II AKa 150/20 · Sąd powszechny

Wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 17 lutego 2020 roku w sprawie sygn.

Sygn. akt II Ka 515/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 września 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Aleksandry Płatek - Oleszek po rozpoznaniu w dniu 16 września 2025 r. sprawy M. K. oskarżonej z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 kwietnia 2025 r. sygn. akt II K 396/24 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że przypisany oskarżonej M. K. czyn kwalifikuje jako wypadek mniejszej wagi z art. 286§3 kk i na tej podstawie wymierza jej karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych; II. utrzymuje wyrok w pozostałej części; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. P. 1033,20 zł (w tym 193,20 zł podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę wykonywaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżoną od opłaty za II instancję oraz wydatków postępowania odwoławczego przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 515/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 kwietnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 396/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- -------------------------- -------------------------------------------------------------------------- ---------------- ----------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------- -------------------------- --------------------------------------------------------------------------- ---------------- ----------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------- ---------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------------- -------------------------------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------ . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Zarzuty obrońcy: 1. Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, zawartych w treści art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oraz sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logiki oceny dowodów w postaci: a) Wyjaśnień oskarżonej M. K. poprzez bezwarunkowe i jednoznaczne odmówienie im wiary w zakresie, w którym oskarżona nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej przestępstwa, podczas gdy szczegółowa i wszechstronna analiza pozostałego materiału dowodowego, w tym dokumentów w postaci informacji pochodzących od (...) (k.122-130) oraz informacji od Grupa (...) Sp. z o.o. (k.131-140) wskazuje na zmienność adresów IP oraz portów logowań do przypisanych M. K. kont na wymienionych wyżej portalach, co może świadczyć o tym, iż to nie oskarżona, lub też nie tylko ona, była osobą korzystającą z przedmiotowych kont oraz zamieszczającą za ich pośrednictwem ogłoszenia sprzedażowe, a tym samym brak jest możliwości przyjęcia w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, iż oskarżona dokonała zarzucanego jej czynu zabronionego. b) Informacji pochodzących od (...) (k.122-130) oraz informacji od Grupa (...) Sp. z o.o. (k. 131-140), poprzez pominięcie, tudzież nienadanie odpowiedniego waloru okolicznościom związanym z faktem, iż na przypisane oskarżonej konta założone na wyżej wymienionych portalach dochodziło do logowań z różnych, zmiennych adresów IP oraz portów, co może świadczyć o tym, iż to nie oskarżona, lub też nie tylko ona, była osobą korzystającą z przedmiotowych kont oraz zamieszczającą za ich pośrednictwem ogłoszenia sprzedażowe, a tym samym brak jest możliwości przyjęcia w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, iż oskarżona dokonała zarzucanego jej czynu zabronionego - co w konsekwencji (ad. lit. a-b) doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, polegającego na przyjęciu, iż oskarżona M. K. dokonała zarzucanego jej w akcie oskarżenia czynu zabronionego z art. 286 §1 kk na szkodę pokrzywdzonego D. W., podczas gdy w rzeczywistości M. K. nie była jedyną osobą mającą dostęp do przypisanego do niej konta użytkownika na portalu F. i nie doprowadziła swoim zachowaniem do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego D. W.. 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, iż M. K. dokonała zarzucanego jej w akcie oskarżenia czynu zabronionego z art. 286 §1 kk na szkodę pokrzywdzonego D. W., podczas gdy w rzeczywistości M. K. nie była jedyną osobą mającą dostęp do przypisanego do niej konta użytkownika na portalu F. (oraz konta na portalu (...).pl) oraz nie miała wiedzy ani wpływu na działanie osoby lub osób korzystających w sposób nieuprawniony z przypisanych do jej osoby kont użytkowników na ww. portalach, a co za tym idzie, to nie ona doprowadziła D. W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia wskazanych wyżej zarzutów, obrońca oskarżonej podniósł zarzut obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej, polegającej na niezastosowaniu art. 286 §3 kk oraz uznaniu, iż działanie oskarżonej winno być kwalifikowane jako działanie w typie podstawowym, wypełniając dyspozycję art. 286 §1 kk, bowiem w sprawie brak jest podstaw do zakwalifikowania czynu oskarżonej jako wypadku mniejszej wagi z uwagi na uprzednią karalność oskarżonej oraz hipotetyczną możliwość usiłowania dokonania jeszcze szeregu innych oszustw oferując do sprzedaży także złotą biżuterię za znacznie większe sumy, w sytuacji gdy o zakwalifikowaniu zachowania jako wypadku mniejszej wagi decydować winny okoliczności, które zaliczane są do znamion typu czynu zabronionego, a nie takie elementy jak osobowość sprawcy, jego opinia czy poprzednia karalność, w tym w warunkach recydywy, przy czym występujące w sprawie okoliczności przedmiotowe i podmiotowe, takie jak niewielki rozmiar szkody oraz znikome jej odczucie przez pokrzywdzonego, a także choroba psychiczna oskarżonej oraz jej stan emocjonalny w dacie popełnienia czynu (zaburzenia emocjonalne, problemy z uzależnieniem mieszanym, żałoba po śmierci partnera etc.), winny skutkować uznaniem, iż przedmiotowy czyn stanowi wypadek mniejszej wagi określony w art. 286 § 3 kpk, tym bardziej, iż w okolicznościach sprawy brak jest możliwości do wyciągania wobec oskarżonej negatywnych konsekwencji wyłącznie z czysto hipotetycznego powodu istnienia możliwości, iż oskarżona mogła usiłować dokonania jeszcze szeregu innych oszustw, oferując do sprzedaży także złotą biżuterię za znacznie większe sumy, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego orzeczenia wobec oskarżonej zbyt surowej kary oraz nieprawidłowego przyjęcie kwalifikacji zarzucanego jej czynu zabronionego jako czynu z art. 286 § 1 k.k. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy zasługiwała na częściowe uwzględnienie. Sąd Okręgowy po zapoznaniu się z aktami postępowania wskutek złożonej przez obrońcę oskarżonej apelacji, uznał podniesione w punktach 1 i 2 zarzuty jako niezasadne, natomiast uwzględnił zarzut ewentualny, sformułowany w punkcie 3 apelacji i na tej podstawie zmienił zaskarżony wyrok w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej, czego konsekwencją była zmiana w zakresie wymierzonej kary, a co zostanie szczegółowo omówione w dalszej części uzasadnienia. Jeśli chodzi o zarzuty sformułowane w punktach 1 i 2, dotyczące obrazy przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia i błędu w ustaleniach faktycznych, ich wspólnym mianownikiem był argument obrońcy, iż logowania na konto przypisane oskarżonej miały miejsce z różnych adresów IP i można z tego, jego zdaniem wywnioskować, że oskarżona nie była jedyną osobą mającą dostęp do tego konta. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji prawidłowo dokonał oceny materiału dowodowego, a argumentacja obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak wynika z wyciągu z rachunku bankowego nr (...) (k.58), który zgodnie z informacjami przekazanymi przez Bank (...) w O. należy do oskarżonej, w dniu 03.10.2023r. na konto M. K. wpłynęła kwota 150 zł przekazana od nadawcy - P.. Z kolei w odpowiedzi na zapytanie Sądu, P. (...) potwierdziła w korespondencji z dnia 26 marca 2024 roku (k. 142), że adresatem przesyłki był pokrzywdzony D. W., natomiast do przesłania kwoty pobrania w wysokości 150 zł nadawca przesyłki wskazał rachunek bankowy o nr (...). Biorąc pod uwagę, że ten numer rachunku bankowego, w sposób niebudzący wątpliwości należy do oskarżonej, otrzymała ona pieniądze za sprzedaż łańcuszka bezpośrednio na swoje konto bankowe. Nie ma przy tym znaczenia, z jakich adresów IP oraz portów logowań korzystała oskarżona podczas wystawiania innych ogłoszeń na koncie (...) czy na portalu (...) oraz komunikując się z użytkownikami tego serwisu (mogła przecież korzystać z wielu urządzeń służących do logowania)– istotne jest bowiem ,że oskarżona jako właścicielka konta o podanym wyżej numerze przyjęła zapłatę za wysłany łańcuszek, a zatem to ona ewidentnie komunikowała się z pokrzywdzonym i świadomie wprowadziła go w błąd, co do materiału z jakiego wykonany był łańcuszek. Ponadto, Sąd Okręgowy zwrócił też uwagę na to, że podpisy widniejące na protokole przesłuchania podejrzanej i postanowieniu o przedstawieniu zarzutów (k. 97 – 100) oraz umowie rachunku bankowego nr (...) ( k.28) wyglądają niemal identycznie, a zatem z dużym prawdopodobieństwem pochodzą od tej samej osoby tj. M. K.. Jest to niewątpliwie kolejna okoliczność, dowód przemawiający za uznaniem, że rachunek, na który poszkodowany wpłacił pieniądze za zakup łańcuszka należy do oskarżonej. Podsumowując powyższe rozważania uznać zatem należało, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny i uznał oskarżoną za winną czynu zarzuconego jej w akcie oskarżenia. Z kolei za zasadny Sąd Okręgowy uznał podniesiony przez obrońcę zarzut ewentualny, polegający na niezastosowaniu przez Sąd I instancji art. 286 § 3 k.k. oraz błędne uznanie, że działanie oskarżonej wypełnia dyspozycję typu podstawowego przestępstwa wyłudzenia tj. z art. 286 § 1 k.k. Zgodnie z art. 286 § 1 k.k. kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Z kolei § 3 tego artykułu przewiduje łagodniejszą postać tego czynu zabronionego i stanowi, że w wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.Jak stwierdził Sądu Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 29 stycznia 2018 r. (sygn. akt II AKa 147/17) o przyjęciu wypadku mniejszej wagi decydują przedmiotowe i podmiotowe znamiona czynu. Wśród znamion strony przedmiotowej istotne znaczenie mają w szczególności: rodzaj dobra, w które godzi przestępstwo, zachowanie się i sposób działania sprawcy, użyte środki, charakter i rozmiar szkody wyrządzonej lub grożącej dobru chronionemu prawem, czas, miejsce i inne okoliczności popełnienia czynu oraz odczucie szkody przez pokrzywdzonego. Dla elementów strony podmiotowej istotne są: stopień zawinienia (niezwykle ważne są z jednej strony odcienie umyślności - premedytacja, dokładność w przygotowywaniu przestępstwa, upór w dążeniu do osiągnięcia przestępnego celu, a z drugiej strony - przypadkowość, wpływ innej osoby, obawa przed skutkami odmowy działania itp.) oraz motywy i cel działania sprawcy. Sąd Okręgowy podzielił argumentację obrońcy, zgodnie z którą występujące w sprawie okoliczności przedmiotowe i podmiotowe, takie jak niewielki rozmiar szkody, znikome jej odczucie przez pokrzywdzonego, a także choroba psychiczna oskarżonej oraz jej stan emocjonalny w dacie popełnienia czynu (zaburzenia emocjonalne, problemy z uzależnieniem mieszanym, żałoba po śmierci partnera etc.), winny skutkować uznaniem, iż czyn zarzucany oskarżonej stanowi wypadek mniejszej wagi określony w art. 286 § 3 k.k. Ponadto w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest możliwości do wyciągania wobec oskarżonej negatywnych konsekwencji wyłącznie z czysto hipotetycznego powodu istnienia możliwości, iż oskarżona mogłaby usiłować dokonania jeszcze szeregu innych oszustw, jak uczynił to błędnie w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji, ponieważ przedmiotem postępowania jest tylko i wyłącznie czyn zarzucany aktem oskarżenia, a popełniony na szkodę D. W.. Wprawdzie przepisy kodeksu karnego i kodeksu wykroczeń nie przewidują przy przestępstwie wyłudzenia (tak jak w wypadku przestępstwa kradzieży) granicznej wartości rozdzielającej przestępstwo od wykroczenia, niemniej nie wydaje się aby intencją ustawodawcy było tak surowe traktowanie sprawców oszustwa na tak niewielką kwotę kilkakrotnie niższą niż górna granica wykroczenia kradzieży, aby wymierzać im karę w wysokości co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, bo taki jest dolny próg zagrożenia sankcją w art. 286§1 kk. Dlatego, mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy dokonał stosownej zmiany opisu czynu przypisanego oskarżonej i zakwalifikował go jako wypadek mniejszej wagi, wypełniający dyspozycję z art. 286 § 3 k.k. Ponadto, biorąc pod uwagę niewielki rozmiar szkody i znikome jej odczucie przez pokrzywdzonego, Sąd Okręgowy uznał karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za nieadekwatną do istniejących w sprawie okoliczności obciążających i łagodzących , i na podstawie art. 286 § 3 k.k wymierzył M. K. karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł biorąc pod uwagę : niewielki rozmiar korzyści osiągniętej przez oskarżoną, jej sytuację majątkową (jest bezrobotna nie osiągając dochodów i nie posiada żadnego majątku). Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy po dokonaniu kontroli instancyjnej zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej kwalifikacji prawnej czynu i wymierzonej kary, natomiast w pozostałej części wyrok utrzymał w mocy. Wniosek Obrońca oskarżonej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu. Ewentualnie, z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd zarzutów zawartych w pkt. 1 i 2 apelacji, obrońca wniósł o: 1) Zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż czyn przypisany oskarżonej stanowi wypadek mniejszej wagi wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 3 k.k. i na tej postawie, w miejsce wymierzonej oskarżonej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczenie wobec oskarżonej kary grzywny lub kary ograniczenia wolności, tudzież kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze. 2) Przyznanie na rzecz obrońcy wynagrodzenia z tytułu sprawowania dla oskarżonej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym, według norm przepisanych, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzuty apelacyjne obrońcy oskarżonej okazały się zasadne jedynie częściowo i skutkowały uwzględnieniem wniosku ewentualnego o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż czyn przypisany oskarżonej stanowi wypadek mniejszej wagi wyczerpujący dyspozycję art. 286 § 3 k.k. i na tej postawie, w miejsce wymierzonej oskarżonej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczenie wobec M. K. kary grzywny w wymiarze wskazanym w rubryce 5.2. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 kwietnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 396/24, za wyjątkiem rozstrzygnięcia wskazanego w rubryce 5.2 niniejszego uzasadnienia. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Okręgowy częściowo uwzględnił apelację obrońcy, zmieniając wyrok w zakresie wskazanym w rubryce 5.2. Sąd nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu, skutkujących dalszą zmianą bądź uchyleniem przedmiotowego wyroku. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 kwietnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 396/24 w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonej i wymierzenia kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł. Zwięźle o powodach zmiany Apelacja obrońcy okazała się częściowo zasadna, co skutkowało poczynieniem przedmiotowej zmiany, o której szerzej przy omówieniu przedmiotowego zarzutu. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. --------------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. P. kwotę 1033,20 zł tytułem wynagrodzenia za obronę wykonywaną z urzędu w postępowaniu odwoławczym na mocy art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku o adwokaturze oraz § 4,17 i 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. IV Na podstawie art. 624 k.p.k. Sąd Okręgowy stwierdził, że istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie przez oskarżoną opłaty za II instancję oraz wydatków postępowania odwoławczego byłoby dla niej zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną i majątkową (jest bezrobotna, nie posiada żadnego majątku) i na tej podstawie zwolnił oskarżoną od ich poniesienia. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie w sprawie II K 396/24 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 lipca 2023 roku w sprawie II K 9/23.

Wyrok Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 31 lipca 2025 r., sygn.

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu