Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II Ka 44/21 AI generated

II Ka 44/21 · Sąd powszechny

Case Number II Ka 44/21
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 44/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji II K 823/18 Sądu Rejonowego w Ostrołęce Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny Granice zaskarżenia Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k.

Legislator headnote

AI generated

art. 438 pkt 1 k.p.k, art. 438 pkt 2 k.p.k, art. 438 pkt 3 k.p.k, art. 438 pkt 4 k.p.k, art. 439 k.p.k, art. 2 k.k; II Ka 44/21 · Sąd powszechny: G.. jedynie postępowanie w zakresie odnoszącym się do przestępstwa z art. 160 § 3 k.k. zostało umorzone z uwagi na brak złożenia stosownego wniosku przez pokrzywdzonych. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procedury także nie okazały się zasadne. W pierwszej kolejności wskazać należy obrońcy, iż z zasady stawianie naruszenia art. 4 k.p.k. nie może okazać się trafne bez jednoczesnego powołania innego przepisu proceduralnego, którego to naruszenie doprowadziło do złamania zasady obiektywizmu. Przepis art. 4 k.p.k. ustanawia jedynie ogólną regułę, która samoistnie nie może stanowić zarzutu apelacyjnego.

Keywords

AI generated
failure to provide evidence failure to state reasons unproven judicial bias non-contestation of the facts inadequate factual investigation proof of negative facts

Cited Legislation

AI generated
art. 438 pkt 1 k.p.k
– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art.
art. 438 pkt 2 k.p.k
438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.
art. 438 pkt 3 k.p.k
– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.
art. 438 pkt 4 k.p.k
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k.
art. 439 k.p.k
– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k.
art. 2 k.k
ciążył szczególny prawny obowiązek zapobieżenia skutkowi o którym mowa w art. 2 k.k.
art.157 § 3 k.k
Nie ulega wątpliwości, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa z art. 157 § 3 k.k.
art.157 § 4 k.k
Nie ulega wątpliwości, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa z art. 157 § 3 k.k.

