XI Ka 465/20 · Sąd powszechny

Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 10 października 2022 r., sygn.

Sygn. akt II Ka 803/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel przy udziale prokuratora Jarosława Kowalczyka po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2025 r. sprawy M. D. oskarżonego z art. 178a § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 17 września 2024 r. sygn. akt II K 571/23 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 460 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 803/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 17 września 2024 r., sygn. akt II K 571/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- -- ---------------------- ------------------------------------------------------------- ----------- ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ---------------------- ------------------------------------------------------------ -------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ---------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------ . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. zarzut obrazy przepisów postępowania karnego, a mianowicie art. 7 kpk poprzez: - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu w postaci wyjaśnień oskarżonego poprzez nieobdarzenie ich walorem wiarygodności w zakresie opisu przebiegu zdarzenia, a w szczególności działań podjętych przez M. D. po wjechaniu do rowu, w sytuacji gdy w sposób spójny i logiczny opisał on przebieg zdarzenia i okoliczności, które doprowadziły do znajdowania się przez niego w stanie nietrzeźwości w momencie przyjazdu funkcjonariuszy Policji; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadków K. M. i G. M. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania tych świadków są nieobiektywne, a świadkowie nie chcieli wprost wskazywać na okoliczności obciążające oskarżonego, ze względu na znajomość z nim, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, iż zeznania te są stanowcze, konsekwentne i nie zawierają żadnych wewnętrznych sprzeczności; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadków K. B. i A. B. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że ich treść potwierdza to, iż oskarżony znajdował się pod działaniem alkoholu w trakcie prowadzenia pojazdu mechanicznego w sytuacji, gdy pierwszy z ww. świadków odnosząc się do stanu trzeźwości M. D. stwierdził jedynie, iż „ coś mu nie pasowało", a drugi z nich wysnuł wniosek, że oskarżony znajduje się w stanie nietrzeźwości na podstawie tego, iż zwrócił się do niego w wulgarny sposób, przy tym świadek ten jak sam stwierdził był na miejscu zdarzenia przez ok. 30 sekund i nawet nie wysiadł ze swojego pojazdu; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka D. Z. poprzez nieobdarzenie ich walorem wiarygodności w zakresie w jakim świadek wskazywał, iż oskarżony w dniu 25 października 2023 r. nie spożywał alkoholu w pracy, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, iż zeznania te są stanowcze, konsekwentne i nie zawierają żadnych wewnętrznych sprzeczności; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z opinii biegłego z zakresu chemii i toksykologii wraz z opinią ustną złożoną na rozprawie, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że opinia to jest jasna, pełna i wewnętrznie niesprzeczna podczas gdy, analiza jej treści wskazuje na to, iż biegły nie był w stanie przeprowadzić rachunku prospektywnego, ani retrospektywnego z uwagi na etap wyrównania stężenia alkoholowego, co wynikało z tego, że biegły przyjął, że oskarżony ma problemy w metabolizmie alkoholu, stąd długi okres wyrównywania stężeń, nadto biegły konsekwentnie przyjmował, iż oskarżony wypił 0,7 l, w sytuacji gdy oskarżony nie wskazał dokładnie określonej ilości wypitego alkoholu, a jedynie to że nalewka znajdowała się w butelce 0,7 l co nie oznacza, że butelka ta była pełna; 2. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, którego dopuścił się Sąd meriti w konsekwencji obrazy w/w przepisów postępowania, polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, iż M. D. popełnił czyn zarzucany mu a/o, w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania, iż dopuścił się on czynu z art. 178a § 1 kk. 3. zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej M. D. polegającej na orzeczeniu w stosunku do niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat, w sytuacji gdy zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, cele zapobiegawcze kary, jak również te w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej, a także sytuacja osobista oskarżonego uzasadniały, przy uznaniu go winnym sprawstwa zarzucanego mu czynu, orzeczenie wobec M. D. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, z wyłączeniem kategorii „C”. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z argumentów przytoczonych przez obrońcę oskarżonego w uzasadnieniu zarzutów podnoszonych w apelacji. - należy stwierdzić, iż w ocenie Sądu II instancji, Sąd Rejonowy w Węgrowie rozpoznając sprawę w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszelkie okoliczności i dowody ujawnione w toku rozprawy głównej, przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, dokonując następnie na ich podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych. Wbrew twierdzeniom obrońcy zawartym w apelacji, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji dotyczące winy oskarżonego w zakresie przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu są prawidłowe, gdyż stanowią wynik właściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie wykazuje błędów natury logicznej, nie była stronnicza, jak również nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej przepisem art. 7 kpk, której to wyniki w sposób wyczerpujący zostały wyeksponowane w uzasadnieniu tegoż wyroku. Taki stan rzeczy pozwolił na przypisanie oskarżonemu winy za zarzucony mu czyn oraz wymierzenie współmiernej i adekwatnej do okoliczności sprawy kary i przewidzianych przepisami środków karnych. - apelacja obrońcy opiera się na negowaniu wiarygodności zeznań świadków K. B. i A. B., które posłużyły Sądowi Rejonowemu na przypisanie oskarżonemu winy, przy jednoczesnej próbie uwiarygodnienia wyjaśnień oskarżonego wraz z depozycjami D. Z. (przemawiającymi na korzyść oskarżonego). Jednocześnie obrońca zarzuca Sądowi meriti dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadków K. M. i G. M. w zakresie, w którym Sąd Rejonowy ocenił depozycje ww. świadków jako nieobiektywne. Stosując się do dyrektyw wynikających z treści art. 7 kpk w aspekcie oceny osobowego materiału dowodowego na względzie mieć należy, że świadectwo procesowe pochodzące od osoby, by uznane zostało za wiarygodne, cechować musi przede wszystkich stałość relacji, logika narracji i możliwość potwierdzenia w innych dowodach (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2012 r., II AKa 172/12). Takich cech słusznie nie dopatrzył się Sąd I instancji w wymienionych powyżej korzystnych dla oskarżonego źródłach dowodowych. Do takiej konstatacji niewątpliwie prowadzi treść depozycji oskarżonego, w których wskazywał, że kierował samochodem będąc trzeźwym, a alkohol spożywał po zdarzeniu. Jak słusznie podkreślił Sąd Rejonowy, twierdzenia oskarżonego stoją w jaskrawej sprzeczności z nagraniem monitoringu, na którym widoczne jest, jak mężczyźni znajdujący się w pomieszczeniu służbowym diagnosty po godzinie 20:00 wykonują kilkukrotnie gesty wprowadzania płynu do ust przy użyciu niewielkiego naczynia, ewidentnie przypominające spożywanie alkoholu. Ponadto, na nagraniu widoczne jest również, jak M. D. chwiejnym krokiem pokonuje po godz. 21:00 parking od wyjścia ze stacji diagnostycznej do swojego samochodu, siada na miejscu kierowcy i odjeżdża z parkingu. Wobec dowodu w postaci nagrania monitoringu, Sąd I instancji prawidłowo ocenił również zeznania świadka D. Z., który wskazywał, iż w dniu 25 października 2023 r. oskarżony nie spożywał alkoholu w pracy. Nie ulega wątpliwości, że również twierdzenia tego świadka stoją w sprzeczności z dowodem w postaci nagrania z monitoringu, na którym uwidoczniono, jak około godz. 19:25 mężczyzna odpowiadający wyglądowi świadka D. Z. otwiera tylne drzwi pojazdu, którym przyjechał, i wyjmuje z niego przedmiot przypominający butelkę alkoholu, którą następnie wkłada pod kurtkę i idzie za diagnostą do pomieszczenia służbowego. Wobec wniosków płynących z nagrania monitoringu, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy słusznie odmówił nadania waloru wiarygodności relacji świadka w zakresie w jakim wskazywał, że ani on, ani oskarżony nie spożywali alkoholu na stacji diagnostycznej w dniu 25 października 2023 r. - jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, jedyną osobą podnoszącą, że alkohol był spożywany już po utknięciu samochodu w rowie jest oskarżony. Pozostałe osoby, które przybyły na miejsce zdarzenia kategorycznie stwierdzają, że oskarżony w ich obecności, stojąc na ulicy nie spożywał alkoholu. Wersji oskarżonego nie potwierdza także protokół przeszukania pojazdu, w którym nie znaleziono butelki po alkoholu opisywanej przez oskarżonego w toku postępowania sądowego. Sądowi Rejonowemu nie umknęło również, że wersja ze spożyciem alkoholu po zakończeniu jazdy pojawiła się dopiero w toku postępowania sądowego. Oskarżony przy pierwszym kontakcie z policjantami, nie tłumaczył się w ten sposób z zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, a wręcz zmieniał wersję i zaprzeczał temu, że w ogóle kierował znajdującym się w rowie pojazdem. Ponadto, oskarżony w toku postępowania sądowego zmieniał swoje wyjaśnienia odnośnie ilości i „mocy” spożytego alkoholu niejako dostosowując je do wniosków opinii biegłego, która przy przyjęciu każdego z wariantów przedstawionych przez oskarżonego, w połączeniu z pozostałym, wskazanym wyżej materiałem dowodowym bezsprzecznie świadczy o niewiarygodności jego depozycji. - w tym miejscu należy wskazać, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny dowodu z opinii biegłego. Również w ocenie Sądu Okręgowego opinia ta jest jasna i pełna w rozumieniu art. 201 kpk. Nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowa opinia sporządzona została przez uprawniony do tego podmiot, posiadający specjalistyczną wiedzę w opiniowanej dziedzinie, zaś wyprowadzenie wniosków końcowych pozwoliło Sądowi meriti na czynienie ustaleń pośrednich, tj. weryfikacji wyjaśnień oskarżonego w kontekście ilości spożytego alkoholu i czasu jego spożycia. - przechodząc do rozważań na temat materiału dowodowego uznanego za wiarygodny, którego prób zdeprecjonowania podjął się skarżący, należy zwrócić uwagę, że świadkowie K. B. i A. B. są osobami całkowicie obcymi dla oskarżonego, które na miejscu zdarzenia znalazły się przypadkiem i chciały pomóc widząc samochód w rowie. Obydwaj świadkowie zaprzeczyli, aby w ich obecności oskarżony cokolwiek jadł albo pił. W ocenie Sądu Okręgowego, ocena zeznań tych świadków dokonana przez Sąd Rejonowy była prawidłowa. Oczywistym jest, że osoby trzecie nie miały żadnego powodu aby swoimi depozycjami z premedytacją obciążać oskarżonego zeznając niezgodnie z rzeczywistością. - w przeciwieństwie do świadków K. B. i A. B., świadkowie K. M. i G. M. znali oskarżonego, dlatego Sąd Rejonowy słusznie podszedł do tych depozycji z ostrożnością i uznał, że relacje te są niewiarygodne w części, w której stwierdzili, iż w zachowaniu oskarżonego nic nie wskazywało, aby był pod wpływem alkoholu. Jednocześnie świadkowie ci wskazali, że w ich obecności oskarżony nic nie jadł ani nie pił. Jak wynika z uważnej lektury uzasadnienia pierwszoinstancyjnego, sam fakt znajomości oskarżonego ze świadkami nie przesądzał o uznaniu ich depozycji za częściowo niewiarygodne. Jak prawidłowo ocenił Sąd Rejonowy, twierdzenia świadków o braku fizycznych objawów upojenia alkoholowego stoją w sprzeczności z nieosobowym materiałem dowodowym w postaci wielokrotnie przywoływanego w niniejszym uzasadnieniu nagrania z monitoringu, na którym bardzo wyraźnie widać, jak oskarżony idzie do swojego samochodu chwiejnym krokiem. Ponadto, świadkowie K. B. i A. B. będący osobami całkowicie obcymi dla oskarżonego nie mieli problemu z nabraniem przekonania, że jego zachowanie ewidentnie odbiega od normy. - wobec powyższych rozważań należy podkreślić, że podniesiony przez skarżącego zarzut obrazy art. 7 kpk nie ma swego odbicia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ocena dowodów przeprowadzona w sposób na jaki wskazuje skarżący, byłaby sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Tezy zawarte w środku odwoławczym nie zostały wiarygodnie uargumentowane i nie zasłużyły na ich uwzględnienie, bowiem mają one jedynie za zadanie wykreować i poprzeć przyjętą przez oskarżonego linię obrony. - odnosząc się do zarzutu z pkt 2 apelacji należy wskazać, że w doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż jeśli Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt II AKa 171/15). Nadto, zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania odzwierciedleniem, którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 roku w sprawie o sygnaturze akt II KR 114/74). Stanowiska przedstawione w powyższych judykatach w pełni zaaprobował także Sąd Okręgowy w Siedlcach, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. - po dokonaniu analizy akt sprawy związanej z rozpoznaniem wniesionego środka odwoławczego Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż wymierzony w pierwszoinstancyjnym wyroku środek karny nie cechuje się rażącą niewspółmiernością. W ocenie Sądu Odwoławczego, reakcja prawnokarna względem oskarżonego była odpowiednia do okoliczności. Nie ulega wątpliwości, iż oskarżony M. D. kierował samochodem osobowym w ruchu lądowym po drodze publicznej, stwarzając realne zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego, znajdując się w stanie nietrzeźwości z wysokim wynikiem prowadzącym do stężenia 1,24 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. W tych okolicznościach nie zasługuje on zatem na daleko idącą łagodność, jaką niewątpliwie byłoby orzeczenie wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów na krótszy, minimalny, okres 3 lat i to jeszcze z wyłączeniem prawa jazdy kategorii „C”. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż surowe karanie sprawców przestępstw jest czytelnym sygnałem wysyłanym w stronę społeczeństwa. Oznacza to, że państwo nie toleruje żadnych przestępstw, a w szczególności tych, które w sposób nagminny godzą w dobro powszechne jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji, a pośrednio również w dobra jakimi są życie i zdrowie uczestników ruchu drogowego, a ich popełnienie spotyka się zawsze z surową i bezwzględną represją. Skarżący motywując wniosek o zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym wskazuje, iż oskarżony poniósł daleko idące konsekwencje w postaci zwolnienia z pracy diagnosty bez wypowiedzenia, co pozbawiło go możliwości zarobkowania. W tym miejscu należy wskazać, iż M. D. jest osobą dorosłą i w pełni świadomą podejmowanych zachowań, wobec tego nie ulega wątpliwości, iż podejmując decyzję o spożywaniu alkoholu w miejscu pracy przewidywał płynące z tego konsekwencje i się na nie godził. Ze względu na powyższe rozważania, zarzut rażącej niewspółmierności kary należało uznać za niezasadny. Wniosek wniosek - o uniewinnienie oskarżonego M. D., ewentualnie - o zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez orzeczenie wobec M. D. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, z wyłączeniem kategorii „C”. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 460 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (440 złotych opłaty od kary grzywny oraz 20 złotych ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 149/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 czerwca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st.sekr.sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Marii Kempki po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2024 r. sprawy J. M. i Z. M. oskarżonych z art. 286 §1 k.k. na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 21 listopada 2023 r. sygn. akt II K 1065/21 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. W. tytułem obrony oskarżonych wykonywanej z urzędu w postępowaniu odwoławczym 1033,20 zł (w tym 193,20 złotych podatku VAT); III. zwalnia oskarżyciela posiłkowego J. K. od opłaty za II instancję; IV. wydatki postępowania odwoławczego przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 149/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 21 listopada 2023 r. w sprawie II K 1065/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Apelacja prokuratora błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na jego treść poprzez błędne uznanie, że oskarżeni swoim zachowaniem nie wypełnili znamion zarzucanego im czynu wobec istnienia w dacie zawarcia umowy zamiaru spłaty udzielonej im pożyczki i przyjęciu, że dopiero niemożność dokonania ustanowienia hipoteki skutkowała brakiem uiszczenia zobowiązania, jak również braku znamienia wprowadzenia pokrzywdzonego w błąd wobec faktu, że postanowienie umowne zobowiązujące oskarżonych do ustanowienia zabezpieczenia udzielonej im pożyczki nie stanowiło warunku zawieszającego jak również rozwiązującego umowę oraz przyjęciu, że nie stanowiło ono również warunku udzielenia przez pokrzywdzonego pożyczki, podczas gdy prawidłowa analiza całokształtu ustalonych okoliczności przedmiotowego zdarzenia, a zwłaszcza właściwa ocena dowodów w postaci zeznań pokrzywdzonego prowadzi nieodparcie do wniosku przeciwnego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - apelacja prokuratora była niezasadna i jako taka nie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew stanowisku skarżącego Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, wyprowadzając ze zgromadzonego materiału dowodowego w pełni trafne wnioski końcowe. Tok rozumowania i sposób wnioskowania Sądu I instancji przedstawiony w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku jest prawidłowy pod względem logicznym i zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Przedstawiona w uzasadnieniu tego wyroku ocena dowodów, w tym zeznań J. K., jest zdaniem Sądu Okręgowego prawidłowa i nie sposób doszukać się najmniejszych podstaw do zakwestionowania jej trafności, a tym samym i ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego. - należy podkreślić, poprzedzając zasadniczą część niniejszych rozważań, że aby doszło do realizacji typu czynu zabronionego z art. 286 § 1 kk wymagane jest dokonanie następujących ustaleń: 1) doprowadzono inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, 2) przez wprowadzenie jej w błąd albo wyzyskanie błędu, lub wyzyskanie niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, 3) a sprawca działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (wyrok SN z 6.05.2015 r., II KK 110/15, LEX nr 1683367). Tym samym aby uznać, że doszło do popełnienia zarzucanego im aktem oskarżenia czynu Z. M. i J. M. musieliby swoim zachowaniem wypełnić komplet znamion określonych w art. 286 § 1 kk. Na gruncie zgromadzonych w sprawie dowodów nie sposób dokonać takich ustaleń, a zatem też zakwestionować słuszności wyroku uniewinniającego. Należy podkreślić, że oskarżeni początkowo spłacali pożyczkę, czemu również nie zaprzeczał J. K., który to również wskazał, że w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości należących do oskarżonych nie widniał żaden wpis hipoteki na rzecz innego podmiotu (k. 121). Świadek J. I., tj. notariusz, do którego to według spójnych relacji oskarżonych udali się w celu ustanowienia zabezpieczenia pożyczki nie wykluczył, iż u niego się stawili. Nadto zeznał: „Ja hipotek nie ustanawiam na pożyczkach, nigdy nie ustanawiałem. Taka umowa przy 50 tysiącach to ja bym odmówił z racji braku czasu i swojego wieku” (k. 245). W świetle tych zeznań wątpliwości w tym zakresie należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonych i przyjąć, iż w rzeczywistości udali się do ww. notariusza celem zrealizowania § 3 umowy pożyczki, tj. ustanowienia zabezpieczenia jej spłaty i tak też uczynił Sąd Rejonowy. Fakt niezwrócenia pożyczki w terminie nie może, wbrew temu co twierdzi skarżący, stanowić jedynej podstawy do uznania winy oskarżonych – gdyż jak zasadnie zauważył Sąd I instancji – nie zostało wykazane w toku postępowania, ani też w apelacji przez skarżącego, aby już w momencie zawierania umowy o pożyczkę oskarżeni nie mieli zamiaru jej zwrotu, co potwierdzają powyżej wskazane okoliczności faktyczne. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że sformułowany w akcie oskarżenia zarzut nie zawiera takiego sformułowania w zakresie strony podmiotowej, co najwyraźniej uznać należy za niedopatrzenie oskarżyciela publicznego, skoro w apelacji stara się wykazać, że taki zamiar towarzyszył działaniom oskarżonym. Niemniej okoliczności występujące w przedmiotowej sprawie, jak również w innej dotyczącej tylko oskarżonego Z. M., znane Sądowi Okręgowemu w Siedlcach z urzędu sprawa II Ka 271/24, w której oskarżony został skazany za występek z art. 284§2 kk była rozpoznawana w instancji odwoławczej tego samego dnia i w tym samym personalnie składzie) nie dają podstaw do uznania, że oskarżeni uzyskując pożyczkę od J. K. od razu przyjęli założenie o jej niespłacaniu. Z obu tych spraw wynika bowiem, że podejmowane przez małżonków M. działania, być może nie do końca przemyślane i nie mające oparcia w zasadach biznesowych, zmierzały do naprawy i zapewnienia możliwości dalszego prowadzenia/funkcjonowania gospodarstwa sadowniczego, którego byli właścicielami. Właśnie taki cel i przeznaczenie miała pożyczka udzielona przez pokrzywdzonego w niniejszej sprawie, czy też pożyczki zaciągane od innych osób pod zastaw maszyn rolniczych, co było przedmiotem postępowania w sprawie II Ka 271/24. To, że prowadzony przez oskarżonych „program naprawczy” gospodarstwa nie przyniósł oczekiwanych efektów ekonomicznych, co umożliwiłoby spłatę zaciągniętych zobowiązań, nie może w żadnym razie przesądzać o tym, że już w chwili udzielenie im pożyczki nosili się z zamiarem nie wywiązania się z jej spłatą. W każdym razie nie wskazuje na to materiał zgromadzony w sprawie, a autor apelacji nie przedstawił przekonywującej argumentacji, która uprawniałaby do odmiennych wniosków. Kontynuując należy wskazać, że w treści umowy pożyczki zawarto w § 4 prawo odstąpienia przez pożyczkodawcę odstąpienia od zawieranej umowy w przypadku niewykonania przez pożyczkobiorców obowiązku zabezpieczenia jej poprzez ustanowienie hipoteki umownej o jakiej mowa w § 3 owej umowy pożyczki, w terminie 30 dni od zawarcia tejże umowy. Tymczasem dopiero w lutym 2021 r. J. K. wypowiedział Z. M. i J. M. omawianą umowę pożyczki, zawartą w dniu 18 kwietnia 2019 r. Należy również zwrócić uwagę, że J. K. podniósł w trakcie rozprawy głównej w dniu 12 kwietnia 2022 r., że umowa nie zawierała terminu dokonania wpisu hipoteki na nieruchomościach oskarżonych. Dbając zatem o swe interesy pokrzywdzony winien stale kontrolować czy do takiego wpisu doszło, tym bardziej, że jak ujawnia treść jego zeznań miał rozeznanie jak to zweryfikować (k. 121). Z wykształcenia jest bowiem doradcą finansowym, zajmował się doradztwem i pośrednictwem finansowym, współpracował z instytucjami finansowymi. Owszem sam fakt posiadania przez niego wiedzy prawniczej z racji wykonywanego zawodu nie przesądza o braku popełnienia przez oskarżonych zarzucanego im aktem oskarżenia czynu, jednak nieodstąpienie przez niego od umowy pożyczki przez okres wielu miesięcy uprawniało Sąd I instancji do odmowy uznania jego zeznań za wiarygodnych w zakresie w jakim wskazywał, że nie zawarłby umowy pożyczki, gdyby wiedział, że zabezpieczenie hipoteczne nie zostanie ostatecznie ustanowione. Musiał bowiem doskonale zdawać sobie sprawę, że już po zawarciu umowy i wypłaceniu oskarżonym pożyczonych pieniędzy nie będzie miał żadnych skutecznych prawnie instrumentów, aby tą czynność wymóc na oskarżonych. W tej sytuacji, w ocenie Sądu Okręgowego, nie można mówić o wprowadzeniu w błąd w rozumieniu art., 286§1kk , albowiem to zapewnienie oskarżonych o ustanowieniu hipoteki, która to czynność miała zostać dokonana po zawarciu umowy pożyczki w żadnym razie nie była czynnikiem sprawczym, który skłonił pokrzywdzonego do udzielenia pożyczki, - konkludując, o Sąd karny ferując wyrok dokonuje subsumpcji konkretnego zachowania konkretnego oskarżonego pod konkretną normę prawną. W przedmiotowej sprawie zachowanie oskarżonych nie pozwalało na podciągnięcie go pod normę art. 286 § 1 kk z uwagi na brak możliwości przypisania im wprowadzenia w błąd pokrzywdzonego J. K., a także wykazania im działania z zamiarem bezpośrednim. Należy pamiętać o tym, że udowodnienie winy oskarżonemu musi opierać się na zgromadzonych w sprawie dowodach (a nie przypuszczeniach) i być całkowite, pewne i wolne od wątpliwości. Takiego zaś wyroku, w ocenie Sądu II instancji, nie mógł wydać Sąd Rejonowy w Garwolinie. Wniosek Apelacja prokuratora o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Garwolinie do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność podniesionego przez prokuratora zarzutu skutkowała niezasadnością wywiedzionego w ramach apelacji wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 21 listopada 2023 r. w sprawie II K 1065/21 – w całości Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionych apelacji oraz brak występowania w sprawie okoliczności uwzględnianych z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II., III., IV. Obie apelacje zarówno prokuratora jak i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego okazały się niezasadne, zatem Sąd Okręgowy winien obciążyć Skarb Państwa oraz oskarżyciela posiłkowego wydatkami postępowania odwoławczego w częściach równych, zgodnie z treścią art. 636 § 2 kpk w zw. z art. 633 kpk. Sąd Okręgowy kierując się jednakże zasadami słuszności na podstawie art. 636 § 2 kpk w zw. z art. 633 kpk zwolnił oskarżyciela posiłkowego od poniesienia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a więc wchodzących w ich skład opłat i wydatków, które to obejmują m.in. koszty nieopłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu (art. 616 § 2 kpk i art. 618 § 1 pkt 11 kpk). W tej sytuacji zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. W. tytułem obrony oskarżonych wykonywanej z urzędu w postępowaniu odwoławczym kwotę 1033,22 zł (w tym 193,20 zł tytułem podatku VAT), której to wysokość ustalono zgodnie z treścią § 17 ust. 2 pkt 4 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Sygn. akt II Ka 723/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: p. o. sekr. sąd. Olga Wojtczuk przy udziale Prokuratora Anny Makarewicz-Poszytek po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy D. B. oskarżonego z art. 178a § 4 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 8 lipca 2022 r. sygn. akt II K 573/20 na podstawie art. 440 kpk wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Garwolinie do ponownego rozpoznania. -UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 723/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 8 lipca 2022 r., sygn. II K 573/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- -------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza przepisów postępowania karnego, mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także na wybiórczej analizie tylko jego części, która wyłącznie obciąża oskarżonego, co stanowi naruszenie zasad obiektywizmu, a co w konsekwencji skutkowało: a. jednostronną oceną materiału dowodowego i uznanie za wiarygodne wyłącznie dowody obciążające D. B., przy jednoczesnym pominięciu dowodów świadczących o tym, iż oskarżony nie dopuścił się popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia; b. powierzchowną oceną pozostałego materiału dowodowego, który miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w postaci opinii Zakładu Genetyki Sądowej, z której wynika, iż na jednej z próbek zabezpieczonej w pojeździe marki S. (...) należącym do oskarżonego znajdują się ślady DNA innej osoby, co potwierdza, iż tym samochodem w dniu zdarzenia jechała również inna osoba; c. odmówieniu waloru pełnej wiarygodności zeznaniom świadka A. G. (1), w których to zeznaniach świadek przyznał się wprost, iż to on był w dniu 20 marca 2020 r. kierowcą pojazdu S. (...) i to on doprowadził do wypadku; d. odmówieniu waloru pełnej wiarygodności zeznaniom świadka I. Z., która na rozprawie w dniu 14 marca 2022 r., stwierdziła, iż przesłuchujący ją w dniu 20 marca 2020 r. funkcjonariusz Policji S. T. wywierał na nią wpływ, aby złożyła zeznania pogrążające D. B., co świadczy o stronniczym prowadzeniu przez tego funkcjonariusza niniejszego postępowania przeciwko oskarżonemu; 2. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym przyjęciu, iż D. B. w dniu 20 marca 2020 r., na drodze publicznej, w miejscowości W. K., gminy T., województwa (...), prowadził samochód osobowy marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...), będąc w stanie nietrzeźwości 1,39 ‰ alkoholu we krwi, w sytuacji gdy w rzeczywistości kierowcą pojazdu był A. G. (2). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy korzystając z uprawnienia, jakie stwarza art. 436 kpk, w ogóle nie oceniał zarzutów obrońcy. Nie odznaczył zatem kratki „zasadny/niezasadny” zarzut w odpowiedniej rubryce tabelarycznego uzasadnienia na formularzu. W II instancji wydano wyrok kasatoryjny, zgodnie z wnioskiem apelacyjnym, ale bynajmniej nie z uwagi na stwierdzenie uchybień, na które wskazywał obrońca, lecz z uwagi na okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu, których stwierdzenie było wystarczające do wydania wyroku. Omówiono je w następnej rubryce. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego D. B. od popełnienia zarzucanego mu czynu; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Rażąca niesprawiedliwość wyroku wydanego w I instancji (art. 440 kpk). Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności Stosownie do treści art. 433 § 1 kpk Sąd Okręgowy był zobowiązany do rozpoznania sprawy nie tylko w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, ale również w zakresie szerszym, dopuszczonym przez ustawę, w celu ustalenia, czy nie zachodziły w sprawie okoliczności uzasadniające przekonanie, że utrzymanie w mocy wyroku Sądu I instancji byłoby rażąco niesprawiedliwe w myśl art. 440 kpk. Przepis art. 440 kpk zobowiązuje Sąd II instancji do zmiany orzeczenia na korzyść oskarżonego lub uchylenia niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Pojęcie "rażąca niesprawiedliwość", przez którą należy rozumieć w szczególności uchybienie wymogu rzetelności procesu, wiąże się nie tylko z łatwością stwierdzenia jej zaistnienia, a więc nie tylko z niesprawiedliwością oczywistą, ale i stopniem natężenia owej niesprawiedliwości, która właśnie musi mieć charakter rażący, czyli bardzo duży (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia z 24.03.2022 r., sygn. I KK 13/22, LEX nr 3418003). Dokładnie tego rodzaju uchybienie stwierdził Sąd Okręgowy, o czym poniżej. W przedmiotowej sprawie w zaskarżonym wyroku sygn. II K 573/20 Sądu Rejonowego w Garwolinie wymierzono oskarżonemu D. B. karę bezwzględną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz świadczenie pieniężne w wysokości 11.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. W postępowaniu sądowym zachodziły uzasadnione wątpliwości w kwestii poczytalności podsądnego D. B., skutkujące przeprowadzeniem dowodu z opinii sądowo-psychiatrycznej. Owa opinia znajduje się na k. 213-216v akt sprawy. W jej wnioskach końcowych (w pkt 2) wskazano, iż w czasie objętym zarzutem oskarżony miał zniesione zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i możliwość pokierowania swoim postępowaniem – a zatem była to esencja tego, o czym stanowi przepis art. 31 § 1 kpk, ze wszystkimi tego skutkami. W świetle bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego i piśmiennictwa, poczytalność oskarżonego jest jedną z okoliczności, które wymagają stwierdzenia przy wykorzystaniu opinii biegłych, albowiem jej stwierdzenie wymaga wiedzy specjalnych. W takiej sytuacji na organie procesowym zawsze ciąży obowiązek zasięgnięcia opinii biegłych. Wiadomości, których mogą dostarczyć biegli, nie mogą być zastąpione przez organ procesowy, albowiem wówczas opinia taka nie mogłaby zostać skontrolowana ani przez strony, ani przez sam organ. Organ ten nie może występować w podwójnej roli - organu procesowego i źródła dowodowego. Zatem nawet gdyby Sąd posiadał wiadomości specjalne, to i tak zgodnie z treścią art. 193 § 1 kpk musi korzystać z opinii biegłych. Tymczasem Sąd a quo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, całkowicie wbrew temu co miał w aktach sprawy, dokładnie wbrew wyżej wymienionej opinii sądowo-psychiatrycznej, poczynił ustalenia faktyczne, zgodnie z którymi „Oskarżony miał w czasie czynu zachowaną pełną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i możliwość pokierowania swoim postępowaniem” (zd.6 w fakcie 6, k. 267). Ocenie w/w opinii w tabelarycznym uzasadnieniu sporządzonym przez Sąd I instancji w rubryce 2.1 dotyczącej dowodów uznanych za wiarygodne nie poświęcono ani jednego zdania, jedynie ją wymieniając po lewej stronie tabeli, wśród innych dowodów z dokumentów (k. 269 verte). D. B. w sprawie niniejszej reprezentował obrońca z wyboru (pełnomocnictwo, k. 94), który powyższego uchybienia nie zawarł w apelacji wniesionej na korzyść swojego mocodawcy. Powyższe uchybienia, a dokładniej przeoczenia zarówno po stronie Sądu Rejonowego, jak i obrońcy były wręcz rażące, bezsporne, widoczne na pierwszy rzut oka, nie wymagające zagłębiania się w kwestie proceduralne i miały realny, rzeczywisty wpływ na treść zaskarżonego wyroku. W przekonaniu Sądu Okręgowego, obojętnie jak zakwalifikować to uchybienie w kontekście przesłanek odwoławczych, zaskarżony wyrok nie mógł się ostać, jako rażąco niesprawiedliwy. Na potrzeby niniejszego uzasadnienia przyjąć można błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść wyroku wydanego w I instancji, polegający na wadliwym ustaleniu zdolności oskarżonego do rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem, poczyniony wbrew treści opinii sądowo-psychiatrycznej. W istocie w sprawie niniejszej chodziło o kwestię fundamentalną. Przepis art. 31 § 1 kk przewiduje okoliczność wyłączającą winę sprawcy, w sytuacji, w której z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł on w czasie zarzucanego mu czynu rozpoznać jego znaczenia ani pokierować swoim postępowaniem. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Uchybienia stwierdzone z urzędu, dyskwalifikowały w całości postępowanie pierwszoinstancyjne, którego efektem był zaskarżony wyrok. Dążenia ustawodawcy do reformatoryjności postępowania odwoławczego nie należy utożsamiać z intencją zastąpienia Sądu I instancji w procedowaniu co do istoty sprawy. To jest bowiem rolą Sądu I instancji i w ten sposób realizuje się gwarantowana stronom konstytucyjnie realna dwuinstancyjność postępowania, gdyż od orzeczenia tego właśnie Sądu stronom przysługuje środek odwoławczy. W przypadku niezrealizowania przez Sąd a quo powinności dążenia do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i kwestii fundamentalnych od których zależał kształt orzeczenia kończącego sprawę niniejszą, Sąd ad quem stwierdził, iż zaktualizowała się konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku. 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Procedując po raz kolejny, Sąd Rejonowy w Garwolinie poczyni prawidłowe ustalenia faktyczne w kwestii poczytalności oskarżonego D. B. i następnie wyda orzeczenie uwzględniające te ustalenia, dokonując prawidłowej subsumcji tychże ustaleń pod normy prawa materialnego. Z wyjątkową uwagą Sąd Rejonowy pochyli się także nad oceną dowodu w postaci opinii sądowo-psychiatrycznej, nie tylko w części dotyczącej samych wniosków końcowych, ale całości zawartych w tymże dowodzie spostrzeżeń i uwag biegłych odnoszących się do stanu psychicznego podsądnego w czasie zarzucanego mu czynu, przebiegu jego wcześniejszego leczenia psychiatrycznego i hospitalizacji oraz potrzeby wdrożenia skutecznych rozwiązań przewidzianych w KK, a dotyczących jego aktualnej sytuacji i zagrożeń, jakie stwarza oskarżony dla otoczenia. 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Sygn. akt II Ka 486/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 września 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Lidii Bem po rozpoznaniu w dniu 24 września 2021 r. sprawy M. J. oskarżonego z art. 279 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 31 marca 2021 r. sygn. akt II K 1371/19 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego S. B. (1) 840 złotych tytułem zastępstwa prawnego w instancji odwoławczej; III. zasądza od M. J. na rzecz Skarbu Państwa 320 złotych kosztów sądowych za II instancję. UZASADNIENIE /Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 486/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 31 marca 2021 r., sygn. II K 1371/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Zarzut 1. Obraza art. 7 kpk, w zakresie: - oparcia wyroku na dowolnej i błędnej ocenie dowodów, nieustaleniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodów zamierzających do wykazania niewinności oskarżonego, co niewątpliwie miało wpływ na treść wyroku; - sposobu dokonywania ustaleń faktycznych, który pozostawia poza sferą rozważań istotne dowody i okoliczności z nich wynikające, a z innych nie wyciąga oczywistych wniosków, jest przejawem dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego; - bezpodstawnej i nieuargumentowanej odmowie wiarygodności relacji świadków obrony; - bezpodstawnym przypisaniu świadkowi J. K. – funkcji pracownika zakładu R. J. w sytuacji gdy taka okoliczność nie zaistniała; - całkowitym wypaczeniu i niezrozumieniu treści zeznań świadków: K. J., S. N., K. C. – których zeznania wiele wniosły do sprawy, wbrew twierdzeniom Sądu; - swobodne i nieuargumentowane logicznie oddalenie zasadniczych wniosków dowodowych obrony. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Niezależnie od wadliwości nazewnictwa względnych przesłanek odwoławczych przyjętego we wniesionej apelacji w niniejszych rozważaniach Sąd Okręgowy odniesie się do esencji zarzucanych uchybień, uznając uprawianie dydaktyki za niestosowne wobec podmiotu kwalifikowanego prawniczo, jakim jest autor apelacji (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 sierpnia 2000 r., sygn. II AKa 141/00, Prok. i Pr. – wkł. 2001/1, poz. 21, LEX nr 43986). Chaotyczność wniesionego środka odwoławczego, zarzutów o dużym stopniu abstrakcyjności (np. z pkt 3), dodatkowo wtórych, dotykających tej samej problematyki, z przerzuceniem esencji zarzucanych uchybień z tzw. petitum, zaś argumentów mających je poprzeć z uzasadnienia apelacji, wprost do wniosków odwoławczych, znacząco utrudniała uporządkowane i chronologiczne odniesienie się do podnoszonych przez obrońcę kwestii w sposób, jaki zostało to przewidziane przez ustawodawcę w tabelarycznym uzasadnieniu. Dlatego też, niniejszy wywód Sądu Okręgowego należało odczytywać jako spójną całość, niezależnie od kolejności rubryk i technicznych kwestii, związanych z chronologią wynikającą z budowy formularza uzasadnienia sądu odwoławczego. Tej nie dało się w sposób prawidłowy powtórzyć za chaotyczną apelacją. Zacząć należało od tego, że nie budziły zastrzeżeń Sądu Okręgowego ani przebieg postępowania dowodowego, ani przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena wszystkich ujawnionych dowodów oraz poczynione w oparciu o nią ustalenia faktyczne dotyczące okoliczności sprawstwa oskarżonego M. J.. W ocenie Sądu Odwoławczego, Sąd Rejonowy z całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania sądowego wyprowadził racjonalne wnioski, kierując się przy tym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania. Tok rozumowania Sądu I instancji jest czytelny i poprawny logicznie, a wywiedzione wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego okolicznościach. Zaniechanie rozpoznania wniosku i wydania w związku z tym stosownego orzeczenia stanowi rażące naruszenie prawa procesowego (por. wyrok SN z 14.05.2019 r., II KK 284/18, LEX nr 2677067). Rzecz w tym, iż Sąd Rejonowy procedujący w tej sprawie, wbrew twierdzeniom obrońcy, wcale nie zignorował wniosków dowodowych obrońcy, lecz wszystkie z nich rozpoznał, zgodnie z wymogami KPK. W postępowaniu karnym nie muszą być przeprowadzone wszystkie dowody, których przeprowadzenia domaga się strona. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, iż nie można uznać za naruszenie prawa sytuacji, gdy sądy powszechne za pomocą innych, niż by sobie życzyły tego strony, określonych dowodów realizują swój obowiązek ustalenia prawdy materialnej (por. postanowienie SN z 28.10.2020 r., sygn. II KK 405/19, LEX nr 3077362). Zarzut stronniczości skierowany w stosunku do sędziego rozpoznającego niniejszą sprawę w I instancji nie znalazł potwierdzenia. Takie, a nie inne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosków dowodowych, nie przemawia automatycznie za stwierdzeniem obrazy art. 41 kpk. Nie do zaakceptowania jest instrumentalne stanowisko obrony, która niezadowolona z konkretnych merytorycznych decyzji Sądu I instancji w przedmiocie wniosków dowodowych, każdorazowo uważa, iż w niniejszej sprawie doszło do stronniczości sędziego ważącej na tego rodzaju decyzjach. Kluczowym dowodem w przedmiotowej sprawie było nagranie z monitoringu. Obrońca po raz kolejny postulował przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego specjalności antropologicznych badań identyfikacyjnych. Sąd Rejonowy rzeczywiście oddalił ów wniosek dowodowy dopiero na rozprawie w dniu 22 marca 2021 r. (k. 388v), co wskazywało na naruszenie przepisu art. 170 § 1 pkt 5 kpk. Powołanie przez Sąd Rejonowy na przesłankę z art. 170 § 1 pkt 5 kpk, w sytuacji rozpoznania wniosku dowodowego po roku od jego złożenia rzeczywiście było niefortunne i stanowiło naruszenie w/w przepisu, aczkolwiek uchybienia tego nie sposób było uznać za mające wpływ na treść wyroku. Przepis art. 170 § 1 pkt 5 kpk, nie był jedyną podstawą prawną oddalenia w/w wniosku dowodowego. Sąd I instancji nie narusza przepisów procesowych wtedy, gdy nie podejmuje z urzędu, czy też z wniosku strony inicjatywy dowodowej, uznając zebrany w sprawie materiał dowodowy za wystarczający do sprawiedliwego wyrokowania. Dowód w postaci nagrania ma szczególny charakter - mógł z nim zapoznać się zarówno Sąd I, jak i II instancji, mający styczność z oskarżonym na sali rozpraw, obserwacji jego charakterystycznego chodu, gestykulacji. Zasada bezpośredniości, na którą powołał się Sąd Rejonowy miała tutaj niebagatelne znaczenie. Sąd I instancji ferując wyrok w tej sprawie dysponował dodatkowo zeznaniami funkcjonariusza Policji – K. B. (1), który w sposób pozbawiony jakichkolwiek wątpliwości rozpoznał oskarżonego na nagraniu. Wniosek dowodowy zmierzający do uzyskania informacji w ilu sprawach funkcjonariusz ten przeprowadzał czynności z M. J. również został oddalony zasadne, z przytoczeniem właściwej podstawy prawnej (k. 388v). Świadek K. B. zeznał, iż poza tym, że oskarżony wielokrotnie wzywany był do niego na przesłuchanie, w okresie 2015-2016 r. spędził z oskarżonym 16 godzin podczas czynności przeszukania na ul. (...) w S. (k. 326). Poza tym, zeznając w postępowaniu przygotowawczym świadek ten przyznał, iż kilka dni po zdarzeniu z a/o (16.02.2019 r.) – 23.02.2019 r. widział oskarżonego na osiedlu mieszkaniowym, na którym często bywa prywatnie, podczas czynności takich jak odśnieżanie pojazdu (k. 50). Ich kontakt nie był zatem zadawniony i chwilowy. Świadek ten miał czas i możliwości dokładnie przyjrzeć się oskarżonemu, w różnych sytuacjach życiowych, także zgarbionego nad pojazdem mechanicznym. W ocenie Sądu Okręgowego, skarżący w niewłaściwy sposób określił punkt kulminacyjny, oś wniesionej apelacji, nadmierne znaczenie dla zaskarżonego rozstrzygnięcia przypisując depozycjom S. B. (1), podczas gdy zeznawał on wyłącznie o okolicznościach poszukiwania skradzionego samochodu. W tym miejscu stanowczego podkreślenia wymagało, iż okoliczności poszukiwania skradzionego pojazdu, przeprowadzone w tym względzie rozmowy i spotkania stanowiły wyłącznie tło zdarzenia z aktu oskarżenia. Nie mogło tutaj być mowy ani o dowodach winy, ani o dowodach świadczących o niewinności oskarżonego i żadne polemiczne argumenty obrońcy, oddalające się od meritum procedowanego zdarzenia, tj. kradzieży pojazdu, a nie skuteczności, szybkości i trafności podjętych poszukiwań pojazdu, nie mogły tego zmienić. Obszerne i szczegółowe rozpisywanie się przez obrońcę o okolicznościach poszukiwań pojazdu we wniesionej apelacji było oderwane od przedmiotu sprawy i granic czynu z aktu oskarżenia w sensie historycznym i ontologicznym. Obrońca poddający w wątpliwość poddający każde słowo pokrzywdzonego S. B. (1), w sposób przesadzony, polemiczny i nadmiernie drobiazgowy próbował wychwycić jakąkolwiek niespójność jego zeznań, zdając się zapominać, iż S. B. nie miał statusu oskarżonego w niniejszym postępowaniu, lecz status pokrzywdzonego. Wskazywane przez obrońcę niespójności w zeznaniach tego świadka po pierwsze – miały charakter polemiczny; po drugie – nie podważyły kluczowych dowodów winy oskarżonego M. J.. Po trzecie zaś – nie można zapominać o braku synchronizacji czasowej pomiędzy poszczególnymi kamerami, zamontowanymi w parkingu podziemnym Galerii (...). Moment kradzieży z włamaniem został zarejestrowany na jednej z kamer i od tego punktu należało wyjść, nie zaś podnosić w wątpliwość szybkość poruszania się pokrzywdzonego S. B. (1) po mieście i podejmowane na wszelkie możliwe sposoby próby wyjaśnienia zastanej sytuacji. Sądowi Okręgowemu z doświadczenia znane są odległości między punktami geograficznymi, które pokonał pokrzywdzony, a na które powoływał się obrońca i wbrew jego sugestiom nie potrzeba nadludzkich mocy, aby poza godzinami szczytu komunikacyjnego sprawnie je pokonać. W sprawach takich jak niniejsza ważny jest czas. Oczywistym, logicznym i przez to zgodnym z art. 7 kpk pozostaje, iż skoro sprawcy przestępstw są w stanie szybko się poruszać, dlaczego równie szybko nie mieliby się poruszać pokrzywdzeni, a przynajmniej niektórzy z nich. Pokrzywdzony w tej sprawie S. B. (1) nomen omen kierowany przeczuciem i plotkami udał się pod adres, który naokoło i dosyć luźno, ale jednak miał związek ze skradzionym mu pojazdem. Jak już wskazano, szybkość kroków podejmowanych przez pokrzywdzonego, dosłownie „stającego na rzęsach”, aby odzyskać auto, zwracanie się o pomoc do Policji oraz niemal natychmiastowe w stosunku do uzyskania informacji o kradzieży poszukiwanie kontaktu do ludzi, którzy oczywiście nieoficjalnie mogą mieć chociażby szczątkową wiedzę (albo przynajmniej jeśli sami nie wiedzą, podejrzewają kto może wiedzieć), gdzie mogą znajdować się skradzione w okolicy pojazdy, nie sposób było odczytywać ani na korzyść, ani na niekorzyść oskarżonego. Dla kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego było to zupełnie obojętne. Podobnie ustalenie lub nieustalenie, że świadek J. K. (2) był pracownikiem zakładu (warsztatu samochodowego) prowadzonego przez ojca oskarżonego R. J.. Stopień powiązań koleżeńskich czy też pracowniczych nie miał tutaj decydującego znaczenia. Fakt, iż one istniały stanowił jednak wyraźny sygnał dla Sądu I instancji, aby do zeznań tego świadka podejść z dużą dozą ostrożności, czemu uczyniono zadość. Stąd też kategoryczny wniosek Sądu Okręgowego o niewłaściwym określeniu punktu nacisku w zarzutach i argumentacji obrońcy z wniesionej apelacji. Stan zgromadzonych dowodów osobowych nie budził jakichkolwiek wątpliwości, że do spotkania S. B. (1) z K. J. w dniu 19.02.2019 r. i następnie do kolejnego spotkania w tym samym dniu w/w mężczyzn z ojcem oskarżonego R. J. rzeczywiście doszło. Sama celowość wskazywania przez obrońcę na okoliczności takie jak gdzie dokładnie i o której znajdował się pokrzywdzony S. B. i czy J. K. był pracownikiem ojca oskarżonego, czy tylko kolegą oskarżonego – akurat w tej konkretnej sprawie – w stanie zgromadzonych dowodów – była zupełnie niepotrzebna, wręcz odwracająca uwagę od istoty sprawy. Z nagrania z monitoringu wynikało, iż 12:39 samochód M. (...) wyjechał z parkingu podziemnego Galerii (...) w kierunku ul. (...), a w fotelu kierowcy siedział sprawca kradzieży z włamaniem do tego pojazdu. Na pytanie czy oskarżony mógł odjechać w kierunku ulicy (...) i odbić w kierunku ul. (...) i gdziekolwiek indziej i ponad godzinę później, tj. ok. 13:50, sprzątać warsztat samochodowy u ojca R. J. w miejscowości M. i natknąć się wówczas na oskarżonego należało udzielić odpowiedzi twierdzącej. Obrońca podkreślił, iż fakt przebywania na posesji oskarżonego ok. godz. 13:50 (chociaż niechętnie) potwierdza nawet pokrzywdzony S. B. (1). Ależ oczywiście, z tym należało się zgodzić, aczkolwiek ta okoliczność nie wykluczała winy oskarżonego, a zatem powoływanie się na nią przez obrońcę, nie wniosło nic nowego do przedmiotowej sprawy. Jak już wskazano, polemiczne i drobiazgowe roztrząsanie przez obrońcę działań pokrzywdzonego, jedynie dysharmonizowało wniesiony środek odwoławczy. W dalszym ciągu pozostawało poza sferą rozważań, co w tym czasie robił oskarżony, niemający wiarygodnego alibi. Samochód O. (...), z którego korzystał oskarżony został zarejestrowany na nagraniach z monitoringu miejskiego w okolicach miejsca i granicach czasowych zbliżonych do momentu kradzieży, jego telefon logował się w pobliżu w czasie dokonanej kradzieży, oskarżony od dziecka pomagał ojcu w warsztacie samochodowym, kształcił się w tym kierunku, nie był zatem pierwszą lepszą osobą z ulicy, która z budową samochodu i elektroniką nie miała nic wspólnego. Tych poszlak, okoliczności, nasilonych i powiązanych bardziej, mniej lub jedynie w nikłym stopniu, wskazujących na winę oskarżonego obrońca oskarżonego nie poluzował poprzez przytoczenie przekonujących kontr-argumentów. W tym miejscu dodać można jedynie, iż w orzecznictwie wskazuje się nawet, iż materiał dowodowy dokumentujący aktywność telefonu komórkowego w postaci rejestracji miejsc logowania aparatów przez stacje bazowe sieci (BTS) stanowi wartościowy materiał dowodowy. Świadczy o faktach ubocznych ale pozostających w tak ścisłym - logicznym związku z faktem głównym (przestępstwem), że nie mieści się w pojęciu poszlaki, lecz stanowi dowód pośredni, z kręgu faktów dowodowych bliższych dowodzonemu czynowi. Poszlaki, podobnie jak dowody pośrednie wskazują na fakty uboczne. Poszlaki można porównać do tkania drobnymi nićmi pajęczej sieci powiązań. Misterna konstrukcja tej sieci, związana w procesie logiczną konstrukcją myślową wzajemnych powiązań, prowadzących od faktów odległych, przez bliższe, aż do głównego - pozwala na przyjęcie przestępstwa za udowodnione. Poszlakę charakteryzuje większe oddalenie od faktu głównego i silniejsza zawiłość związku poszlak z faktem głównym. Mimo to poszlaka należy do szerokiego zbioru dowodów pośrednich, ze względu na silnie akcentowaną cechę pośredniości. Poszlaka jest jednak odleglejsza od faktu głównego niż typowe dowody pośrednie, jest więc dowodem trudniejszym, ale nie mniej wartościowym (por. wyrok SA w Warszawie z 15.12.2010 r., II AKa 356/10, Apel.-W-wa 2011, nr 2, poz. 9, LEX). W niniejszej sprawie wskazywana przez obrońcę hipotetyczna możliwość logowania się telefonu w zasięgu kilku, a czasami kilkunastu stacji BTS na terenie gęsto zamieszkanym z jednoczesnym postulatem uznania mocy dowodowej tego rodzaju dowodu wyłącznie w sytuacji, gdy telefon znajduje się na obszarze co najmniej trzech stacji przekaźnikowych, nie podważyła pierwszoinstancyjnych ustaleń, w szczególności wobec awarii systemu, na którą zwracał uwagę sam obrońca, tego co wyjaśniał oskarżony i grupa wspierających go świadków odnośnie jego pomocy od godzin porannych przy sprzątaniu warsztatu ojca w dniu zdarzenia w miejscowości M., co stało w sprzeczności z danymi telekomunikacyjnymi, z których jasno wynikało, że oskarżony przemieszczał się przy podaniu zbliżonej lokalizacji trasy i ulic, którymi poruszał się M. J.. Jednocześnie w przedmiotowej sprawie nie mogło być mowy o czynieniu niedopuszczalnych w świetle art. 5 § 2 kpk domniemań. Proces poszlakowy ma miejsce wówczas, kiedy nie ma bezpośrednich dowodów winy sprawcy i dopiero nierozerwany łańcuch poszlak, a więc dowodów pośrednich może świadczyć o uznaniu winy oskarżonego. Do takiej sytuacji odnosiły się wywody zamieszone w apelacji dotyczące łańcucha poszlak, niemniej jednak, cały czas pamiętać należało, iż akurat w tej konkretnej sprawie był bezpośredni dowód winy sprawcy – omówiony powyżej zapis nagrania z monitoringu z parkingu podziemnego Galerii (...), na którym zarejestrowano moment kradzieży. Wartościowym dowodem, pośrednim były dane telekomunikacyjne logowania telefonu oskarżonego i dopiero na trzecim miejscu znajdowały się wszystkie pozostałe poszlaki. Pierwszoinstancyjny wyrok skazujący, ani nie opierał się zatem wyłącznie na dowodach bezpośrednich, ani nie został wydany jedynie w oparciu o poszlaki mimo odmiennych stwierdzeń sądu I instancji zawartych w motywach zaskarżonego wyroku. Najczęściej występującą sytuacją, jest stan dowodów, gdzie tak jak w sprawie niniejszej, poszlaki jedynie wzmacniają przekonanie co do dowodu (dowodów) bezpośredniego, czy też pośredniego. Odrzucenie relacji K. J., S. N., K. C. jako niewiarygodnych stanowiło konsekwencję obdarzenia przez Sąd Rejonowy przymiotem wiarygodności dowodów o przeciwstawnej wymowie. W ocenie Sądu Okręgowego, inaczej niż chciałby skarżący, w ogóle nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego ds. testowania zabezpieczeń elektronicznych pojazdów oraz biegłego ds. mechanoskopii, celem uzyskania informacji, ile czasu może zająć przełamanie zabezpieczeń w pojeździe M. (...) w celu dostania się do niego, a następnie, ile czsu może zająć uruchomienie tego pojazdu, aby nim odjechać, bez posiadania oryginalnego klucza. Sąd Rejonowy i Sąd Odwoławczy dysponował zapisem z monitoringu, na którym zostało to zarejestrowane i było to łącznie dosłownie kilka sekund na przełamanie zabezpieczeń, otworzenie drzwi i zajęcie fotelu kierowcy. Samochód wyjechał z galerii handlowej w krótkim odstępie czasu, przy czym czas jego uruchomienia a czas przepuszczenia innych samochodów kierujących się do wyjazdu z parkingu poziemnego, czy też pieszych poruszających się po parkingu, to już zupełnie inna kwestia. Na monitoringu widoczny jest moment przełamania zabezpieczeń, moment zapalenia się świateł z tyłu pojazdu i moment wyjazdu pojazdu z parkingu podziemnego. Cały czas mówimy przy tym o jednej osobie, która tego dokonała. Sugerowanie, że oskarżonemu musiał ktoś towarzyszyć, ułatwić mu, dostarczyć narzędzia, leżało zupełnie poza granicami czynu z aktu oskarżenia. O tym, iż nowoczesne zabezpieczenia wcale nie są bezpieczne i w łatwy sposób, niewymagający ostrych narzędzi, wysiłku i tężyzny fizycznej, można je przełamać, w wystarczającym stopniu świadczył dowód w postaci nagrania z monitoringu. Przyznać należało, iż łatwość i zuchwałość z jaką oskarżony dokonał zarzucanego mu czynu, w biały dzień, w okolicach południa, w publicznym miejscu, na monitorowanym parkingu podziemnym pod lokalną galerią handlową, zaskoczyła nawet Sąd Okręgowy. Uzupełnienie postępowania dowodowego w kwestii, która nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia albo jest już w wystarczającym stopniu udowodniona byłoby sprzeczne z treścią art. 170 § 1 pkt 2 kpk, wyłącznie wydłużyłaby czas niniejszego postępowania i generowała jego koszty. Wniosek O uzupełnienie postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym: 1. wystąpienie do Prokuratury Rejonowej w Siedlcach, ul. (...), (...)-(...) S. o akta postępowania sygn. PR 1 Ds.634.2020 i przeprowadzenie z nich dowodu na okoliczność sprzeczności czasowej twierdzeń S. B. (podającego trzy różne wersje i zakres czasowy, w którym dowiedział się o kradzieży oraz jego dalsze poczynania, w okresie od kradzieży auta do godz. 18 tego dnia) oraz wniosków wyprowadzonych przez prokuratora stwierdzającego cyt: (str. 3-4 postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa) „Analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że w dniu 16 luty 2019 roku S. B. (1) około godziny 13 stawił się w Galerii (...), gdzie czekała córka i Policja, od godziny 13:50 do 14:30 składał zawiadomienia w KMP S.; od godziny 15:35 do godziny 15:50 uczestniczył w czynności zatrzymania rzeczy. Powyższe wskazuje, że pomiędzy godzinami 14:30 a 15:35 nie wykonywał na Policji czynności. W przedziale 65 minut jest jak najbardziej prawdopodobne, aby wymieniony używając samochodu pojechał w S. do K. J., zaś następnie udał się z nim do miejscowości M. i po krótkiej tam rozmowie pojechał do KMP …” – w sytuacji, gdy żadne zeznania pokrzywdzonego S. B., w tym trzy różne wersje czasowe, które zaprezentował przed Sądem – nie obejmują wprawdzie wersji, którą „za teoretycznie możliwą” uznał Prokurator, ale wykazują niezgodność wersji przedstawionych przez S. B. z czasem jego działania, zeznaniami świadków, a tym bardziej z czynnościami jakie miały być w tamtym czasie wykonywane z jego udziałem na KMP. W sprzeczności z tym pozostają zeznania świadków K. J., S. N., R. J. oraz pozostałych świadków obrony, oskarżonego M. J., w tym uznany za dowód przez Sąd meriti – biling, wydruk z konta abonenckiego numeru telefonu K. J. z dnia 16.02.2019 r., wskazujący czas, w którym na prośbę i w obecności S. B. – K. J. telefonował do R. J., gdzie następnie udali się obaj i jak stwierdzili łączny czas od wyjazdu z posesji K. J., wizyta i rozmowa u R. J., podczas której był tam widziany oskarżony M. J., a następnie podjechanie do domu S. B. i powrót na posesję K. J. – zajęło im co najmniej 60 minut. Jednocześnie biling ten zadaje kłam twierdzeniom S. B. jakoby przed wizytą u K. J. – wykonał do niego połącznie telefoniczne. Należy w tym miejscu wskazać na bardzo ważną, niewyjaśnioną okoliczność – zadać pytanie – w jaki sposób S. B. uczestniczy w tym samym czasie w czynnościach w KMP. 2. wywołanie opinii biegłego ds. testowania zabezpieczeń elektronicznych pojazdów oraz biegłego ds. mechanoskopii, którzy: a) po uzyskaniu danych gromadzonych przez centralę producenta auta M. (...), nr VIN (...) nr (...), zapisanych i przekazanych do centrali marki M. przez sterowniki elektroniczne tego pojazdu, oraz b) analizie danych zapisanych w sterownikach elektronicznych kluczyków ww. pojazdu M. (...) (zgodnie z danymi z akt sprawy – kluczyki zostały zabezpieczone i zdeponowane w KMP S.) wypowiedzą się, czy: - kluczyki pojazdu były kopiowane i kiedy taka okoliczność miała miejsce (data); - kluczyki i inne moduły elektroniczne pojazdu (przekazując dane do tzw. „chmury” i zapisywane w danych centrali producenta auta) zapisały jakiekolwiek dane z daty kradzieży auta oraz w okresie późniejszym, a jeżeli taka okoliczność zaistniała, to szczegółowo wypowiedzą się akie dane zostały zapisane w tym zakresie i przedstawią swoje wnioski, które mogą wynikać z oceny uzyskanych danych; 3. wystąpienie do: a) Starostwa Powiatowego w S. o przekazanie dokumentacji rejestracyjnej auta nr (...), nr VIN (...) M. (...), zarejestrowanej na S. B. (1), ul. (...), (...)-(...) W.; b) Urzędu Skarbowego w S. – o przekazanie dokumentacji zakupu na terenie USA, dokumentacji podatkowej (VAT, AKCYZA), opinii rzeczoznawcy motoryzacyjnego wykonanej dla celów ustalenia wymiaru podatku akcyzowego dla auta nr (...), nr VIN (...) M. (...) zarejestrowanego na S. B. (1), ul. (...), (...)-(...) W.; Dowody te są związane z ustaleniem wartości auta opartej na faktach, fakturach, itp. zamiast na dowolnie wskazywanej przez poszkodowanego kwocie 150.000 zł. – bezrefleksyjnie przyjętej przez Sąd. Obrońca kwestionuje nast. okoliczności: a) wartość rynkową auta i wnioskuje o dowód z zakupu i rzeczywiście wydatkową kwotę zakupu na terenie USA; b) wskazuje, że zasadne jest sprawdzenie, czy: - fakturę (dowód zakupu) na terenie USA wystawił podmiot będący faktycznym właścicielem tego auta oraz rzeczywistym istniejącym podmiotem gospodarczym; - kwotę za jaką zawarto transakcję zakupu auta; - rzeczywiste pochodzenie auta (ustalenie źródła pochodzenia auta i rzeczywistej transakcji kupna-sprzedaży); 4. wywołanie opinii biegłego rzeczoznawcy motoryzacyjnego, który po analizie ww. wnioskowanej dokumentacji auta wypowie się w zakresie rzeczywistej wartości auta nr rej. (...), nr VIN (...) M. (...); 5. wywołanie opinii biegłego ds. telekomunikacji i systemów telekomunikacyjnych, który na podstawie zabezpieczonych i zgromadzonych w aktach zapisów lokalizacji BTS telefonu, którym posługuje się oskarżony, wypowie się w ww. zakresie: - ustalenia lokalizacji telefonu oskarżonego oraz zawnioskowanych przez obronę świadków w dniu 16.02.20198 r., w godz. 9:00-16:00; - czy każdy telefon komórkowy (w tym telefon oskarżonego), w tym samym czasie pozostaje w zasięgu nie jednej a kilku, czasami (na terenie gęsto zamieszkanym) nawet kilku stacji BTS i loguje się do nich naprzemiennie w zależności od różnych czynników, w tym także niemających nic wspólnego z przemieszczaniem się osoby użytkującej w danym czasie telefon; - czy aby namierzenie było zakończone pomyślnie, telefon musi znaleźć się na obszarze co najmniej trzech stacji bazowych; - jaki wpływ na prawidłowe ustalenie miejsca pobytu oskarżonego (nap odstawie lokalizacji BTS) miała informacja znajdująca się na k. 73 pisma operatora sieci O. stwierdzającego „ W załączonym wykazie widnieją stacje bazowe dla których z uwagi na awarię systemu nie określono lokalizacji..”; 6. wywołanie opinii biegłego z zakresu antropologicznych badań identyfikacyjnych (np. Instytut Badań Ekspertyz Sądowych w K., ul. (...), (...)-(...) K.), który (art. 211 kpk) po wykonaniu eksperymentu polegającego na uzyskaniu materiału porównawczego z udziałem osoby oskarżonej wypowie się: a) co do ewentualnej identyfikacji osób wskazywanych jako potencjalni sprawcy kradzieży z włamaniem (zapis monitoringu z Galerii (...)) z osobą oskarżonego M. J. (opiniujący powinien w swojej opinii potwierdzić lub zaprzeczyć, że osobą widoczna na pierwotnym zapisie to uczestnik eksperymentu lub też stanowczo wykluczyć daną osobę, jako posiadającą cechy indywidualne inne niż te zarejestrowane na monitoringu); b) wypowiedzą się czy na fotografii (zapis z monitoringu Galerii) – zdjęcie oznaczone jako „zrzut ekranu 11, data 2019-02-16, 12:41:21 w pojeździe M. (...) – za jego kierowcą siedzi (kieruje pojazdem) mężczyzna czy kobieta oraz czy jest to oskarżony M. J.; 7. wywołanie opinii biegłego kryminalistyka, rzeczoznawcy motoryzacyjnego, specjalizującego się z opiniowania w zakresie metod kradzieży pojazdów, przełamywania ich zabezpieczeń – na okoliczność wskazania jaki minimalny czas konieczny jest do dokonania nast. czynności: a) pokonania zabezpieczeń pojazdu M. (...); b) po dokonaniu zabezpieczeń – uruchomienia pojazdu i ruszenia z miejsca zaparkowania, przy założeniu, że: a) sprawca pokonuje zamek drzwi, a następnie zabezpieczenia elektroniczne pojazdu, za pomocą narzędzi jakimi posługują się sprawcy tego typu procederów, lub b) sprawca posiada duplikat kluczyka do pojazdu. W tym zakresie biegły wypowie się odnośnie metod wykonania duplikatu kluczyka i czynności (współdziałania) konkretnych osób koniecznych do przeprowadzenia takiej czynności. 8. wystąpienie do operatora sieci (...) o weryfikację prawdziwości złożonego do akt sprawy bilingu dla nr abonenckiego 601-617-171 z dnia 16.02.2019 r.; 9. wystąpienie do K. S. o przekazanie informacji czy wejścia do K., w szczegółowości do pomieszczeń w których przeprowadzane były czynności procesowe z udziałem S. B. są monitorowane, zapis przechowywany, zabezpieczony i zażądanie przekazania zapisu monitoringu z tych miejsc, obejmującego czas od godz. 13 do godz. 16:30 dnia 16.02.2019 r. Dowód mający na celu weryfikację opisanych niezgodności czasowych, z których wynika, iż w tym samym czasie S. B. przebywał w co najmniej dwóch różnych i oddalonych od siebie o co najmniej 20 km miejscach, a w tym samym czasie dwukrotnie były z nim prowadzone czynności na KMP. Wniosek główny - o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów i przytoczonej na ich poparcie argumentacji, sformułowanych w petitum apelacji, uzasadnieniu i nawet we wnioskach odwoławczych, warunkowała bezzasadność wyrażonych przez obrońcę postulatów co do uzupełnienia postępowania dowodowego oraz bezzasadność wniosków głównych. Na rozprawie odwoławczej Sąd Okręgowy postanowił: 1. na podstawie art. 170 § 1 pkt 3 kpk oddalić wniosek dowodowy wskazany w pkt III.1, a dotyczący wystąpienia do Prokuratury Rejonowej w Siedlcach o nadesłanie akt postępowania PR 1 Ds.634.2020 jako nieprzydatny do stwierdzenia okoliczności wskazanych w tym wniosku dowodowym, bowiem kwestie objęte tym wnioskiem rozstrzyga sąd, a nie prokurator w innym postępowaniu; 2. nie rozpoznawać wniosków z pkt III 2, III 3, III 4, III 5, III 6, III 7, z uwagi na treść art. 368 § 2 kpk. Art. 368 § 2 kpk zawiera sui generis mechanizm antyobstrukcyjny, mający na celu przeciwdziałanie ponawianiu tożsamych wniosków dowodowych przez zwolnienie sądu z obowiązku powtórnej merytorycznej oceny tego samego wniosku, opartego na tych samych podstawach faktycznych. Istotą kontroli odwoławczej prowadzonej przez Sąd II instancji nie jest ponowne, merytoryczne rozpoznawanie sprawy i przeprowadzenie dowodów od początku, lecz ocenienie trafności skarżonego wyroku przez pryzmat zarzutów apelacyjnych, te zaś podniesione przez skarżącego w tej sprawie były bezzasadne. Zarzut 2. Naruszenie art. 49a kpk w zw. z art. 46 § 1 kk i orzeczenie obowiązku naprawienia szkody, w sytuacji gdy: a) nie została w jakikolwiek rzeczowy i udowodniony sposób wykazana wartość auta; b) wniosek o naprawienie szkody oparty na swobodnym i nie wykazanym jakimkolwiek dowodem „oszacowaniu” auta podanym przez pokrzywdzonego – jego pełnomocnik złożył dopiero po zamknięciu przewodu, tj. w mowie końcowe. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Uchybienie polegające na naruszeniu prawa materialnego sprowadza się do wadliwego zastosowania lub niezastosowania przepisu prawa, odpowiednio w sytuacji, gdy sąd miał ustawowy obowiązek dany przepis zastosować lub nie było ustawowych podstaw do jego zastosowania. Zgodnie z art. 46 § 1 kpk w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się. Rozstrzygnięcie o obowiązku naprawienia szkody jest zatem obligatoryjne wobec złożenia przez pokrzywdzonego wniosku, o którym stanowi art. 49a kpk. Niemniej jednak, obowiązek naprawienia szkody, sąd merytoryczny może nałożyć na oskarżonego także fakultatywnie, zgodnie ze swoim uznaniem. Przepis art. 46 § 1 kk uprawnia sąd do zasądzenia odszkodowania lub zadośćuczynienia także z urzędu, w razie skazania za każde przestępstwo, którego skutkiem była szkoda lub krzywda (por. wyrok SA w Łodzi z 13.09.2018 r., II AKa 118/18, LEX nr 2624274). Pojęcie szkody z art. 46 § 1 kk należy traktować szeroko. Możliwość orzeczenia środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody ma ułatwić pokrzywdzonemu kompensatę uszczerbku doznanego w wyniku przestępstwa, a nie niweczyć lub utrudnić dochodzenie przysługujących mu roszczeń odszkodowawczych. W przedmiotowej sprawie podawana przez pokrzywdzonego wartość pojazdu odpowiadała jego wartości rynkowej, zaś przeprowadzenie opinii biegłego, który opiniowałby abstrakcyjnie o wartości pojazdu bez możliwości weryfikacji jego stanu, mijało się z celem. Wniosek - o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 3. Naruszenie art. 438 § 1 kpk – skazanie oskarżonego pomimo braku znamion przestępstwa w czynie oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W art. 438 kpk ustawodawca skatalogował względne przesłanki odwoławcze, grupując ich rodzaje. Zarzut obrazy tego przepisu stanowił „masło maślane” – pleonazm, tj. wyrażenie, w którym jedna część wypowiedzi zawiera treść występującą także w drugiej części, zaliczane do redundantnych połączeń wyrazowych. Sąd Okręgowy nie miał zastrzeżeń do kompletności znamion przestępstwa z art. 279 § 1 kk w obecnie rozpoznawanej sprawie. Kwestionowanie przez skarżącego winy oskarżonego M. J. przy wyczerpaniu znamion art. 279 § 1 kk w działaniu sprawcy kradzieży z włamaniem do pojazdu M. (...) z a/o, przy jednoczesnym zarejestrowaniu momentu przestępstwa na zapisie z monitoringu, było działaniem zupełnie nietrafnym, wskazującym na brak rozumienia istoty względnych przesłanek odwoławczych. Wniosek - o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Zarzut 4. Naruszenie art. 438 pkt 2 kpk w zw. z art. 41 kpk, tzn. uchybienie względne, polegające na orzekaniu przez sędziego w stosunku do którego istnieje uzasadniona wątpliwość co do jego bezstronności w tej sprawie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Omówiono w rubryce 3.1. Wniosek - o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 5. Naruszenie art. 366 § 1 kpk, poprzez nieustalenie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez obronę, a mających fundamentalne znaczenie dla postępowania, co niewątpliwie miało wpływ nas treść orzeczenia zapadłego w stosunku do oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Obowiązek nałożony na Przewodniczącego w świetle art. 366 § 1 kpk obejmuje tylko wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. To jakie okoliczności są „istotne”, jest kwestią podlegającą ocenie, a ewentualne rozważanie przez Sąd Odwoławczy naruszenia art. 366 § 1 kpk musi być oceniane przez pryzmat kompletności postępowania dowodowego i realizacji zasady prawdy materialnej, a w konsekwencji przez ocenę dokonanych w I instancji ustaleń faktycznych. Do tych zaś w sprawie niniejszej Sąd Okręgowy nie miał jakichkolwiek zastrzeżeń. Wniosek - o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 6. Naruszenie art. 170 § 1 kpk, poprzez rozstrzyganie i w efekcie oddalenie wniosków dowodowych obrony na ostatniej rozprawie, przed zamknięciem przewodu, co w istocie doprowadziło do zawinionego przez Sąd spóźnienia umożliwiającego przeprowadzenie jednego z dowodów (np. dowód z bilingów telefonicznych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Omówiono w rubryce 3.1. Wniosek - o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. --------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę 840 (ośmiuset czterdziestu) złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tychże kosztów zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.). III. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 627 § 1 kpk i art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 83 r. z późń. zm.), zasądzono od M. J. na rzecz Skarbu Państwa 320 (trzysta dwadzieścia) złotych kosztów sądowych za II instancję. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana