściu dla pieszych, które posiada wysepkę. Kiedy rozejrzał się, zauważył nadjeżdżające (...). Ponieważ w ocenie R. Z. (2) znajdowało się ono w znacznej odległości, postanowił wejść na przejście. Do wysepki pierwszy dotarł pies. Gdy R. Z. (2) zbliżał się do niej zauważył, że pojazd zbliża się do niego i nie hamuje. Chwilę później został uderzony przez auto kierowane przez Z. U. (1) w lewe udo i lewe ramię. Upadł na jezdnię, rozcinając sobie głowę. Z. U. (1) zatrzymał się, wysiadł z samochodu i podszedł do pokrzywdzonego. Czekał wraz z nim do przyjazdu służb ratunkowych i policji, które wcześniej zostały wezwane przez świadków zajścia. częściowo wyjaśnienia Z. U. k. 167v zeznania R. Z. k. 167v - 168, 14-15, 55 protokół oględzin miejsca wypadku drogowego k. 5-6 protokół oględzin pojazdu k. 7-8 materiał poglądowy z płytą k. 23-24, 27 szkic wypadku drogowego k. 25,26 opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego k. 63-81, 117-121 W wyniku zaistniałego wypadku R. Z. (2) doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków dokumentacja medyczna k. 57 opinia lekarska k. 59 W chwili zaistnienia wypadku oskarżony Z. U. (1) był trzeźwy. protokół użycia A. k. 3,4 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty OCena DOWOdów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu częściowo wyjaśnienia Z. U., protokół oględzin miejsca wypadku drogowego, protokół oględzin pojazdu, materiał poglądowy z płytą, szkic wypadku drogowego, dokumentacja medyczna, protokół użycia A., zdjęcia, pismo z Zarządu Dróg Wojewódzkich Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego Z. U. (1) w takim zakresie, w jakim przyznał się do udziału w zdarzeniu z dnia 22 maja 2020r. czyli kierowania samochodem marki T. (...) o nr (...) i potrącenia na pasach R. Z. (2). Wyjaśnienia te korespondują z dowodami, które stanowiły podstawę dokonanych ustaleń faktycznych, a które sąd uznał za jasne, logiczne i niebudzące żadnych wątpliwości. Za takie sąd uznał relację pokrzywdzonego oraz zebraną w sprawie dokumentację, której nikt nie kwestionował. opinia lekarska, opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego Opinie biegłych zasługują na uwzględnienie, z uwagi na to, że są jasne, logiczne, zawierają przekonującą argumentację a nadto nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Z treści o pinii biegłego z zakresu medycyny wynika, że R. Z. (2) doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków, skutkiem czego było naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157§1 kk. Zdaniem biegłego obrażenia te mogły powstać w wyniku potrącenia pieszego przez samochód osobowy i jego upadek na twarde podłoże. Biegły z zakresu wypadków drogowych wskazał, że w przedmiotowej sprawie zasady obowiązujące w ruchu drogowym naruszyli obaj jego uczestnicy. Kierowca pojazdu marki T. nie przestrzegał zasad ruchu drogowego ujętych w art. 26 ust. 1, art. 2 pkt 22 kodeksu drogowego czyli nie zachował szczególnej ostrożności zbliżając się do oznakowanego przejścia na pieszych. Kierowca winien bowiem uwzględnić możliwość pojawienia się na nim pieszego, ma również obowiązek obserwacji chodnika, a wszelkie ewentualne przeszkody obserwacyjne powinny wzbudzić czujność kierowcy i skłonić go do zmniejszenia prędkości. Zasady postępowania ze szczególną ostrożnością naruszył również pieszy, gdyż przechodząc po przejściu nie obserwował zbliżającego się (...), nie upewnił się, czy może bezpiecznie przejść przez jezdnię (opinia k. 63-91). Jednocześnie w ocenie biegłego to zachowanie kierowcy pojazdu T. (...) o nr rej. (...) było bezpośrednią przyczyna zaistnienia wypadku, gdyż nie obserwował on z należytą uwagą przedpola jazdy. Biegły wskazał, że najbardziej prawdopodobny przebieg wypadku był taki, że Z. U. (1) zbliżał się do przejścia z prędkością 25 km/h i gdy był w odległości ponad 31-37 m, widział wchodzącego (wbiegającego) na przejście psa na smyczy, a mimo tego nie podjął manewru zmniejszenia prędkości do bezpiecznej, zaś manewr zatrzymania podjął bezpośrednio przed przejściem. Do zderzenia doszło na przejściu, zaś układ hamulcowy nie został wykorzystany w pełni, z niewiadomych przyczyn. Nadto biegły wskazał, że skoro kierowca pojazdu widział na przejściu psa na smyczy (jak sam kierowca deklaruje), to czas jaki upłynął od wejścia na jezdnię psa na przejście do czasu, gdy nastąpiło zdarzenie T. z pieszym, był wystarczający na swobodne zatrzymanie pojazdu, bez konieczności wykonywania emocjonalnych manewrów obronnych, nie tylko przy prędkości deklarowanej przez kierowcę (25 km/h), ale również przy prędkość znacznie jej przekraczającej. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu częściowo wyjaśnienia oskarżonego Z. U. zeznania A. O., K. R., I. J., M. S., S. C., E. M., J. G. Sąd nie uwzględnił wyjaśnień oskarżonego Z. U. (1) w takim zakresie, w jakim stwierdził iż do wypadku doszło dlatego, że pokrzywdzony z psem wtargnął na przejście dla pieszych. Oskarżony podał jednocześnie, że nie zdążył zahamować, ponieważ stało się to w chwili, gdy znajdował się swoim samochodem 5 metrów od przejścia. Tej wersji zdarzeń nie potwierdził jednak pokrzywdzony. Podał on, że zaraz po wypadku rozmawiał z kierowcą pojazdu. Z. U. (1) stwierdził wówczas, że nie wie jak do niego doszło, bo nie widział pieszego (zeznania R. Z. k. 55) Co prawda świadek I. J. (2) podała, że wydawało się jej, iż to pies pociągnął pieszego na pasy i wtedy pokrzywdzony przewrócił się (zeznania I. J. k. 168, 46), jednak nie wydaje się to możliwe z uwagi na wielkość psa (mały kundel zdjęcie k. 56). Nadto z okoliczności sprawy wynika, że pies nie został potrącony, gdyż znajdował się już na wysepce, zaś pieszy do tej wysepki dochodził. Pokonanie takiej odległości nie byłoby możliwe, gdyby doszło do nagłego wtargnięcia na jezdnię. Nic do sprawy nie wniosły zeznania osób, które nie były bezpośrednimi świadkami tego zajścia, bo pojawiły się na miejscu po wypadku lub będąc w pobliżu miejsca zdarzenia po prostu nie widziały jego przebiegu. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W art. 177§1 kk spenalizowane zostało przestępstwo wypadku w komunikacji, którego skutkiem są obrażenia ciała powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni. Istota tego przestępstwa od strony przedmiotowej polega na naruszeniu zgeneralizowanych reguł ostrożnego postępowania z określonymi dobrami i spowodowanie w wyniku tego określonej szkody. Przepis ten zawiera dwie klauzule nieumyślności: jedną odnoszącą się do naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu, wyrażoną zwrotem „naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa” i drugą dotyczącą skutku, zawartą w sformułowaniu „powoduje nieumyślnie wypadek”. O charakterze całego przestępstwa przesądza ta druga klauzula. A zatem niezależnie od tego, czy sprawca występku naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym umyślnie, czy nieumyślnie, popełnia on przestępstwo nieumyślne. Sposób naruszenia zasad nie rzutuje na stronę podmiotową całego przestępstwa, ale wpływa na zawartość bezprawia; jest ono większe w razie umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa, mniejsze w przypadku ich nieumyślnego naruszenia (por. R. Stefański, Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu i w komunikacji. Komentarz, Warszawa 2000, s. 222-223; M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, Odpowiedzialność za spowodowanie wypadku komunikacyjnego w świetle regulacji nowego Kodeksu Karnego z 1997r., Cześć I, Pal. 1999, Nr 1-2, s. 23). Jak podnosi się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa zachodzi wtedy, gdy sprawca świadomie postępuje wbrew zakazom lub nakazom, co w konsekwencji staje się przyczyną spowodowania skutków wskazanych w art. 177 kk. Nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym może zdarzyć się zwłaszcza wtedy, gdy dokonanie określonego manewru jest wynikiem błędnej (ze strony sprawcy) oceny istniejącej sytuacji w ruchu (wyr. SN z 19.10.1976r. ,Rw 273/76, OSNKW 1976, Nr 12, poz. 153). Nadto art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137) stwierdza, że kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych jest zobowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu, a art. 2 pkt 22 tej ustawy definiuje „szczególną ostrożność” jako zwiększenie uwagi i dostosowanie się do warunków i sytuacji na drodze w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. W świetle poczynionych w sprawie ustaleń nie budzi najmniejszych wątpliwości, że oskarżony Z. U. (1) naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że nie obserwując w należyty sposób przedpola jazdy, nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu R. Z. (1), w wyniku czego doszło do jego potrącenia. Kierowca zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych zawsze musi się liczyć z możliwością pojawienia się na jezdni pieszego. Ma przy tym obowiązek obserwacji chodnika, a ewentualne przeszkody winny wzbudzić u kierowcy ostrożność i zmniejszenie prędkości do bezpiecznej (opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego k. 69). Tego obowiązku oskarżony nie dochował. Do wypadku doszło w ciągu dnia, przy dobrych warunkach pogodowych, na prostym odcinku drogi, na przejściu dla pieszych. Co prawda w obrębie przejścia dla pieszych występowało zadrzewienie, które mogło utrudniać obserwację, jednakże jej nie wykluczało. Taka okoliczność powoduje jedynie, że od kierowcy pojazdu wymaga się większej ostrożności i jazdy z taką prędkością, by mógł skutecznie zareagować na zmieniające się na drodze warunki. Sąd ustalił, że do wypadku doszło na drodze wojewódzkiej (...), co należało uwzględnić w opisie czynu przypisanego oskarżonemu. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☒ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania Zgodnie z treścią art. 66§1 kk Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie doszło do spełnienia przesłanek warunkowego umorzenia, odnoszących się do osoby oskarżonego. Przede wszystkim został spełniony wymóg, aby nie był on karany za przestępstwo umyślne, a jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniały przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Oskarżony Z. U. (1) nie był dotychczas karany sądownie (k. 154 ) i nie wchodził w konflikty z prawem, a z jego postawy przyjętej w toku postępowania wynika, iż prowadzi w pełni ustabilizowany tryb życia i właściwie funkcjonuje w społeczeństwie, środowisku rodzinnym i najbliższym otoczeniu. Nie bez znaczenia pozostaje postawa oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, który zainteresował się stanem pokrzywdzonego zaraz po wypadku, został przy nim do czasu przyjazdu służb ratunkowych i policji. Pozytywna ocena i dotychczasowe życie mają charakter prognostyczny i prowadzą Sąd do przekonania, że mimo warunkowego umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa ( art. 66 § 1 kk in fine). Zaznaczyć przy tym należy, że warunkowe umorzenie postępowania nie jest skazaniem, ale szansą. Jest środkiem, który ma na celu poddanie sprawcy próbie przez wskazany w wyroku czas biegnący od uprawomocnienia się wyroku. Jednakże w przypadku niewłaściwego zachowania oskarżonego w okresie próby Sąd ma możliwość podjęcia warunkowo umorzonego postępowania. W ocenie Sądu okres próby 1 roku będzie wystarczający dla osiągnięcia wobec sprawcy celów wychowawczych i prewencyjnych, tym samym zapobiegnie powrotowi oskarżonego do przestępstwa. ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności Z. U. 2 2 Umarzając warunkowo postępowanie karne, jeśli sprawca wyrządził swoim czynem krzywdę, sąd powinien ( w miarę możliwości dostrzeganych po stronie sprawcy) zobowiązać sprawcę do jej zadośćuczynienia. Zakres tego obowiązku powinien uwzględniać również przyczynienie się pokrzywdzonego do powstania szkody (art. 362 kc). Umiejscowienie przepisu art. 362 kc wskazuje jednoznacznie, że przyczynienie się poszkodowanego ma prawną doniosłość w każdym wypadku odpowiedzialności odszkodowawczej, a więc odnosi się do każdego uszczerbku, z którym ustawa łączy obowiązek jego naprawienia, a więc zarówno do uszczerbku majątkowego (szkody), jak i niemajątkowego (krzywdy). Przepis art. 67§3 kk nie określa formy zadośćuczynienia za krzywdę. W tej sytuacji dla wskazania formy owego zadośćuczynienia należy odwołać się do przepisów kc, a zwłaszcza art. 445§1 i art. 448 kc, które ograniczają ją tylko do zapłaty określonej sumy pieniężnej. M. K., R. Z., (red.) Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Art. 1–116. Wyd. 5, W. (...). P. (red.), Kodeks cywilny. T. I. Komentarz. Art. 1–449 10 , Wyd. 10, W. 2020. Sąd nałożył na oskarżonego Z. U. obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę pokrzywdzonemu R. Z. (1) kwoty 6.000 zł. Sąd miał na względzie potrzebę rekompensaty w wymiarze materialnym krzywdy wyrządzonej pokrzywdzonemu wskutek wypadku. Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia Sąd uwzględnił cierpienie fizyczne i psychiczne, jakiego doświadczył R. Z. (1), pogorszenie stanu jego zdrowia, konieczność długotrwałego leczenia i rehabilitacji. Jednocześnie Sąd uwzględnił to, że swoim zachowaniem pokrzywdzony przyczynił się do zaistniałego zdarzenia naruszając zasady postępowania ze szczególną ostrożnością poprzez niewystarczającą obserwację sytuacji na drodze i wejście na przejście dla pieszych, gdy nie upewnił się, czy jest to bezpieczne. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosowa ł określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3 Zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty i pozostałe koszty sądowe w kwocie 1.682,10 złotych, na którą złożyły się: koszt uzyskania danych o karalności, ryczałt za korespondencję oraz należność biegłego z zakresu medycyny sądowej oraz techniki samochodowej i ruchu drogowego Podpis
II K 125/15
W dniu 10 grudnia 2014r. oskarżony A. N. (1) poruszał się swoim samochodem osobowym marki O. (...) o nr rej. (...) wracając z pracy. Około godziny 17.30 A. N. przejeżdżał przez miejscowość M., ul. (...). Jechał z prędkością około 60 km/h. Dojeżdżając do przejścia dla pieszych, oskarżony z powodu niedostatecznie uważnego obserwowania przedpola jazdy, zbyt późno dostrzegł pokrzywdzoną K. S., przechodzącą wraz z córką M. B. (1) przez jezdnię, zaczął hamować, jednak nie udało mu się zatrzymać pojazdu i w efekcie doprowadził do potrącenia pieszej K. S., która prawidłowo przekraczała jezdnię po oznakowanym przejściu dla pieszych z lewej strony na prawą. Na skutek potrącenia w/w pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy z otarciami skóry okolicy potylicznej i skroniowej prawej i krwiakami w tkance podskórnej prawej połowy twarzy, okolicy czołowej oraz prawej okolicy skroniowej i ciemieniowej, stłuczenia kręgosłupa lędźwiowego L2, stłuczenia klatki piersiowej, podejrzenia złamania żebra II po stronie lewej, stłuczenia jamy brzusznej, krwiaka prawej jamy opłucnowej, stłuczenia obu rąk z otarciami skóry, stłuczenia uda prawego, złamania kłykcia bocznego prawej kości piszczelowej z bocznym przemieszczeniem odłamu ze zniekształceniem powierzchni stawowej, złamania nasady bliższej prawej kości strzałkowej z nieznacznym przemieszczeniem odłamów, krwiaka prawego stawu kolanowego, licznych, rozległych krwiaków podskórnych i podbiegnięć krwawych licznych okolic ciała zwłaszcza twarzy, szyi, klatki piersiowej oraz prawej kończyny dolnej, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu jej ciała na okres powyżej 7 dni. Oskarżony poczuł, iż uderzył pieszą prawym przednim narożnikiem swojego samochodu, jednak myśląc, iż nic poważnego jej się nie stało, nie zatrzymał się, dokonując tym samym zbiegnięcia z miejsca zdarzenia.
II K 1228/13
S. oskarżony został o popełnienie występku z art. 177§1 kk, polegającego na tym, że w dniu 02.08.2013 r. około godziny 08.00, na ul. (...) w Z., nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem ciężarowym marki R. (...) nr rej. (...), nie zachował należytej ostrożności w trakcie wykonywania manewru cofania doprowadzając do potrącenia pieszej G. G., która w następstwie wypadku doznała obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, wstrząśnienia mózgu, złamania tylno dolnej ściany prawego oczodołu, otarcia skóry okolicy prawego stawu łokciowego, wieloodłamowego złamania głowy i szyjki prawej kości ramiennej z przemieszczeniem oraz wieloodłamowego złamania nasady dalszej lewej kości promieniowej z przemieszczeniem, naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej 7 dni.
XIV K 428/14
W dniu 7 października 2013r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II K 691/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 października 2020 roku Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Grzegorz Król Protokolant: Ewa Rosiek przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Nowym Sączu - P. D. po rozpoznaniu w dniu 13 października 2020 roku sprawy karnej A. W. (1) syna J. i B. z domu G. urodzonego (...) w N. oskarżonego o to, że: w dniu 1 kwietnia 2018 roku w miejscowości F., rejonu (...), na drodze gminnej prowadzącej do przysiółka Z. do drogi krajowej K-75, kierując pojazdem marki A. (...) o nr rej. (...), naruszył nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że poprzez brak podjęcia manewrów obronnych i brak należytej obserwacji jezdni przed pojazdem, przyczynił się do wypadku spowodowanego przez nieostrożnego i nierozważnego nietrzeźwego pieszego J.

C., który znajdował się (leżał) na jezdni i nie ustąpił pierwszeństwa nadjeżdżającemu pojazdowi marki A. (...) o nr rej. (...), a następnie A. W. (1) zbiegł z miejsca zdarzenia, wskutek czego pieszy J. C. doznał obrażeń ciała w postaci: złamania wielomiejscowego kości miednicy, złamania wieloodłamowego kości podudzia prawego, złamania kości strzałkowej lewej, stłuczenia płuc, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.k., powodując chorobę realnie zagrażającą życiu, to jest o przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. I. uznaje oskarżonego A.

W. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, stanowiącego przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i za to na mocy powołanych przepisów ustawy, przy zastosowaniu art. 60 § 2 pkt 1 i § 6 pkt 3 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, której wykonanie na mocy art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesza na trzyletni okres próby; II. na mocy art. 71 § 1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych, tj. karę grzywny w kwocie 2.000 (dwa tysiące) złotych;

III. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny, zalicza oskarżonemu okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 02 kwietnia 2018 roku do dnia 21 maja 2018 roku, z zaokrągleniem do pełnego dnia, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jest 2 (dwóm) dziennym stawkom grzywny, natomiast okres od 21 maja 2018 roku, godzina 11.50. do dnia 05 czerwca 2018 roku, godzina 15.30. zalicza na poczet kary pozbawienia wolności; IV. na mocy art. 42 § 3 kk orzeka oskarżonemu środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat, na poczet którego na mocy art. 63 § 4 k.k. zalicza okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 02 kwietnia 2018 roku;

I. na mocy art. 47 § 3 i § 4 k.k. orzeka oskarżonemu nawiązkę na rzecz oskarżyciela posiłkowego J. C. w kwocie 3.000 (trzy tysiące) złotych; II. na zasadzie art. 627 kpk zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa częściowe koszty sądowe w postaci częściowych wydatków w kwocie 1.500 (tysiąc pięćset) złotych i na zasadzie art. 624 § 1 kpk zwalnia go od ponoszenia pozostałych kosztów sądowych w postaci dalszych wydatków i opłat; III. na zasadzie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego J.

C. kwotę 1440 (tysiąc czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika; IV. na zasadzie art. 29 ust. 1 Ustawy prawo o adwokaturze zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. A. N. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych i 23 % VAT w kwocie 165,60 (sto sześćdziesiąt pięć 60/100) złotych tj. łącznie w kwocie 885,60 (osiemset osiemdziesiąt pięć 60/100) złotych tytułem kosztów obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu.

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 13 października 2020 r. w trybie art. 424 §3 kpk Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 691/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. A. W. (1) W dniu 1 kwietnia 2018 roku w miejscowości F., rejonu (...), na drodze gminnej prowadzącej do przysiółka Z. do drogi krajowej K-75, kierując pojazdem matki A. (...) o nr rej. (...), naruszył nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że poprzez brak podjęcia manewrów obronnych i bak należytej obserwacji jezdni przed pojazdem, przyczynił się do wypadku spowodowanego przez nieostrożnego i nierozważnego nietrzeźwego pieszego J.

C., który znajdował się (leżał) na jezdni i nie ustąpił pierwszeństwa nadjeżdżającemu pojazdowi marki A. (...) o nr rej. (...), a następnie A. W. (1) zbiegł z miejsca zdarzenia, wskutek czego J. C. doznał obrażeń ciała w postaci: złamania wielomiejscowego kości miednicy, złamania wieloodłamowego kości podudzia prawego, złamania kości strzałkowej lewej, stłuczenia płuc, które to obrażenia skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała w myśl art. 156 § 1 pkt. 2 k.k. powodując chorobę realnie zagrażającą życiu tj. o przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty x x x x x 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. x x x x Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty x x x OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu x x x 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu x x x PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1.

Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I A. W. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W postępowaniu bezspornie wykazano, że oskarżony w czasie i miejscu opisanym w akcie oskarżenia, naruszając nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, poprzez brak podjęcia manewrów obronnych i brak należytej obserwacji jezdni przed pojazdem przyczynił się do wypadku spowodowanego przez nieostrożnego i nierozważnego nietrzeźwego pieszego J. C., który znajdował się (leżał) na jezdni i nie ustąpił pierwszeństwa nadjeżdżającemu pojazdowi marki A. (...) o nr rej. (...).

W wyniku powyższego, pokrzywdzony doznał obrażeń ciała określonych w art.156 §1 pkt. 2 k.k. Obowiązkiem każdego kierowcy jest prowadzenie samochodu z należytą ostrożnością. Oznacza to obowiązek podejmowania takich czynności, które obiektywnie rzecz biorąc, są niezbędne by zabezpieczyć maksymalne bezpieczeństwo w ruchu drogowym, w świetle sztuki i techniki prowadzenia pojazdów samochodowych. Na kierowcy ciąży również obowiązek nie dokonywania takich czynności, które mogłyby pomniejszać owo bezpieczeństwo. Obowiązek ten realizuje się między innymi poprzez baczne i ciągłe obserwowanie jezdni przed pojazdem.

Pomiędzy naruszeniem przez A. W. (1) zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, a skutkami wypadku istnieje związek przyczynowy uzasadniający przypisanie mu czynu karalnego określonego w art. 177 § 2 kk. Z odpowiedzialności za zaistnienie rzeczowego wypadku nie zwalnia oskarżonego okoliczność, że wypadek spowodował pokrzywdzony J. C., poprzez spowodowanie zagrożenia w ruchu. Okoliczności zdarzenia wskazują nadto, że oskarżony wiedział, że przejechał samochodem po pieszym, a mimo to w pośpiechu odjechał z miejsca zdarzenia. Art.178 §1 kk (w brzmieniu od 1.06.2017 r.) stanowi, że skazując sprawcę, który popełnił przestępstwo określone w art.173, art.174 lub art.177 znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, a w wypadku przestępstwa określonego w art. 177 § 2 w wysokości nie niższej niż 2 lata, do górnej granicy tego zagrożenia zwiększonego o połowę.

W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że dla przyjęcia kwalifikacji prawnej obejmującej przepis art.178 §1 kk z powodu zbiegnięcia z miejsca zdarzenia niezbędne jest przypisanie sprawcy umyślności co do tego, iż przez zbiegnięcie zmierzał on do uniknięcia odpowiedzialności za zachowanie, które wyczerpało znamiona ustawowe przestępstw stypizowanych w art.177 kk. Przyczyną leżącą zaś u źródeł zbiegnięcia, czyli samowolnego oddalenia się sprawcy z miejsca popełnienia czynu zabronionego, winna być chęć uniknięcia odpowiedzialności karnej, a więc ukrycia przed organami powołanymi do ścigania samego faktu jego popełnienia bądź dodatkowo obciążających sprawcę okoliczności (często nietrzeźwości, ale też na przykład braku uprawnień niezbędnych do kierowania pojazdem).

W realiach sprawy sytuacja taka w ocenie Sądu miała miejsce. Z tych względów Sąd przyjął, że oskarżony wypełnił ustawowe znamiona czynu z art.177 §2 k.k. w zw. z art.178 §1 k.k. `1 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem x x Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej x ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania x x Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania x ☐ 3.4. Umorzenie postępowania x x Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania x ☐ 3.5.

Uniewinnienie x x Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia x KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności A. W. (1) I Kara 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na trzyletni okres próby Sąd uznał zatem winę oskarżonego A. W. (1) w zakresie przedstawionego mu zarzutu. Rozważając kwestię kary dla oskarżonego, Sąd miał na względzie przesłanki określone w dyrektywach jej wymiaru ujętych w art. 53 kk.

W myśl tego przepisu Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego (prewencja szczególna), a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i zaspokojenie potrzeby poczucia sprawiedliwości (prewencja ogólna). Podczas rozprawy głównej oskarżony A. W. (1) wraz z obrońcą wniósł o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzania postępowania dowodowego i wymierzenie mu kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na trzyletni okres próby, grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych po 20 zł każda stawka dzienna, orzeczenie nawiązki na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 3.000 zł, orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, zwolnienie z części kosztów sądowych.

Prokurator Rejonowy w Nowym Sączu nie sprzeciwił się wnioskowi oskarżonego, podobnie jak pokrzywdzony. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że kara 1 roku pozbawienia wolności (rodzaj kary determinowała treść art. 178 § 1 kk) wymierzona oskarżonemu z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat przy przyjęciu pozytywnej prognozy kryminologicznej wdrożą oskarżonego do przestrzegania w przyszłości porządku prawnego, w szczególności w zakresie przestrzegania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wymierzając taką karę Sąd miał na względzie zarówno okoliczności łagodzące jak i obciążające dla oskarżonego.

Do tych pierwszych zaliczył Sąd dotychczasową niekaralność oskarżonego, fakt, że sprawcą zaistnienia zdarzenia był pokrzywdzony J. C., oskarżony zaś przyczynił się do niego. Wreszcie wzięto pod uwagę – jako okoliczność obciążającą - zachowanie oskarżonego bezpośrednio po spowodowaniu wypadku – a zatem fakt, że A. W. odjechał z miejsca zdarzenia. Jako okoliczność obciążającą należało nadto poczytać niezwykle ciężkie skutki wypadku drogowego dla pokrzywdzonego J. C.. Zdaniem Sądu, przy uwzględnieniu stopnia zawinienia, jak i stopnia społecznej szkodliwości czynu, które były znaczne, kara ta będzie współmierną odpłatą za jego popełnienie.

Oceniając stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, Sąd wziął pod uwagę katalog okoliczności o tym decydujących, tj. rodzaj i charakter naruszonego dobra (ludzkie zdrowie), a przede wszystkim charakter obrażeń odniesionych przez pokrzywdzonego, a także rodzaj naruszonych przez oskarżonego reguł ostrożności i stopień ich naruszenia (nieumyślnie). Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd wziął też pod uwagę sposób i okoliczności jego popełnienia, tj. fakt, że wypadek do którego przyczynił się oskarżony spowodowany został przez nieostrożnego i nierozważnego pieszego, który będąc nietrzeźwy leżał na jezdni i nie ustąpił pierwszeństwa nadjeżdżającemu pojazdowi.

Stąd w ocenie Sądu, naruszenie przez oskarżonego reguł ostrożności nie było znaczne, a przy tym i nieumyślne. Wpływ na wymiar kary miała i nadto treść art.178 §1 kk, który to podnosi dolną i górną granicę ustawowego zagrożenia za czyn z art.177 §2 .kk. W ocenie Sądu orzeczona kara, nie będzie nadto surowa, pozostanie adekwatna do popełnionego czynu i będzie wypełniała cele prewencji indywidualnej i ogólnej. Mając na uwadze okoliczności zdarzenia, Sąd uznał, że kara winna mieć charakter nie izolacyjny. Taka kara będzie wystarczająca dla osiągnięcia w stosunku do niego pożądanych efektów wychowawczych i winna uzmysłowić karygodny charakter przestępstwa, jakiego się dopuścił, wdrażając go jednocześnie do przestrzegania porządku prawnego.

Niemniej jednak, postawa oskarżonego i jego sytuacja życiowa nakazują dać mu szansę i warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności. Popełnienie przestępstwa drogowego miało w jego życiu charakter incydentalny, poza tym oskarżony przestrzega porządku prawnego. Wobec osoby oskarżonego istnieją bardzo silne podstawy do stwierdzenia, że wyciągnie prawidłowe wnioski z tego co się stało, a już same tragiczne następstwo wypadku jest dla niego dolegliwością i przestrogą na przyszłość. Jednocześnie z uwagi na uzgodnienie zasad naprawienia szkody a w zasadzie zadośćuczynienia Sąd zastosował instytucję nadzwyczajnego złagodzenia kary umożliwiającą jej orzeczenie w niższych granicach.

A. W. (1) II orzeczenie kary grzywny W kontekście popełnionego występku, Sąd uznał, że na mocy art. 71 § 1 kk zawieszając wykonanie kary pozbawienia wolności, należy wobec oskarżonego orzec grzywnę, która w zaistniałej sytuacji będzie stanowiła realną dolegliwość dla oskarżonego, zarówno z punku widzenia celów zapobiegawczych i wychowawczych, które ma osiągnąć kara w stosunku do sprawcy, jak również odegra istotną rolę z punktu widzenia kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i umacniania przekonania, że zaatakowane przestępstwem dobra są rzeczywiście chronione.

Mając na uwadze dochody uzyskiwane przez A. W. (1) i jego realne możliwości zarobkowe, grzywna w wysokości 100 stawek po 20 złotych każda, orzeczona w warunkach art. 71 § 1 k.k., jest wyważona i adekwatna do popełnionego czynu. A. W. (1) III Zaliczenie okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowania na poczet grzywny Na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej grzywny, Sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 02 kwietnia 2018 r. do dnia 21 maja 2018 r., z zaokrągleniem do pełnego dnia, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równoważny jest 2 (dwóm) stawkom dziennym grzywny, natomiast okres od 21 maja 2018 r. godz. 11.50 do dnia 05 czerwca 2018 r., godz. 15:30 zalicza na poczet kary pozbawienia wolności.

A. W. (1) IV Orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych Przy wymiarze środka karnego, tj. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, Sąd miał na względzie treść art. 42 § 3 k.k., stanowiącego, o obligatoryjnym zakazie prowadzenia pojazdów w razie zbiegnięcia sprawcy z miejsca zdarzenia określonego w art. 177 §2 kk. Istota i cel tego środka karnego polega na tym, by osoby nie przestrzegające zasad bezpieczeństwa, zagrażające bezpieczeństwu ruchu czy to z braku wyobraźni, czy z braku poczucia odpowiedzialności - z ruchu tego wyłączyć.

Jest to najskuteczniejszy sposób wzmożenia bezpieczeństwa na drogach, zmuszenia naruszających zasady bezpieczeństwa do ich przestrzegania w przyszłości, przekonania wszystkich uczestników ruchu o potrzebie bezwzględnego podporządkowania się ustanowionym zasadom ruchu. Co do zasady orzeczenie tego środka jest dożywotnie jednakże mając na uwadze jedynie przyczynienie się do wypadku, Sąd uznał, że zachodzi wyjątkowy przepadek umożliwiający odstąpienie od tego okresu. Mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy sąd uznał, że orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat będzie adekwatne do czynu, którego się on dopuścił.

Na poczet wskazanego środka karnego Sąd na mocy art. 63 § 4 k.k. zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy do dnia 02 kwietnia 2018 r. A. W. (1) V Orzeczenie nawiązki na rzecz pokrzywdzonego Na zasadzie art. 47 §3 i 4 kk orzeczono wobec A. W. (1) na rzecz oskarżyciela posiłkowego J. C. nawiązkę w kwocie 3000 (trzy tysiące) złotych co winno w części zadośćuczynić krzywdzie jakiej doznał w wyniku wypadku. Kwota powyższa ustalona została na podstawie obrażeń ciała, konieczności leczenia szpitalnego oraz związanych z tym szeregiem dolegliwości w codziennym funkcjonowaniu.

Jej zadaniem będzie także uświadomienie oskarżonemu konieczności ponoszenia także finansowych konsekwencji popełnionego czynu i będzie czynnikiem pozytywnie wpływającym na sposób prowadzenia pojazdów w przyszłości. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności x x x x inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę x 7.

KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VI częściowe zwolnienie od kosztów sądowych W punkcie VI wyroku Sąd Rejonowy zdecydował się jedynie częściowo obciążyć oskarżonego kosztami sądowymi mając na względzie jego sytuacje finansową oraz konieczność uiszczenia nawiązki i grzywny. Niemniej jednak, w ocenie Sądu w wyrzeczeniu tym należało dać wyraz zasadzie odpowiedzialności za wynik proces wyartykułowanej przez ustawodawcę w art. 627 k.p.k., a co za tym idzie – Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych tytułem częściowych wydatków.

VII Na zasadzie art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżanego na rzecz oskarżyciela posiłkowego J. C. kwotę 1440 (jeden tysiąc czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika. VIII Na zasadzie art. 29 ust. 1 Ustawy prawo o adwokaturze Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. A. N. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych i 23 % VAT w kwocie 165,60 (sto sześćdziesiąt pięć 60/100) złotych tj. łącznie w kwocie 885,60 (osiemset osiemdziesiąt pięć 60/100) złotych tytułem kosztów obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu.

Podpis