Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I C 718/19 AI generated

I C 718/19 · Sąd powszechny

Case Number I C 718/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Powód U. Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. domagał się zasądzenia od pozwanego M. P. kwoty 18.365,52 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 czerwca 2019 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Uzasadniając zgłoszone powództwo wskazał, że pozwany M. P. w dniu 8 czerwca 2015 roku zawarł z (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. (poprzednikiem prawnym powoda) umowę pożyczki, na podstawie której otrzymał określoną w umowie kwotę pieniężną, zobowiązując się do jej zwrotu na warunkach określonych w umowie, z czego się nie wywiązał.

Legislator headnote

AI generated

I C 718/19 · Sąd powszechny: Zgłoszone powództwo było zasadne i jako takie zasługiwało na uwzględnienie w całości. Zgodnie z art. 720 kc pożyczka jest umową, na podstawie której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego przedmiot pożyczki, a biorący zobowiązuje się zwrócić przedmiot pożyczki w pieniądzach o tej samej wielkości lub w rzeczach tego samego gatunku i takiej samej jakości. Pozwany nie zaprzeczał, jakoby zawierała z poprzednikiem prawnym powoda umowę pożyczki na warunkach wskazanych w pozwie, zakwestionował on jednak legitymację czynną powoda w sprawie oraz wysokość dochodzonego roszczenia.