Cited Case Law

AI generated
III KK 444/10
AI generated
II Ka 284/20
Wyrok Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 03.08.2020r.
II AKa 195/20
UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 195/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
II Ka 864/23
Sygn. akt II Ka 864/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Rafała Guza po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2024 r. sprawy A. M. oskarżonego z art. 224 § 2 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 sierpnia 2023 r. sygn. akt II K 1775/21 I. utrzymuje wyrok w mocy; II. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławczego, którego wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 864/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 sierpnia 2023 r. w sprawie II K 1775/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. 1 - naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na treść skarżonego wyroku tj. - przepisu art. 399 kpk poprzez zaniechanie uprzedzenia oskarżonego , któremu zarzucono czyn z art. 224 § 2 kk o możliwości zakwalifikowania zarzucanego mu czynu także z art. 224 §1 kk - w sytuacji, gdy oskarżony został skazany na podstawie przepisu art. 224 §2 kk w zw. z art. 224 §1 kk, co oznacza wyjście poza granice oskarżenia, - przepisu art. 170 § 1 pkt. 5 kpk poprzez zmianę w dniu 02.08.2023 r. postanowienia z dnia 15.03.2023 r. i oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań w charakterze świadka A. D. jako zmierzającego do przedłużenia postępowania, w sytuacji, gdy przedmiotowy wniosek został zgłoszony przez oskarżonego pismem datowanym 28.12.2021 r. (podtrzymany przez obrońcę pismem datowanym 11.04.2022 - przed pierwszą rozprawę), gdy przedmiotowy wniosek dowodowy obejmujący 3 świadków został zrealizowany przez Sąd Rejonowy w odniesieniu do 2 z 3 świadków, gdy dotyczył okoliczności istotnych dla obrony oskarżonego także w aspekcie oceny wiarygodności zeznań pokrzywdzonego; - przepisu art. 7 kpk poprzez dokonanie oceny zebranych dowodów w sposób dowolny ,w sprzeczności z faktami z tych dowodów wprost wynikającymi, wbrew regułom logicznego rozumowania, co spowodowało, że uzasadnienie skarżonego wyroku jest także wewnętrznie sprzeczne. II - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez przyjęcie, iż funkcjonariusz K. M. w dniu 22.10.2021 r. wykonywał prawną czynność służbową polegającą na poinformowaniu skazanego A. M. o obowiązku noszenia odzieży skarbowej podczas gdy obowiązki K. M. w tym dniu polegały na nadzorze nad czynnością kontroli osobistej osadzonych przez innych funkcjonariuszy, oraz poprzez przyjęcie ,że A. M. zastosował groźbę bezprawną w celu zmuszenia tego funkcjonariusza do zaniechania wykonania czynności służbowej polegającej na poinformowaniu oskarżonego w przedmiocie tej odzieży, podczas gdy niesprecyzowana wypowiedź oskarżonego nie wiadomo, czy była skierowana do tego funkcjonariusza, nie zostało ustalone czy owa wypowiedź i z jakiego powodu wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę realizacji oraz gdy nie został ustalony powód /motyw użycia groźby względem tego funkcjonariusza. III - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisów art. 224§2kk i art. 224 § 1 kk poprzez błędne ich zastosowanie ,w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że zachowanie oskarżonego A. M. w dniu 22.10.2021 r. wypełniło znamiona czynów przyjętych za podstawę wyroku , tj. czynów z art. 224 §2 kk i art. 224§1 kk. IV - rażąca niewspółmierność wymierzonej kary poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 5 miesięcy pozbawienia wolności, polegającą na wymierzeniu bezwzględnej kary pozbawienia za czyn o niewielkim - w okolicznościach niniejszej sprawy - stopniu społecznego niebezpieczeństwa i bez uwzględnienia okoliczności korzystnych dla oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku wykazała, że Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy, a przy tym wyczerpujący, przeprowadził postępowanie dowodowe, dokonując rzetelnej, właściwej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, a następnie stanu faktycznego, który to jest wolny od błędów, co dobitnie i przekonująco wykazał w pisemnym uzasadnieniu, spełniającym wymogi z art. 424 kpk. - materiał dowodowy w kształcie zgromadzonym w sprawie – wbrew odmiennym wywodom obrońcy – uprawniał do ustalenia, że A. M. popełnił czyn przypisany mu zaskarżonym wyrokiem i nie wymagał uzupełnienia. - Sąd Rejonowy słusznie ocenił depozycje świadków K. M., M. K. i K. F. jako wiarygodne. Należy zauważyć, że są one ze sobą spójne, przy czym znajdują odbicie w nieosobowym materiale sprawy, tj. notatce urzędowej (k. 2 akt sprawy) oraz dokumentacji dotyczącej kary dyscyplinarnej (k. 134-135 akt sprawy). Pewne rozbieżności jakie ujawniają się w ich relacjach z postępowania sądowego nie mogą powodować automatycznie uznania, iż nie zasługują na obdarzenie ich wiarą, bowiem niekoniecznie mogą one wynikać z próby zafałszowania rzeczywistości, a mogą wynikać z niedostatków ludzkiej pamięci, która wszakże przecież nie jest niezawodną, co uwidacznia się w ich zeznaniach, a zasadnie zwrócił uwagę na ten aspekt w kontekście oceny wiarygodności Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jeżeli dokładnie przyjrzeć się wywodom omawianych świadków, to nie sposób nie powiedzieć w tym miejscu, że wszyscy oni potwierdzili złożone przez siebie zeznania z fazy przygotowawczej. Co więcej ustawa karna procesowa nie przewiduje wartościowania oceny źródeł osobowych, w tym też osobowych, w zależności od etapu postępowania, na jakim zostały wprowadzone do procesu. Sąd jest uprawniony do tego, aby obdarzyć wiarą zarówno relacje z postępowania przygotowawczego, jak i sądowego, a taka decyzja nie może być podejmowana w oparciu o konkretne tylko fragmenty dowodów, ale w efekcie rozpatrzenia całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie, wobec obowiązku realizacji wymogu określonego w art. 410 kpk, o czym zapomina obrońca skupiając się wyłącznie na materiale korzystnym dla oskarżonego, co powoduje, iż zawsze takie wywody będą nieuprawnione, a więc i właśnie dowolne. Wracając do meritum efektem podjętego przez oskarżonego zachowania było sporządzenie przez K. M. notatki służbowej, z której to wynikające okoliczności, pokrywają się z jego wersją zdarzenia. Skarżący podnosząc, iż we wniosku o wymierzenie kary dyscyplinarnej zostały wskazane naruszenia obowiązków z art. 116 § 1 pkt 1 kkw i art. 116a pkt 2 kkw i w tej okoliczności upatrując wadliwości podjętej przez Sąd I instancji oceny materiału dowodowego, pomija uprzednio wskazany opis zdarzenia, który to również jest spójny z przekazem funkcjonariusza więziennego K. M.. Należy zauważyć także, że zarówno M. K. jak i K. F. wskazywali, iż zamiast wykonać polecenie K. M. udostępnienia rzeczy do kontroli, oskarżony podważał obowiązek noszenia odzieży skarbowej w zakładzie karnym, a uściślając w trakcie wychodzenia na spacer, który to przy braku zezwolenia dyrektora zakładu karnego – z uwagi na treść art. 90 kkw – jest bezsporny, a argumentacja obrońcy mająca podważyć obecność K. M. na miejscu zdarzenia, w tym rolę, jaką w nim odegrał jest niezasadna. Otóż przedmiotem czynności wykonawczej w przypadku czynu z art. 224 § 2 kk jest każdy funkcjonariusz publiczny, ale nie tylko, bo i osoba do pomocy mu przybrana. Niewątpliwym jest zaś, że czynność jaką podjął K. M., mająca na celu poinformowanie skazanego – w odpowiedzi na jego wątpliwości - o ciążącym na nim obowiązku noszenia odzieży skarbowej, nie wykraczała poza przypisane dla niego kompetencje. Przy czym jak podkreśla się w doktrynie kwestia merytorycznej słuszności podjętych czynności jest irrelewantna dla badania, czy czynność ta ma charakter prawny. Może mieć co najwyżej znaczenie dla określenia stopnia społecznej szkodliwości zachowania sprawcy (O. Górniok [w:] Kodeks karny..., red. A. Wąsek, s. 31, A. Barczak-Oplustil, M. Iwański [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. art. 212-277d, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2017, art. 224). - odnosząc się z kolei do oceny wyjaśnień oskarżonego jak i zeznań świadków T. M. i H. B., Sąd Okręgowy w całości podziela argumentację przywołaną w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Słusznie Sąd I instancji podkreślił, że oskarżony w swojej relacji z jednej strony odwołuje się do dokumentacji dotyczącej kary dyscyplinarnej, co należy jeszcze raz zauważyć, nie kwestionując jego treści, a z drugiej zaprzecza by wypowiedział słowa przywołane przez pokrzywdzonego, zarzucając mu pomówienie. W ocenie Sądu II instancji relacja oskarżonego, w ramach to której zaprzecza sprawstwu zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, wobec sprzeczności z zeznaniami świadków K. M., M. K. i K. F., przekonujących, logicznych, stanowiących pokrywającą ze sobą całość, a także nieosobowym materiałem dowodowym sprawy, prawidłowo nie została uznana za wiarygodną. Brak jest powodów wobec to których, nawet nie jeden, ale trzej funkcjonariusze Służby Więziennej mieliby bezpodstawnie obciążać oskarżonego. W tej sytuacji Sąd a quo słusznie przyjął, iż stanowią one linię obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej. Z kolei treść zeznań ww. świadków wskazuje, że nie chcieli oni ujawniać faktów dla oskarżonego niekorzystnych. Jak ujawnia pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, Sąd przeprowadził ocenę zarówno ocenę wyjaśnień oskarżonego, jak i zeznań omawianych świadków w odniesieniu do pozostałego materiału dowodowego sprawy, zwracając trafnie uwagę na specyfikę kultury więziennej, tj. wynikających z niej zależności pomiędzy osadzonymi, a Sąd Okręgowy nie dostrzega, aby była ona błędną. Treść zeznań świadków T. M. i H. B. wskazuje, że chcieli wspomóc oskarżonego, jednakże w konfrontacji z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ich relacje słusznie, poza potwierdzeniem, że w dniu 22 października 2021 r. miała miejsce kontrola celi i osobista oraz, że przebywali oni z oskarżonym, nie obdarzył przymiotem wiarygodności. Argumentacja zaprezentowana w złożonym przez obrońcę środku odwoławczym nie wykazała nieprawidłowości takiej decyzji. Tu należy podnieść, że odmówienie wiary niektórym zeznaniom lub wyjaśnieniom złożonym przez świadków lub oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem oceny okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (wyrok SA w Warszawie z 17.09.2021 r., II AKa 292/20, LEX nr 3287759). - ocena nieosobowego materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy nie budziła wątpliwości Sądu Okręgowego i w pełni ją aprobując, uznano zarzut w tym zakresie za bezzasadny. - w związku z tym, że ocena dowodów, jaką zaprezentował obrońca w środku odwoławczym, nie uwzględniała całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, a więc nie respektowała wymogu z art. 410 kpk, jako nieuprawniona, a więc i dowolna nie mogła uzyskać akceptacji Sądu Okręgowego. - z uwagi na zwolnienie z Zakładu Karnego w S. i aresztowanie A. D. na terenie RFN, zaszła istotna przeszkoda uniemożliwiająca przesłuchanie tego świadka. Sąd Okręgowy podjął zresztą próbę ustalenia, czy świadek ten przebywa już w Polsce – z wynikiem negatywnym. Tym samym Sąd Rejonowy słusznie zmienił postanowienie dopuszczające ten dowód i oddalił wniosek dowodowy w zakresie tegoż świadka, skoro przesłuchać go na rozprawie nie było można. Skarżący musi pamiętać o tym, że Sąd przy podejmowaniu takiej decyzji procesowej bierze pod uwagę całokształt okoliczności prowadzonej sprawy, a zatem ocenia zasadność wprowadzenia danego dowodu do procesu z punktu widzenia szerszego kontekstu procesowego. W ocenie Sądu Okręgowego, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym przesłuchania świadków T. M. i T. B. podtrzymywanie takiego wniosku dowodowego stanowiło próbę przedłużenia trwającego postępowania. Nie należy zapominać, że zawarta w art. 170 § 1 pkt 5 kpk przyczyna powinna być rozważana przy uwzględnieniu nie tylko czasu złożenia wniosku dowodowego, ale także okresu dzielącego decyzję przewidzianą w tym postanowieniu od czynności polegającej na przeprowadzeniu dowodu. Jeżeli w czasie, kiedy sąd meriti jest zobowiązany do podjęcia decyzji, czy podejmować dalsze czynności w celu przeprowadzenia dowodu, czy też wniosek dowodowy oddalić, musi mieć więc w polu widzenia zarówno czas, jaki upłynie od podjęcia czynności organizacyjnych do planowanego czasu przeprowadzenia dowodu, jak i realną perspektywę skuteczności tych czynności, a więc ich efektywność. Jeżeli okoliczności wynikające z oceny tych czynników prowadzą do wniosku, że przeprowadzenie dowodu jest teoretycznie możliwe, ale w bardzo odległym okresie, a nadto, kiedy z innych okoliczności sprawy wynikają wątpliwości co do przeprowadzenia dowodu, postanowienie wydane na podstawie art. 170 § 1 pkt 5 kpk jest uzasadnione (postanowienie SN z 16.11.2020 r., II KK 289/20, LEX nr 3080352). - tym samym skoro Sąd I instancji nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania przyjętych ustaleń faktycznych. Bezspornie w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, zeznań pokrzywdzonego, a także mając na uwadze jego działania podjęte po wypowiedzeniu przez oskarżonego groźby, faktycznie wywołała ona w K. M. obawę jej spełnienia po opuszczeniu przez oskarżonego Zakładu Karnego. Sąd Rejonowy przekonująco wypowiedział się w tym zakresie, przedstawiając stosowną argumentację w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a zatem twierdzenie skarżącego, że jest inaczej, jest bezpodstawne. - nie można także podzielić twierdzeń obrońcy odnośnie wyjścia przez Sąd I instancji poza granice zaskarżenia. Oskarżonemu zarzucono czyn z art. 224 § 2 kk i czyn w takiej kwalifikacji prawnej przypisano mu zaskarżonym wyrokiem. Przywołanie art. 224 § 1 kk w wyroku dotyczyło kwestii wymiaru kary, a nie przyjęcia odmiennych ustaleń faktycznych, skutkujących zmianą kwalifikacji prawnej, co też potwierdza uzasadnienie zaskarżonego wyroku. W tej sytuacji gdy Sąd Rejonowy nie zakwalifikował czynu według innego przepisu prawnego, nie miał obowiązku uprzedzenia o takiej możliwości (wyrok SA w Katowicach z 22.10.2015 r., II AKa 360/15, Prok. I Pr.-wkł. 2016/6, poz. 41, wyrok SA w Łodzi z 31.03.2016 r., II AKa 280/15, LEX nr 2041782). Co więcej rozwijając ten wątek Sąd I instancji poruszał się w ramach jednego zdarzenia historycznego, a należy przypomnieć, że w myśl zasady określonej w art. 14 § 1 kpk, ramy postępowania jurysdykcyjnego są określone nie przez poszczególne elementy tego opisu, ale przez zdarzenie historyczne opisane w akcie oskarżenia. Sąd zmieniając opis czynu w sposób zaprezentowany w zaskarżonym wyroku, opierając się także o przywołany w skardze prokuratorskiej materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny, które to stany faktyczne, ten z aktu oskarżenia i ten ustalony przez Sąd I instancji, wzajemnie się pokrywały, niewątpliwie nie wyszedł poza granice zakreślone poprzez akt oskarżenia. Zachowanie oskarżonego, mające swe odbicie w opisie czynu zarzucanego stanowiło bowiem przedmiot również postępowania sądowego, przy czym niezmienną była osoba pokrzywdzonego K. M.. Bezspornie skazanie za czyn inny niż zarzucany, stanowiące naruszenie zasady skargowości, a następnie uchybienie będące bezwzględną przyczyną odwoławczą (art. 439 § 1 pkt 5 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 9) nastąpi wówczas, gdy sąd wyjdzie poza granice aktu oskarżenia, to jest poza jego podstawę faktyczną, a nie poza wskazaną w akcie oskarżenia podstawę prawną odpowiedzialności karnej. Istotne jest zatem to, by opisy czynów zarzucanego i przypisanego miały jakiś wspólny obszar, wyznaczony cechami (znamionami) tych czynów i aby fragmenty obrazów tychże czynów, chociażby częściowo nakładały się (wyroki Sądu Najwyższego z dni: 23 września 1994 r., II KRN 173/94, OSNKW 1995, z. 1-2, poz. 9 i 9 czerwca 2005 r., V KK 446/04, OSNKW 2005, z. 11, poz. 110 oraz S. Śliwiński, Polski proces karny przed sądem powszechnym. Zasady ogólne, Warszawa 1948, s. 205 i n.) (wyrok SN z 10.10.2016 r., IV KK 152/16, LEX nr 2148637). - bezzasadnym był również zarzut dotyczący niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary 5 miesięcy pozbawienia wolności. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). W przekonaniu Sądu Okręgowego, nie można tego powiedzieć o represji karnej wymierzonej A. M. w zaskarżonym wyroku. Art. 506 § 3 kpk jednoznacznie stanowi, iż w razie wniesienia sprzeciwu wyrok nakazowy traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych. Oznacza to, że zawsze konsekwencją wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego jest dalsze rozpoznanie sprawy, w której ten wyrok wydano, na zasadach ogólnych. Z kolei z uwagi na uregulowanie zawarte w art. 506 § 6 kpk Sąd Rejonowy w Siedlcach rozpoznający sprawę po wniesieniu sprzeciwu nie był związany treścią wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 8 lutego 2022 r. w sprawie II K 1775/21, który utracił moc, a zatem mógł w granicach swego uznania, w oparciu o dyrektywy z art. 53 kk, kształtować wymiar kary, w przypadku stwierdzenia sprawstwa oskarżonego co do czynu w formie przyjętej w zaskarżonym wyroku. Nie należy też zapominać o tym, że dysponował on szerszym materiałem dowodowym. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że wszystkim przesłankom obciążającym oskarżonego Sąd I instancji nadał właściwą rangę i znaczenie, żadnej z nich nie przecenił, przy czym Sąd ten słusznie nie dopatrzył się też żadnej okoliczności łagodzącej odpowiedzialność karną oskarżonego. Trudno uznać, aby kara 5 miesięcy pozbawienia wolności, a więc nieznacznie odbiegająca od dolnej granicy ustawowego zagrożenia za przypisany oskarżonemu czyn, którą wyznacza kara 1 miesiąca pozbawienia wolności, była rażąco niewspółmierną, chociażby w świetle dotychczasowej wielokrotnej karalności A. M. (k. 201-204 akt sprawy). Rozważając sięgnięcie po uregulowanie z art. 37a kk, Sąd za każdym razem obowiązany jest do indywidualnego podejścia i całościowego przeanalizowania konkretnego przypadku. W sprawie niniejszej zdaniem Sądu Okręgowego brak było argumentów, aby oskarżonego potraktować łagodniej aniżeli ustawodawca przewidział to w zagrożeniu ustawowym. Reasumując, w ocenie Sądu Okręgowego, jedynie kara pozbawienia wolności, jako najsurowsza rodzajowo, mogła zostać orzeczona w tej sprawie wobec oskarżonego, a jej wymiar odpowiadał okolicznościom tej sprawy i celom przyświecającym prewencji generalnej, jak i stricte odnoszącym się do osoby A. M.. Nadto będzie stanowiła dla niego asumpt do przemyślenia swojego zachowania i odmiennego usystematyzowania istotnych w życiu wartości, a nadto ugruntowania właściwych i pożądanych społecznie postaw. Wniosek o uniewinnienie oskarżonego A. M. od popełnienia zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadność wywiedzionych przez obrońcę zarzutów skutkowała utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 sierpnia 2023 r. w sprawie II K 1775/21 – w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy zarzuty apelacji okazały się w całości bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego A. M. od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, stwierdzając, wydatki tego postępowania przejmując na rachunek Skarbu Państwa. W związku z orzeczoną zaskarżonym wyrokiem bezwzględną karą pozbawienia wolności względem oskarżonego, pozbawiony on będzie możliwości zarobkowania. Wobec tego obciążanie go kosztami postępowania byłoby niezasadne. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana
II AKa 114/20
UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 114/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
IX Ka 318/22
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ka 44/21

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 marca 2021r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Marek Konrad Protokolant: Ewa Pędzich przy udziale Prokuratora: Edyty Luchcińskiej po rozpoznaniu w dniu: 17.03.2021r. sprawy: T. M. i W. Z. oskarżonych o popełnienie czynu z art. 160§3kk i inne. z powodu apelacji: obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce z dnia 10.11.2020r. w sprawie IIK 823/18 orzeka: I. Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. II. Zasądza od oskarżonych po 600zł tytułem opłat i obciąża ich wydatkami za postępowanie odwoławcze w kwotach po 20zł.

UZASADNIENIE

Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 44/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji II K 823/18 Sądu Rejonowego w Ostrołęce Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny Granice zaskarżenia Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k.

– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy Ustalenie faktów Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1.

Ocena dowodów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Obrońca oskarżonego T. M. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: I. Obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu wpisanego oskarżonemu tj.:

1. art. 2 k.k. w zw. z art.157 § 3 k.k. poprzez błędne przyjęcie, że oskarżony popełnił zarzucany mu występek polegający na zaniechaniu podjęcia określonych działań i nieumyślnym spowodowaniu skutku w postaci naruszenia czynności narządów pokrzywdzonych, pomimo, że na oskarżonym nie ciążył obowiązek podjęcia tych działań i nie był on osobą zobowiązaną do zapobieżenia tym skutkom, w efekcie czego doszło do niezasadnego uznania oskarżonego za winnego czynu z art. 157 § 3 k.k., pomimo, iż jego zachowanie nie wyczerpywało znamion czynu zabronionego, 2. art.157 § 4 k.k. poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że przestępstwo z art. 157 § 2 k.k. objęte było ściganiem z urzędu pomimo, iż naruszenie czynności narządów w przypadku T. G. trwało poniżej 7 dni, co implikuje ściganie przestępstwa z oskarżenia prywatnego. II. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.:

1. art. 4, art. 5 § 2, art. 7, art. 410 k.p.k., poprzez brak wszechstronnego i obiektywnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, będące wynikiem przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wynikających z materiału dowodowego wątpliwości, nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a zwłaszcza tych, które istotnie przemawiały na korzyść oskarżonego, dokonanie wybiórczej oceny materiału dowodowego, to jest:

a) bezkrytyczne obdarzenie walorem wiarygodności i całkowitą akceptację zeznań świadków A. B. i T. G. i oparcia na nich ustaleń w sprawie, w szczególności przyjęcie,że samochód ciężarowy miał w chwili zdarzenia przepisową wysokość i nie wystawał do góry żaden element, pomimo istnienia okoliczności podważający wiarygodność ich zeznań;

b) obdarzenie walorem wiarygodności protokołu oględzin pojazdu, które w dniu wypadku zostały przeprowadzone w sposób nieprawidłowy, a ich późniejsze uzupełnienie w dalszych czynnościach nie odzwierciedlało stanu pojazdu w chwili zdarzenia;

c) obdarzenie walorem wiarygodności zeznań S. K. (1) s. S. i oparcie na jego zeznaniach ustalenia, że to właśnie oskarżonemu świadek zgłaszał zbyt nisko zwisającą linię pomimo, iż świadek nie był w stanie zidentyfikować oskarżonego, nigdy nie przeprowadzono też czynności okazania, a nadto świadek dopiero w toku postępowania przed Sądem przypomniał sobie zarówno spotkanie na podwórku, jak i jego rzekome szczegóły, przy czym nadal nie był w stanie stwierdzić z którym z pracowników energetyki miał przeprowadzić rozmowę , a jedynie podejrzewał, że mógł być to oskarżony;

d) błędną ocenę opinii biegłego C. D. i uznanie, że uzupełniająca opinia biegłego rozwiała istniejące wątpliwości, podczas gdy z jej treści wynika, że biegły nie wyklucza innych przyczyn zdarzenia np. nieopuszczenia wysięgnika (...)u do końca, co w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jest równie prawdopodobne, jak wersja biegłego oparta na zeznaniach pokrzywdzonych;

e) błędną ocenę zeznań R. W. i A. N. poprzez pominięcie faktów na które wskazywali świadkowie tj. że w trakcie budowy pomimo wizualnie nisko zwisających przewodów żaden ciągnik siodłowy o maksymalnej wysokości kabiny czy inny pojazd budowy nigdy o te przewody nie zahaczył i brak oceny powyższej okoliczności w świetle pozostałego materiału dowodowego;

f) błędną ocenę wyjaśnień oskarżonego T. M. poprzez ich całkowitą dyskwalifikację, w sytuacji gdy z wyjaśnień oskarżonego wynika, iż po pierwsze nie zgłaszano do niego zbyt nisko zwisających przewodów linii elektroenergetycznej, a po drugie nie ciążył na nim obowiązek zapobieżenia skutkowi tj. niezwłocznego usunięcia awarii, gdyż nie ma ,w tym zakresie ani obowiązku, ani nawet uprawnienia, co wynika również z zeznań świadka S. D. (1), a także dokumentacji złożonej do akt sprawy przez obrońcę na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019r.;

g) rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wynikających z materiału dowodowego wątpliwości;

h) pominięcie i brak oceny dowodu potwierdzającego wyjaśnienia oskarżonego oraz świadczącego na jego korzyść, tj. Zarządzenia Dyrektora Generalnego (...) S.A. Oddział (...) z dnia 19.01.2016 r. i (...) S.A. Oddział (...) z dnia 30.12.2013r., z których to dokumentów jednoznacznie wynika ,że oskarżony nie był gwarantem, o jakim mowa w art.2 kk, co przesądza o tym, iż nie może być sprawcą przestępstwa skutkowego z zaniechania ,które Sąd mu przypisał;

i) pominięcie dowodu z oględzin miejsca zdarzenia drogowego z dnia 11.12.2017r. i załączonego do niego szkicu, z którego - w oparciu o wykonane pomiary - jednoznacznie wynika, że przewód w chwili zdarzenia w najniższym punkcie nad drogą znajdował się w przybliżeniu na wysokości 5 metrów i brak odniesienia się do powyższego dowodu w treści uzasadnienia.

2. art. 399 § 1 k.p.k. poprzez nieuprzedzenie stron o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu, co pozbawiło oskarżonego możliwości obrony i ustosunkowania się do istotnie zmienionej - i to na niekorzyść - w stosunku do rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku, sytuacji procesowej i zgłoszonych przez obrońców wniosków o umorzenia postępowania wobec braku woli ścigania oskarżonych po stronie obu pokrzywdzonych;

3. art.17 § 1 pkt 9 kpk w zw. z art. 157 § 2 k.k. poprzez brak umorzenia postępowania o czyn ścigany z oskarżenia prywatnego, pomimo braku skargi uprawnionego oskarżyciela. III. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, mogący mieć wpływ na jego treść, będący wynikiem obrazy w/w przepisów postępowania:

a) poprzez przyjęcie, że na oskarżonym T. M. ciążył szczególny prawny obowiązek zapobieżenia skutkowi o którym mowa w art. 2 k.k. tj, obowiązek usunięcia nieprawidłowości poprzez podniesienie napowietrznej linii energetycznej do wysokości minimum 4,50 metra, w sytuacji gdy z zeznań świadka, wyjaśnień oskarżonego i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy tj. Zarządzenia Dyrektora Generalnego (...) S.A. Oddział (...) z dnia 19.01. 2016 r. i (...) S.A. Oddział (...) z dnia 30.12.2013r.,wynika, że oskarżonego nie można uznać za gwaranta, ponieważ nie miał ani obowiązku ani nawet uprawnienia do zlecania napraw i kierowania pracowników do ich wykonania, czego następstwem było niesłuszne przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za przestępstwo skutkowe z zaniechania;

b) poprzez przyjęcie, iż S. K. (1) zgłaszał oskarżonemu zbyt nisko znajdujące się przewody linii elektroenergetycznej stanowiącej przyłącze do nieruchomości w miejscowości (...), następnie w bliżej nieokreślonym czasie prowadził z oskarżonym na ten temat dyskusję podczas pobytu na miejscu zdarzenia, w sytuacji, gdy ustalenia te nie znajdują potwierdzenia w obiektywnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie,a świadek przyznaje, że nie byłby w stanie rozpoznać osoby, której dokonywał zgłoszeń, nie przeprowadzono czynności okazania, a świadek jedynie podejrzewa, że mógł rozmawiać z osobą o nazwisku M. - czego konsekwencją było niesłuszne uznanie, iż dopuścił się zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu;

c) przez pominięcie w ustaleniach faktycznych faktów wynikających z przeprowadzonych dowodów, tj. dowodu z zeznań świadków S. D., dowodów z dokumentów w postaci Zarządzenia Dyrektora Generalnego (...) S.A. Oddział (...) z dnia 19.01. 2016 r. i (...) S.A. Oddział (...) z dnia 30.12.2013 r., a także dowodu z protokołu oględzin miejsca zdarzenia z dnia 11.12.2017 r. i załączonego do niego szkicu oraz wyjaśnień oskarżonego i oparcie ustaleń faktycznych wyłącznie na zeznaniach pokrzywdzonych i S. K., bez niezbędnej ich kontroli i konfrontacji z całokształtem materiału dowodowego w sprawie. IV. Z ostrożności procesowej: zarzuty rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu przez:

a) brak uwzględnienia przy wymiarze kary okoliczności, iż wobec braku skargi uprawnionego oskarżyciela T. M. nie można przypisać odpowiedzialności za czyn popełniony na szkodę T. G.;

b) błędne ustalenie przez Sąd, iż dochody oskarżonego, jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe na dzień wydania wyroku. uzasadniają przyjęcie stawki dziennej grzywny w kwocie 40 zł, podczas gdy w dacie wydania wyroku źródłem dochodu oskarżonego była i nadal pozostaje emerytura, a jego możliwości zarobkowe z racji wieku również są mocno ograniczone. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Żaden z podniesionych przez obrońcę w apelacji zarzutów nie okazał się zasadny.

Wyrok wydany przez Sąd Rejonowy w Ostrołęce nie nosi uchybień wymienionych w środku zaskarżenia, ani też innych, które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu. Ustalenia Sądu instancji są jednoznaczne, a przede wszystkim trafne. Z racji pełnionej funkcji kierownika Posterunku Energetycznego w M., T. M. był zobowiązany do usunięcia nieprawidłowości w postaci zbyt niskiego podniesienia napowietrznej linii energetycznej w miejscowości C.. O konieczności wykonania takich działań oskarżony był zawiadamiany. Zaniechanie oskarżonego doprowadziło do zdarzenia w dniu 20 lipca 2017 r., które jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Gdyby oskarżony należycie wywiązał się ze swoich obowiązków, nie doszłoby do zerwania przewodu, a w konsekwencji również powstania obrażeń ciała u pokrzywdzonych T. G. oraz A. B.. Wyjaśnienia T. M., iż nie posiadał on informacji o zbyt niskim zawieszeniu przewodów, nie mogły zyskać aprobaty Sądu Odwoławczego. Rozważania poczynione przez Sąd Rejonowy w tym zakresie na k. 410v-411 oraz 414-414v są prawidłowe, zaś stanowisko przedstawione w apelacji stanowi wyłącznie polemikę. Z racji objęcia postępowania w całości trybie publiczno-skargowym nie było niekonieczności składania odrębnego wniosku o ściganie przez pokrzywdzonego T.

G.. jedynie postępowanie w zakresie odnoszącym się do przestępstwa z art. 160 § 3 k.k. zostało umorzone z uwagi na brak złożenia stosownego wniosku przez pokrzywdzonych. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procedury także nie okazały się zasadne. W pierwszej kolejności wskazać należy obrońcy, iż z zasady stawianie naruszenia art. 4 k.p.k. nie może okazać się trafne bez jednoczesnego powołania innego przepisu proceduralnego, którego to naruszenie doprowadziło do złamania zasady obiektywizmu. Przepis art. 4 k.p.k. ustanawia jedynie ogólną regułę, która samoistnie nie może stanowić zarzutu apelacyjnego.

Również kumulatywne stawianie naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. nie respektuje podstawowych zasad, którymi powinien kierować się profesjonalny podmiot sporządzający apelację. Oba przepisy powinny być stawiane w zgoła odmiennych sytuacjach, które z wzajemnie się wykluczają. Z uszczegółowienia zarzutu można wywnioskować, że obrońca w istocie zarzuca błędną, w jego mniemaniu, ocenę materiału dowodowego, a w szczególności dowodów z zeznań świadków i opinii biegłego. ,Argumentacja obrońcy wyrażona w apelacji stanowi jedynie polemikę z ustaleniami dokonanymi przez Sąd I instancji.

Lektura części motywacyjnej wyroku pozwala na kategoryczne stwierdzenie, iż ocena dowodów nie uchybia zasadom logiki, wiedzy, czy doświadczenia życiowego. Jest ona swobodna, jednak nie nosi cech dowolności. Do skutecznego zarzucenia obrazy przepisu art. 7 k.p.k. nie wystarczy samo przedstawienie przez apelującego innej wersji wydarzeń, która byłaby równie prawdopodobna. Podnoszący ten zarzut, musi wykazać jakich konkretnie błędów natury logicznej lub uchybień regułom wiedzy lub doświadczenia życiowego dopuścił się sąd meriti.

Samo przedstawienie przez stronę odmiennych wniosków, które można wyciągnąć z tych samych dowodów albo też odmienna ich ocena, nie są wystarczające do podważenia stanowiska Sądu, a w konsekwencji również prawidłowości orzeczenia. Brak również podstaw do twierdzenia, że Sąd pominął dowód z oględzin miejsca zdarzenia. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, Sąd Rejonowy wziął pod uwagę powyższy dowód i dokonał jego oceny. Wbrew twierdzeniom obrońcy dowody w postaci Zarządzenia Dyrektora Generalnego z dnia 19.01.2016 r. i Polecenia Służbowego z dnia 30.12.2013 r. nie ekskulpują oskarżonego.

Pominięcie tych dowodów nie miało zatem wpływu na treść zapadłego wyroku. Przepis art. 410 k.p.k. nie nakłada na sąd orzekający bezwzględnego obowiązku przywoływania w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich bez wyjątku dowodów. Sąd bowiem, mając na uwadze całokształt przeprowadzonych dowodów, zgodnie z zasadą swobodnej ich oceny, ma prawo oprzeć się na jednych, a pominąć inne, gdy ich treści są zbieżne. W przypadku natomiast, gdy treści dowodów są wzajemnie sprzeczne, to powinnością sądu jest wskazanie dowodów, na których się oparł, oraz podanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych (tak:

Sąd Najwyższy w wyroku z 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt III KK 444/10). Jednocześnie należy zauważyć, iż zasada wynikająca z art. 410 k.p.k. obowiązuje także przy wyciąganiu wniosków przez strony procesowe, które przedstawiając w środku odwoławczym własne stanowisko, nie mogą go opierać na fragmentarycznej ocenie dowodów, lecz muszą odnosić się do całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej. Sąd Rejonowy sprostał wskazanym obowiązkom, w przeciwieństwie do obrońcy. W sposób szczegółowy odniósł się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, „wyłapując” nieścisłości, gdy takie ujawniły się pomiędzy poszczególnymi dowodami.

Z części motywacyjnej wyroku jednoznacznie wynika, którym dowodom, w jakiej części i z jakich powodów Sąd I instancji przyznał walor wiarygodności oraz dlaczego innym przyznał ten walor w części lub go odmówił. Zarówno ocena osobowych, jak i nieosobowych dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy jest prawidłowa i nie budzi żadnych zastrzeżeń. Brak pouczenia o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu choć stanowił uchybienie proceduralne, to nie miał negatywnego wpływu na treść wyroku. Eliminacja z zarzutu przepisu art. 160 § 3 k.k. nie wątpliwie miała korzystny skutek dla oskarżonego.

Zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych nie okazał się skuteczny. Jak już wskazywano ocena materiału dowodowego zgromadzonego w I instancji jest prawidłowa. Bez wątpienia zaniechanie oskarżonego przyczyniło się do zaistnienia zdarzenia 20 lipca 2017 r. Zarzut rażącej niewspółmierności kary nie mógł zyskać uznania Sądu Odwoławczego. Rażąca niewspółmierność kary, przyjmująca postać zarówno kary zbyt łagodnej, jak i zbyt surowej, ma miejsce wówczas, gdy wymierzona przez sąd sankcja karna nie uwzględnia we właściwy sposób celów kary określonych przez ustawodawcę.

Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że dysproporcja między karą wymierzoną, a karą jaka powinna zostać ustalona (karą sprawiedliwą), musi być znaczna i widoczna „na pierwszy rzut oka”. Nie chodzi zatem o każdą różnicę, ale tylko taką, której można przypisać znamię rażącej i niedającej się zaakceptować. Zauważyć również trzeba, iż miarą surowości kary nie jest jej wymiar ilościowy, ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej dla danego przestępstwa (tak: Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z 31 sierpnia 2005 r., w sprawie sygn. akt II AKA 167/05).

Sąd Rejonowy wymierzając sankcję uwzględnił zarówno okoliczności łagodzące (uprzednia niekaralność w chwili czynu), jak i obciążające. Dał temu wyraz w części motywacyjnej wyroku. Argumentacja Sądu I instancji jest prawidłowa, zaś kary realizują wszystkie cele określone przez ustawodawcę. Podkreślić należy, że grzywna oscyluje w dolnych granicach ustawowego zagrożenia (maksymalna liczba stawek wynosi 540, zaś wysokość jednej stawki to aż 2.000 zł). Nadto przestępstwo jest zagrożone również karą ograniczenia wolności i pozbawienia wolności do roku.

Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów obrony za obie instancje, względnie - uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, zaś w zakresie zarzutu obrazy prawa materialnego tj. art. 157 § 4 k.k. o uchylenie wyroku i umorzenie postępowania - na podstawie art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. - ze względu na brak skargi uprawnionego oskarżyciela . Ewentualnie, z ostrożności procesowej,w sytuacji braku uznania w/w zarzutów: o zmianę wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze poprzez: - w oparciu o art. 59 k.k. odstąpienie od wymierzenia oskarżonemu kary względnie - orzeczenie kary grzywny przy przyjęciu stawki dziennej uwzględniającej dochody oskarżonego, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe na dzień wydania wyroku i obniżenie jej do kwoty 10 zł, obniżenie ilości stawek wobec okoliczności, że brak jest skargi uprawnionego oskarżyciela co do czynu dotyczącego T.

G., co - w przypadku uznania winy oskarżonego - zmniejsza stopień społecznej szkodliwości czynu i powinno mieć odzwierciedlenie w wymiarze kary. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na bezzasadność wszystkich zarzutów, również wnioski Sąd Okręgowy uznał za niezasadne. Nie ulega wątpliwości, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa z art. 157 § 3 k.k. Ustalenia Sądu I instancji są prawidłowe, zaś stanowisko wyrażone w apelacji nie zdołało ich podważyć.

Również kara grzywny w wysokości wymierzonej przez Sąd Rejonowy nie nosi znamienia rażąco surowej. Jest ona adekwatna w szczególności do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Uwzględnia nadto sytuację materialną i rodzinną T. M.. Jej uiszczenie z pewnością będzie stanowić uciążliwość, ale taki jest jej podstawowy cel. Tym bardziej odstąpienie od wymierzenia kary, zgodnie z wnioskiem obrońcy, nie zrealizowałoby celów postępowania karnego określonych przez ustawodawcę. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy w całości Zwi ęź le o powodach utrzymania w mocy Zarzuty apelacyjne okazały się niezasadne. Brak również bezwzględnych przesłanek odwoławczych. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Zwi ęź le o powodach zmiany Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Z uwagi na nieuwzględnienie środka odwoławczego, Sąd na mocy przepisu art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. obciążył oskarżonego T.

M. kwotą 600 zł tytułem opłaty sądowej oraz wydatkami w kwocie 20 zł. PODPIS Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego T. M. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k.

– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana