II Ka 21/21 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 935/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 marca 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk (spr.) Sędziowie: SSO Agnieszka Karłowicz SSR del. Paweł Mądry Protokolant: p.o. sekr. sąd. Kinga Ambroziak vel Mrozowicz przy udziale prokuratora Agnieszki Czapińskiej po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2022 r. sprawy R. R. oskarżonego z art. 286 § 1 kk i in. na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 października 2021 r. sygn. akt II K 170/17 I. wyrok utrzymuje w mocy II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. S. 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym. III. zasądza od R. R. na rzecz Skarbu Państwa 660 zł tytułem opłaty za II instancję, zaś od ponoszenia wydatków tego postępowania zwalania oskarżonego stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 935/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 października 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 170/17; 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- -- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut obraza przepisów prawa karnego procesowego mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk, poprzez dokonanie przez Sąd Rejonowy w Siedlcach oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w szczególności zeznań świadka R. S., w sposób dowolny, z przekroczeniem zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazań doświadczenia życiowego poprzez bezzasadne przyjęcie, iż oskarżony R. R. zachowaniem swoim nie wyczerpał znamion przestępstwa przywłaszczenia mebli, stypizowanego w art. 284 § 2 kk, bowiem nie sposób przyjąć, że miał zamiar przywłaszczenia mebli ponieważ nie włączył ich do swojego majątku a nadto brak jest podstaw by przyjąć, że oskarżony miał obowiązek zwrócić meble R. S. jak i dowodów potwierdzających by wyjeżdżając z S. nie zabezpieczył ich celem ewentualnego zwrotu pokrzywdzonemu, przez co miałby rozporządzić nimi jak własnymi, co skutkowało uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia czynu z punktu III aktu oskarżenia wyczerpującego dyspozycję art. 284 § 2 kk, podczas gdy swobodna, a nie dowolna, ocena zeznań świadka R. S., który upominał się o te rzeczy u oskarżonego a następnie kontaktował z jego żoną w tej sprawie, prowadzi do wniosku, iż oskarżony wywożąc meble rzekomo do wynajmowanego przez siebie lokalu a następnie pozostawiając je tam, by niedługo po tym niejako uciec z S., nie miał zamiaru zwrócenia ich ani rozliczenia się za nie w inny sposób, przez co zadysponował nimi jak własnymi, czym dopuścił się popełnienia przestępstwa przywłaszczenia powierzonych mu mebli; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut okazał się niezasadny. Poddając zaskarżony wyrok kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy tym razem nie stwierdził błędów w procedowaniu Sądu pierwszej instancji, o jakich stanowiła apelacja. Stąd, w przekonaniu Sądu Odwoławczego – a wbrew odmiennym wywodom skarżącego - orzekając w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Siedlcach przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i wnikliwy. Przede wszystkim, w toku procedowania tenże organ procesowy wyczerpał wszystkie dostępne możliwości dowodowe w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do przypisania oskarżonemu sprawstwa każdego z zarzucanych mu czynów czy też nie, respektując przy tym naczelne zasady procesowe, a w tym: prawdy materialnej (art. 2 § 2 kpk), bezstronności (art. 4 kpk), regułę in dubio pro reo (art. 5 kpk) oraz zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk), w konsekwencji czego dokonane w wyroku ustalenia faktyczne wolne są od błędów i uwzględniają całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (art. 410 kpk). Podważając słuszność pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia skarżący podniósł, jakoby Sąd pierwszej instancji przede wszystkim dokonał błędnej oceny zeznań świadka w osobie R. S., niesłusznie uznając je za dowód niewystarczający do wydania orzeczenia skazującego R. R. w zakresie czynu przedstawionego mu w pkt III aktu oskarżenia. Następnie, oskarżyciel publiczny próbował przekonywać, że z rzekomo zgodnych depozycji pokrzywdzonego jednoznacznie miało wynikać, iż podsądny swym działaniem wyczerpał wszystkie ustawowe znamiona zarzucanego mu czynu i to zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Sąd Rejonowy. Tymczasem, w ocenie Sądu Okręgowego, to nie Sąd niższego rzędu, lecz sam skarżący dokonał tendencyjnej i intencjonalnej oceny wspomnianego źródła dowodowego, na łamach wywiedzionej apelacji usilnie próbując dowieźć, iż płynące z niego treści dały podstawy do wysnucia pozbawionych wszelkich wątpliwości wniosków o winie podsądnego, choć w rzeczywistości było zgoła odmiennie. Bez wątpienia, w odniesieniu do czynu zarzucanemu oskarżonemu w pkt III aktu oskarżenia, materiał dowodowy ograniczał się wyłącznie do depozycji R. S.. Jak słusznie bowiem wskazał Sąd niższego rzędu, wiedzę co do okoliczności towarzyszących tamtejszemu incydentowi mogła mieć jeszcze żona oskarżonego, która jednak skorzystała z przysługującego jej uprawnienia procesowego i odmówiła złożenia zeznań, wobec czego również posłużenie się złożonymi przez nią na wcześniejszych etapach postępowania deklaracjami i czynienie na ich podstawie ustaleń w sprawie, nie było możliwe dla Sądu merytorycznego. Sam oskarżony zaś – co przyznał także apelujący – w swoich wyjaśnieniach nie odniósł się nawet w najmniejszej mierze do tamtejszych wydarzeń. Stąd, możliwości dowodowe organu sądowego zostały ograniczone i to w sposób znaczny. Dlatego też, w zaistniałej sytuacji procesowej, ten zobligowany został, ażeby podejść do depozycji tego jedynego świadka z minimum zdwojoną ostrożnością, a to przede wszystkim dlatego, że twierdzenia R. S. nie mogły zostać poddane stosownemu procesowi weryfikacji i skonfrontowane z treściami płynącymi z innych źródeł dowodowych. Oczywiście sam fakt zaistnienia konfiguracji, w której materiał dowodowy ogranicza się do zeznań tylko jednego podmiotu, odgórnie i niejako automatycznie nie może przekreślać jego wiarygodności, doniosłości i pełnowartościowości, ale niewątpliwie w takim przypadku oparcie ustaleń faktycznych na depozycjach takiego świadka może mieć miejsce jedynie, gdy te okażą się logiczne, rzetelne i przede wszystkim przekonujące, a przy tym na tyle kompleksowe, ażeby na kanwie danej sprawy nie zaistniały wątpliwości, o jakich stanowi art. 5 § 2 kpk. Tymczasem, relacja prezentowana przez R. S., wbrew odmiennym przekonaniom apelacji, wcale nie była jednoznaczna i konsekwentna, a zwłaszcza na tyle, ażeby móc stanowić wyłączny wyznacznik dla uznania winy R. R. – a wydawać by się mogło, że właśnie takie oczekiwania miał oskarżyciel publiczny, który dowód z zeznań wskazanego świadka bezkrytycznie traktował jako niemalże koronny, niekiedy nawet przeinaczając rzeczywisty wydźwięk płynących z niego treści i usilnie doszukując się w jego przekonaniach wskazania na pewne okoliczności, które w istocie na żadnym etapie postępowania nie zostały jasno wypowiedziane przez zainteresowanego. O ile, nie budziło bowiem wątpliwości, iż oskarżony za zgodą R. S. przewiózł do wynajmowanego przez siebie mieszkania meble stanowiące wyposażenie podnajmowanego lokalu, o tyle pewne uzasadnione obiekcje generowała okoliczność jaki stosunek prawny łączył strony właśnie co do wskazanych w treści zarzutu mebli – a był to przecież aspekt znamienny z punktu widzenia ustalenia ewentualnego sprawstwa R. R.. Jak wykazał to bowiem słusznie organ orzekający, determinujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miałby fakt czy meble zostały oskarżonemu użyczone, pożyczone, podarowane czy może sprzedane – ale z odroczonym i niesprecyzowanym terminem zapłaty, a co za tym idzie – czy pokrzywdzony w ogóle oczekiwał zwrotu rzeczonego mienia, czy upomniał się o jego oddanie i wreszcie czy meble te zostały wyprowadzone poza wynajmowane przez oskarżonego mieszkanie czy też nie. I chociaż na podstawie osobistych zeznań świadka tak naprawdę nie sposób było znaleźć rzetelnych odpowiedzi na tak nakreślone pytania, to prokurator – również nieposiadający tego rodzaju danych - odgórnie przyjął scenariusz najmniej korzystny z punktu widzenia podsądnego, jakoby ten działając poza granicami prawa oraz łączącej strony ustnej umowy, dokonał przywłaszczenia powierzonych mu ruchomości, samowolnie pozostawiając je w niewiadomym miejscu i następnie opuszczając okolice miasta. Były to jednak wnioski na tyle dowolne i zbyt daleko idące, że sam autor apelacji nie zdołał chociażby uprawdopodobnić bronionej przez siebie konwencji zdarzeń, znamienną część apelacji poświęcając jedynie na sparafrazowanie wywodów Sądu Rejonowego. Tutaj, raz jeszcze wyraźnie podkreślić należy, iż miernikiem winy oskarżonego nie mogła być rozpatrywana autonomicznie okoliczność, iż ten w pewnym sensie władał owym mieniem, w sytuacji gdy nieznane i niemożliwe do ustalenia pozostawało tło takiego działania i jego kontekst sytuacyjny oraz przede wszystkim treść zawartej pomiędzy stronami ustnej umowy. Co więcej - przyjęcie takiej motywacji po stronie sprawcy jest o tyle bardziej zdumiewające, gdy weźmie się pod uwagę jego dalsze postępowanie z przywłaszczonym mieniem. R. R., wyprowadzając się z wynajmowanego mieszkania, zlokalizowanego przy ul. (...) w S., pozostawił przecież wewnątrz wzmiankowane meble. Z tego względu, zupełną rację miał Sąd niższego rzędu przekonujący, iż brak jest w sprawie jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że oskarżony zabrał z mieszkania wskazane wyżej meble i umieścił je w sobie tylko znanym miejscu czy też postąpił z nimi w inny sposób np. spieniężając je lub podarowując komuś, zwłaszcza gdy po opuszczeniu przezeń miasta, mieszkanie w dalszym ciągu zajmowała I. R.. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że oskarżony wyprowadzając się ze wskazanego wyżej mieszkania i wyjeżdżając z S. porzucił meble i nie zabezpieczył ich w żaden sposób celem ewentualnego ich zwrotu R. S., przez co bezprawnie rozporządził tymi meblami jak własnym mieniem. Z tych względów, Sąd Rejonowy zasadnie uznał, że dowody zebrane w sprawie nie pozwoliły na przypisanie oskarżonemu dokonania zarzucanego mu przestępstwa z art. 284 § 2 kk. Wobec niezwykle trafnych i obszernych wywodów organu sądowego co do wykładni rzeczonego przepisu karnomaterialnego, które przy tym poczynione zostały nie tylko w ujęciu teoretycznym, ale nadto przez pryzmat konkretnych okoliczności niniejszej sprawy, Instancja Odwoławcza nie widzi sensu powielania tożsamych treści. Wobec tego należy poprzestać na stwierdzeniu, iż także w ocenie Sądu Okręgowego, mającego na uwadze wskazane powyżej okoliczności, nie sposób przyjąć, że oskarżony działał z zamiarem przywłaszczenia mebli objętych zarzutem z punktu III aktu oskarżenia, ponieważ brak jest obiektywnych dowodów, jakoby rzeczywiście w sposób bezprawny włączył je do swego majątku. Jak już zostało wcześniej wskazane, w oparciu o zeznania pokrzywdzonego, które są jedynym dowodem w sprawie odnoszącym się do zarzutu z punktu III aktu oskarżenia nie można jednoznacznie ustalić na jakich warunkach i czy w ogóle oraz kiedy oskarżony miał obowiązek zwrócić meble R. S., a nadto czy meble zostały w mieszkaniu zamieszkiwanym nadal przez ówczesną żonę oskarżonego czy też nie. W sprawie wyłonił się zatem szereg niedających się usunąć wątpliwości, które po myśli art. 5 § 2 kpk należało rozstrzygnąć na korzyść podsądnego. Stąd, kierując się przedstawionymi powyżej racjami uznać należało, iż jedynym słusznym rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie było uniewinnienie R. R. od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt III aktu oskarżenia. Z kolei, wobec słuszności zapadłego rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, by podjąć ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia. Wniosek - o uchylenie wyroku w zakresie punktu V dotyczącego uniewinnienia oskarżonego R. R. od popełnienia czynu z punktu III aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycję art. 284 § 2 kk i przekazanie sprawy w powyższym zakresie Sądowi Rejonowemu w Siedlcach II Wydział Karny do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie nie zasłużył tak sformułowany wniosek apelacyjny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 października 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 170/17; Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec bezzasadności wywiedzionych zarzutów i przy jednoczesnym braku przesłanek podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, ażeby podjąć ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia; 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II III Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 2 Prawo o adwokaturze i § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2019, poz. 18) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. S. kwotę 516, 60 zł (w tym 96, 60 zł VAT) za obronę oskarżonego sprawowaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym; Na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. z 1983 r. z późn. zm.) Sąd Okręgowy zasądził od R. R. na rzecz Skarbu Państwa 660 złotych tytułem opłaty za II instancję, zaś na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk zwolnił oskarżonego od wydatków postępowania odwoławczego, stwierdzając, że poniesie je Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 października 2021 roku (II K 170/17) – w zakresie uniewinnienia oskarżonego od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt III a/o 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Sygn. akt VI Ka 93/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2023 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron (spr.) Sędzia Robert Bednarczyk Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Monika Mazur przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lwówku Śląskim: Dariusza Skowrona po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2023 r. sprawy S. K. ur. (...) w L. s. Z., L. z domu J. oskarżonego z art. 291 § 1 kk w związku z art. 294 § 1 kk i art. 239 § 1 kk, art. 291 § 1 kk z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. akt II K 702/20 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego S. K. w ten sposób, że: - uniewinnia oskarżonego od popełnienia czynu przypisanego mu w pkt 2 części dyspozytywnej i w tej części kosztami sądowymi w sprawie obciąża Skarb Państwa, - stwierdza, że orzeczenie o karze łącznej z pkt 3 części dyspozytywnej straciło moc, - uchyla rozstrzygnięcie z pkt. 4 części dyspozytywnej, - na podstawie art. 69§1 i 2 k.k. i art. 70§1 pkt. 1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata, - w pkt 5 części dyspozytywnej okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania zalicza na poczet kary pozbawienia wolności, - w pkt 6 części dyspozytywnej wymierzoną opłatę obniża do kwoty 120 złotych; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 93/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Lwówku Śląskim z dnia 24 listopada 2023 r., sygn. akt II K 702/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------------- ----------------------------------------- -------------------------- ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------------- ----------------------------------------- -------------------------- ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Prokurator w wywiedzionej przez siebie apelacji zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego S. K. kary łącznej 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata, przez co wymierzona kara nie jest adekwatna do wysokiego stopnia zawinienia oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego przestępstwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Obrońca oskarżonego zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego: art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie w sprawie ustaleń faktycznych z rażącym naruszeniem zarówno podstawowych zasad polskiego procesu karnego, tj. zasady obiektywizmu, swobodnej oceny dowodów oraz czynieniu prawdziwych ustaleń faktycznych, których podstawę mógł stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu w postaci dowodów w procesie zgromadzonych i ujawnionych, skutkiem czego dokonano ustaleń dowolnych, pozbawionych obiektywności, a zwłaszcza nie mających swego oparcia w zebranych w sprawie dowodach. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny 3. Ponadto obrońca oskarżonego sformułował zarzut rażącego błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający istotny wpływ na jego treść polegający na: - zasadniczo chybionym uznaniu za udowodnione, że oskarżony udostępnił P. J. i N. W. pomieszczenie gospodarcze w R. nr (...) w celu ukrycia w nim dwóch samochodów, którymi mężczyźni ci tam przyjechali, czym to udzielił pomocy nieustalonej osobie; - zasadniczo chybionym uznaniu za udowodnione, że oskarżony pomógł nieustalonej osobie w ukryciu samochodu R. (...) przez zaparkowanie go w pomieszczeniu gospodarczym w R. nr (...) w sytuacji, gdy żaden ze zgromadzonych w sprawie dowodów takich okoliczności nie potwierdza, a wręcz ustalenia organów ścigania zaprzeczają takim ustaleniom przez ujawnienie osoby, która miała rzeczywisty i faktyczny dostęp do pomieszczeń gospodarczych w R. nr (...) dysponując kluczami do tych zamkniętych pomieszczeń i umożliwiając funkcjonariuszom straży granicznej przeszukanie ich. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 Odnosząc się do zarzutów prokuratora zawartych w wywiedzionej przez niego apelacji w pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż dyrektywy wymiaru kary zawarte są w art. 53 k.k., zaś przesłanki warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności określają art. 69 k.k. i 70 k.k. i kryteria te oceniane są niezależnie od dyrektyw wymiaru kary – o ile jej wymiar zgodnie z art. 69 § 1 (w. zw. z art. 4 § 1 k.k.) na to pozwala. Ponadto, zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w judykaturze, które podziela także Sąd Odwoławczy, do skutecznego podniesienia zarzutu rażącej niewspółmierności kary na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k. konieczne jest wykazanie, iż pomiędzy karą sprawiedliwą w ocenie skarżącego a karą orzeczoną zachodzi różnica tak zasadnicza, iż karę wymierzoną nazwać można byłoby - również w znaczeniu potocznym - rażąco niewspółmierną, tj. niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Niewspółmierność rażąca to znaczna, zasadnicza, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy ( por. m. in. wyrok SA w Poznaniu z dnia 4 lipca 2022r., sygn. akt II AKa 132/22, LEX nr 3402383, wyrok SA w Warszawie z dnia 13 maja 2022r., sygn. akt II AKa 32/22, LEX nr 3365140, wyrok SA w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2022r., sygn. akt II AKa 91/22, LEX nr 3345888). Tymczasem prokurator w uzasadnieniu wywiedzionego środka odwoławczego nie polemizował z wymiarem kary, podważał jednak prawidłowość oceny istnienia w stosunku do S. K. warunków do przyjęcia pozytywnej prognozy kryminologicznej. Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował dyrektywy wymiaru kary z art. 53 k.k., wymierzając oskarżonemu karę za czyn z pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku (wobec uniewinnienia S. K. od czynu z pkt 2 części dyspozytywnej, Sąd Odwoławczy ustosunkuje się tylko do kary orzeczonej za czyn z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k.) z uwzględnieniem bardzo wysokiego stopnia jego społecznej szkodliwości, rodzaju naruszonego dobra prawnego, a także okoliczności łagodzących, wśród których wskazał brak uprzedniej karalności oskarżonego w chwili popełnienia czynu oraz brak ujemnych następstw popełnionego przestępstwa. W ocenie Sądu Odwoławczego karę 1 roku pozbawienia wolności wymierzonej za ten czyn uznać należy za wyważoną i właściwie realizującą cele zapobiegawcze i wychowawcze, tak w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Podzielić należy także stanowisko dotyczące możliwości warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary w oparciu o art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Nie było w tym wypadku uchybieniem, iż Sąd Rejonowy oceniając prognozę kryminologiczną w stosunku do osoby oskarżonego wziął pod uwagę jego uprzednią niekaralność, choć kryterium to miało już wpływ na wymiar kary. Oceny tej nie zmienia także okoliczność, iż po popełnieniu czynu objętego przedmiotowym wyrokiem, S. K. dwukrotnie dopuścił się kradzieży na terenie Niemiec. Nawet jeżeli oskarżony na żadnym etapie postępowania nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów ani nie wyraził skruchy, nie stanowi to okoliczności obciążającej, przemawiającej za odstąpieniem od warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niego kary. Pamiętać bowiem należy, iż oskarżonemu przysługuje prawo do obrony, które realizować może zgodnie z obraną przez siebie strategią. O ile zatem przyznanie się i okazanie skruchy może stanowić okoliczność łagodzącą, to ich brak nie stanowi okoliczności obciążającej i nie może rzutować na wymiar orzeczonej kary czy na ocenę prognozy kryminologicznej. Na marginesie zauważyć należy, iż zawarte w uzasadnieniu apelacji wywody dotyczące konieczności surowego karania przestępczości seksualnej na szkodę małoletnich nie przystają do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Ad. 2 W ocenie Sądu Odwoławczego ustalenia faktyczne dotyczące popełnienia przez S. K. czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., który został mu przypisany w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, były poprzedzone pełną i całościową analizą zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, odpowiadającą zasadom z art. 7 k.p.k. Podkreślić należy, iż funkcjonariusze Straży Granicznej obserwowali posesję w R. nr (...) i widzieli, jak na jej teren wjechał najpierw S. K., poruszając się samochodem V. (...) o nr rej. (...), a następnie P. J.w samochodzie B. (...) o nr rej. (...) i N. W. poruszający się samochodem B. (...) o nr (...), które to zostały wcześniej skradzione na terenie Niemiec. Funkcjonariusze zaobserwowali następnie, iż S. K. wyjeżdża z tej posesji samochodem V. (...), wioząc P. J. i N. W. jako pasażerów i którzy zostali następnie w tym samochodzie zatrzymani. Ponadto w pojeździe tym ujawniono laptop, telefon komórkowy oraz okulary przeciwsłoneczne w etui, które znajdowały się wcześniej w skradzionych na terenie Niemiec samochodach. W tej sytuacji, wobec treści zarówno osobowych, jak i nieosobowych źródeł dowodowych zgromadzonych i ujawnionych w toku postępowania, sprawstwo i wina oskarżonego są oczywiste i nie budzą żadnych wątpliwości. Oceny tej nie zmieniają powoływane przez obrońcę zeznania G. Y., którym Sąd Rejonowy słusznie dał wiarę jedynie częściowo w przekonaniu, iż nie chciała obciążać S. K.. Wyciąganie wniosków odmiennych, aniżeli ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, stanowią wyraz dowolnej i wybiórczej interpretacji zgromadzonych i ujawnionych w sprawie dowodów. Wobec powyższego zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w przypadku czynu objętego pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku nie był zasadny. Odnośnie zaś czynu z art. 291 § 1 k.k. z pkt 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, Sąd Odwoławczy uznał dowód osmologiczny za niewystarczający do ustalenia sprawstwa i winy S. K., co skutkowało jego uniewinnieniem od popełnienia tego czynu, co zostało szczegółowo omówione w dalszej części uzasadnienia – pkt 5.2. Ad. 3 Jak już wspomniano, oceniony w sposób całościowy i swobodny (nie zaś dowolny), zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego materiał dowodowy pozwolił na przypisanie oskarżonemu S. K. czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. przypisanego mu w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Co do zaś czynu z art. 291 § 1 k.k. objętego pkt 2 części dyspozytywnej, materiał dowodowy nie był wystarczający dla poczynienia nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych, iż S. K. się go dopuścił. Nie ma bowiem pewności co do czasu i okoliczności, w jakich oskarżony pozostawił swój ślad osmologiczny w samochodzie R. (...) i dowód ten uznać należało za niewystarczający dla stwierdzenia sprawstwa i winy oskarżonego, co skutkowało jego uniewinnieniem. Wniosek 1. Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu S. K. kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a w pozostałym zakresie o utrzymanie zaskarżonego orzeczenia w mocy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od obu przypisanych mu wyrokiem czynów. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Ad. 1 Chociaż prokurator w wywiedzionym środku odwoławczym podniósł zarzut z art. 438 pkt 4 k.p.k., nie kwestionował wymiaru orzeczonej wobec S. K. kary, lecz domagał się uchylenia rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej kary. Zarzuty dotyczące braku możliwości przyjęcia w stosunku do oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej nie były zasadne i jako takie nie zasługiwały na uwzględnienie. Ad. 2 Wniosek obrońcy uznać należało za częściowo zasadny, bowiem Sąd Odwoławczy uniewinnił S. K. od popełnienia czynu z art. 291 § 1 k.k. przypisanego oskarżonemu w pkt 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, co zostało szczegółowo omówione w dalszej części uzasadnienia – pkt 5.2 Z kolei zarówno ustalenia dotyczące sprawstwa i winy dotyczące czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. przypisanego oskarżonemu w pkt 1 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, jak i rozstrzygnięcie w przedmiocie kary wymierzonej oskarżonemu za ten czyn w ocenie Sądu Odwoławczego były prawidłowe, nie było zatem podstaw do uniewinnienia S. K. od popełnienia tego czynu. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w zakresie pkt 1 części dyspozytywnej. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W ocenie Sądu Odwoławczego ustalenia dotyczące sprawstwa i winy S. K. dotyczące czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. były prawidłowe, a kara orzeczona za ten czyn wymierzona została z uwzględnieniem dyrektyw wynikających z art. 53 k.k., ze wskazaniem zarówno okoliczności łagodzących, jak i obciążających, uznać ją zatem należało za adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego czynu i właściwie realizującą cele w zakresie prewencji indywidualnej oraz generalnej. Nie było także konieczności ingerowania w tę część orzeczenia z urzędu, dlatego też zaskarżony wyrok w powyższym zakresie podlegał utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego S. K. w ten sposób, że: - uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu przypisanego mu w pkt 2 części dyspozytywnej i w tej części kosztami sądowymi w sprawie obciążył Skarb Państwa; - stwierdził, że orzeczenie o karze łącznej z pkt 3 części dyspozytywnej straciło moc; - uchylił rozstrzygnięcie z pkt. 4 części dyspozytywnej; - na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata; - w pkt 5 części dyspozytywnej okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania zaliczył na poczet kary pozbawienia wolności; - w pkt 6 części dyspozytywnej wymierzoną opłatę obniżył do kwoty 120 złotych. Zwięźle o powodach zmiany Jedynym dowodem, jaki miał potwierdzać sprawstwo S. K. w zakresie czynu objętego pkt 2 części dyspozytywnej był ślad osmologiczny ujawniony na fotelu kierowcy pojazdu R. (...). Jednocześnie w toku postępowania ustalono, iż oskarżony S. K. miał dostęp do budynków gospodarczych używanych w charakterze garaży na posesji w R. nr (...), w których ukrywany był m. in. wymieniony samochód, w którym zabezpieczono ślad zapachowy oskarżonego. Dowód ten jednak jest niewystarczający dla poczynienia nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych, iż S. K. dopuścił się zarzucanego mu czynu z art. 291 § 1 k.k. Pozostawienie przez niego śladu osmologicznego w przedmiotowym pojeździe mogło nastąpić w innym czasie i okolicznościach i nie stanowi dowodu jego sprawstwa. Zgodnie z wyjaśnieniami S. K. złożonymi na rozprawie przed Sądem Rejonowym, mógł on wsiadać do R. (...) na podwórku przed garażem, jednak nie przemieszczał się nim (k. 533). Z tego względu oskarżonego należało uniewinnić od czynu z art. 291 § 1 k.k. przypisanego mu w pkt 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, a kosztami postępowania w tym zakresie obciążyć Skarb Państwa. Konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że orzeczenie o karze łącznej z pkt 3 części dyspozytywnej straciło moc oraz uchylenie pkt 4 części dyspozytywnej, który także odnosił się do orzeczonej kary łącznej. Podzielając stanowisko Sądu Rejonowego dotyczące możliwości przyjęcia w stosunku do S. K. pozytywnej prognozy kryminologicznej, Sąd Odwoławczy na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 lata i następnie, w pkt 5 części dyspozytywnej okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania zaliczył na poczet kary pozbawienia wolności. Ponadto, ponieważ utrzymaniu w mocy podlegało rozstrzygnięcie o karze z pkt 1 części dyspozytywnej w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności, należało obniżyć wysokość opłaty wskazanej w pkt 6 części dyspozytywnej. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Sąd Odwoławczy, mając na względzie obecną sytuację materialną oskarżonego, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcie w przedmiocie kary 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za przestępstwa objęte zaskarżonym wyrokiem 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 656/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 listopada 2022 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale prokuratora Jolanty Świerczewskiej - Zarzyckiej po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy P. S. oskarżonego z art. 178a § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 19 lipca 2022 r. sygn. akt II K 449/20 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 370 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 656/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 19 lipca 2022 r. w sprawie II K 449/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest: art. 7 kpk poprzez nienależytą ocenę wiarygodności zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności dowolną, a nie swobodną ocenę wyjaśnień oskarżonego konsekwentnie podającego, że w dniu 3 lipca 2020 roku dnia nie prowadził pojazdu marki M. (...) o nr rej. (...), a pojazd prowadziła inna wskazana przez niego osoba. czego następstwem był błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony P. S. popełnił zarzucany mu czyn w sytuacji braku wystarczających i jednoznacznych dowodów, a prawidłowa ocena przeprowadzonych dowodów na takiej treści wnioski nie pozwala. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - na wstępie zauważyć wypada, iż ustanowiony w art. 7 kpk obowiązek dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego dotyczy nie tylko Sądu merytorycznie rozpoznającego sprawę, bowiem także odwołujący, podnoszący takowy zarzut, nie może ograniczyć się do wyłącznie subiektywnego zanegowania oceny dowodów przeprowadzonej przez tenże Sąd i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone jedynie dowody korzystne dla oskarżonego. Taka metoda kwestionowania trafności zaskarżonego orzeczenia nie może być uznana za wystarczającą. Obowiązkiem skarżącego każdorazowo jest bowiem skuteczne wykazanie jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd meriti w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego. Uwiarygodnienie zarzutu dowolnej oceny dowodów wymaga zatem wykazania, w oparciu o fakty i ich pogłębioną logiczną analizę, że rzeczywiście Sąd pominął dowody istotne (nie jakiekolwiek, lecz istotne) dla rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie, że włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, że uchybił regułom prawidłowego logicznego rozumowania, że uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2012 roku, sygn. akt II AKa 67/12). - tymczasem, na kanwie przedmiotowej sprawy, skarżący nie był w stanie skutecznie przekonać Sądu Odwoławczego o słuszności swoich twierdzeń wyrażonych w treści zarzutu, bowiem nie zostały one w logiczny i racjonalny sposób uargumentowane. Wprawdzie, kwestionując prawidłowość pierwszoinstancyjnego postępowania, apelujący wskazał jakich rzekomych uchybień w zakresie oceny dowodów ten Sąd miałby się dopuścić, jednakże wywody sprowadzające się w istocie do zdyskredytowania obciążającego oskarżonego materiału dowodowego, nie mogły znaleźć uznania Sądu Okręgowego. Nie sposób bowiem podzielić intencjonalnych i niepopartych żadnymi obiektywnymi dowodami twierdzeń obrony, jakoby niewiarygodne były spójne i logiczne zeznania świadków oskarżenia, które korespondowały z pozostałą częścią uznanego za wiarygodny materiału dowodowego, a na wiarę zasłużyły wyłącznie dowody przemawiające na korzyść P. S. – a do tego wywody zawarte w apelacji się sprowadzały. Na względzie mieć bowiem wypada, iż sama tylko okoliczność, że Sąd I instancji ocenił poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego oskarżony, nie jest tożsama ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Rzecz jasna, odmienna ocena dowodów - korzystna dla oskarżonego – jest naturalnym jego prawem, jednakże subiektywna ocena w tym zakresie razi dowolnością. Zdaniem Sądu Okręgowego, wywody apelującego stanowią jedynie własną wizję oceny dowodów, wobec czego należy je uznać wyłącznie za polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, która nie została poparta żadnymi logicznymi argumentami, wobec czego nie jest w stanie spowodować uwzględnienia omawianego zarzutu. - w przekonaniu obrońcy zgromadzony materiał dowodowy w sprawie nie pozwalał na jednoznaczne stwierdzenie winy oskarżonego. Skarżący forsował tezę, iż żaden z zeznających w sprawie świadków nie widział oskarżonego znajdującego się w stanie nietrzeźwości jako kierującego pojazdem M. w dniu 3 lipca 2020 r. i w tej okoliczności upatrywał niewinności oskarżonego. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Należy pamiętać o tym, że w dochodzeniu do prawdy obiektywnej sąd może posługiwać się nie tylko dowodami bezpośrednimi, którymi aktualnie dysponuje, ale również prawidłowym, logicznym rozumowaniem wspieranym przesłankami natury empirycznej. Pozwala to sądowi na uznanie za dowód logicznie poprawnej koncepcji myślowej, której wnioski (informacje) swoją konsekwencją eliminują inne, chociaż nie muszą całkowicie wyłączać rozumowania odmiennego. Sąd ma prawo oprzeć swoje rozstrzygnięcie na tego rodzaju dowodach pośrednich, jeżeli racjonalnie uznał je za czyniące zadość postulatowi dochodzenia do prawdy obiektywnej i wyprowadził z nich wnioski odpowiadające zasadom logicznego rozumowania, z jednoczesnym respektowaniem zasady in dubio pro reo (wyrok SA w Szczecinie z 6.03.2014 r., II AKa 30/14, LEX nr 1444872). Sąd meriti dysponował takowym materiałem dowodowym świadczącym o winie oskarżonego. Świadek P. M. zeznał następująco: „Podszedłem do samochodu, wewnątrz był mężczyzna, który miał bełkotliwą mowę, pomyślałem, że jest pijany (…) Mężczyzna ten powiedział, że skądś wraca (…) W pojeździe mężczyzna był sam, przy pojeździe nikogo nie było (…) Mężczyzna siedział za kierownicą (…) (k. 9v). Relacja tegoż świadka zazębia się z tymi przedstawionymi przez funkcjonariuszy Policji, tj. R. C. i S. D.. Ten drugi ze świadków zeznał: „Silnik pojazdu był ciepły, ale w stacyjce nie było kluczyków pojazdu (…) W rozmowie (P. S.) twierdził, że nie kierował pojazdem. Nie potrafił też wskazać osoby, która mogła wcześniej jechać tym pojazdem. W czasie kontroli twierdził, że nie ma kluczyków (…) Podczas przeprowadzonych procedur przed przyjęciem do PDOZ okazało się, że P. S. w kieszeni spodni miał klucze od pojazdu M. (…) (k. 25v). Na rozprawie w dniu 17 grudnia 2020 r. zeznał analogicznie, nadto dodał: „ (…) z tego co pamiętam to ja ujawniłem klucze, bo przed osadzeniem w PDoZ osoby zatrzymywane są przeszukiwane, był to jeden kluczyk, tylko od pojazdu” (k. 80v). Z kolei świadek R. C. podczas rozprawy w dniu 23 lutego 2021 r. dobitnie wskazał, iż wewnątrz pojazdu znajdował się wyłącznie oskarżony, wskazując na jego osobę, jednocześnie podnosząc, że z jego obserwacji nie było możliwości, aby samodzielnie z tego pojazdu wysiąść (…) (k. 88v). Zeznania powyższych osób potwierdzają również stan nietrzeźwości w jakim znajdował się feralnego dnia oskarżony, który to został stwierdzony stosownymi badaniami, załączonymi do akt sprawy (k. 3-5). Wywody tychże osób są spójne. Znajdują odzwierciedlenie w pozostałym wiarygodnym materiale sprawy. Sąd Rejonowy nie miał więc żadnego powodu, ażeby stwierdzić, iż zeznają odmiennie aniżeli miało to miejsce w rzeczywistości, a co za tym idzie odmówić im przymiotu wiarygodności. Wobec tego uznanie ich zeznań za wiarygodne było jak najbardziej słuszne. W tym miejscu wyraźnie należy zaznaczyć, że fakt, iż ww. świadkowie nie widzieli oskarżonego jak kierował samochodem w stanie upojenia alkoholowego nie powoduje, że z depozycji tych osób nie można wywieść winy oskarżonego przypisanego mu przez Sąd I instancji czynu, gdyż wskazywane przez nich okoliczności pozwalały na takie ustalenie. Odnośnie zaś depozycji przekazanych przez świadka M. G., Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego. W gwoli uzupełnienia, wyraźna niechęć ze strony tego świadka do złożenia zeznań w przedmiotowej sprawie nie dewaluuje jego zeznań. W sytuacji wskazywania przez oskarżonego jako sprawcy czynu, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, właśnie M. G. Sąd Rejonowy musiał podejść do złożonych przez niego relacji w sposób ostrożny i szukać potwierdzenia przedstawionych przez niego okoliczności w dostępnym materiale dowodowym sprawy, zarówno pochodzącym ze źródeł osobowych, jak i nieosobowych. Faktem jest, jak wysnuł Sąd I instancji, iż świadek ten był obecny na posesji 03 lipca 2020 r., jednakże M. G. kategorycznie wskazywał, że nie kierował samochodem marki M., a jego relacja w tym zakresie koreluje m.in. z zeznaniami złożonymi przez funkcjonariuszy Policji, tj. R. C. i S. D. oraz P. M.. W tej sytuacji nie było powodu, ażeby uznać przedstawioną przez niego wersję zdarzenia za nieprawdziwą. Zasadnie również Sąd Rejonowy obdarzył przymiotem wiarygodności zeznania świadka O. G.. Sąd Okręgowy w ślad za Sądem Rejonowym doszedł do takiej samej konstatacji, a mianowicie, iż dowód ten w małym stopniu był przydatny do odtworzenia obrazu zdarzenia z ul. (...) w Ł.. O. G. potwierdziła jednak, iż faktycznie samochód M. znajdował się w rowie, zanegowała zaś aby A. T. odprowadzał ją do domu. Nie posiadała wiedzy, kto kierował rzeczonym pojazdem. W stanie powiązania jej relacji z wiarygodnym materiałem sprawy, dowód ten zasadnie stanowił podstawę ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku. - z kolei wyjaśnienia oskarżonego w części, w której negował prowadzenie samochodu osobowego marki M. w stanie nietrzeźwości, jak również zeznania świadka A. T., wobec ich sprzeczności z pozostałym wiarygodnym materiałem sprawy, zostały ocenione w sposób całkowicie prawidłowy, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł w tym zakresie obrazy art. 7 kpk. Oskarżony w kontakcie z funkcjonariuszami Policji nie potrafił wskazać osoby, która kierowała pojazdem, nadto nie potrafił wyjaśnić dlaczego auto znajduje się w rowie i dlaczego siedzi za kierownicą (k. 80v). Podczas rozprawy w dniu 17 grudnia 2020 r. również nie wskazał takowej osoby, zaś wskazanie przez niego rzekomego kierującego po upływie ponad roku od inkryminowanego zdarzenia nie spowodowało spodziewanego przez niego stanu, wobec którego należało go uniewinnić od zarzucanego mu czynu, gdyż w aktach sprawy istniały dowody świadczące o jego winie. Usprawiedliwienie takiego zachowania wstydem, a także oczekiwaniem honorowego postępowania świadka M. G., który to miał się przyznać do stawianego oskarżonemu czynu, nie było logiczne jak twierdził obrońca, a świadczyło wyłącznie o przyjętej linii obrony mającej na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej za czyn, którego się dopuścił. Osoba, która nie popełniła przestępstwa, mając świadomość swej bezkarności raczej nie zwleka ze wskazaniem prawdziwego sprawcy. Po drugie z racji umieszczenia pojazdu marki M. w rowie na lewym boku od strony kierowcy, co ukazują zdjęcia załączone do akt sprawy, nie sposób sobie wyobrazić, ażeby wewnątrz samochodu oskarżony będąc pasażerem przemieścił się na fotel kierowcy, jak również, aby kierujący opuścił samochód, kiedy na fotelu pasażera przebywał oskarżony czy też ażeby oskarżony wysiadał z auta, by ponownie do niego wsiąść i zasiąść za kierownicą w celu umożliwienia wydostania się z samochodu kierującemu, chociażby zważając na typ jego sylwetki. Jak wskazał funkcjonariusz Policji R. C., jego zdaniem nie było możliwości opuszczenia pojazdu. Nadto podniósł, że funkcjonariusze Policji pomogli oskarżonemu wydostać się z auta. Świadkowie P. M., S. D. i R. C. jednoznacznie podnieśli, że w pojeździe znajdował się wyłącznie oskarżony i nie widzieli żadnej innej osoby. Po trzecie za niewiarygodnością w omawianej części jego wyjaśnień świadczy fakt posiadania przy sobie kluczyków do auta, które jak twierdził podczas interwencji zabrał kierujący, a które to znalazły się w kieszeni jego spodni podczas przeszukania przed przyjęciem do PDOZ (k. 25v, 80v). Oskarżony miał powód, aby zaprzeczać sprawstwu stawianego mu czynu, gdyż m.in. wyrokiem Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 05 grudnia 2019 r. w sprawie V K 1119/19 o czyn z art. 177 § 1 kk warunkowo umorzono wobec niego postępowanie karne na okres próby wynoszący 2 lata (k. 48-49, 193). Pozostałe zaś argumenty zawarte w pisemnym uzasadnieniu Sądu I instancji, zdaniem Sądu Okręgowego prawidłowo utwierdziły tenże Sąd w przekonaniu o niewiarygodności w omawianym zakresie wyjaśnień oskarżonego, co w efekcie świadczy o bezzasadności zarzutu obrońcy (k. 225-225v). Relacja świadka A. T. jest odmienna od tej przedstawionej chociażby przez funkcjonariuszy Policji czy świadka P. M.. Należy przypomnieć, że owi świadkowie nie widzieli żadnej innej osoby poza oskarżonym na miejscu zdarzenia. Ponadto wskazywali, że to oskarżony siedział na fotelu kierowcy. Idąc dalej, obaj funkcjonariusze Policji, zarówno S. D., jak i R. C. zgodnie podnieśli, że oskarżony nie miał zapiętych pasów bezpieczeństwa. Z kolei świadek O. G. zeznała, iż nie było takiej sytuacji, ażeby A. T. odprowadzał ją do domu. Relacja zbieżna z tą przedstawianą przez oskarżonego, jednakże sprzeczna w świetle innych dowodów w sprawie, stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku, wobec czego słusznie została uznana za niewiarygodną. - co do zeznań A. S. i K. S. obdarzenie ich przymiotem wiarygodności było zasadne, lecz, jak podkreślił to Sąd Rejonowy, w nikłym stopniu były one przydatne do odtworzenia przebiegu inkryminowanego zdarzenia. Potwierdzali, iż oskarżony znajdował się w stanie upojenia alkoholowego. Wymienieni nie posiadali natomiast wiedzy odnośnie tego, kto kierował tymże pojazdem na ul. (...) w Ł.. Ich relacje ograniczały się wyłącznie do okresu poprzedzającego. Nadto były oparte na osobistych domniemaniach. Takie samo stanowisko Sąd Okręgowy przyjął w kontekście oceny zeznań świadków J. L. i G. O. (nie posiadali oni informacji dot. zdarzenia na ul. (...)), dlatego nie ma potrzeby szerszego omawiania tych dowodów, ponieważ w całości aprobuje ich ocenę dokonaną przez Sąd Rejonowy. - dogłębna analiza treści pisemnego uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku, iż Sąd meriti nie wziął pod uwagę przy ferowaniu zaskarżonego wyroku zeznań świadka G. S.. W związku z powyższym podnoszenie okoliczności o odcięciu świadka M. G. od dawnego trybu życia, która z kontekstu zdania, w przeświadczeniu obrońcy stanowiła podstawę do dokonania ustaleń w zakresie inkryminowanego zdarzenia na ul. (...) w Ł., pozbawione jest racji bytu i jako nieuzasadnione nie może doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego wyroku. - co do nieosobowych źródeł dowodowych, brak podstaw do ich kwestionowania, co wiąże się z bezzasadnością zarzutu. - konkludując, Sąd Rejonowy prawidłowo dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w granicach prawa do swobodnej ich oceny, wyznaczonych przez art. 7 kpk, a argumentacja obrońcy, stanowiąca wyłącznie własną wizję zdarzenia do jakiego doszło 03 lipca 2020 r. na ul. (...) w Ł., wprawdzie korzystną dla oskarżonego, jednakże przeprowadzoną w oderwaniu od okoliczności wynikających z pozostałego wiarygodnego materiału dowodowego sprawy, na uznanie Sądu Okręgowego nie zasługuje i tym samym nie mógł zostać uwzględniony wskazany powyżej zarzut. - wobec niezasadności zarzutu obrazy przepisów postępowania, podniesiony przez skarżącego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych także, zdaniem Sądu Okręgowego, jest nieuzasadniony. Wniosek 1) o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie 2) o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadność podniesionych zarzutów warunkowała decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 19 lipca 2022 r. w sprawie II K 449/20 w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy zarzuty apelacji okazały się w całości bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. - apelacja obrońcy oskarżonego okazała się całkowicie bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony ponosi koszty sądowe postępowania odwoławczego w całości. Warto podkreślić, że z przepisu art. 636 kpk wynika zasada obciążenia osób skazanych kosztami sądowymi, zaś odstępstwo od niej winno mieć wyjątkowy charakter, uwarunkowany istnieniem przesłanek z art. 624 § 1 kpk (wyrok SA we Wrocławiu z 18.06.2019 r., II AKa 92/19, LEX nr 2718331). W stosunku do osoby oskarżonego takich przesłanek Sąd Okręgowy nie dostrzegł. - z tych względów na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663) zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 370 zł (opłata w kwocie 350 zł i kwota 20 zł tytułem ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt VI Ka 20/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lutego 2023 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Małgorzaty Kopczyńskiej po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2023r. sprawy K. K. ur. (...) w Z. s. E., Z. z domu S. oskarżonego z art. 178a § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 27 października 2022 r. sygn. akt II K 560/22 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. K.; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 140 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 120 złotych za II instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 20/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt II K 560/22 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca oskarżonego ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------- ------------------------------------------------- ------------------ ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------- ------------------------------------------------- ------------------ ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego K. K. kary w wymiarze 5 miesięcy pozbawienia wolności wobec zastosowania przez Sąd I instancji wadliwych kryteriów jej wymiaru w sytuacji, gdy prawidłowa ocena okoliczności dotyczących jej wymiaru uzasadnia orzeczenie kary w niższej wysokości. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż oskarżony w wywiedzionym środku odwoławczym prawidłowo przytoczył określone w art. 53 k.k. dyrektywy wymiaru kary, jak i ugruntowane stanowisko orzecznicze dotyczące sytuacji, w której zarzut rażącej surowości wymierzonej kary może zostać uznany za słuszny. Nie jest to jednak – wbrew stanowisku skarżącego – sytuacja mająca miejsce w badanym postępowaniu. Przypisany K. K. czyn z art. 178a § 1 k.k. zagrożony jest karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Jak wynika z akt badanej sprawy, oskarżony prowadząc pojazd mechaniczny w ruchu lądowym w dniu 27 sierpnia 2018 r. znajdował się pod znacznym wpływem substancji odurzających: amfetaminy i metamfetaminy, na co wskazuje opinia toksykologiczna, jak i okoliczności jego zatrzymania, bowiem nie był on w stanie zapanować nad prowadzonym pojazdem i uderzył w bramę wjazdową do posesji. Mając przy tym na uwadze całościową ocenę postawy oskarżonego, który prezentuje lekceważący stosunek do obowiązującego porządku prawnego, na co wskazuje jego uprzednia i wielkokrotna karalność, w tym o czyny z art. 244 k.k. ( karta karna k. 58 – 60 ), co znamionuje notoryczne niestosowanie się do nałożonych na niego zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych. Nie sposób wymierzonej mu kary 5 miesięcy pozbawienia wolności uznać w tej sytuacji za karę niewspółmiernie i rażąco surową. Wobec powyższego przyznanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu (następnie przez niego odwołane), wobec jego dotychczasowej postawy i uporczywego naruszania porządku prawnego nie stanowi okoliczności uzasadniającej zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie rozstrzygnięcia o karze. Wbrew stanowisku apelującego, Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował dyrektywy wymiaru kary z art. 53 k.k. słusznie zauważając, iż stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego przestępstwa był wysoki. Zgodzić należy się także ze stanowiskiem, iż nie można pobłażać kierowcom znajdującym się pod wpływem środków odurzających i decydującym się na prowadzenie pojazdów mechanicznych, stwarzając w ten sposób realne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Subiektywne przekonanie oskarżonego o nadmiernej i rażącej surowości kary wymierzonej mu za popełnione przez niego przestępstwo nie jest wystarczające dla stwierdzenia słuszności zarzutu z art. 438 pkt 4 k.p.k. Przypomnieć również należy, iż immanentną cechą kary jest jej dolegliwość, co służyć ma celom wychowawczym na postawę oskarżonego. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec oskarżonego K. K. kary w niższym wymiarze. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. W przekonaniu Sądu Odwoławczego wymiar kary orzeczonej wobec K. K. określony został zgodnie z dyrektywami art. 53 k.k., odpowiada stopniowi winy i społecznej szkodliwości popełnionego czynu, a także właściwie realizuje cele zarówno prewencji indywidualnej, jak generalnej. Wobec powyższego nie było podstaw do uwzględnienia zawartego w apelacji wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze, czego domagał się oskarżony. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy w całości zaskarżony wyrok wobec oskarżonego K. K.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy nie uwzględnił zarzutu podniesionego w apelacji oskarżonego, w pełni aprobując ustalenia i oceny Sądu I instancji leżące u podstaw wydanego orzeczenia. Nie było również konieczności ingerowania w jego treść z urzędu, dlatego też zaskarżony wyrok jako trafny i prawidłowy podlegał utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Sąd Odwoławczy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 140 złotych, w tym 120 złotych opłaty za II instancję, której wysokość określono zgodnie art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. opłatach w sprawach karnych oraz ryczałt za doręczenie wyzwań innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych, zgodnie z regulacją zawartą w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja orzeczenie o karze 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 225/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.