Keywords

AI generated
pledge shortfall certificate satisfaction of claim endorsement in pledge mortgage bond fiduciary contract pledge holder
AI generated
I C 2196/13
Powód (...)Fundusz Inwestycyjny (...) w K.wniósł o zasądzenie od pozwanego A.
I C 51/19
M. S. C. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w G. wystąpił przeciwko J. W. z powództwem o zapłatę kwoty 7.082,75 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
I C 239/19
M. S. C. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w G. wystąpił przeciwko S. W. z powództwem o zapłatę kwoty 10.757,44 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
I C 124/19
M. S. C. Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w G. wystąpił przeciwko J. Z. z powództwem o zapłatę kwoty 5.092,97 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
I C 302/23
Sygn. akt: I C 302/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2024 roku Sąd Rejonowy w Jędrzejowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Katarzyna Wysoczyńska Protokolant: --------------------------------------- po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2024 r. w Jędrzejowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Ltd w L. przeciwko J. M. o zapłatę I. oddala powództwo II. zasądza od strony powodowej (...) Ltd w L. na rzecz pozwanej J. M. kwotę 917 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocniania się wyroku do dnia zapłaty Sygn. akt I C 302/23 UZASADNIENIE WYROKU Z DNIA 22 stycznia 2024 ROKU W dniu 13 października 2023 roku do tut. Sądu wpłynął pozew (...) Ltd. przeciwko pozwanej J. M. o zapłatę kwoty 2234,73 zł z maksymalnymi odsetkami za opóźnienie od dnia 25 maja 2023 roku do dnia zapłaty od kwoty 2000 zł i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 25 maja 2023 roku do dnia zapłaty od kwoty 234,73 zł oraz zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu swego żądania strona powodowa wskazała, że pozwana zawarła z (...) Finanse Sp. z o.o. umowę pożyczki z dnia 31 sierpnia 2022 roku, której nie spłaciła. Nadto strona powodowa wskazała, że wierzytelność ze wskazanej umowy pożyczki nabyła w drodze przelewu wierzytelności. W odpowiedzi na pozew z dnia 10 listopada 2023 roku pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu, wskazując na brak udowodnienia żądania co do zasady i wysokości, stosowania w umowie klauzul niedozwolonych, przedwczesność żądania i brak legitymacji strony powodowej (k. 88 - 94). Roszczenie strony powodowej było przedmiotem uprzedniego postępowania w ramach elektronicznego postepowania upominawczego przed Sądem Rejonowym w Lublinie sygn. akt Nc- e811664/23, który wydał nakaz zapłaty, a następnie umorzył postępowanie wobec sprzeciwu pozwanej (k. 51 – 77). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 31 sierpnia 2022 roku sporządzona została umowa pożyczki, a jako strony umowy wpisano w niej pozwaną oraz (...) Finanse Sp. z o.o. (uprzednia nazwa (...) Finanse Sp. z o. o.) a także wskazano, że kwota pożyczki wyniesie 2000 zł, która miała być spłacona w terminie do 31 października 2022 roku. W umowie nie przewidziano prowizji, a także odsetek umownych. W dniu 31 sierpnia 2022 roku wystawiono potwierdzenie wypłaty transzy pożyczki w kwocie 2000 zł, a jako kontrahenta wskazano pozwaną. W dniu 12 października 2022 roku strona powodowa i (...) Sp. z o. o. (uprzednia nazwa (...) Finanse Sp. z o. o.) zawarły umowę przelewu wierzytelności, na podstawie której strona powodowa nabyła wierzytelność określoną jako wynikającą z umowy z dnia 31sierpnia 2022 roku zawartej z pozwaną. Dowód: wydruk umowy pożyczki (k.16 - 18 ), potwierdzenie wypłaty transzy (k. 19), potwierdzenie przelewu (k. 20), umowa przelewu wierzytelności z załącznikami (k. 21-43). Sąd zważył co następuje: Powództwo jest niezasadne. Wobec stanowiska pozwanej, to na stronie powodowej ciążył obowiązek udowodnienia, że pozwana i (...) Sp. z o.o. zawarli umowę pożyczki z dnia 31 sierpnia 2022 roku. Umowa pożyczki z dnia 31 sierpnia 2022 roku na jaką powołała się strona powodowa była umową w rozumieniu art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz. U nr 126 z późn. zm.) i miała być zawarta w trybie przepisu art. 15 wskazanej ustawy bez jednoczesnej obecności obu stron umowy przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (tzw. umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość), czyli w drodze elektronicznej. Do ważności umowy pożyczki zawartej w drodze elektronicznej nie jest wymagana forma pisemna, co wynika z treści przepisu art. 29 ust. 1 wskazanej ustawy, zgodnie z którym umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę. Z przepisu tego nie wynika zatem, aby forma pisemna została zastrzeżona pod rygorem nieważności, a zatem należało przyjąć, że zastrzeżenie formy pisemnej, zgodnie z przepisem art. 73 § 1 kc, zostało zastrzeżone jedynie pod rygorem dowodowym (wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2017 roku II Ca 2448/17 legalis 2052181). Do przyjęcia, że doszło do zawarcia umowy o kredyt konsumencki, zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1997 roku Prawo bankowe, wystarczy przedłożenie umowy na innym trwałym nośniku w postaci elektronicznej (wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 14 maja 2019 roku II Ca 180/19 legalis 2159273; komentarz do art. 29 ustawy o kredycie konsumenckim pod red. Osajda) oraz dowodu doręczenia tej umowy konsumentowi stosownie do art. 29 ust. 2 wskazanej ustawy o kredycie konsumenckim. Doręczenie to może nastąpić w dowolny sposób w tym również w drodze elektronicznej, przy czym na pożyczkodawcy ciąży udowodnienie faktu doręczenia konsumentowi takiej umowy (Wyrok Sądu Rejonowego Łódź – Widzew z dnia 15 października 2020 roku II C 516/20 legalis 249501; wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 17 września 2020 roku II Ca 771/20 legalis 2494149). Zdaniem Sądu strona powodowa nie przedłożyła żadnego wiarygodnego dowodu, z którego wynikałoby, że pozwana wyraziła zgodę na warunki umowy pożyczki z dnia 31 sierpnia 2022 roku, że doszło do zawarcia tej umowy, a nadto nie złożyła żadnego dowodu, że umowa ta, jak również formularz informacyjny do niej, zostały przesłane pozwanej i doręczone tak, aby mogła się z nimi zapoznać i ostatecznie zaakceptować. Dowodem takim nie mogły być wydruk umowy (brak dowody jej doręczenia), a także potwierdzenie wypłaty transzy pożyczki, na którym brak jest podpisu osoby uprawnionej do złożenia oświadczenia wobec pozwanej, brak było także dowodu doręczenia tego potwierdzenia pozwanej. Nadto brak było dowodu, że kwota 2000 zł została przekazana faktycznie na konto pozwanej. Brak było wreszcie dowodów, że pozwana w ogóle była zarejestrowania w systemie do udzielania pożyczek i że złożyła wniosek o udzielenie pożyczki (warunki wynikające z umowy m.in. §4 i § 3 pkt e umowy pożyczki). Dodać należy, że umowa przelewu wierzytelności z załącznikami nie były wiarygodnymi dowodami na istnienie wierzytelności przeciwko pozwanej, a jedynie potwierdzały w sposób wiarygodny fakt zawarcia tej umowy pomiędzy pierwotnym pożyczkodawcą i stroną powodową. Należy wskazać, że wszystkie dokumenty na jakich opierało się żądanie pochodziły jedynie od pierwotnego pożyczkodawcy i strony powodowej, brak było natomiast jakiegokolwiek dokumentu pochodzącego od pozwanej (np. przelew weryfikacyjny, rejestracja w systemie do udzielania pożyczkę, korespondencja mailowa), które wskazywałyby na jej aktywny udział w zawarciu wskazanej wyżej umowy. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że strona powodowa nie udowodniła w sposób nie budzący wątpliwości zasadności żądania pozwu i jego wysokości. Jeżeli chodzi o zarzut braku legitymacji procesowej strony powodowej, to należy wskazać, że Sąd nie kwestionował umowy przelewu wierzytelności wraz z załącznikami. Zgodnie z art. 509 §1 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na rzecz osoby trzeciej, chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Na podstawie wskazanego przepisu przelew wierzytelności jest umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej, a przedmiotem przelewu jest wierzytelność istniejąca, którą cedent może swobodnie rozporządzać i która jest w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). W tym zakresie konieczne jest wyraźne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność. Wymaga się zatem oznaczenia stron tego stosunku zobowiązaniowego oraz przedmiotu świadczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 października 2015 roku sygn. akt I ACa 492/15 LEX nr 184218; wyrok SN z dnia 11 maja 1999 r. III CKN 423/98 Biuletyn Sądu Najwyższego 2000/1 str. 1). W ocenie Sądu ze wskazanych wyżej dokumentów wynika, że strona powodowa nabyła od (...) Sp. z o.o. prawo do wierzytelności objętych umową i załącznikami, w tym z umowy pożyczki wskazanej w pozwie. Z dokumentów tych wynikało, że to strona powodowa wstąpiła co do zasady w prawa pierwotnego wierzyciela, ale jak wskazano wyżej odmienną kwestią było natomiast udowodnienie przez stronę powodową faktycznego istnienia tej opisanej w umowie i załącznikach wierzytelności, co jak wynika ze wcześniejszych rozważań nie zostało dokonane. Wobec braku udowodnienia istnienia wierzytelności wskazanej w załącznikach do umowy przelewu wierzytelności, sama umowa przelewu i załączniki do nich potraktowano jedynie jako dokumenty powtarzające zawarcia tej umowy przelewu. Z uwagi na podniesione wyżej rozważania Sąd uznał za zbyteczne dokonywanie oceny umowy pożyczki pod kątem tzw. klauzul abuzywnych i braku wymagalności roszczenia. Z uwagi na powyższe powództwo oddalono w pkt I wyroku. W pk II orzeczono na podstawie art. 98 § 1, §1 1 i 3 kpc w zw. z art. 108 kpc. Pozwana wygrała niniejszy proces, należy jej się zatem zwrot kwoty 917 zł tytułem kosztów procesu. Na wskazaną kwotę złożyły się : - kwota 917 zł tytułem wynagrodzenia fachowego pełnomocnika ustalona w oparciu o § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych - opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: I C 718/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 września 2020 roku Sąd Rejonowy w Mrągowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Krzysztof Połomski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Milena Urbanowicz po rozpoznaniu w dniu 9 września 2020 roku w Mrągowie na rozprawie sprawy z powództwa U. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. przeciwko M. P. o zapłatę I. zasądza od pozwanego M. P. na rzecz powoda U. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. kwotę 18.365,52 zł (osiemnaście tysięcy trzysta sześćdziesiąt pięć złotych i pięćdziesiąt dwa grosze) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 czerwca 2019 roku do dnia zapłaty, II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.900 zł (trzy tysiące dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

ZARZĄDZENIE 1. odnotować, 2. za 7 dni lub z wnioskiem o uzasadnienie. M., dnia 23 września 2020r. Sygn. akt I C 718/19

UZASADNIENIE

Powód U. Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. domagał się zasądzenia od pozwanego M. P. kwoty 18.365,52 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 czerwca 2019 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Uzasadniając zgłoszone powództwo wskazał, że pozwany M. P. w dniu 8 czerwca 2015 roku zawarł z (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. (poprzednikiem prawnym powoda) umowę pożyczki, na podstawie której otrzymał określoną w umowie kwotę pieniężną, zobowiązując się do jej zwrotu na warunkach określonych w umowie, z czego się nie wywiązał.

Podał, że wskutek umowy cesji zawartej z pierwotnym wierzycielem nabył wymagalną wierzytelność w stosunku do pozwanego, która na dzień wniesienia pozwu wynosiła 18.365,52 złotych. Na kwotę tą składała się kwota 16.242,04 złotych tytułem niespłaconego kapitału, kwota 1.575,26 złotych tytułem odsetek naliczonych przez wierzyciela pierwotnego od dnia 16 grudnia 2018 roku oraz kwota 548,22 złotych tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od kwoty kapitału od dnia 17 grudnia 2018 roku do dnia 11 czerwca 2019 roku (sporządzenia pozwu).

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 16 września 2019 roku Sąd Rejonowy w Mrągowie uwzględnił żądanie powoda w całości, nakazując pozwanemu M. P., aby zapłacił na rzecz powoda U. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. kwotę 18.365,52 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 czerwca 2019 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 2.475 złotych tytułem kosztów postępowania, w tym kwotę 2.400 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego, w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu albo wniósł w tym terminie sprzeciw ( vide: nakaz – k. 38).

Pozwany M. P. w terminie złożył sprzeciw i zaskarżył nakaz zapłaty w całości. Wniósł o oddalenie powództwa w całości. Zakwestionował legitymację czynną powoda w sprawie oraz wysokość dochodzonego roszczenia. W ocenie pozwanego powód nie udowodnił przeniesienia wierzytelności. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 8 czerwca 2015 roku M. P. zawarł z (...) S.A. z siedzibą w W. umowę pożyczki numer (...) z pakietem ubezpieczeniowym, na podstawie której zobowiązany był do zapłaty łącznej kwoty 25.948,19 złotych, na którą składały się:

1) kwota 20.000 złotych tytułem całkowitej kwoty pożyczki, 2) kwota 725,39 złotych tytułem wynagrodzenia prowizyjnego, 3) kwota 5.222,80 złotych składek ubezpieczeniowych za cały okres ubezpieczenia równy okresowi kredytowania. Całkowity koszt pożyczki został określony na kwotę 14.757,15 złotych. (bezsporne, a nadto dowód: umowa pożyczki – k. 11-13v) Wskutek braku dokonywania spłat przez kredytobiorcę (...) S.A. z siedzibą w W. pismem z dnia 29 maja 2017 roku wypowiedział umowę pożyczki, jednocześnie wzywając go do uregulowania zadłużenia. (dowód: wypowiedzenie umowy pożyczki – k.

14) W dniu 17 grudnia 2018 roku pomiędzy (...) S.A. z siedzibą w W. a U. Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W. została zawarta umowa przelewu wierzytelności, której przedmiotem były wierzytelności przysługujące (...) S.A. z siedzibą w W.. W dniu 8 stycznia 2019 roku pomiędzy (...) S.A. z siedzibą w W. a U. Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W. doszło do zawarcia aneksu do umowy przelewu wierzytelności z dnia 17 grudnia 2018 roku, w którym potwierdzono, że Fundusz nabył on Banku wierzytelność określoną w załączniku nr 1.

Tego samego dnia wierzyciel pierwotny (...) S.A. złożył oświadczenie, w którym potwierdził fakt, że w dniu 17 grudnia 2018 roku zawarł w/w umowę przelewu wierzytelności z U. Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W., a cena za zbyte wierzytelności została zapłacona w całości. W załączniku do aneksu nr (...) pod liczbą porządkową 35 widnieje wierzytelność w stosunku do M. P.. (dowód: umowa przelewu wierzytelności – k. 15-19, aneks do umowy przelewu wierzytelności – k. 23, oświadczenie (...).P. S.A.

– k. 22, załącznik nr 1 - k.

27) Pismem z dnia 22 stycznia 2019 roku U. Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. zawiadomił M. P. o cesji wierzytelności z dnia 17 grudnia 2018 roku, jednocześnie wzywając go do spłaty zadłużenia wynikającego z umowy pożyczki z dnia 8 czerwca 2015 roku. (dowód: wezwanie do zapłaty – k. 32-34)

Sąd zważył, co następuje:

Zgłoszone powództwo było zasadne i jako takie zasługiwało na uwzględnienie w całości. Zgodnie z art. 720 kc pożyczka jest umową, na podstawie której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego przedmiot pożyczki, a biorący zobowiązuje się zwrócić przedmiot pożyczki w pieniądzach o tej samej wielkości lub w rzeczach tego samego gatunku i takiej samej jakości. Pozwany nie zaprzeczał, jakoby zawierała z poprzednikiem prawnym powoda umowę pożyczki na warunkach wskazanych w pozwie, zakwestionował on jednak legitymację czynną powoda w sprawie oraz wysokość dochodzonego roszczenia.

Należy zatem przywołać mającą generalny charakter regułę dowodową wyrażoną w art. 6 kc, według której ciężar udowodnienia dowodu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Powód występujący z powództwem winien zatem wykazać zasadność swojego żądania i udowodnić jego istnienie w sposób nie budzący wątpliwości. Strona powodowa na poparcie swego roszczenia w zakresie jego podstaw faktycznych przedstawiła środki dowodowe w postaci umowy pożyczki z dnia 8 czerwca 2015 roku, umowy przelewu wierzytelności z dnia 17 grudnia 2018 roku wraz z aneksem do umowy z dnia 8 stycznia 2019 roku oraz załącznikiem nr 1 do aneksu oraz oświadczenia pierwotnego wierzyciela o fakcie zbycia wierzytelności na rzecz powoda.

Wszystkie dokumenty przedstawione przez stronę powodową zostały poświadczone za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika powoda – stosownie do treści art. 129 § 2 kpc. W aktach sprawy znajdują się również wypowiedzenie umowy pożyczki przez poprzednika prawnego powoda oraz zawiadomienie o cesji wraz wezwaniem do zapłaty, które w ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy potwierdzają roszczenie dochodzone niniejszym pozwem. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu pozwanego w postaci braku legitymacji czynnej powoda w sprawie.

Nie ulega wątpliwości, iż pierwotny wierzyciel mógł bez zgody pozwanego przenieść wierzytelność na rzecz innego podmiotu. Zgodnie bowiem z art. 509 § 1 i 2 kc wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania, a wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym roszczenia o zaległe odsetki. Warunkiem skutecznej cesji wierzytelności jest istnienie tego prawa.

Aby wierzytelność mogła być przedmiotem przelewu, musi być w dostateczny sposób zindywidualizowana poprzez dokładne określenie stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika. Judykatura przyjmuje, że oznaczenie wierzytelności to wskazanie stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Elementy te w momencie zawierania umowy przelewu powinny być oznaczone lub przynajmniej oznaczalne. Natomiast do chwili przejścia wierzytelności z majątku zbywcy do majątku nabywcy winno nastąpić dokładne sprecyzowanie pozostałych elementów stosunku zobowiązaniowego, w ramach którego istnieje zbywana wierzytelność ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 roku sygn. akt III CKN 423/99).

Z przedłożonej przez powoda umowy przelewu wierzytelności z dnia 17 grudnia 2019 roku jednoznacznie wynika, między jakimi podmiotami doszło do jej zawarcia, jak również co było przedmiotem umowy, zaś wspominany powyżej załączniknr 1 do aneksu konkretyzuje nabytą wierzytelność, wskazując listę wierzytelności, które podlegały przelewowi. Pod liczbą porządkową 35 przedmiotowego załącznika widnieje wierzytelność przysługująca wierzycielowi pierwotnemu względem pozwanego z tytułu zawartej przez niego z (...).P. S.A. z siedzibą w W. umowy pożyczki z dnia 8 czerwca 2015 roku.

Wierzytelność ta została zidentyfikowana poprzez podanie jej numeru, który jest tożsamy z numerem wskazanym w przedmiotowej umowie pożyczki. Nadto w załączniku wskazano inne niezbędne do identyfikacji umowy pożyczki dane takie jak: data zawarcia umowy, dane dłużnika wraz z jego adresem oraz numerem PESEL. Podano również zadłużenie na dzień 17 grudnia 2018 roku oraz walutę zadłużenia (na dzień zawarcia umowy cesji) w wysokości 17.817,30 złotych oraz datę wymagalności pożyczki. Wobec powyższego stwierdzić należy, że powód wykazał fakt istnienia i przejścia wierzytelności objętej umową cesji, na której oparto powództwo.

Wierzytelność wobec pozwanego M. P. została odpowiednio skonkretyzowana i zindywidualizowana w wykazie wierzytelności stanowiącym załącznik nr 1. Powód przedstawił również stosowne dowody na okoliczność uiszczenia ceny sprzedaży uzgodnionej między stronami umowy przelewu wierzytelności z dnia 17 grudnia 2019 roku. Dowodem tym jest zarówno przedłożony aneks do umowy, jak również oświadczenie pierwotnego wierzyciela znajdujące się na k. 22 akt niniejszej sprawy, które zostało podpisane przez umocowane do tego osoby celem potwierdzenia zapłaty ceny nabycia oraz przysługującemu nabywcy prawa wierzytelności zbytych na podstawie umowy cesji.

Podsumowując powyższe stwierdzić należy, że powód w niniejszej sprawie skutecznie udowodnił istnienie obowiązku zapłaty kwoty dochodzonej pozwem. Pozwany natomiast oprócz swoich subiektywnych twierdzeń, nie przedstawił żadnych przeciwdowodów, które mogłyby skutecznie zakwestionować twierdzenia powoda, czyli nie sprostał obowiązkowi wynikającemu z treści art. 6 kc. Nie podważył w jakikolwiek sposób autentyczności przedłożonych przez powoda dokumentów, tudzież prawdziwości zawartych w nich danych. Nie wykazał, by w jakimkolwiek zakresie spłacił należności wynikające z umowy pożyczki.

Wobec powyższych ustaleń i stanowiska strony pozwanej – w świetle przedłożonej przez stronę powodową dokumentacji – roszczenia objęte pozwem Sąd uznał za zasadne. Niewątpliwym bowiem pozostaje fakt wzięcia przez pozwanego pożyczki, a także brak spłaty przez niego rat pożyczkowych. Mając zatem powyższe na uwadze – na podstawie art. art. 720 § 1 kc – orzeczono jak w punkcie I wyroku. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 kc zgodnie z żądaniem pozwu, przyjmując jako datę początkową naliczania odsetek ustawowych dzień następujący po dniu wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

O kosztach procesu orzeczono jak w punkcie II wyroku – stosownie do jego wyniku – na podstawie art. 98 § 1 i § 3 kpc i art. 99 kpc w zw. z § 15 ust. 1 i § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( tekst jednolity: Dz.U. z 2018r. poz. 265), zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.900 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 3.600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego. /-/ sędzia Krzysztof Połomski ZARZĄDZENIE 1. odnotować, 2. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pozwanemu z pouczeniem, 3. za 14 dni lub z apelacją.

M., dnia 26.11.2020r.