II Ka 326/20 · Sąd powszechny

wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z 28 marca 2023 roku, sygn.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 163/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

ustali, że rozpoznawane przez niego zdarzenie miało miejsce w innym czasie, niż to przyjął prokurator w akcie oskarżenia; dokona w wyroku pewnych ustaleń faktycznych odmiennie, niż to zostało przyjęte w akcie oskarżenia, popieranym przez prokuratora, przy czym ustalenia te mogą dotyczyć nie tylko strony przedmiotowej, ale także (co nawet występuje częściej) strony podmiotowej czynu;

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 02 marca 2023 r.

Sygn. akt II Ka 859/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lutego 2026 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Sylwia Olimpia Uszyńska Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Urszuli Gałązki-Szewczak po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2026 r. sprawy Ł. Ł. (1) oskarżonego z art. 178a§1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 września 2025 r. sygn. akt II K 1123/24 I. utrzymuje w mocy zaskarżonym wyrok; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 859/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 września 2025r., sygn. akt II K 1123/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------- -------------------------------------------------------------- --------- ---------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------------------- ------------------------------------------------------------ ---------- ------------ 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------------------------- -------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------------------ ----------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie: 1. art. 7 kpk poprzez: - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu w postaci protokołu badania stanu trzeźwości oskarżonego i błędnego przyjęcia, że oskarżony w chwili prowadzenia pojazdu znajdował się w stanie nietrzeźwości z wynikiem 1,169 mg/1, podczas gdy badanie oskarżonego na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu zostało przeprowadzone po upływie ponad 2 godz. od zakończenia prowadzenia pojazdu przez Ł. Ł. (1), - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu w postaci opinii biegłych dr J. J. i dr U. Ł. i bezzasadnym uznaniu je za wiarygodne, podczas gdy opinie te są niepełne, niejasne i sprzeczne, albowiem biegli niezasadnie przeprowadzili rachunek retrospektywny, w sytuacji gdy z opinii biegłego dr U. Ł. wynika, że nie ma możliwości ustalenia, czy w chwili prowadzenia przez oskarżonego pojazdu znajdował się on na etapie eliminacji alkoholu, co zgodnie z „Zaleceniami opracowanymi przez Instytut Ekspertyz Sądowych i zatwierdzonych przez Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Medycyny Sądowej i Kryminologii w dniu 28 listopada 2023 roku", okoliczność ta uniemożliwia przeprowadzenia obliczenia retrospektywnego, a ponadto rachunek prospektywny dokonany przez biegłych został przeprowadzony w oparciu o oświadczenia oskarżonego złożone w trakcie przeprowadzania badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, pomimo braku pouczenia Ł. Ł. (1) o przysługującym mu prawdę do odmowy udzielenia odpowiedzi na pytanie dotyczącego ilości spożytego alkoholu przed badaniem oraz oświadczenia te zostały złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi z uwagi na stan jego upojenia alkoholowego, co narusza zakaz wynikający z przepisu art. 171 §7 kpk, a ponadto biegli przeprowadzając rachunek prospektywny opierali się na wszystkich wynikach badań na zawartość alkoholu, w sytuacji gdy wynik badania z godz. 22:35 był nieważny, zaś wynik z godziny 23:08 nie został wpisany do protokołu badania stanu trzeźwości, - bezzasadnym odmówieniu nadania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie jakim zaprzeczył, aby spożywał alkohol przed tym jak prowadził samochód oraz w zakresie jakim wyjaśnił, że spożywał alkohol dopiero gdy przyjechał do pracy, w sytuacji gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na podważenie wersji zaprezentowanej przez oskarżonego, - niezasadnym uznaniu za wiarygodne zeznań świadka I. W. w zakresie jakim świadek ten zeznał, że oskarżony został pouczony o prawie do odmowy udzielenia odpowiedzi na pytanie dotyczące ilości spożytego alkoholu w ciągu ostatnich 24 godzin oraz w zakresie jakim zeznał, że oskarżony nie żądał, aby przeprowadzono badanie krwi, podczas gdy przeczy temu protokół badania stanutrzeźwości analizatorem wydechu oraz konsekwentne wyjaśnienia oskarżonego, co miało wpływ na wynik sprawy albowiem na podstawie tych oświadczeń Ł. Ł. (1) zostały sporządzone opinie retrospektywne, które Sąd I instancji uznał za wiarygodne, 2. art. 6 kpk, 16 § 2 kpk w zw. z § 7 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie badań na zawartość alkoholu w organizmie (Dz.U.2018.2472) poprzez brak pouczenia oskarżonego w trakcie wykonywania badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu o prawie do odmowy udzielenia odpowiedzi na pytanie dotyczącego ilości wypitego alkoholu w ciągu ostatnich 24 godzin, co stanowi naruszenie prawa do obrony oskarżonego (prawa do milczenia) mające istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem na podstawie tych informacji biegli sporządzili opinie retrospektywne, które w całości zostały uznana przez Sąd Rejonowy za wiarygodne i na podstawie tych opinii Sąd I instancji uznał wersję przedstawioną przez oskarżonego za niewiarogodną. co w konsekwencji doprowadziło do jego skazania. 3. art. 6 kpk i § 8 ust 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie badań na zawartość alkoholu w organizmie (Dz.U.2018.2472) poprzez brak przeprowadzenia badania krwi na zawartość alkoholu, w sytuacji gdy z wyjaśnień oskarżonego wynika, że żądał przeprowadzenia takiego badania, co skutkowało naruszeniem prawa do obrony oskarżonego, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem poprzez brak przeprowadzenia badania krwi uniemożliwiono oskarżonemu weryfikacje prawidłowości wykonanego badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, 4. art. 5 § 2 kpk poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy w sprawie wystąpiły wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym, gdyż brak jest dowodu, który w sposób stanowczy i jednoznaczny pozwalał na przyjęcie, że oskarżony w chwili prowadzenia pojazdu znajdował się w stanie nietrzeźwości z wynikiem 1,169 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, 5. art. 167 k.p.k. i art. 170 § 2 k.p.k. poprzez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej ustnej opinii biegłego dr U. Ł. i błędnym uznaniu, że opinia jest jasna, pełna i logiczna, w sytuacji gdy opinia ta jest niejasna sprzeczna oraz opiera się na błędnych założeniach. w konsekwencji obrazy ww, przepisów postępowania zarzucam także: II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony Ł. Ł. (1) w dniu 3 czerwca 2024 roku prowadził w ruchu lądowym po drodze publicznej samochód osobowy znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem 1,169 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, podczas gdy brak jest w tym zakresie jednoznacznych dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania oskarżonego Ł. Ł. (1). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zainicjowana przez skarżącego kontrola odwoławcza nie potwierdziła trafności zarzutów koncentrujących się wokół zagadnienia winy i sprawstwa oskarżonego, wobec czego nie mogła odnieść postulowanego skutku. Argumenty przedstawione w apelacji nie podważyły poczynionych przez Sąd meriti ustaleń faktycznych, które znalazły umocowanie w prawidłowo ocenionym materiale dowodowym zebranym w sprawie. Ocena tego materiału dokonana przez Sąd I instancji nie wykazuje błędów natury logicznej, nie jest stronnicza, jak również nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej przepisem art. 7 kpk, której to wyniki w sposób wyczerpujący zostały wyeksponowane w uzasadnieniu tegoż wyroku. Taki stan rzeczy pozwolił na przypisanie oskarżonemu winy za zarzucony mu czyn oraz wymierzenie współmiernej i adekwatnej do okoliczności sprawy kary oraz przewidzianych przepisami środków karnych. Materiał dowodowy nie dał przede wszystkim podstaw do zaaprobowania przekonania skarżącego, jakoby Sąd meriti wadliwie ocenił dowód w postaci protokołu badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu (zarzut I, tiret 1). Jak wynika z opinii biegłego U. Ł. badania przy użyciu urządzenia Alkometr 2.0 zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy. W protokole tego badania nie wskazano co prawda wyników trzeciego w kolejności pomiaru, z godz. 22.35, z uwagi na błąd pomiarowy, ale fakt ten istotnie pozostawał bez jakiegokolwiek wpływu pozostałe wyniki, na ustalenia faktyczne i konkluzje Sądu, zatem okoliczności tej nie należało przeceniać. Zarówno pomiar z godz. 22.02, jak i pomiary z g. 22.04, g. 22.37 i g. 23.08 zostały wykonane poprawnie (jakkolwiek do protokołu nie wpisano wyników tego ostatniego, co nie miało znaczenia z uwagi na załączony i poddający się weryfikacji wydruk) - uzyskane wyniki nie pozostawiają wątpliwości, że w chwili zdarzenia oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości, gdyż – jak wykazało przeprowadzone postępowanie dowodowe – od momentu przyjazdu do miejsca pracy nie spożywał żadnego alkoholu. W tym stanie rzeczy, zarzut obrońcy nie mógł zostać uwzględniony. Za bezzasadny należało uznać także zarzut dotyczący wadliwej oceny dowodu z postaci wywołanych opinii specjalistycznych (zarzut I, tiret 2). Wbrew argumentom skarżącego, opinie te są czytelne, jednoznaczne, udzielają odpowiedzi na wszystkie postawione pytania. Co więcej, w swych wnioskach odnośnie stanu nietrzeźwości oskarżonego w chwili kierowania pojazdem, jak też w zakresie określenia fazy przemiany alkoholu w jego organizmie w momencie przeprowadzonych badań są w swych wnioskach zbieżne. Skarżący podniósł, że biegli w sposób niezasadny przeprowadzili rachunek retrospektywny. W tym zakresie jak najbardziej trafne są jednak uwagi Sądu meriti, a mianowicie, że rachunek ten biegli wykonali przy hipotetycznym założeniu, że oskarżony po zdarzeniu nie spożywał alkoholu. Żaden z biegłych nie przekroczył w trakcie opiniowania swych kompetencji i nie podjął się oceny materiału dowodowego, konkluzje biegłych co do stanu nietrzeźwości oskarżonego oparte są bowiem na określonym założeniu. Jak wynika z akt sprawy, oceny, czy założenie takie znajdowało uzasadnienie w realiach niniejszej sprawy, dokonał Sąd Rejonowy kategorycznie ustalając, że Ł. Ł. (1) po przyjeździe na teren żwirowni nie spożywał jakiegokolwiek alkoholu. Biorąc pod uwagę, że przekonanie takie w okolicznościach ujawnionych w toku postępowania jest jak najbardziej prawidłowe, nie sposób zarzucić wadliwość opinii oraz wniosków biegłych. W sytuacji bowiem, gdy oskarżony nie spożywał alkoholu po zdarzeniu, przeprowadzenie retrospekcji było jak najbardziej możliwe. Jednocześnie, w świetle obu opinii niewątpliwym jest, że w momencie badania alkohol w organizmie oskarżonego znajdował się w fazie eliminacji. W świetle zeznań B. D., o których mowa niżej, nie sposób podzielić także argumentu skarżącego odnośnie braku podstaw do przeprowadzenia przez biegłych rachunku prospektywnego, a więc opartego na oświadczeniu oskarżonego co do ilości spożytego po zdarzeniu alkoholu. Także w tym zakresie, obie opinie są identyczne, jeśli idzie o wnioski – zgodnie wskazują, że oświadczenia badanego nie odpowiadają uzyskanym wynikom. Chybiony okazał się również zarzut zawarty w punkcie I, tiret 3 apelacji. Wskazać należy, że przepis art. 4 kpk nie obliguje sądu w fazie wyrokowania do uwzględnienia jednocześnie dowodów korzystnych i niekorzystnych dla oskarżonego, lecz do dokonania wyboru między dowodami dotyczącymi tych samych okoliczności, ale o sprzecznej wymowie. Takiego wyboru i mając w zapatrywaniu całość ujawnionego materiału dowodowego dokonał właśnie Sąd I instancji słusznie stwierdzając, że wyjaśnienia oskarżonego zmierzające do wykazania, że alkohol spożył dopiero po przyjeździe na teren firmy pozostają całkowicie odosobnione i że tak przedstawionej wersji zdarzeń nie potwierdza żaden inny dowód. W opozycji do wyjaśnień oskarżonego pozostaje bowiem szereg dowodów pośrednich, tak osobowych, jak i nieosobowych, które analizowane we wzajemnym powiązaniu tworzą logiczny ciąg zdarzeń i pozwalają wykluczyć wersję prezentowaną przez oskarżonego. W związku z powyższym fakt, że Sąd negatywnie ocenił wyjaśnienia Ł. Ł. (1) stanowisko to motywując nie może zostać poczytane jako naruszenie reguły wyrażonej w art. 7 kpk tylko dlatego, że z tak dokonaną oceną nie zgadza się skarżący. Także ocena zeznań świadka I. W. jest w przekonaniu Sądu II instancji wolna od uchybień wyrażonych w punkcie I, tiret 5 apelacji. Sąd I instancji przesłuchał na rozprawie wskazanego świadka, w tym na okoliczności związane z sygnalizowanymi przez obronę wątpliwościami. Z zeznań tych wynika w sposób jednoznaczny, że oskarżony został pouczony o przysługujących mu uprawnieniach związanych z wykonywanym badaniem stanu trzeźwości, a co potwierdziły zresztą zeznania B. Ł.. Sąd Rejonowy skonfrontował omawiane dowody z treścią dowodu z dokumentu (protokołem badania) i dysponując tak ujawnionym materiałem dokonał jego oceny. Nie sposób w kontekście powyższego zarzutu doszukać się okoliczności świadczących o przeinaczaniu faktów przez funkcjonariuszy policji, w szczególności na okoliczności takie nie wskazuje skarżący. W odniesieniu do zarzutu z pkt I. 2 istotnie, jak wskazuje obrońca, w myśl § 7 ust. 1 pkt 6 protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu powinien zawierać ilość, rodzaj i godzinę spożycia napojów alkoholowych przez osobę badaną w ciągu ostatnich 24 godzin - na podstawie oświadczenia osoby badanej, jeżeli jego złożenie jest możliwe; przy czym zgodnie z ust. 2 osobę badaną, jeżeli jest to możliwe, informuje się o możliwości odmowy złożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 6 i 7. Z treści zapisu powyższego rozporządzenia wynika zatem obowiązek poinformowania badanego o możliwości odmowy złożenia wskazanych oświadczeń i jak wskazują relacje świadka B. Ł., ale także I. W. – obowiązkowi temu uczyniono zadość. W kontekście podniesionego zarzutu zauważyć należy, że przepisy cytowanego rozporządzenia wskazują na obowiązek udzielenia informacji badanemu o prawie odmowy złożenia oświadczenia, mimo, że sam druk protokołu badania stanu trzeźwości takiego pouczenia nie zawiera i z przepisów cytowanego rozporządzenia nie wynika wprost obowiązek uczynienia w nim wzmianki o udzielonym pouczeniu. Z zeznań B. Ł. w sposób czytelny wynika, że w sytuacji skorzystania przez badanego z prawa do odmowy złożenia oświadczenia o ilości, czasie czy rodzaju spożytego alkoholu, w treści protokołu zamieszczona jest stosowna informacja, to jest, że badany odmówił udzielenia odpowiedzi, tymczasem takowej informacji brak w kwestionowanym protokole. Zeznania świadka wskazują wprost, że oskarżony został pouczony o prawie odmowy udzielenia odpowiedzi na pytanie dotyczące spożytego alkoholu, jednak z prawa tego nie skorzystał i informacji takich udzielił. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do tego, by zeznania funkcjonariuszy w powyższym zakresie uznać za nierzetelne, a w szczególności za nieodzwierciedlające rzeczywistego przebiegu wykonywanych czynności. Abstrahując jednak od powyższego, w tym od rzeczonego oświadczenia oskarżonego, zdaniem Sądu Okręgowego, w przedmiotowej sprawie zgromadzono taki materiał dowodowy, który analizowany łącznie pozwalał na poczynienie ustaleń w zakresie stanu nietrzeźwości oskarżonego w chwili kierowania pojazdem. Zatem nawet pominięcie kwestionowanego oświadczenia oskarżonego nie dawało podstaw do uwolnienia go od odpowiedzialności za zarzucany czyn. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na chronologię poszczególnych zdarzeń, począwszy od momentu pojawienia się oskarżonego pod bramą wjazdową na teren żwirowni - w zapisie monitoringu godz. 19.43, a z uwagi na przesunięcie czasu o ok. 7 minut faktycznie ok. godz. 19.50, poprzez moment przybycia na miejsce I. Ł. – ok. godz. 20.10, oświadczenie tegoż, że do momentu przyjazdu policji nie tracił oskarżonego z pola widzenia, (co wykluczało możliwość spożycia przez niego alkoholu w tym czasie), nieujawnienie czy to na miejscu zdarzenia czy też w pojeździe oskarżonego jakichkolwiek pustych pojemników (butelek i puszek) po alkoholu, jak też informacje pozyskane od żony oskarżonego na miejscu zdarzenia o wyczuwalnej woni alkoholu przed wyjściem oskarżonego z domu, na uzyskanych wynikach badań skończywszy. Przywołane okoliczności w sposób logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym pozwalają przyjąć ponad jakąkolwiek wątpliwość, że Ł. Ł. (1) po przybyciu na miejsce pracy alkoholu nie spożywał, w tym w szczególności w okresie poddawanych przez obronę w wątpliwość około 20 minut, które upłynęły od momentu przyjazdu na teren firmy do momentu pojawienia się tam właściciela I. Ł.. Słuszne wnioski wyciągnął Sąd I instancji wskazując w pisemnych motywach wyroku, to jest, że obiektywnie rzecz ujmując nierealnym jest, aby oskarżony w ciągu zaledwie 20 minut spożył taką ilość alkoholu, która w momencie pojawienia się na posesji I. Ł. dawałaby tak wyraźne objawy stanu nietrzeźwości, o jakich nadmienił świadek, a więc problemy z wymową czy z utrzymaniem równowagi. Prawidłowe są także uwagi Sądu wskazujące, że po niecałych 2 godzinach od zakończenia spożywania alkoholu ten znajdowałby się w stanie wyrównywania stężeń, a nie eliminacji, na którą wskazali biegli. Z obu wydanych w sprawie opinii wynikało w sposób zbieżny i jednoznaczny, że w momencie przeprowadzenia badań analizatorem wydechu oskarżony znajdował się w fazie eliminacji alkoholu z organizmu. Mając powyższe na względzie, jak też uwzględniając uzyskane wyniki badań, tempo eliminacji alkoholu z organizmu (nawet przy założeniu wariantu najbardziej korzystnego dla oskarżonego) biegli nie mieli wątpliwości, że w chwili kierowania pojazdem oskarżony istotnie znajdował się w stanie nietrzeźwości. Wobec powyższego, zarzut apelującego nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. W powyższym kontekście odnieść się także należało do sugestii apelującego odnośnie naruszenia przepisu art. 171 § 7 kpk. Co do zasady należy zgodzić się ze stanowiskiem, że stan psychofizyczny osoby przesłuchiwanej jest okolicznością, która może wpływać na wyłączenie swobody jej wypowiedzi. Bezsprzecznie stanem takim może być stan nietrzeźwości. Sąd Okręgowy w tym składzie podziela jednak pogląd, zgodnie z którym nie zawsze i nie każdy stan nietrzeźwości i nie u każdego powoduje ograniczenie sfery wolicjonalnej i kontroli wypowiedzi, a tym samym swobody wypowiedzi (A. Gaberle, Stan wywołany spożyciem alkoholu a zakaz dowodowy z artykułu 171 § 6 kodeksu postępowania karnego, GSP 2003/11, s. 192; T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego..., t. 1, 2014, s. 582; R. Koper, Przesłuchanie..., s. 4632; P. Kosmaty, J. Kudła, Taktyka..., s. 150; Z. Sobolewski, Kontrowersyjne kwestie zakazów dowodowych w nowym Kodeksie postępowania karnego [w:] Nowa kodyfikacja karna. Kodeks postępowania karnego. Zagadnienia węzłowe, red. E. Skrętowicz, Warszawa 1997, s. 260). Przebieg czynności z udziałem oskarżonego, relacjonowany przez funkcjonariuszy policji nie wskazuje, by oskarżony w stanie, o jakim nadmienia obrońca faktycznie się znajdował. Rzeczywiście był on nietrzeźwy, jednak brak w świetle materiału dowodowego rozumiał treść przeprowadzanych z jego udziałem czynności, jak wskazała B. Ł. „bez problemu zgodził się poddać badaniu na zawartość alkoholu”. W tych okolicznościach powyższy zarzut jawił się jako bezzasadny. Jak wskazano wyżej, wobec szeregu innych dowodów nawet całkowite pominięcie depozycji czy oświadczeń oskarżonego na miejscu zdarzenia nie dawało podstaw do uwolnienia go od odpowiedzialności za zarzucany występek. Podobnie, za niezasadny należało uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 6 kpk i § 8 ust. 1 pkt 2 cytowanego wyżej rozporządzenia (zarzut I.3). Zgodnie z przytoczonym uregulowaniem badanie krwi przeprowadza się, gdy osoba badana pomimo przeprowadzenia badania wydychanego powietrza żąda badania krwi. Skarżący nadmienił, że oskarżony przeprowadzenia tego rodzaju badań żądał, ale stanowisku temu przeczą całkowicie zeznania świadka B. D.. Wyżej wymieniona opisała przebieg czynności z udziałem oskarżonego, w tym w zakresie pouczenia odnośnie badania krwi i brak jest uzasadnionych powodów, by tak złożone zeznania poddać w wątpliwość. Fakt, że określonego zaznaczenia brak jest w protokole nie świadczy automatycznie o braku pouczenia, tym bardziej, jeśli na powyższą okoliczność przeprowadzono dowód z zeznań świadka. Co więcej, z opinii biegłego U. Ł. wprost wynika, że w związku z tym, że badania urządzeniem Alkometr A 2.0 zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy, nie istniała konieczność badań krwi oskarżonego. Odnosząc się zaś do zarzutu obrazy z art. 5 § 2 kpk (zarzut z pkt I. 4 apelacji) i zasady in dubio pro reo w nim wyrażonej należy przypomnieć, iż Sąd Najwyższy w dotychczasowym orzecznictwie od dawna prezentuje konsekwentnie powszechnie akceptowany pogląd, iż przepis art. 5 § 2 kpk dotyczy wyłącznie wątpliwości, które rzeczywiście powziął sąd rozpoznający sprawę i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Nie chodzi zaś w tym przepisie o wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zatem zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2022 r., III KK 409/22, LEX nr 3487756; zob. też: m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 marca 2024 r., III KK 70/24, LEX nr 3698371; z dnia 22 września 2022 r., III KK 400/22, LEX nr 3488897; z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt V KK 528/21; z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt IV KK 461/17). Ponadto, dla zasadności zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk nie wystarczy zaprezentowanie przez skarżącego własnych wątpliwości co do stanu dowodów, ale wykazanie, że orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2024 r., V KK 543/23, LEX nr 3688590). Naruszenie zasady in dubio pro reo możliwe jest jedynie wtedy, gdy sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób zgodny z art. 7 kpk ocenił zgromadzone dowody, a pomimo tego z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie równo-prawne wersje faktyczne i organ procesowy rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości, niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 kpk (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2024 r., III KK 571/23, LEX nr 3666617). Podkreślić należy, iż zasada in dubio pro reo wynikająca z art. 5 § 2 kpk skierowana jest do organu procesowego, a nie do stron postępowania. Odmienne stanowisko stron, co do istnienia lub braku zaistnienia istotnej i nie dającej się usunąć wątpliwości w sprawie, jest jedynie poglądem, który nie może być podstawą zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk przez sąd orzekający. Istota naruszenia powołanego przepisu polega bowiem na tym, iż to sąd orzekający mimo stwierdzenia istnienia nie dającej się usunąć wątpliwości w oparciu o nią rozstrzyga na niekorzyść oskarżonego, lub wątpliwości takiej w ogółem nie dostrzega, mimo jej oczywistości, bądź też nie podejmuje próby jej usunięcia. Analiza treści uzasadnienia wyroku nie wskazuje, by Sąd powziął w przedmiotowej sprawie jakiekolwiek wątpliwości w zakresie sprawstwa oskarżonego – wręcz przeciwnie, w sposób kategoryczny stwierdził, iż stan dowodów w sprawie był zdecydowanie wystarczający do wyprowadzenia wniosków w tym zakresie. Fakt, że Sąd negatywnie zweryfikował określone dowody – w tym przypadku wyjaśnienia oskarżonego – nie świadczy o zaistnieniu wątpliwości, o jakich mowa w art. 5 § 2 kpk. Sąd II instancji nie podzielił także zarzutu z punktu I.5 środka odwoławczego. Sąd w sposób precyzyjny uzasadnił, jakie powody legły u podstaw oddalenia wniosku dowodowego obrońcy. Istotnie, sporządzona przez U. Ł. opinia jest w pełni zrozumiała i zawiera logiczne uzasadnienie wyrażonych w niej ocen, udziela odpowiedzi na postawione pytania. Sam tylko fakt, że z opinią nie zgadza się strona nie stanowi podstawy do wywoływania kolejnych opinii, w tym uzupełniających. Jednocześnie nie sposób uznać, by opinia ta dotknięta była wadami prawnymi uniemożliwiającymi czynienie na jej podstawie ustaleń w sprawie. W tym kontekście wskazać należy, że w sprawie wywołany zostały opinie dwóch różnych biegłych, które w swych wnioskach wyartykułowanych przez Sąd meriti pozostawały spójne. Bezsprzecznie w sprawie nie zachodziła potrzeba ich uzupełnienia. Wobec uznania bezzasadności zarzutów dotyczących sfery gromadzenia i oceny materiału dowodowego, Sąd Okręgowy za bezzasadny uznał również zarzut dotyczący rzekomego błędu w ustaleniach faktycznych sprowadzającego się do uznania, że zebrany materiał dowodowy stanowi podstawę do skazania oskarżonego. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Tego w wywiedzionej apelacji zabrakło. Reasumując Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie oceny wiarygodności ujawnionego w toku postępowania materiału dowodowego, stwierdzając przy tym winę Ł. Ł. (1) w zakresie zarzucanego mu czynu. Apelujący w wywiedzionym środku zaskarżenia w sposób obiektywny nie wykazał zaś nieprawidłowości procesu pierwszoinstancyjnej oceny dowodów, które skutkowałyby uwzględnieniem przedstawionych zarzutów. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego Ł. Ł. (2) od popełnienia zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność apelacji skutkowała bezzasadnością wniosku o zmianę wyroku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Apelacja wniesiona przez obrońcę nie była zasadna i tym samym nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------- ----------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Zgodnie z zasadą z art. 636 § 1 kpk wobec braku zasadności apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego, to właśnie oskarżony ponosi koszty procesu. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (180 złotych opłaty od kary, 20 złotych tytułem ryczałtu za doręczanie pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana