XI Ka 423/20 · Sąd powszechny

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 236/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów; zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uchylenie orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody na podstawie art.

Sygn. akt II Ka 458/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 sierpnia 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Pucyk przy udziale Prokuratora Tomasza Pniewskiego po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2022 r. sprawy M. G. oskarżonego z art. 177 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt II K 205/22 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. K. 840 zł kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. wydatki postępowania odwoławczego przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 458/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 27 kwietnia 2022 roku wydany w sprawie o sygnaturze akt II K 205/21. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- - ------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- --------------------------------- ----------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut prokuratora 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść wyroku polegający na przyjęciu, że przypisany oskarżonemu występek z art. 177 § 1 kk charakteryzuje się nieznacznym stopniem społecznej szkodliwości i zawinienia sprawcy, w szczególności poprzez nadanie nadmiernej wagi faktowi przyznania się oskarżonego do popełnienia przestępstwa i wyrażonej przez niego skruchy, przy jednoczesnym niedostatecznym uwzględnieniu okoliczności mających wpływ na stopień społecznej szkodliwości czynu oraz winy sprawy, podczas gdy analiza sposobu popełnienia czynu prowadzi do wniosku, że zarówno wina jak i społeczna szkodliwość czyny były znaczne, a zatem brak przesłanek do zastosowania warunkowego umorzenia postępowania wobec M. G. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut zawarty w apelacji prokuratora nie był zasadny. Należy wskazać, iż instytucja warunkowego umorzenia postępowania karnego jest zastrzeżona wyłącznie dla występków – drobnych oraz tych lżejszych z grupy o średnim ciężarze gatunkowym. Ponieważ warunkowe umorzenie postępowania karnego jest środkiem reakcji na przestępstwo łączącym się z określonymi dolegliwościami zadawanymi sprawcy z powodu popełnionego czynu zabronionego, nie może ono być stosowane wtedy, gdy są wątpliwości co do faktu popełnienia danego czynu przez danego sprawcę. Należy podkreślić, że odpowiedzialność karna to odpowiedzialność realizowana poprzez stosowanie wobec sprawcy przestępstwa wszelkich środków reakcji karnej, a nie tylko kar. Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest jednym z najłagodniejszych środków reakcji karnej na przestępstwo, ale pozostając formą odpowiedzialności karnej sprawcy podobnie jak kara zawiera w sobie element dolegliwości i dlatego jego zastosowania nie można traktować jako zwolnienie od odpowiedzialności. Oprócz formalnego wymogu, aby przestępstwo należało do typów występków o niedużym ciężarze gatunkowym, przepis art. 66 § 1 kk wymaga jeszcze, aby społeczna szkodliwość konkretnego czynu i wina sprawcy nie były znaczne (choć skarżący posługuje się pojęciem o innym wydźwięku – nieznaczne), co każdorazowo zobowiązuje Sąd do oddzielnego analizowania i ważenia obu tych czynników. W celu ustalenia stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu winno się przeanalizować te spośród mierników społecznej szkodliwości, które wystąpiły w danym przypadku, a które wskazane zostały w art. 115 § 2 kk, tj. rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, a ponadto przy czynach umyślnych – postać zamiaru i motywację sprawcy, a przy czynach nieumyślnych – rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Przy ustalaniu stopnia winy należy wziąć natomiast pod uwagę przede wszystkim możliwość i stopień: rozpoznawalności sytuacji faktycznej i prawnej przy podejmowaniu określonego zachowania, swobodnego podejmowania decyzji co do tego zachowania, prawidłowości przebiegu procesu motywacyjnego, zdolności i możliwości przewidywania przebiegu związków przyczynowych i skutków swojego zachowania, zdolności i możliwości pokierowania swoim postępowaniem – w danym czasie, danej sytuacji i danych okolicznościach. Występek z art. 177 § 1 kk ma charakter nieumyślny, przy czym oskarżony przewidywał możliwość spowodowania wypadku komunikacyjnego. Dojeżdżając do przejścia dla pieszych był zobligowany do zachowania szczególnej ostrożności, obserwowania samego przejścia i okolicy przejścia dla pieszych oraz do ustąpienia pierwszeństwa pieszej znajdującej się na przejściu. Należy wskazać, że oskarżony podjął właściwe manewry obronne celem uniknięcia wypadku, hamował i próbował zmienić tor jazdy, ale zrobił to zbyt późno. Nie można zarzucić oskarżonemu, że jechał z niedozwoloną prędkością, bo te okoliczności nie wynikają z akt sprawy. Gdyby oskarżony jechał szybko i uderzył w pokrzywdzoną z całym impetem to zdarzenie z pewnością nie skończyłoby się na obrażeniach wskazanych w opinii biegłego chirurga. Działanie oskarżonego było efektem nienależytej obserwacji drogi i podjęcia błędnej decyzji o ominięciu samochodu. Należy mieć na uwadze, na co wskazał świadek Ł. D., że oskarżony miał utrudnioną obserwację drogi, zaś postać pieszej była zasłonięta przez pojazd świadka. Trzeba podkreślić, że zachowanie oskarżonego bezpośrednio po wypadku wpłynęło korzystnie na ocenę społecznej szkodliwości jego czynu. Widząc stan pokrzywdzonej zareagował natychmiast – wysiadł z samochodu, podszedł do pokrzywdzonej, był bardzo zdenerwowany, po wypadku pozostawał w kontakcie z pokrzywdzoną. Ustalenia, czy stopień społecznej szkodliwości czynu jest, czy nie jest znaczny, powinny być dokonywane w kontekście możliwego maksymalnego poziomu społecznej szkodliwości, jaką się wiąże z przestępstwami danego typu, jaki przypisuje się sprawcy. Czyn z art. 177 § 1 kk godził nie tylko w bezpieczeństwo ruchu lądowym, ale również w zdrowie osoby pokrzywdzonej. Należy podkreślić, że w ramach warunkowego umorzenia postępowania ustawodawca podkreśla rolę pokrzywdzonego, domagając się orzeczenia przez sąd obowiązku naprawienia szkody, a w miarę możliwości również obowiązku zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Postawa oskarżonemu wychodząca naprzeciw realizacji tych postulatów zasługiwała również na ocenę w zakresie przesłanek do warunkowego umorzenia postępowania. Strony porozumiał się co do sposobu naprawienia szkody, oskarżony pomagał pokrzywdzonej przy kontaktach z lekarzami oraz zobowiązał się do udzielenia wsparcia przy remoncie mieszkania (k.61), pokrzywdzona nie sprzeciwiała się warunkowemu umorzeniu postępowania. Nie można stwierdzić, że warunkowe umorzenie oznacza uniknięcie odpowiedzialności karnej przez oskarżonego, gdyż odstąpienie od skazania i ukarania następuje pod pewnymi warunkami. Oskarżony ma świadomość, że niewypełnienie przez niego zasad warunkowego umorzenia będzie pociągało za sobą podjęcie postępowania oraz możliwość ewentualnego skazania. Istota odpowiedzialności karnej w formie warunkowego umorzenia postępowania polega na zastąpieniu kary możliwością zastosowania określonych środków. Zastosowanie warunkowego umorzenie postępowania wobec oskarżonego w połączeniu z obowiązkiem uiszczenia określonej kwoty pieniędzy nie oznacza potraktowania jego zachowania z nadmierną pobłażliwością, gdyż pociąga za sobą określoną – realną dolegliwość. W ocenie Sądu II instancji, dogłębna analiza stanu faktycznego, pozwoliła na uznanie, że stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego nie są znaczne, co z kolei w powiązaniu z faktem, że oskarżony jest osobą niekaraną, posiada pozytywną opinię środowiskową i brak jest podstaw do dokonania przypuszczenia, że podobne zachowania z jego strony mogą się powtórzyć w przyszłości, dała podstawę do wydania orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania w sprawie. Sam fakt postawienia zarzutu i konieczności stawiennictwa w sądzie w roli oskarżonego w ocenie Sądu Okręgowego, jest również dla oskarżonego swoistego rodzaju dolegliwością. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą wszystkie przesłanki z art. 66 kk umożliwiające warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego M. G.. Przy niezmienionych ustaleniach faktycznych i okolicznościach wypadku nie zdecydowano się na zatrzymanie prawa jazdy oskarżonemu, z uwagi na brak realnych podstaw do orzeczenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. W apelacji skarżący w zasadzie nie wskazał okoliczności uzasadniających orzeczenie na tym etapie postępowania środka karnego, dlatego Sąd Okręgowy również w tym zakresie nie widział potrzeby zmiany orzeczenia. Wniosek wniosek prokuratora o zmianę wyroku i orzeczenia kary grzywny 300 stawek dziennych po 20 zł stawka oraz środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 27 kwietnia 2022 roku wydany w sprawie o sygnaturze akt II K 205/21. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i podniesionego zarzutu oraz brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II., III. O wydatkach Sąd orzekł na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. 616 § 1 kpk, Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa 840 zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tej kwoty na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), gdyż koszty procesu ponosi strona, której apelacja nie została uwzględniona. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 27 kwietnia 2022r. sygn. akt II K 205/21 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 maja 2022r.

Sygn. akt VI Ka 443/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 listopada 2021 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Sylwia Piliszewska przy udziale prokurator Prokuratury Rejonowej w Lubaniu: Julii Kubasik po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2021r. sprawy W. K. c. J. M. z domu K. urodzonej (...) w L. oskarżonej z art. 226 § 1 kk w związku z art. 57a § 1 kk i in. z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora i obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 1 czerwca 2021 r. sygn. akt II K 410/19 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonej W. K.; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. S. kwotę 516,60 złotych w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. stwierdza, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w części dotyczącej apelacji prokuratora ponosi Skarb Państwa i zwalnia oskarżoną W. K. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w części dotyczącej apelacji obrońcy. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 443/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 1 czerwca 2021 r., sygn. akt II K 410/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- ​ 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut /z apelacji prokuratora/ 1. Mająca wpływ na treść orzeczenia zaskarżonego wyroku obraza przepisów postępowania wyrażonych w art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k., polegająca między innymi na tym, że Sąd I instancji ocenił materiał dowodowy dowolnie, jednostronnie oraz fragmentarycznie – wręcz wybiórczo, bez koniecznej, wnikliwej i wszechstronnej analizy każdego z dowodów i oddzielenie we wzajemnym związku, w tym w szczególności w odniesieniu do zeznań G. Ś. i zeznań świadka G. R., co w konsekwencji doprowadziło do dokonania bezzasadnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, polegających na niezasadnym uznaniu za nieudowodnione, że groźby wypowiedziane przez W. K. wzbudziły u G. Ś. obawę ich spełnienia, co skutkowało niesłusznym uniewinnieniem oskarżonej od czynu z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym przyjęciu, iż po stronie pokrzywdzonego nie zaistniał uzasadniony stan obawy na skutek kierowanych wobec niego gróźb, podczas gdy w oparciu o przeprowadzone i uznanie za wiarygodne dowody, a w szczególności zeznania pokrzywdzonego G. Ś. należało przyjąć, iż zaistniał skutek, o jakim mowa w dyspozycji art. 190 § 1 k.k. i inkryminowana groźba oskarżonej wywołała u pokrzywdzonego obawy i lęk, że zostanie spełniona, co przystaje do rzeczywistej treści całościowo analizowanych zeznań pokrzywdzonego oraz świadków. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny /z apelacji obrońcy oskarżonej/ 3. Obraza art. 7 k.p.k. skutkująca następczo błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mającym istotny wpływ na treść orzeczenie poprzez przyjęcie jako wiarygodnych zeznań świadków R. G. i J. K. z nieuprawnionym zastrzeżeniem, że świadkowie ci mogli nie słyszeć zniewag wypowiadanych przez oskarżoną wobec strażników miejskich G. Ś. i G. R., którzy jako bezpośredni uczestnicy zdarzenia byli zaangażowani emocjonalnie i ich odtworzenie przebiegu zdarzenia nie ma waloru obiektywizmu, a w sytuacji, gdy pozostaje ono w sprzeczności z zeznaniami osób postronnych, nie może stanowić wystarczającej podstawy do przyjęcia ustaleń mogących stanowić podstawę skazania oskarżonej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 i 2 Ponieważ wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu II instancji został złożony tylko przez oskarżyciela publicznego, który w złożonym wniosku nie wskazał, iż dotyczy on także zarzutów podniesionych przez obrońcę oskarżonej w wywiedzionej przez niego apelacji, Sąd Odwoławczy na podstawie art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z art. 423 § 1a i § 2 k.p.k. stosowanym odpowiednio ograniczył sporządzenie uzasadnienia do odniesienia się do zarzutów podniesionych w apelacji prokuratorskiej. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy dokonał wszechstronnej, rozważnej i całościowej oceny materiału dowodowego, w tym analizy wyjaśnień oskarżonej oraz zeznań świadków, co znalazło wyraz w pisemnych motywach wydanego orzeczenia. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił również, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie W. K. sprawstwa w zakresie drugiego z zarzucanych jej czynów, tj. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. Oceniając wynikający z zeznań świadków opis przedmiotowego zdarzenia, w świetle zasad doświadczenia życiowego uzasadnione jest przyjęcie, iż wykrzykiwane przez oskarżoną słowa, w tym groźby pozbawienia życia G. Ś., wypowiadane obok wulgaryzmów znieważających funkcjonariuszy straży miejskiej, za które W. K. została skazana, były manifestacją jej wzburzenia podczas przeprowadzanej wobec jej osoby interwencji, nie zaś wyartykułowaniem jej rzeczywistych zamiarów czy intencji. Należy mieć także na względzie fizyczną dysproporcję pomiędzy osobą pokrzywdzonego a oskarżoną. G. Ś. jest młodym, zdrowym mężczyzną, który bez trudu poradził sobie z obezwładnieniem W. K. podczas przeprowadzanej interwencji. Tymczasem oskarżona jest osobą znacznie od niego starszą, niewątpliwie słabszą, borykającą się z szeregiem dolegliwości zdrowotnych i posiadającą orzeczenie o niepełnosprawności w związku z dysfunkcją narządu ruchu (k. 94). Ponadto oskarżona podczas podejmowanej wobec niej interwencji była pod wpływem alkoholu, co oczywiście nie umniejsza jej winy, ale nie pozostaje bez wpływu na ocenę realności formułowanych przez nią gróźb. Podczas rozprawy w dniu 9 września 2020 r. G. Ś. na pytanie ze strony Sądu, czego obawia się ze strony oskarżonej odpowiedział, iż „wchodząc lub wychodząc z pracy ta pani może mi coś zrobić. W późniejszym okresie oskarżona potrafiła ściągnąć majtki i pokazać tyłek Straży Miejskiej” (k. 124v). Obawa – i to nawet uzasadniona –przed nieobliczalnym zachowaniem W. K. nie może być jednak utożsamiana z realną obawą spełnienia przez oskarżoną groźby pozbawienia pokrzywdzonego życia. Szczegółowo na temat wystąpienia obawy spełnienia groźby przez oskarżonego w kontekście wypełnienia znamion przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. z uwzględnieniem orzecznictwa wypowiedział się Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wydanego orzeczenia i nie ma konieczności ponownego przytaczania tej argumentacji, którą Sąd Odwoławczy w pełni aprobuje. Słusznie również zwrócił uwagę Sąd I instancji, iż przedmiotem prawnokarnych rozważań w badanej sprawie może być jedynie objęte zarzutem zachowanie oskarżonej w dniu 24 kwietnia 2019 r., tego bowiem dotyczył zarzut sformułowany w akcie oskarżenia, dlatego też dalsze groźby kierowane przez W. K. do pokrzywdzonego w dniu 25 kwietnia 2019 r. nie mogą być przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu ani wpływać na treść zaskarżonego wyroku. Wbrew stanowisku prokuratora, Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż nie można przypisać W. K. odpowiedzialności za czyn z art. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. w związku z brakiem wypełnienia znamienia ustawowego skutku w postaci obawy spełnienia groźby. Wobec powyższego za bezzasadny uznać należy zarzut błędu w ustaleniach faktycznych leżących u podstaw zaskarżonego orzeczenia, podobnie jak i zarzut naruszenia art. 7 k.p.k., a także zasad procesowych wskazanych w art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k. Wniosek /z apelacji prokuratora/ 1. Uchylenie zaskarżonego orzeczenia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny /z apelacji obrońcy oskarżonej/ 2. Zmiana zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonej od stawianego jej zarzutu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Biorąc pod uwagę okoliczności wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia, Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, czego domagał się prokurator, ani też okoliczności przemawiających za uniewinnieniem oskarżonej od popełnienia przypisanego jej czynu z art. 226 § 1 k.k. w z art. 57a § 1 k.k. zgodnie z wnioskiem obrońcy. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 1 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec W. K.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Jak już wspomniano, Sąd Odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podniesionych w wywiedzionych środkach odwoławczych, w pełni aprobując ustalenia Sądu I instancji stanowiące podstawę zaskarżonego orzeczenia. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd Rejonowy prawidłowo przypisał oskarżonej wypełnienie znamion przypisanego jej czynu z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. oraz uniewinnił ją od drugiego z zarzucanych jej czynów wobec nie spełnienia wszystkich znamion ustawowych występku z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. Także kara orzeczona wobec W. K. obok nawiązki na rzecz pokrzywdzonych została wymierzona zgodnie z dyrektywami art. 53 k.k., z uwzględnieniem stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, a także właściwie realizując cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Nie było również konieczności ingerowania w treść badanego orzeczenia z urzędu, dlatego też zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy, podlegał utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II III Sąd Odwoławczy na podstawie art. art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. S. kwotę 516,60 złotych, w tym 96,60 złotych podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Wysokość zasądzonych kwot Sąd ustalił na podstawie § 17 ust. 2 pkt. 4 i § 4 ust. 3 i Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Zgodnie z powołanymi przepisami opłata za obronę w postępowaniu odwoławczym wynosi 420 złotych, którą to podwyższono o obowiązującą obecnie stawkę określającą wysokość podatku VAT. Ponadto w oparciu o art. 636 § 1 k.p.k. Sąd Odwoławczy stwierdził, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w części dotyczącej apelacji prokuratora ponosi Skarb Państwa i na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnił oskarżoną W. K. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w części dotyczącej apelacji obrońcy. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja przypisanie oskarżonej zarzucanego jej czynu z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana