Legislator Case Law & Legislation
XI Ka 1078/19 AI generated

XI Ka 1078/19 · Sąd powszechny

Case Number XI Ka 1078/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Formularz UK 2 Sygnatura akt XI Ka 1078/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie z dn. 27.8.2019 r. sygn. III K 399/13 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3.

Legislator headnote

AI generated

art. 438 pkt 1 k.p.k, art. 438 pkt 2 k.p.k, art. 438 pkt 3 k.p.k, art. 438 pkt 4 k.p.k, art. 439 k.p.k, art. 410 K.p.k; XI Ka 1078/19 · Sąd powszechny: STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Apelacja obrońcy oskarżonego P. J. (1): obrazy art. 4, art. 5 § 2, art. 7 i art. 410 K.p.k. przez: - pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, - "nie rozstrzygnięcie" (ortografia w oryginale) na jego korzyść wątpliwości, - dowolną ocenę dowodów, polegające na uznaniu za wiarygodne zeznań C. K. ze śledztwa, choć: - nie potwierdził ich przed sądem, - nie zostały potwierdzone innymi dowodami, - są sprzeczne z zeznaniami innych świadków, zwłaszcza Ł.

Keywords

AI generated
lack of prosecutorial standing deficiencies in evidence unproven judicial bias implausible testimony challenge of factual findings unlawfully obtained evidence

Cited Legislation

AI generated
art. 438 pkt 1 k.p.k
Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k.
art. 438 pkt 2 k.p.k
438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.
art. 438 pkt 3 k.p.k
– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.
art. 438 pkt 4 k.p.k
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k.
art. 439 k.p.k
– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k.
art. 410 K.p.k
(1): zarzut obrazy art. 410 K.p.k.
art. 5 § 2 K.p.k
Co do zasady, z logicznego punktu widzenia, nie sposób w ogóle, by pominięcie jakichś okoliczności lub rozstrzygnięcie wątpliwości (abstrahując nawet od tego, czy zgodne z regułą art. 5 § 2 K.p.k.) mogło polegać na uznaniu jakiegoś dowodu za wiarygodny lub niewiarygodny.
art. 7 K.p.k
- jak ustalił Sąd Rejonowy - nabywca marihuany od oskarżonego), nie wyklucza przecież ani możliwości uznania ich na podstawie kryteriów art. 7 K.p.k.
AI generated
VI Ka 1138/19
Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 1138/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
IV Ka 731/22
Wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 11 maja 2022r.
VI Ka 639/21
Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 639/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
II Ka 706/22
Sygn. akt II Ka 706/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: p. o. sekr. sąd. Olga Wojtczuk przy udziale Prokuratora Joanny Zaniewicz po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy G. P. s. H. oskarżonego z art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 12 sierpnia 2022 r. sygn. akt II K 230/20 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. z opisu czynu eliminuje stwierdzenie „przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne”, a z kwalifikacji prawnej czynu eliminuje art. 64 § 1 kk, 2. za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, a za podstawę wymiaru kary art. 244 kk i orzeczoną karę pozbawienia wolności obniża do 6 (sześciu) miesięcy; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. S. 516,60 złotych (w tym 96,60 złotych podatku VAT) za obronę z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym; IV. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem opłaty za obie instancje i 20 złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego; V. zwalnia oskarżonego od pozostałych wydatków stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 706/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. II K 230/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza art. 7 kpk, polegająca na niewłaściwej ocenia materiału dowodowego poprzez przyjęcie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego i oparcie się przez Sąd w znacznej mierze na zeznaniach M. P.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy nie stwierdził obrazy przepisu art. 7 kpk. Argumenty skarżącego mające poprzeć podniesiony zarzut były wyłącznie polemiczne, pozbawione rzeczowego punktu zaczepienia, który wskazywałby na wadliwość rozumowania Sądu I instancji w ocenie dowodów, naruszenie zasad logiki i doświadczenia życiowego. Autor apelacji zredagował ją dodatkowo w takich czasownikowych formach gramatycznych, z których wynikałoby, że konflikt między stronami nadal istnieje i jest dość żywy, podczas gdy świadek M. P. zmarła niemal 2 lata temu (8 grudnia 2020 r., k. 128 akt zgonu). Wbrew sugestiom obrońcy, sam fakt pokrewieństwa i relacje na linii matka-syn nie odbierał odgórnie waloru wiarygodności relacji pokrzywdzonej, lecz implikował jedynie wnikliwszą analizę tegoż dowodu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikało, że odrzucenie wyjaśnień oskarżonego G. P. nastąpiło niejako a contrario, stanowiąc konsekwencję obdarzenia wiarą relacji M. P.. Wiarygodność i moc poszczególnych dowodów nie podlega klasyfikacji parametrycznej, stąd przekonania i twierdzenia obrony mogą być odmienne od przekonań i wniosków Sądu ferującego wyrok. Rozwiązanie pozornej sprzeczności istnienia dwóch wersji tego samego zdarzenia tkwi w ustawowym przyznaniu kompetencji Sądowi, a nie obrońcy, ustalenia według swobodnego uznania, którą spośród prawdopodobnych wersji uznaje za prawdziwą. W sprawie niniejszej Sąd a quo dokonał tego w granicach art. 7 kpk, do czego Sąd ad quem nie miał zastrzeżeń. Wyrok skazujący wydany w tej sprawie nie opierał się na zeznaniach jednego świadka M. P., czego w złożonej apelacji skarżący wydawał się nie dostrzegać. Za stwierdzeniem winy oskarżonego przemawiały także inne dowody, wspierające relację pokrzywdzonej, wymienione i omówione w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym. Brak precyzji w zeznaniach interweniujących funkcjonariuszy Policji i członków rodziny P., dotyczący konkretnych dat, w których oskarżony miał naruszać zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej, nie był konieczny w sytuacji, w której oskarżonego skazano nie za jednostkowe naruszenie zakazu, lecz nierespektowanie go w określonym przedziale czasowym (od 27 grudnia 2018 r. do 31 stycznia 2019 r.), co skutkowało zastosowaniem art. 12 § 1 kk. Puentując, Sąd Rejonowy z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wyciągnął prawidłowe wnioski, zgodne z przepisem art. 7 kpk i to na ich podstawie poczynił ustalenia faktyczne, rzutujące na kształt zaskarżonego wyroku. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Rozstrzygnięcie o winie oskarżonego za przestępstwo z art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, polegające na niestosowaniu się do zakazu zbliżania się do M. P., orzeczonego uprzednio prawomocnym wyrokiem. Zwięźle o powodach utrzymania Bezzasadność wniesionej apelacji, w której negowano winę oskarżonego. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Wyeliminowanie recydywy i złagodzenie pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia o karze. Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że: 1. z opisu czynu wyeliminował stwierdzenie „przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy, będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne”, a z kwalifikacji prawnej czynu wyeliminował art. 64 § 1 kk; 2. za podstawę prawną skazania przyjął art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, a za podstawę wymiaru kary art. 244 kk i orzeczoną karę pozbawienia wolności obniżył do 6 (sześciu) miesięcy. Zwięźle o powodach zmiany Na rozprawie apelacyjnej zarówno obrońca, jak i prokurator wnieśli o wyeliminowanie działania oskarżonego w warunkach recydywy, z uwagi na dane zawarte w Karcie Karnej oskarżonego. Wnioski te były słuszne i należało je uwzględnić. Zgodnie z art. 64 § 1 kk, jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Aby możliwym było przypisanie sprawcy działania w warunkach recydywy w typie podstawowym, wszystkie przesłanki wskazane w przepisie art. 64 § 1 kk muszą zostać spełnione kumulatywnie. W sprawie niniejszej recydywę należało wyeliminować z trzech powodów. Po pierwsze - w dacie czynu z aktu oskarżenia (czasookres od 27 grudnia 2018 r. do 31 stycznia 2019 r). nie został spełniony warunek odbycia przez G. P. co najmniej 6 miesięcy kary za przestępstwo podobne ze sprawy II K 437/18. Kara pozbawienia wolności ze sprawy II K 437/18 została podsądnemu wprowadzona do wykonania dopiero po tym, gdy tenże wyrok stał się prawomocny – czyli po 27 grudnia 2018 r. Bez 6 miesięcy odbycia kary pozbawienia wolności z w/w sprawy w dacie czynu z a/o, odpadła jedna z koniecznych przesłanek z art. 64 § 1 kk, które jak już wskazano musiały być spełnione łącznie. Po drugie – w ocenie Sądu Okręgowego, w składzie orzekającym w tej sprawie, nie został spełniony warunek podobieństwa między przestępstwami, za które G. P. został skazany w powyższych sprawach, tj. art. 207 § 1 kk i art. 244 kk. Przestępstwo znęcania się należy do kategorii przestępstw przeciwko rodzinie i opiece, zaś naruszenie zakazu orzeczonego prawomocnym wyrokiem do kategorii przestępstw przeciwko wymiarowi sprawiedliwości. Jak orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 października 2011 r., sygn. V KK 320/11, w przypadku przestępstw określonych w art. 244 kk oraz 178a § 1 kk nie jest spełniony warunek jednorodzajowości pozwalający na przyjęcie, że mają one podobny charakter (art. 115 § 3 kk). Przestępstwa te skierowane są bowiem przeciwko odmiennym dobrom prawnym. Czyn zabroniony naruszenia orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (art. 244 kk) skierowany jest przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, w szczególności zaś przeciwko autorytetowi prawomocnych orzeczeń sądowych ustanawiających zakazy określonego postępowania (w tym przypadku prowadzenia pojazdów mechanicznych), co jest warunkiem przestrzegania i wykonywania tych orzeczeń. Z kolei przedmiotem ochrony typu czynu karalnego z art. 178a § 1 kk jest bezpieczeństwo uczestników ruchu komunikacyjnego. Nie są to dobra tego samego rodzaju, co wyklucza przyjęcie podobieństwa pomiędzy przestępstwem z art. 244 oraz 178a § 1 kk (OSNwSK 2011 nr 1, poz. 1908, Legalis nr 499580). Powyższe orzeczenie SN dotyczy art. 244 kk w relacji do art. 178a § 1 kk, w przedmiotowej sprawie zaś do czynienia mieliśmy z art. 244 kk w relacji do art. 207 § 1 kk, aczkolwiek per analogiam, zasada jest ta sama. W obu rozważanych przypadkach chodzi o autorytet prawomocnych orzeczeń sądowych ustanawiających zakaz określonego zachowania w kontraście do czynu penalizowanego w innym rozdziale Kodeksu Karnego. Co prawda, w ostatnim czasie poglądy prezentowane w judykaturze ewoluowały. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że podobieństwo przestępstw w rozumieniu art. 115 § 3 kk oceniać należy według każdego z atakowanych nimi dóbr niezależnie od tego czy pozostaje ono głównym czy ubocznym przedmiotem ochrony (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. IV KK 369/17, Prok. i Pr. 2018 nr 12, poz. 3 i 8, KZS 2019 nr 12, Legalis nr 1828069, bardzo podobnie Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. III KK 405/20, LEX nr 3120272). W sprawie niniejszej, podsądny najpierw został skazany w sprawach II K 303/12 i II K 437/18 za znęcanie się nad matką (art. 207 § 1 kk), później zaś przypisano mu niestosowania się do zakazu zbliżania się do niej (art. 244 kk). Ubocznie drugie z tychże przestępstw chroniło zatem bezpieczeństwo pokrzywdzonej i jej wolność od stwarzania oskarżonemu sytuacji, a których mogły jej ponownie zagrażać. Jak orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 maja 2020 r., sygn. IV KK 737/19, przestępstwo z art. 178a § 1 i 4 in fine kk jest przestępstwem podobnym w rozumieniu art. 115 § 3 kk do występku niezastosowania się do zakazu prowadzenia pojazdów, o którym mowa w art. 244 kk i może stanowić podstawę przypisania oskarżonemu tego ostatniego przestępstwa jako popełnionego w warunkach recydywy (OSNKW 2020, nr 8, poz. 32, LEX). Niemniej jednak, dostrzegając opisaną powyżej niespójność w orzecznictwie, Sąd Okręgowy, w składzie orzekającym w tej sprawie, opowiada się za pierwszą ze wskazanych linii orzeczniczych SN, zgodnie z którą decydujący w aspekcie podobieństwa jest główny przedmiot ochrony jaki penalizują rozważane przepisy części szczególnej Kodeksu Karnego. Po trzecie zaś – Sąd nie przyjął recydywy w oparciu o skazanie G. P. ze sprawy II K 303/12. Podsądny odbywał karę pozbawienia wolności z tej sprawy w okresie od 31.08.2012 r. do 29.08.2014 r., czyli ponad 6 miesięcy. Nie dlatego, że naruszałoby to zasadę skargowości i wyjście poza granice czynu z a/o, bo akurat to nie stanowiło problemu (por. postanowienie SN z 10.03.2022 r., III KK 44/22, LEX nr 3362151). W akcie oskarżenia wniesionym w tej sprawie recydywa była ujęta. Polskiej procedurze karnej obce są rozwiązania przyjęte w przeszłości w cywilnym, formułkowym postępowaniu sądowym w prawie rzymskim, w którym niezwykle istotne znaczenie miało wypowiadanie ściśle określonych prawem formuł, przy czym jakikolwiek błąd w tym zakresie skutkował odmową udzielenia określonej osobie ochrony procesowej. Sąd Okręgowy, nie przyjął recydywy w oparciu o uprzednie skazanie II K 303/12 dlatego, że również w tej sprawie brak było podobieństwa przestępstw, za które został podsądny ten został skazany, co omówiono już powyżej. Złagodzenie pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia o karze. W wyroku Sądu Rejonowego G. P. wymierzono karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy złagodził ją do 6 miesięcy. Było to następstwem wyeliminowania działania oskarżonego w warunkach recydywy. Ponadto, czyn z art. 244 kk zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5, a miarą surowości był również stopień wykorzystania tychże tzw. widełek, czyli zagrożenia ustawowego. Obecnie kara ta będzie stanowić dwukrotność dolnego zagrożenia ustawowego, będzie zatem uwzględniać rozciągnięcie w czasie przypisanego mu przestępstwa. Bilans okoliczności łagodzących i obciążających oskarżonego, występujących w sprawie niniejszej, z których jedną z najbardziej obciążających wyeliminowano w II instancji, co omówiono powyżej, przemawiał za uznaniem, iż 6 miesięcy izolacji więziennej będzie dla podsądnego wystarczającą represją karną, która spełni cele prewencji tak ogólnej, jak i indywidualnej, dając oskarżonemu do myślenia nad skutkami swojego bezprawnego działania. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tj. z dnia 29 lipca 2019 r., Dz. U. z 2019 r., poz. 1513) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. S. kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tej kwoty na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tj. z dnia 30 listopada 2018 r., Dz. U. z 2019 r., poz. 18). III i IV. Na podstawie art. 634 w zw. z art. 627 kpk oraz art. 2 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem opłaty od kary oraz 20 złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego. Jednocześnie, Sąd na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego od pozostałych wydatków stwierdzając, że poniesie je Skarb Państwa. Tego rodzaju finalne rozstrzygnięcia stanowiły konsekwencję złagodzenia orzeczenia o karze. Sąd Okręgowy orzekł o opłacie za obie instancje wg kary przez siebie orzeczonej. Uwzględniało także sytuację rodziną, majątkową i osobistą oskarżonego oraz jego możliwości zarobkowe, które poprzez wprowadzenie mu do wykonania kary więziennej zostaną nader ograniczone. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana
II Ka 323/24
Sygn. akt II Ka 323/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: stażysta Kinga Łempicka przy udziale Prokuratora Andrzeja Boruty po rozpoznaniu w dniach 10 października 2024 r. i 8 listopada 2024 r. sprawy A. C. oskarżonego z art. 178a § 4 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 marca 2024 r. sygn. akt II K 117/24 I. zaskarżony wyrok w pkt I zmienia w ten sposób, że: 1. oskarżonego A. C. uznaje za winnego tego, że w dniu 11 listopada 2023 r. w miejscowości S., woj. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości (1,131 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu) prowadził samochód marki T. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym to jest przestępstwa z art. 178 a § 1 kk i za to skazuje go i wymierza karę 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 12 (dwanaście) złotych; 2. za podstawę prawną orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przyjmuje art. 42 § 2 kk i orzeka go na okres 5 (pięć) lat; 3. wysokość orzeczonego świadczenia pieniężnego obniża do 5000 (pięć tysięcy) złotych; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 240 złotych opłaty za obie instancje i 20 złotych wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 323/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 marca 2024 r. w sprawie II K 117/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzuty 1) na podstawie art. 438 pkt 3 kpk przedmiotowemu wyrokowi zarzucono dokonanie błędnych ustaleń faktycznych polegających na zaniechaniu dokonania przez Sąd ustaleń faktycznych w zakresie ewentualnego zatarcia skazania wyroku wydanego przez SR w Węgrowie, II Wydział Karny, sygn. akt II K 551/12 i uznaniu, iż w momencie popełnienia zarzucanego czynu oskarżony był osobą uprzednio skazaną za przestępstwo z art. 178a § 1 kk, podczas gdy w świetle prawa wyrok skazujący za to przestępstwo uległ zatarciu już 28 listopada 2014 r., co w konsekwencji doprowadziło do obrazy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, tj. art. 178a § 4 kk, poprzez błędne jego zastosowanie w sytuacji gdy, wobec braku uprzedniej karalności za takie przestępstwo (zatarciu skazania), popełniony czyn zabroniony stanowiący przedmiot niniejszego postępowania powinien zostać zakwalifikowany przez Sąd jako czyn z art. 178a § 1 kk, 2) na podstawie art. 438 pkt 1a kpk przedmiotowemu wyrokowi zarzucono obrazę prawa materialnego w zakresie innym niż kwalifikacja prawna czynu, polegającą na niezastosowaniu przez sąd art. 107 § 4a kk w zw. z art. 106 kk i uznaniu, że w momencie popełnienia zarzucanego skarżącemu czynu był uprzednio karany za przestępstwo wskazane w art. 178a § 1 kk, podczas gdy zgodnie z ww. przepisami, uprzedni wyrok skazujący za to przestępstwo uległ zatarciu z mocy prawa 28 listopada 2014 r. i powinien on być traktowany jako niebyły i zostać usunięty z rejestru karnego, 3) na podstawie art. 438 pkt 1 kpk zarzucono obrazę prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, tj. art. 178a § 4 kk, poprzez błędne jego zastosowanie w sytuacji gdy, popełniono czyn zabroniony wskazany w art. 178a § 1 kk, ewentualnie (w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd zarzutów wskazanych w pkt. 1-3) przedmiotowemu wyrokowi na podstawie art. 438 pkt 4 kpk zarzucono rażącą niewspółmierność zasądzonej kary poprzez zaniechanie uwzględnienia wielu okoliczności przemawiających za wymierzeniem minimalnej kary pozbawienia wolności za zarzucany czyn lub nadania tym okolicznościom zbyt małej wagi, przy jednoczesnym nadaniu zbyt dużej wagi okolicznościom obciążającym, co doprowadziło do wymierzenia przez Sąd rażąco niewspółmiernej kary pozbawienia wolności w wymiarze 8 miesięcy. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W ocenie Sądu Okręgowego skarżący skutecznie podniósł zarzut błędnego ustalenia, że czyn zarzucany i przypisany należy zakwalifikować z art. 178 § 4 kk, a nie z art. 178a § 1 kk. Dokładna analiza akt sprawy Sądu Rejonowego w Węgrowie sygn. akt II K 551/12 wskazuje, że oskarżony wyrokiem z dnia 1 października 2012 roku został skazany na karę grzywny oraz orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat za czyn z art. 178a § 1 kk. Grzywna została uiszczona w dniu 28 listopada 2013 roku, zaś środek karny został wykonany w dniu 8 października 2014 roku. Artykuł 21 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, który wszedł w życie 21 marca 2015 roku normował zagadnienia międzyczasowe w zakresie zmian w przepisach o zatarciu skazania. Stosownie do tego przepisu do skazań prawomocnymi wyrokami, wydanymi przed dniem wejścia w życie noweli z dnia 20 lutego 2015 r., w przedmiocie zatarcia skazania stosuje się przepisy nowe, tj. w brzmieniu nadanym tą nowelą, chyba że okres zatarcia skazania przed tym dniem już upłynął. Jeżeli jednak według przepisów nowych okres zatarcia skazania upłynąłby przed dniem wejścia w życie noweli z dnia 20 lutego 2015 r., zatarcie skazania następuje z tym dniem. Stosując się więc do unormowania art. 21 noweli z dnia 20 lutego 2015 r., aby ustalić, czy doszło do zatarcia skazania prawomocnym wyrokiem wydanym przed 21 marca 2015 r., a jeżeli tak, to kiedy. W przedmiotowej sprawie wyrok wydano przed 21 marca 2015 roku. Według dotychczasowych przepisów okres zatarcia skazania nie upłynął przed 21 marca 2015 r., a więc należy zbadać, czy upłynął on już według przepisów nowych. W przedmiotowej sprawie według nowych przepisów upłynąłby przed 21 marca 2015 r. – należy przyjąć, że do zatarcia skazania doszło z dniem 21 marca 2015 r. Należy podkreślić, że kolejny wyrok skazujący zapadł wobec oskarżonego dopiero 20 września 2017 roku i uprawomocnił się 28 września 2017 roku (k.27v). Takie ustalenia spowodowały przyjęcie zmiany opisu czynu i kwalifikacji prawnej na czyn z art. 178a § 1 kk, co spowodowało odmienne ukształtowanie rodzaju i rozmiaru kary. W niniejszym postępowaniu Sąd Okręgowy zastosował się do dyrektyw wymiaru kary z art. 53 kk, orzekając karę oraz środki karne adekwatnie do okoliczności sprawy. Sąd wziął pod uwagę wszelkie okoliczności łagodzące, jak przyznanie się do winy, jak i obciążające, a w szczególności miejsce popełnienia przestępstwa, sposób poruszania się po drodze, poziom nietrzeźwości oskarżonego, który znaczenie przekraczał normę określoną w art. 115 § 16 kk, czym godził tym samym w bezpieczeństwo innych uczestników tego ruchu, co skutkowało orzeczeniem kary grzywny (czyli najłagodniejszy rodzaj kary, która jest dostosowana do jego aktualnych dochodów, warunków osobistych i rodzinnych, stosunków majątkowych i możliwości zarobkowych), pięcioletniego (przy minimalnie trzyletnim) zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5.000 złotych (orzeczone w minimalnej wysokości), które nie mogą być uznane za rażąco niewspółmierne. W ocenie Sądu Okręgowego orzeczona wobec oskarżonego kara oraz środki karne są adekwatne do rangi popełnionego przez oskarżonego czynu oraz spełnią cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do niego. Należy podkreślić, że nie zaistniały żadne szczególne okoliczności uzasadniające zachowanie oskarżonego, a wersja o spożywaniu alkoholu poprzedniego dnia wydaje się jedynie przyjętą linią obrony. W tym miejscu przypomnieć wypada jaki poważny problem stanowią aktualnie na drogach nietrzeźwi kierowcy. W ostatnich latach tego typu patologiczne zachowania mnożyły się, doprowadzając do coraz to większej ilości, znamiennych w swych skutkach, wypadków. Oczywiście, tym razem do takiego zdarzenia nie doszło, ale najpewniej tylko dlatego, że zachowanie oskarżonego zostało dość szybko udaremnione przez osoby postronne, a następnie funkcjonariuszy Policji. Z tego względu faktu, iż na gruncie przedmiotowej sprawy tak naprawdę nie wystąpiły negatywne skutki nieodpowiedzialnego zachowania oskarżonego absolutnie nie należało poczytywać jako zasługi samego zainteresowanego, a raczej rozpatrywać w kategoriach pomyślności losu. Tak czy inaczej, bez wątpienia osoba świadoma i dorosła winna zdawać sobie sprawę z niezwykle realnych możliwych konsekwencji jazdy pod wpływem alkoholu, zwłaszcza gdy problem ten w ostatnim czasie został nagłośniony na tak dużą skalę . Jednocześnie, w ocenie Sądu Okręgowego dla niemal każdego oczywistym winno się być i to, że zdolności do bezkolizyjnego, bezpiecznego prowadzenia pojazdu ulegają znacznej deformacji już wskutek spożycia niewielkiej ilości alkoholu, zaś wraz z wzrostem jego stężenia we krwi niemalże całkowicie zanikają. Z tych wszystkich względów zachowania tego rodzaju winny być piętnowane nie tylko w powszechnym odbiorze, ale także spotykać się z odpowiednią reakcją karną. Nietrzeźwy kierowca niewątpliwie stanowi zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego, a zdrowie i życie człowieka są wartościami najwyższymi, które bezwzględnie należy chronić. Wysokość stężenia alkoholu, sposób poruszania się oskarżonego pojazdem po drodze publicznej wykluczały możliwość orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w rozmiarze 3 lat. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu na art. 178a § 1 kk i wymierzenie kary grzywny w wymiarze nieprzekraczającym równowartości 2-miesięcznego wynagrodzenia uzyskiwanego z tytułu wykonywanej pracy lub wymierzenie kary ograniczenia wolności, na podstawie art. 37a § 1 kk, - w przypadku uwzględnienia zarzutów apelacji wskazywanych w pkt 1-3) oraz zmiany kwalifikacji prawnej czynu, wnosi o orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów w wymiarze 3 lata oraz nałożenie obowiązku uiszczenia świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000 zł, - w przypadku uwzględnienia zarzutu wskazanego w pkt 4) wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie wymierzonej kary poprzez wymierzenie kary 3 miesięcy pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Częściowa zasadność podniesionych zarzutów warunkowała częściową zasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 marca 2024 roku został zmieniony poprzez przyjęcie kwalifikacji prawnej czynu z art. 178a § 1kk, orzeczono karę grzywny, środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat i orzeczono świadczenie pieniężne w kwocie 5000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Zwięźle o powodach zmiany Zarzuty i wnioski podniesione przez oskarżonego częściowo okazały się zasadne, co w konsekwencji doprowadziło do zmiany zaskarżonego orzeczenia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk oraz art. 10 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późń. z.m) obciążono oskarżonego kosztami sądowymi za II instancję w wysokości 260 złotych, określając na nowo opłatę, gdyż osiąga dochód i nie posiada osób małoletnich na utrzymaniu. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 marca 2024r. sygn. akt II K 117/24 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt XI Ka 1078/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 marca 2020 roku Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący Sędzia Artur Achrymowicz (spr.) Sędziowie: Dorota Dobrzańska Sławomir Kaczor Protokolant p.f. protokolanta Katarzyna Bednara przy udziale Prokuratora Arkadiusza Górniaka po rozpoznaniu dnia 10 marca 2020 roku sprawy R. F. (1) syna Z. i Z. z domu W., urodzonego (...) w C., oskarżonego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U nr 179, poz. 1485 z późn.zm); P. J. (1) syna L. i K. z domu R., urodzonego (...) w L., oskarżonego z art. 43 ust.3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.

U. nr 24, poz. 198 ze zm.) w zw. z art. 12 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego P. J. (1) i obrońców od wyroku Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie z dnia 27 sierpnia 2019 roku sygn. akt III K 399/13 I Zmienia zaskarżony wyrok w odniesieniu do R. F. (1) w ten sposób, że kwotę przepadku określa na 4.200 (cztery tysiące dwieście) złotych. II W pozostałym zakresie wyrok ten utrzymuje w mocy. III Zasądza za postępowanie odwoławcze:

1. od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. K. i adw. G. G. wynagrodzenie za obronę z urzędu w kwotach po 516 (pięćset szesnaście) złotych 60 groszy;

2. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe:

a) od P. J. (1) – 1.836 (tysiąc osiemset trzydzieści sześć) złotych 60 groszy, b) od R. F. (1) – 2.036 (dwa tysiące trzydzieści sześć) złotych 60 groszy. Dorota Dobrzańska Artur Achrymowicz Sławomir Kaczor

UZASADNIENIE

Formularz UK 2 Sygnatura akt XI Ka 1078/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 3 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego Lublin - Zachód w Lublinie z dn. 27.8.2019 r. sygn. III K 399/13 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3.

Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.

– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1.

Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Apelacja obrońcy oskarżonego P. J. (1): obrazy art. 4, art. 5 § 2, art. 7 i art. 410 K.p.k. przez: - pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, - "nie rozstrzygnięcie" (ortografia w oryginale) na jego korzyść wątpliwości, - dowolną ocenę dowodów, polegające na uznaniu za wiarygodne zeznań C. K. ze śledztwa, choć: - nie potwierdził ich przed sądem, - nie zostały potwierdzone innymi dowodami, - są sprzeczne z zeznaniami innych świadków, zwłaszcza Ł.

S., - są nielogiczne i niespójne. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Powołanie przez Skarżącego art. 4, art. 5 § 2 i art. 410 K.p.k. jest nieporozumieniem w sytuacji, gdy nie wskazuje ani żadnych pominiętych przez Sąd Rejonowy okoliczności, które wynikałyby z dowodów uznanych za wiarygodne, a miałyby przemawiać na rzecz oskarżonego (trudno przecież rozsądnie oczekiwać, by zostały uwzględnione okoliczności wynikające z dowodów, którym Sąd nie dał wiary), ani też żadnych wątpliwości faktycznych w rozumieniu ww. przepisu, a jedynie kwestionuje ocenę wiarygodności zeznań C.

K.. Co do zasady, z logicznego punktu widzenia, nie sposób w ogóle, by pominięcie jakichś okoliczności lub rozstrzygnięcie wątpliwości (abstrahując nawet od tego, czy zgodne z regułą art. 5 § 2 K.p.k.) mogło polegać na uznaniu jakiegoś dowodu za wiarygodny lub niewiarygodny. W odniesieniu natomiast do twierdzeń zarzutu i jego argumentacji: Jakkolwiek po latach od złożenia zeznań w śledztwie, w toku kolejnych postępowań sądowych, C. K. wykazywał wyraźną niechęć do składania zeznań, „zasłaniając się” niepamięcią (dostrzegli to biegli: zarówno opiniujący w niniejszej sprawie, stwierdzając, że świadek nie wykazuje istotnych deficytów w tym zakresie, a jedynie symuluje zaburzenia pamięci, jak i biegła, na którą powoływał się Skarżący /k. 983-984/, a która w sprawie IX K 3/14 postawę tę określiła jako kalkulacyjno – manipulacyjną /k. 1204/, co z kolei słusznie Sąd I instancji wiązał m.in. z jego ówczesnym statusem osadzonego /k. 1223/), jednak samo przez się nie jest to wystarczającym, racjonalnym powodem, by odmówić wiary jego wcześniejszym depozycjom.

To zaś, że zeznania C. K. są jedynym dowodem sprawstwa, czy że przeczył im inny świadek (Ł. S. - jak ustalił Sąd Rejonowy - nabywca marihuany od oskarżonego), nie wyklucza przecież ani możliwości uznania ich na podstawie kryteriów art. 7 K.p.k. za wiarygodne, ani też poczynienia w oparciu o nie ustaleń, które stały się podstawą przypisania oskarżonemu przez Sąd I instancji popełnienia przestępstwa. Skarżący nie wskazał z jakich konkretnie powodów zeznania C. K. miały być nielogiczne i z czym konkretnie niespójne (k. 1257).

Sąd I instancji słusznie natomiast uznał je za co do zasady wiarygodne. Otóż to, na ile szczegółowo i jak konsekwentnie C. K. w toku kolejnych przesłuchań w różnych postępowaniach, na przestrzeni trzech lat opisywał nie tylko zdarzenie z udziałem Ł. S. (k. 27, 29, 169, 243, 247 akt III K 6/13), ale i szereg innych, w tym np. włamań (co trafnie dostrzegł Sąd I instancji – k. 1222 in fine, 1222v), samo przez się wskazuje na wiarygodność owej relacji. C. K. przedstawił bardzo wiele zdarzeń co do różnych osób, zastrzegając przed prokuratorem:

„nie mam zamiaru niczego ukrywać /…/ liczę jednak, że otrzymam nadzwyczajne złagodzenie kary”. Podkreślał, że nie ma problemów z pamięcią i nie opisuje wydarzeń, jeśli „czegoś nie pamięta lub mu się wydaje, że tak było”, zaznaczając wyraźnie, że może mieć wątpliwości jedynie co do umiejscowienia zdarzeń w czasie, ale nie co do samych faktów, „dlatego będę konkretne zdarzenia odnosił do innych zdarzeń znanych powszechnie” (k. 20 III K 6/13). Co więcej, C. K. w istocie nie zeznawał „przeciwko” P. J., lecz opisywał szeroko działalność Ł.

S., a jedynie w jej ramach i to dopiero po blisko 4 godzinach 1. chronologicznie przesłuchania na k. 18-27 pojawiła się relacja o jednej z wielu transakcji, tym razem polegającej na nabyciu przez Ł. S. marihuany, właśnie w obecności C. K., od jego znajomego – R. P. i prowadzącego z nim wspólnie działalność w tym zakresie P. J. (1). Zupełnie dowolnym byłoby w tej sytuacji przyjęcie, że świadek wymyślił wszystkie te zdarzenia, by uzyskać nadzwyczajne złagodzenie kary, a zajście dotyczące czynu zarzuconego P. J. w pkt. 2 – z uwagi na rzekomy konflikt z tym oskarżonym.

W szczególności nieprzekonująca byłaby koncepcja, jakoby C. K. nie chciał zeznawać, by nie ujawnić, że nie pamięta jak opisywał w toku śledztw zdarzenia, które nie miały miejsca, a zostały przez niego po prostu zmyślone, która zdaje się wynikać z nieco enigmatycznego sformułowania „Jedną z możliwych odpowiedzi jest to, iż świadek nie zapamiętał dokładnie wypowiadanych pod adresem oskarżonego oskarżeń w toku postępowania przygotowawczego i nie był w stanie ich dokładnie przytoczyć” (uzasadnienie w sprawie IV K 1050/13 na k. 1196).

Wniosek O zmianę wyroku przez uniewinnienie, a ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutu. 3.2. Apelacja obrońcy oskarżonego P. J. (1): zarzut obrazy art. 7 w zw. z art. 424 § 1 K.p.k. przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Elementarna logika wskazuje, iż rzekoma wadliwość uzasadnienia, czyli czynności późniejszej, nie może wpływać na czynność wcześniejszą, czyli wyrokowanie.

Oczywistość ta znalazła wyraz w art. 455a K.p.k. To natomiast, że Sąd I - właśnie ze względów logicznych - nie mógł dać wiary dowodom sprzecznym z tymi, którym dał wiarę, jest samo przez się zrozumiałe, zaś powody, dla których uznał zeznania C. K. za wiarygodne, wynikają z całokształtu pisemnych motywów wyroku. Wniosek O zmianę wyroku przez uniewinnienie, a ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutu. 3.3. Apelacja obrońcy oskarżonego P. J. (1): zarzut obrazy art. 8 § 1 K.p.k. przez uznanie zeznań za wiarygodne m.in. dlatego, że były podstawą prawomocnych wyroków w innych sprawach. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Rejonowy wszelkie kwestie faktyczne rozstrzygnął samodzielnie. Samodzielnie też oceniał wiarygodność dowodów, zaś fakt przytoczony w zarzucie wziął jedynie pod uwagę - w żadnym razie nie uznał przecież, by jakiekolwiek oceny innych sądów były dlań wiążące.

Wniosek O zmianę wyroku przez uniewinnienie, a ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutu. 3.4. Apelacja obrońcy oskarżonego P. J. (1): zarzut błędnego ustalenia, że oskarżony był karany. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Skarżący nie wykazał, by kwestionowane ustalenie miało wpływ na treść wyroku.

W istocie jednak Sąd I instancji przyjął: "P. J. (1) nie był karany" (wersy 6-7 od końca na k. 1225v) i ta przesłanka została uwzględniona przy wymiarze kar. Nawet jednak, gdyby stało się inaczej, nie sposób byłoby wymierzone przez Sąd I instancji kary uznać nie tylko za niewspółmiernie surowe, ale za surowe. W ocenie Sądu Okręgowego są one łagodne, jeśli nie rażąco wręcz łagodne, w stosunku do szkodliwości społecznej przypisanego oskarżonemu przestępstwa i stopnia jego zawinienia. Wniosek O zmianę wyroku przez uniewinnienie, a ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Adekwatny do treści zarzutu byłby wniosek o złagodzenie kar (absurdalnym byłoby oczekiwanie uniewinnienia lub uchylenia wyroku nawet, gdyby ustalenie było rzeczywiście błędne i rzeczywiście negatywnie wpłynęło na jakość rozstrzygnięcia o karze). Skarżący wniosku takiego jednak nie sformułował. 3.5. Apelacja oskarżonego P. J. (1): zarzut obrazy art. 7 K.p.k. przez uznanie za wiarygodne zeznań C.

K.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W pełni aktualna w tym zakresie pozostaje argumentacja przedstawiona w sekcji 3.3.1. W jej uzupełnieniu wskazać jedynie należy, iż zupełnie niezasadne byłoby w świetle owych uprzednich uwag przyjęcie, że C. K. wymyślił zajście dotyczące czynu zarzuconego P. J. w pkt. 2 z uwagi na rzekomy konflikt oskarżonym. Konflikt ten - wg twierdzeń zawartych w apelacji oskarżonego (k. 1252) - przedstawia się wręcz iluzorycznie i nieprzekonująco:

C. K. miałby mieć żal do P. J. dlatego, że ten był kolegą człowieka, który oszukał jego ówczesną dziewczynę; który był zresztą dość bliskim znajomym samego C. K.. Nawet zakładając hipotetycznie, że takie zdarzenie miało miejsce, trudno znaleźć racjonalne uzasadnienie dla istnienia po stronie C. K. żalu do P. J., a już zupełnie abstrakcyjnie przedstawia się tłumaczenie oskarżonego, że z powodu owego żalu miałby zostać przez C. K. bezzasadnie pomówiony. Podobnie sąd odwoławczy ocenił twierdzenia apelacji, jakoby oskarżony po zamknięciu przewodu miałby spotkać jakiegoś (nie wskazał o kogo miałoby chodzić) znajomego, który przypomniał mu o tym, że C.

K., na skutek urazu mechanicznego z dzieciństwa, miał jakąś wadę wzroku. Notabene dotyczyła ona tylko jednego oka, a przy tym najwyraźniej musiałaby być znikoma, skoro nie tylko Sąd Rejonowy, w bezpośrednim kontakcie ze świadkiem, ale i sam oskarżony, który przecież o tej wadzie miał wiedzieć już w przeszłości, nie dostrzegł w jego zachowaniu na rozprawie nic nietypowego, a zwłaszcza takiego, co by mogło na problemy ze wzrokiem wskazywać. A przecież wada musiałby być bardzo poważna i dotyczyć obojga oczu, by rozsądnie stawiać tezę, że świadek, będąc obecny przy transakcji, i to nie w jakimś hangarze, czy hali, lecz mieszkaniu, z którego korzystał oskarżony (bez znaczenia jest przy tym do kogo formalnie należało), a zatem w odległości rzędu od kilkudziesięciu centymetrów do kilku metrów od uczestników zdarzenia, miałby któregoś z nich nie widzieć dokładnie na tyle, by być pewnym jego tożsamości.

Na tym tle postulat, by zwracać się do ambulatorium jednostki penitencjarnej o dokumentację okulistyczną świadka, odpowiada kryterium z art. 170 § 1 pkt 2 K.p.k. – okoliczność czy i ewentualnie w jakim stopniu uszkodzone jest jego oko nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, skoro wątpliwości nie budzi sprawność drugiego. Chybiony był też argument oskarżonego o „niemożności popełnienia czynu z uwagi na fakt przyjmowania leków psychotropowych” i związany z nim wniosek, by prowadzić postępowanie dowodowe z dokumentacji jego leczenia szpitalnego od 6 do 19.12.2002 r.

Przede wszystkim przyjmowanie tego rodzaju leków nie wyklucza w żaden sposób przypisanego oskarżonemu udziału w obrocie marihuaną, więc dokumentacja lekarska co do zasady nie miałaby znaczenia dla rozstrzygnięcia. Co więcej, przestępstwo popełnione zostało po zakończeniu hospitalizacji – w styczniu i lutym 2003 r., zaś z dokumentacji nie wynikałoby przecież, że oskarżony w tym czasie jakiekolwiek leki faktycznie przyjmował, więc nawet przy hipotetycznym założeniu sensowności jego tezy, dowód z owej dokumentacji byłby bez znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Gołosłowne pozostały natomiast zawarte w zarzucie twierdzenia, jakoby zeznania C. K. były „nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne” (k. 1251). Wniosek O zmianę wyroku przez uniewinnienie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutu. 3.6. Apelacja obrońcy oskarżonego R. F. (1): zarzut obrazy art. 7 i art. 410 K.p.k. przez niewskazanie w jakim fragmencie materiał z podsłuchu potwierdza sprawstwo oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Rzekome niewskazanie, a zatem niedostatki motywacji rozstrzygnięcia, nie stanowią obrazy żadnego z wymienionych przepisów, a jedynie mogłyby być oceniane na płaszczyźnie wymogów art. 424 § 1 pkt 1 K.p.k.

Jednak wadliwość tego rodzaju, ze względów wskazanych już uprzednio w sekcji 3.3.2, nie może stanowić skutecznej podstawy odwoławczej. Natomiast Sąd I instancji wyraźnie odniósł się do nagrań rozmów dotyczących "zamówienia" (k. 1224 i 1224v). Wniosek O zmianę wyroku przez uniewinnienie, a ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutu. 3.7. Apelacja obrońcy oskarżonego R.

F. (1): zarzut obrazy art. 410 K.p.k. przez pominięcie twierdzenia K. M., że nie zna oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Jakkolwiek, literalnie, acz pobieżnie, odczytując zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku relację na temat oceny zeznań K. M., można odnieść wrażenie, że Sąd Rejonowy uznał je en bloc za wiarygodne, jednak jest to znaczne uproszczenie. Otóż Sąd przytoczył najpierw, wynikające z zeznań K. M. okoliczności dotyczące pobytu świadka w C., podróży samochodem kierowanym przez S. T. do L. oraz zatrzymania go wraz z przewożoną amfetaminą, a następnie skwitował:

„W zeznaniach swych K. M. zeznał zgodnie z ustalonym stanem faktycznym (k. 597v), a tym samym sąd uznał jego zeznania za wiarygodne” (k. 1222v). Zatem ocena zeznań K. M. jako wiarygodnych expressis verbis odnosi się wyłącznie do tego przytoczonego wyżej fragmentu, a nie fragmentu, w którym zaprzeczał na rozprawie, aby znał oskarżonych. W istocie można więc „zarzucić” Sądowi Rejonowemu jedynie brak precyzji, czy niedopowiedzenie, lecz teza, że dał wiarę K. M. także w tym zakresie, że nie znał oskarżonego, a więc – pośrednio – że nie kupował od niego amfetaminy, jest pozbawiona podstaw.

Oczywistym jest, że świadek ten był wiarygodny o ile potwierdzał fakt w istocie, w świetle protokołu przeszukania i zeznań policjantów, niezaprzeczalny, tj. przewożenie amfetaminy. Skoro natomiast Sąd I instancji oparł rozstrzygnięcie na dowodach w postaci zapisów nagranych rozmów i dotyczącej tych nagrań opinii, to logika wyklucza, by dał K. M. wiarę także w zakresie, w jakim przecząc znajomości z oskarżonym, kwestionował pośrednio pochodzenie tej substancji od R. F.. W ocenie sądu odwoławczego K. M. w tym zakresie, czyli zaprzeczając, by znał oskarżonego, z pewnością wiarygodny nie był.

Wynika to niezbicie z treści nagranych rozmów, którym Sąd I instancji poświęcił w uzasadnieniu wyroku wiele uwagi i trafnie je ocenił. Wniosek O zmianę wyroku przez uniewinnienie, a ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutu. 3.8. Apelacja obrońcy oskarżonego R. F. (1): zarzut obrazy art. 7 i art. 410 K.p.k. przez oparcie ustaleń jedynie na opinii biegłego z zakresu fonoskopii, choć oskarżony konsekwentnie kwestionował sprawstwo.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Żaden z wymienionych przepisów nie wyklucza uznania za wiarygodne pojedynczego dowodu ani uznania za przekonującą pojedynczej opinii (drugi z nich w ogóle nie dotyczy takiej oceny). Żaden z przepisów K.p.k. nie wymaga też, dla oparcia ustaleń na jakimś dowodzie, by nie przeczył mu oskarżony. Skarżący nie wykazał natomiast wadliwości owej opinii (w szczególności na płaszczyźnie art. 201 K.p.k., formułując stosowne wnioski).

Wniosek O zmianę wyroku przez uniewinnienie, a ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutu. 3.9. Apelacja obrońcy oskarżonego R. F. (1): zarzut obrazy art. 4, art. 5 § 2, art. 7, art. 201 i art. 410 K.p.k. przez oparcie ustaleń na opinii biegłego z zakresu fonoskopii, choć materiał porównawczy pobrano na rozprawie w toku rozmowy telefonicznej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Pogląd laika, jakim w zakresie fonoskopii jest Skarżący, o rzekomo negatywnym wpływie sposobu pobrania materiału porównawczego, trudno uznać za przekonujący w sytuacji, gdy stoi on wprost w sprzeczności ze stanowiskiem fachowca, który jasno i przekonująco stwierdził, iż materiał został pozyskany prawidłowo i pozwalał na opiniowanie (w przeciwnym wypadku by się tego nie podjął - k. 893).

W uzupełnieniu (k. 917) biegły odniósł się też do kwestii zestawu głośnomówiącego oraz obiekcji obrońcy wyrażonych we wniosku (k. 913). Niezależnie od informacji udzielonych przez biegłego wskazać należy, iż dowodowe nagrania pochodziły właśnie z rozmów telefonicznych i to prowadzonych przecież w rozmaitych miejscach (przy tym nie zawsze można by w ogóle ustalić w jakich konkretnie, a iluzją byłoby odtworzenie dokładnie takich warunków, jakie panowały np. na ulicy, czy w jadącym aucie z włączonym radiem). Opinia biegłego (k. 873 - zastosowane metody, k. 874-891 - relacja z badań, k. 892 - wnioski) jest zaś jak najbardziej rzetelna, fachowa i przekonująca. W szczególności - co wynika z wniosków w pkt. 5 i 6 - dwie metody dały wyniki jednoznacznie wskazujące pochodzenie nagranego głosu od oskarżonego.

Wniosek O zmianę wyroku przez uniewinnienie, a ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutu. 3.10. Apelacja obrońcy oskarżonego R. F. (1): zarzut obrazy art. 167 w zw. z art. 366 § 1 K.p.k. przez odstąpienie od przesłuchania S. T.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Rejonowy nie miał możliwości przeprowadzenia wnioskowanego dowodu:

S. T. od 1993 r. nie mieszka pod wskazanym adresem (k. 918), a ponawiane próby ustalenia przez Sąd (Skarżący nie wykazał w tym zakresie inicjatywy) aktualnego adresu zakończyły się niepowodzeniem (k. 934-936). Wniosek O zmianę wyroku przez uniewinnienie, a ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutu. 3.11. Apelacja obrońcy oskarżonego R. F. (1): zarzut obrazy art. 627 K.p.k. przez zasądzenie od oskarżonego wydatków.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Nie sposób uznać, iż przez zasądzenie doszło do obrazy przepisu, który mówi właśnie: "Od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa". Notabene przepis mówiący o zwolnieniu, którego tzw. fachowemu podmiotowi nie wypada wskazywać, nawet przy założeniu trafności tezy zarzutu, jakoby oskarżony nie był w stanie ponieść wydatków, przewiduje jedynie taką możliwość.

Zatem rzeczą Skarżącego byłoby wykazanie, czego nie uczynił, że nieskorzystanie z możliwości zwolnienia przepis ów obraża. Natomiast w odniesieniu do argumentacji zawartej w uzasadnieniu apelacji (k. 1245) wskazać należy, iż:

1) to nie postawa procesowa oskarżonego (zaprzeczenia w kwestii autentyczności nagranego głosu), lecz prawidłowo ustalone przez Sąd I instancji fakty (pochodzenie owego głosu od oskarżonego) stanowią punkt odniesienia dla oceny zasadności obciążenia go kosztami opinii;

2) niewyraźna grafika ilustracji w pisemnej opinii, nie jest – o czym Skarżący wie doskonale z uzyskanych od biegłego wyjaśnień (k. 917), których nie kwestionował w trybie art. 201 K.p.k. – kwestią jakości wydruków, tj. wynikiem niedbałości autora, usterki drukarki, czy złej jakości tonera lub tuszu, lecz ilustracją badanego głosu – wynika ze specyfiki przedmiotu opinii. Wniosek O zmianę wyroku przez uniewinnienie, a ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Nawet, gdyby zarzut był trafny, nie byłby to racjonalny powód do postulowanych rozstrzygnięć. 3.12. Apelacja obrońcy oskarżonego R. F. (1): zarzut błędnego ustalenia sprawstwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sprawstwo wprost wynika z treści wspomnianych wyżej nagrań i dotyczącej ich opinii, a pośrednio - z zeznań K. M. we wskazanej w sekcji 3.3.7 części zasługującej na wiarę. Wniosek O zmianę wyroku przez uniewinnienie, a ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Niezasadność zarzutu. 3.13. Apelacja obrońcy oskarżonego R. F. (1): zarzut rażącej niewspółmierności kary w stosunku do "okoliczności związanych z ustaleniem stanu faktycznego", postawy oskarżonego oraz jego sytuacji życiowej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Nie sposób rzeczowo odnieść się do cytowanego wyżej enigmatycznego sformułowania.

Podobnie rzecz się ma z postawą oskarżonego, skoro Skarżący nie wyjaśnił o jaką postawę chodzi albo też w jaki sposób fakt, że oskarżony konsekwentnie przeczył sprawstwu, miałby przemawiać za wymierzeniem mu niższych kar. Uzasadnienie apelacji nie zawiera w kwestii tego zarzutu żadnej argumentacji, zaś w ocenie sądu odwoławczego kary są zdecydowanie, jeśli nie wręcz rażąco, łagodne. Wniosek O zmianę wyroku przez uniewinnienie, a ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Nawet, gdyby zarzut był trafny, nie byłby to racjonalny powód dla postulowanych rozstrzygnięć. 3.14. Apelacja obrońcy oskarżonego R. F. (1): zarzut obrazy art. 45 § 1 K.k. przez orzeczenie przepadku w kwocie 5.400 zł, choć z materiału dowodowego nie wynika sprawstwo, a kwota stanowi "jedynie teoretyczne wyliczenie". ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zasadność stosowania wskazanego w zarzucie przepisu nie podlega ocenie z punktu widzenia stanowiska procesowego oskarżonego, lecz ustaleń sądu.

Jeśli zatem Sąd I instancji przypisał oskarżonemu popełnienie przestępstwa polegającego na odpłatnym zbyciu amfetaminy, to co do zasady oczywiście trafnie orzekł przepadek. Skoro natomiast nie została ustalona cena transakcji, to zgodnie z art. 5 § 2 K.p.k. należało przyjąć minimalną, a nie średnią (jak uczynił Sąd Rejonowy) cenę występującą wg biegłego w obrocie, tj. 7 zł za gram (k. 992). Wniosek O zmianę wyroku przez uniewinnienie, a ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Nawet, gdyby zarzut był w pełni trafny, tj. gdyby Sąd Rejonowy niesłusznie orzekł przepadek, nie byłby to racjonalny powód dla postulowanych rozstrzygnięć.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Skazania. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Nieskuteczność zarzutów apelacji i brak uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu. 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.15.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Obniżenie kwoty przepadku. Zwięźle o powodach zmiany Powód wskazany w sekcji 3.3.14. 0.15.3.

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III 1. III 2. Zgodnie z art. 619 § 1 K.p.k. i art. 618 § 1 pkt 11 Skarb Państwa wykłada wydatki z tytułu nieopłaconej przez oskarżonych pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W myśl art. 636 § 1 K.p.k., wobec nieuwzględnienia apelacji, oskarżonych obciążają koszty postępowania odwoławczego: opłaty po 300 złotych od kar pozbawienia wolności i po 20% od grzywien (art. 2 ust. 1 pkt 4 i z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych) oraz wydatki z tytułu ryczałtu za doręczenia pism (§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym), a także z tytułu obrony z urzędu.

7. PODPIS Dorota Dobrzańska Artur Achrymowicz Sławomir Kaczor 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca P. J. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Skazanie 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k.

– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację P. J. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Skazanie 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2.

Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację Obrońca R. F. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Skazanie 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2.

Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana