VI Ka 396/20 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 479/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 września 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Paweł Mądry Protokolant: sekr. sąd. Kinga Łempicka przy udziale prokuratora Artura Trębickiego po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 r. sprawy J. P. (1) oskarżonego z art. 180a kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 kwietnia 2025 r. sygn. akt II K 273/24 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem kosztów postępowania odwoławczego. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 479/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 kwietnia 2025 roku sygn. akt II K 273/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ----------------------- -------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------- ------------------------ -------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------- ---------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------- ---------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut zarzut obrazy przepisów postępowania, a mianowicie art. 5 § 2, art. 7, art. 410 i art. 424 § 1 kpk poprzez: 1. nienależyte rozważenie i ocenienie wyjaśnień oskarżonego J. P. (1) odnośnie posiadania uprawnień do kierowania pojazdami i braku świadomości wydania przez Starostę M. decyzji administracyjnej nr (...) z dnia 16 sierpnia 2012 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy - co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania oskarżonego J. P. (1) za winnego popełnienia czynu z art. 180a kk w sytuacji, gdy z prawidłowo ocenionego materiału dowodowego sprawy wynika, że oskarżony co prawda wiedział o toczącym się wobec niego postępowaniu administracyjnym w sprawie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T, jednak nie był świadomy tego, że w czasie, gdy oczekiwał na badania lekarskie w uprawnionym Ośrodku medycyny pracy, Starosta M. decyzją z dnia 16 lipca 2012 r. nr (...) z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia mu uprawnień kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy, a następnie wydał decyzję z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr (...) o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy, gdyż nie odebrał powyższych decyzji oraz nie zapoznał się z nimi będąc przekonanym, że postępowanie administracyjne przed Starostą M. cały czas jest w toku, a sprawa jest na etapie wykonania badań lekarskich i wydania orzeczenia lekarskiego, które ostatecznie wpłynęło do Starostwa Powiatowego w M. w dniu 31 grudnia 2012 r. i stwierdzało brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez oskarżonego pojazdami silnikowymi, do których jest wymagane posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, T, B+E, a nadto oskarżony do czasu zdarzenia posiadał dokument prawa jazdy, ponieważ nikt mu go nie odebrał i nie wzywał do jego wydania oraz 11-krotnie był legitymowany przez funkcjonariuszy Policji podczas kontroli drogowych, którzy - tak jak oskarżony - do dnia 9 września 2023 r. nie wiedzieli, że J. P. (1) cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami, zaś z powszechnie dostępnych danych z Centralnej Ewidencji Kierowców wynika, że oskarżony cały czas posiada on uprawnienia do kierowania pojazdami wszystkich kategorii, co w połączeniu z wyjaśnieniami oskarżonego J. P. (1) i zeznaniami świadków A. K. i M. K., zgodnie z którymi oskarżony na informację od policjantów podczas kontroli drogowej w dniu 9 września 2023 r. odnośnie tego, że zostały mu cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T zareagował szczerym zdziwieniem i był przekonany, że posiada wymagane uprawnienia oraz nie był w stanie wytłumaczyć, dlaczego miałyby mu zostać cofnięte - co w konsekwencji doprowadziło do nienależytej i jednostronnie niekorzystnej oceny dowodów oraz odmówienia wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego przy jednoczesnym braku wykazania, że oskarżony J. P. (1) podejmując decyzję o prowadzeniu samochodu w dniu zdarzenia był świadomy wydania przez Starostę M. decyzji z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr (...) o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy, a tym samym, że działał umyślnie w zamiarze ewentualnym, co skutkowało błędnym uznaniem go za winnego czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia; 2. nienależyte rozważenie i ocenienie zeznań świadków A. K. i M. K., które prawidłowo ocenione wskazywały, że podczas kontroli drogowej w dniu 9 września 2023 r., na informację od policjantów, że oskarżonemu zostały cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T zareagował on szczerym zdziwieniem, ponieważ był przekonany, że posiada wymagane uprawnienia i nie był w stanie wytłumaczyć, dlaczego miałyby mu zostać cofnięte tym bardziej, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Starostę M. w sprawie nr (...) dotyczącej skierowania oskarżonego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T poddał się on wymaganym i odpowiednim badaniom lekarskim, które doprowadziły do wydania przez (...) Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy orzeczenia lekarskiego nr (...) z dnia 21 listopada 2012 r., które w dniu 31 grudnia 2012 r. zostało przesłane do Starostwa Powiatowego w M. oraz stwierdzało brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez oskarżonego pojazdami silnikowymi, do których jest wymagane posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, T, B+E, a nadto oskarżony do dnia zdarzenia, tj. 9 września 2023 r. posiadał dokument prawa jazdy, ponieważ nikt mu go nie odebrał i nie wzywał do jego wydania oraz 11 razy był legitymowany przez funkcjonariuszy Policji podczas kontroli drogowych, którzy tak jak oskarżony do dnia 9 września 2023 r. nie wiedzieli, że J. P. (1) cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami, zaś z dostępnych dla oskarżonego i innych osób danych z Centralnej Ewidencji Kierowców wynika, że cały czas posiada on uprawnienia do kierowania pojazdami wszystkich kategorii - co w konsekwencji doprowadziło do nienależytej oceny powyższych dowodów oraz niewykazania, że oskarżony J. P. (1) podejmując decyzję o prowadzeniu samochodu w dniu zdarzenia był świadomy wydania przez Starostę M. decyzji z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr (...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy, a tym samym, że działał umyślnie w zamiarze ewentualnym, co skutkowało błędnym uznaniem go za winnego czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia; 3. nienależyte rozważenie i ocenienie dowodów z dokumentów, a w szczególności dokumentów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego w sprawie nr (...) dotyczącej oskarżonego J. P. (1), w tym odpisu decyzji Starosty M. (k. 6-7) oraz informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (k. 13) i danych z Centralnej Ewidencji Kierowców z dnia 8 kwietnia 2025 r. (k. 107-107 v), które prawidłowo ocenione w korelacji z dowodami z wyjaśnień oskarżonego J. P. (1) oraz zeznań świadków A. K. i M. K. wskazywały, że oskarżony J. P. (1) nie popełnił zarzucanego mu czynu z art. 180a kk oraz że oskarżony co prawda wiedział o toczącym się wobec niego postępowaniu administracyjnym w sprawie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T, jednak nie był świadomy tego, że w czasie, gdy czekał na wydanie orzeczenia lekarskiego przez (...) Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Oddział w W., Starosta M. decyzją z dnia 16 lipca 2012 r. nr (...) z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia mu uprawnień kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy, a następnie wydał decyzję z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr (...) o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T, gdyż nie odebrał powyższych decyzji oraz nie zapoznał się z nimi trwając w przekonaniu, że postępowanie cały czas się toczy, a sprawa jest na etapie wykonania badań lekarskich, które ostatecznie wpłynęły do Starostwa Powiatowego w M. w dniu 31 grudnia 2012 r. i stwierdzały brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez oskarżonego pojazdami silnikowymi, do których jest wymagane posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, T, B+E, a nadto oskarżony cały czas posiadał dokument prawa jazdy, ponieważ nikt mu go nie odebrał i nie wzywał do jego wydania, 11 razy był legitymowany przez funkcjonariuszy Policji, którzy do dnia 9 września 2023 r. - tak jak oskarżony - nie wiedzieli, że J. P. (1) cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami, zaś z dostępnych dla oskarżonego i innych osób danych z Centralnej Ewidencji Kierowców wynika, że cały czas posiada on uprawnienia do kierowania pojazdami wszystkich kategorii, a powyższe okoliczności potwierdzają wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadków A. K. i M. K., zgodnie z którymi podczas kontroli drogowej w dniu 9 września 2023 r. oskarżony był szczerze zaskoczony informacją uzyskaną od policjantów o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami wszystkich kategorii, albowiem był przekonany, że posiada wymagane uprawnienia i nie był w stanie wytłumaczyć, dlaczego miałyby mu zostać cofnięte - co w konsekwencji doprowadziło do nienależytej oceny powyższych dowodów oraz niewykazania, że oskarżony J. P. (1) podejmując decyzję o prowadzeniu samochodu w dniu zdarzenia był świadomy wydania przez Starostę M. decyzji z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr (...) o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T, a tym samym, że działał umyślnie w zamiarze ewentualnym oraz nieuwzględnienie, że oskarżony znajdował się w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię występku z art. 180a kk zarzucanego mu w akcie oskarżenia, co skutkowało błędnym uznaniem go za winnego popełnienia tego przestępstwa; - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego orzeczenia poprzez dowolne, nie poparte dowodami, niezgodne z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania przyjęcie, iż oskarżony J. P. (1) w dniu 9 września 2023 r. w K. (...) woj. (...) nie stosując się do decyzji Starosty M. z dnia 16.08.2012 r. o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. A, B, C, D, BE, CE, DE, T prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy V. nr rej. (...) w sytuacji, gdy z prawidłowo ocenionego materiału dowodowego sprawy wynika, że oskarżony co prawda wiedział o toczącym się wobec niego postępowaniu administracyjnym w sprawie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T, jednak nie był świadomy tego, że w czasie, gdy oczekiwał na wydanie orzeczenia lekarskiego przez (...) Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Oddział w W., Starosta M. decyzją z dnia 16 lipca 2012 r. nr (...) z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia mu uprawnień kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy, a następnie wydał decyzję z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr (...) o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T, gdyż nie odebrał powyższych decyzji oraz nie zapoznał się z nimi trwając w przekonaniu, że postępowanie cały czas się toczy, a sprawa jest na etapie wykonania badań lekarskich i wydania orzeczenia lekarskiego, które wpłynęło do Starostwa Powiatowego w M. w dniu 31 grudnia 2012 r. i stwierdzało brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez oskarżonego pojazdami silnikowymi, do których jest wymagane posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, T, B+E, a nadto oskarżony do dnia zdarzenia posiadał i posługiwał się dokumentem prawa jazdy, ponieważ nikt mu go nie odebrał i nie wzywał do jego wydania oraz 11-krotnie był legitymowany przez funkcjonariuszy Policji podczas kontroli drogowych, którzy do dnia 9 września 2023 r. - tak jak oskarżony - nie wiedzieli, że cofnięto mu uprawnienia do kierowania pojazdami, zaś z dostępnych dla oskarżonego i innych osób danych z Centralnej Ewidencji Kierowców wynika, że nadal posiada on uprawnienia do kierowania pojazdami wszystkich kategorii, co w połączeniu z wyjaśnieniami oskarżonego J. P. (1) i zeznaniami świadków A. K. i M. K., zgodnie z którymi oskarżony na informację uzyskaną od policjantów podczas kontroli drogowej w dniu 9 września 2023 r., odnośnie tego, że zostały mu cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T zareagował szczerym zdziwieniem, ponieważ był przekonany, że posiada wymagane uprawnienia i nie był w stanie wytłumaczyć, dlaczego miałyby mu zostać cofnięte - co w konsekwencji doprowadziło do nienależytej i jednostronnie niekorzystnej dla oskarżonego oceny dowodów przy jednoczesnym niewykazaniu, że oskarżony J. P. (1) podejmując decyzję o prowadzeniu samochodu w dniu zdarzenia był świadomy wydania przez Starostę M. decyzji z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr (...) o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy, a tym samym, że działał umyślnie w zamiarze ewentualnym oraz nieuwzględnienia, że oskarżony znajdował się w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię występku z art. 180 a kk zarzucanego mu w akcie oskarżenia, co skutkowało błędnym uznaniem go za winnego popełnienia tego przestępstwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - apelacja obrońcy oskarżonego jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, odpowiada zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego. Fakt ten nie pozwala na przyjęcie, iż w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, a w efekcie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mogącego mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia co do czynu zarzucanego oskarżonemu w akcie oskarżenia. - w kontekście zarzutów podniesionych w treści apelacji, wskazać należy, że istotą występku z art. 180a kk jest zachowanie sprawcy polegające na prowadzeniu pojazdu na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, przy jednoczesnym niezastosowaniu się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Warunkiem odpowiedzialności karnej jest zatem nie tyle samo zachowanie polegające na kierowaniu pojazdem bez posiadania uprawnień (jest ono penalizowane poprzez art. 94 § 1 kw), ale musi być ono powiązane z niezastosowaniem się do wydanej uprzednio i wykonalnej decyzji administracyjnej właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi. Bezsporne jest zatem, że występek z art. 180a kk może popełnić tylko taka osoba, wobec której zapadła określona decyzja administracyjna i tylko w okresie, na jaki cofnięto w niej uprawnienie do kierowania pojazdami mechanicznymi. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, decyzją Starosty M. z dnia 16 sierpnia 2021 roku, nr. (...), zostały cofnięte oskarżonemu J. P. (1) uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wg. kat. A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy. - w toku postępowania oskarżony wyjaśniał, iż nie był świadomy tego, że uprawnienia do kierowania pojazdami zostały mu cofnięte. Twierdzenia te stoją w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym w postaci dokumentów z akt postępowania administracyjnego, z których wynika, iż oskarżony wiedział o toczącym się postępowaniu, miał świadomość jego przedmiotu, a co więcej – brał w nim aktywny udział, informując Starostę M. o wyznaczonym terminie badania lekarskiego (k. 75). Pomimo upływu terminu badań, oskarżony nie dołączył ich wyniku do postępowania administracyjnego w wyznaczonym do tego czasie. Wobec tego, w dniu 16 sierpnia 2012 r. została wydana wobec niego decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzja ta w dacie popełnienia czynu była ostateczna, a co za tym idzie, stanowiła decyzję, o której mowa w art. 180a kk. - mając na względzie powyższe okoliczności, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti w sposób prawidłowy ocenił wyjaśnienia oskarżonego, zestawiając ich treść z pozostałym zgromadzonym i ocenionym materiałem dowodowym, co doprowadziło do prawidłowego ustalenia, że oskarżony w dniu 9 września 2023 roku, decydując się na prowadzenie samochodu osobowego co najmniej zdawał sobie sprawę z tego, że w przeszłości toczyło się wobec niego postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, które mogło skończyć się decyzją administracyjną cofającą uprawnienia, wobec niezłożenia przez J. P. (2) wyników badania lekarskiego w zakreślonym terminie. Działaniu oskarżonego towarzyszył zamiar bezpośredni ewentualny, bowiem J. P. (2) godził się, tj. akceptował mogący nastąpić stan rzeczy, że w przypadku kontroli drogowej okaże się, iż uprawnienia zostały mu cofnięte w wyniku postępowania administracyjnego, o którym wiedział. Jednocześnie, wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczność, iż funkcjonariusze policji zatrzymujący oskarżonego do kontroli w latach 2012- 2021, poprzedzających kontrolę w wyniku której sporządzono wniosek o ukaranie do sądu, nie dysponowali wiedzą o cofnięciu oskarżonemu uprawnień nie oznacza, iż decyzja ta nie została wydana, bądź nie obowiązuje w obrocie prawnym. - obrońca oskarżonego w pkt I.2. apelacji zarzuca nienależyte rozważenie i ocenienie zeznań świadków A. K. i M. K.. Zdaniem skarżącego, prawidłowa ocena zeznań tych świadków prowadziłaby do wniosku, że oskarżony zareagował szczerym zdziwieniem na informację o cofnięciu uprawnień. W ocenie Sądu, sformułowany w ten sposób zarzut jako bezzasadny nie zasługiwał na uwzględnienie. W toku postępowania przygotowawczego, świadek A. K. zrelacjonował czynności, które dokonywał po zatrzymaniu oskarżonego do kontroli drogowej. W odniesieniu do tego, co w trakcie kontroli mówił mu J. P. (1), świadek zeznał jedynie, że mężczyzna nie potrafił wytłumaczyć, dlaczego ma cofnięte uprawnienia i twierdził, że je posiada. (k. 9) W toku postępowania sądowego, świadek potwierdził wcześniejsze zeznania i wskazał, że w trakcie rozmowy, J. P. (1) tłumaczył się, że posiada uprawnienia i nie wie, dlaczego zostały mu cofnięte. Oskarżony twierdził, że nie otrzymał żadnej decyzji i ma przy sobie dokument prawa jazdy, który w trakcie kontroli okazał. Natomiast świadek M. K. przesłuchany w postępowaniu sądowym zeznał, że całą kontrolę oraz rozmowę z oskarżonym przeprowadzał A. K., dlatego nie ma on wiedzy na temat jej przebiegu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, żaden ze świadków nie mówił o „szczerym zdziwieniu” oskarżonego, a jedynie A. K. w sposób rzeczowy zrelacjonował, że J. P. (1) podczas kontroli nie wiedział, dlaczego ma cofnięte uprawnienia. Nadto przebieg rozmowy oskarżonego z funkcjonariuszami nie stanowi wiarygodnej podstawy do rekonstruowania stanu wiedzy oskarżonego co do uprawnień do kierowania pojazdami, gdyż oskarżony w czasie kontroli drogowej zapewniał nie tylko o tym, że posiada uprawnienia, lecz także że kierowany przez niego samochód posiada ważne badania techniczne. Jak następnie ustalili funkcjonariusze, obie te okoliczności nie okazały się prawdziwe. - w tym miejscu, odnosząc się również do zarzutu I.3., należy wskazać, że jak słusznie ustalił Sąd Rejonowy, oskarżony w dniu zdarzenia wiedział o tym, że toczyło się wobec niego postępowanie administracyjne w przedmiocie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami i miał świadomość, że nie poddał się badaniom w zakreślonym do tego terminie. Jednocześnie, nie ulega wątpliwości, że ostateczna decyzja administracyjna dot. J. P. (1) wywoływała swoje skutki, nawet w sytuacji, gdy oskarżony jej nie odebrał, a przesyłka wróciła do organu jako niepodjęta w terminie. Dla prawnokarnej oceny zachowania J. P. (1) nie ma również znaczenia, że dysponował on blankietem prawa jazdy, bowiem fakt posiadania fizycznego dokumentu prawa jazdy nie przesądza o jego aktualności. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, oskarżony wielokrotnie był wzywany do jego wydania, czego nie uczynił. Ostatecznie, niezwrócenie dokumentu do właściwego urzędu nie miało znaczenia dla konsekwencji prawnych wydanej wobec oskarżonego decyzji administracyjnej, bowiem informacja o cofnięciu mu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych została wprowadzona do właściwego systemu informatycznego. Nieświadomość treści wydanej decyzji nie wyłącza winy oskarżonego w sytuacji, gdy miał on świadomość toczącego się wobec niego postępowania administracyjnego i mógł spodziewać się jego wyniku, lecz ostatecznie przyjął postawę bierną wyrażającą się niedostarczeniem wyników badań w zakreślonym terminie oraz ignorowaniem przesyłek. - w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti, zebrany w sprawie materiał dowodowy, w aspekcie jego wiarygodności, poddał rzetelnej, wszechstronnej, obiektywnej ocenie, co pozwoliło na ustalenie zgodnego z rzeczywistością stanu faktycznego sprawy, prowadzącego do słusznego uznania, że oskarżony J. P. (1) swoim zachowaniem opisanym w zarzucie aktu oskarżenia wyczerpał dyspozycję art. 180a kk. W konsekwencji, niezasadny okazał się również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych sformułowany w apelacji, który ma charakter wtórny wobec zarzutów naruszenia prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego J. P. (1) od popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów skutkowała bezzasadnością wniosków 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem kosztów postępowania odwoławczego (100 złotych opłaty oraz 20 złotych tytułem ryczałtu za doręczanie pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn.

Sygn. akt II Ka 614/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia SO Paweł Mądry Protokolant: sekr. sąd. Kinga Łempicka przy udziale prokuratora Sylwii Kiersnowskiej po rozpoznaniu w dniach 20 listopada 2024r., 23 stycznia, 17 marca,29 kwietnia i 26 maja 2025 r. sprawy D. C. oskarżonego o czyny z art. 244 kk i art. 190 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt II K 565/23 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 614/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 565/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- ------------------------------------------------------------- ------------- ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- -------------------- ----------------------------------------------------------- ----------- ------------ 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- ---------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------ zeznania P. D. (k. 191-191v) zeznania świadka P. D. nie miały znaczenia dla ustalenia faktów, gdyż świadek zeznał, że nie stał on przed wejściem do sklepu, tylko za jego rogiem, a z tamtego miejsca nie widział jak D. C. wysiadał z samochodu ani nie widział, czy oskarżony podchodził do wejścia sklepu. Świadek nie widział nawet, jak ekspedientka (A. M.) stała w okolicy drzwi wejściowych do budynku i nie pozwalała oskarżonemu wejść do środka sklepu. Wobec powyższego, zeznania P. D. nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych, bowiem jak wynika z jego depozycji, w rzeczywistości nie był on naocznym świadkiem zdarzenia, którego zarzuty w przedmiotowej sprawie dotyczą. ------------ Zeznania A. S. (k. 222) zeznania świadka A. S. nie miały zasadniczego znaczenia dla ustalenia faktów. Świadek opowiedziała okoliczności, które miała możliwość zaobserwować z perspektywy pasażera w zaparkowanym samochodzie oskarżonego. Z uwagi na odległość samochodu od wejścia do sklepu, świadek nie miała możliwości usłyszenia gróźb, które oskarżony kierował do O. P.. Natomiast z relacji świadka wynika, że widziała pokrzywdzonego, który wbiegł do sklepu. Depozycje te były wiarygodne i korespondowały z zeznaniami pokrzywdzonego oraz świadka A. M.. Świadek szczerze opowiedziała wydarzenia z dnia 28 sierpnia 2023 roku tak jak je zaobserwowała i zapamiętała, lecz zeznania te nie mogły stanowić podstawy dla nowych ustaleń faktycznych w sprawie. . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Oskarżony w osobistej apelacji sformułował zarzuty: - naruszenia prawa procesowego tj. art. 7 kpk w zw. art. 92 kpk w zw. z art. 410 kpk, które miało wpływ na treść orzeczenia poprzez nieuzasadnione i dowolne uznanie wbrew logicznemu rozumowaniu, że oskarżony przyjechał do sklepu za pokrzywdzonym, podczas gdy przyjechał on po prostu pod sklep z babcią zrobić szybkie zakupy i nie wiedział, że jest w nim pokrzywdzony, a taką informację otrzymał od sprzedawczyni, co spowodowało, że odstąpił od wejścia do sklepu z uwagi na obowiązujący zakaz zbliżania się; - naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7 kpk w zw. art. 92 kpk w zw. z art. 410 kpk, które miało wpływ na treść orzeczenia poprzez nieuzasadnione i dowolne uznanie wbrew logicznemu rozumowaniu, że oskarżony kierował groźby karalne do pokrzywdzonego podczas gdy oczywistym jest, że skoro oskarżony był na zewnątrz z kolegami, a pokrzywdzony w środku daleko w sklepie, to oskarżony komunikował się z kolegami, a nie z pokrzywdzonym, który i tak by nic nie słyszał; - naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7 kpk w zw. art. 92 kpk w zw. z art. 410 kpk, które miało wpływ na treść orzeczenia poprzez nieuzasadnione i dowolne uznanie wbrew logicznemu rozumowaniu, że pokrzywdzony obawia się oskarżonego, podczas gdy pokrzywdzony nie dosyć, że absolutnie nie boi się oskarżonego, wyśmiewa go, kpi z niego, to jeszcze grozi mu śmiercią poprzez użycie broni; - naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 kpk w zw. art. 92 kpk w zw. z art. 410 kpk, które miało wpływ na treść orzeczenia poprzez nieuzasadnione i dowolne uznanie wbrew logicznemu rozumowaniu, że zeznania pokrzywdzonego są wiarygodne, podczas gdy w świetle korespondencji smsowej ewidentnie widać, że ustalenia Sądu są nielogiczne i krzywdzące dla oskarżonego; - naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7 kpk w zw. art. 92 kpk w zw. z art. 410 kpk, które miało wpływ na treść orzeczenia poprzez nieuzasadnione i dowolne uznanie wbrew logicznemu rozumowaniu, że oskarżony w którymś momencie podszedł do pokrzywdzonego i do tego jeszcze mu groził, podczas gdy absolutnie nic takiego nie miało miejsca i nie ma żadnego dowodu, który by oskarżonego obciążał; - naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 4 kpk, art. 5 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 424 kpk w zw. z art. 167 kpk w zw. z art. 170 kpk przez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania bezpośrednich świadków na okoliczności zdarzenia, Sąd nawet chyba nie zanotował zgłoszenia przez oskarżonego tych świadków, co jest naruszeniem prawa do obrony; - błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść zapadłego orzeczenia poprzez bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony swym zachowaniem wypełnił znamiona czynu zawarte w art. 244 kk w zw. oraz art. 190 § 1 kk, podczas gdy z okoliczności ujawnionych w trakcie postępowania i dowodów, które powinny zostać przeprowadzone wynika, że oskarżony w ogóle nie popełnił zarzucanego mu czynu, ponieważ nie ma żadnych dowodów potwierdzających pomówienia pokrzywdzonego, co spowodowało wydanie wyroku skazującego osobę niewinną; - dokonania błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez bezpodstawne przyjęcie, że pokrzywdzony odczuwał jakikolwiek strach przed osobą oskarżonego, podczas gdy zupełnie co innego wynika z smsów, ponad to nie ma żadnego dowodu jakiej treści miały być te groźby, ani kto miałby je wypowiedzieć. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - apelacja oskarżonego jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zarzuty podniesione w apelacji wraz z przytoczoną na ich poparcie argumentacją nie dostarczyły podstaw do uznania skarżonego orzeczenia za nietrafne. W ocenie Sądu II instancji, w trakcie ferowania zaskarżonego wyroku, nie doszło do wskazanych we wniesionym środku odwoławczym uchybień, ani też nie ujawniono w tracie kontroli instancyjnej innych uchybień o charakterze bezwzględnym, które mogłyby zobowiązać Sąd Odwoławczy do zmiany orzeczenia, bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia i zwrócenia sprawy do stadium postępowania przed Sądem I instancji. - oskarżony podnosząc zarzut naruszenia art. 7 kpk w zw. art. 92 kpk w zw. z art. 410 kpk stwierdził, że w dniu 28 sierpnia 2023 r. przyjechał on po prostu pod sklep z babcią zrobić szybkie zakupy i nie wiedział, że jest w nim pokrzywdzony, a taką informację otrzymał od sprzedawczyni, co spowodowało, że odstąpił od wejścia do sklepu z uwagi na obowiązujący go zakaz zbliżania się. Zdaniem Sądu Okręgowego, twierdzenia te nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym, w tym również w samych wyjaśnieniach oskarżonego złożonych na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2024 r. Podczas tych wyjaśnień D. C. stwierdził, że podczas jazdy samochodem zobaczył pokrzywdzonego, który zaczął przed nim uciekać na piechotę (k. 105v). Jednocześnie oskarżony całkowicie zaniechał odniesienia się do okoliczności pierwszego kontaktu tego dnia z pokrzywdzonym. Jak wynika z zeznań O. P., w dniu zdarzenia, pokrzywdzony wracał pieszo ze sklepu „u B.” w Ł.. Gdy był na wysokości przystanku autobusowego, oskarżony zatrzymał swój samochód w niedalekiej odległości od pokrzywdzonego, na ul. (...), wysiadł z niego i zaczął do niego krzyczeć. Następnie, oskarżony wsiadł do samochodu i zaczął jechać w stronę pokrzywdzonego, który widząc to, skierował się biegiem do sklepu, z którego chwilę wcześniej wyszedł. Wobec powyższego, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti dokonał prawidłowej oceny wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań pokrzywdzonego. Materiał dowodowy jasno wskazuje, że – wbrew twierdzeniom D. C. zawartym w apelacji – oskarżony widział pokrzywdzonego biegnącego do sklepu i miał świadomość, że tam właśnie O. P. się ukrywa. Ponadto, w toku postępowania apelacyjnego, świadek A. S. zeznała, że widziała, jak pokrzywdzony „ leciał i biegł” do sklepu oraz wskazała, że O. P. przebiegł dystans około 30 metrów zanim wbiegł do lokalu (k. 222). Nie ulega wątpliwości, że skoro pasażerka samochodu - babka oskarżonego A. S., była w stanie zaobserwować jak pokrzywdzony w dniu zdarzenia wbiega do sklepu, to bezzasadne są twierdzenia D. C., w których twierdzi że nie wiedział, że w sklepie „u B.” znajduje się O. P.. - zdaniem skarżącego, Sąd meriti dopuścił się naruszenia art. 7 kpk w zw. art. 92 kpk w zw. z art. 410 kpk również w ten sposób, że dowolnie i wbrew logicznemu rozumowaniu uznał, że oskarżony kierował groźby karalne do pokrzywdzonego, podczas gdy oskarżony stojąc pod sklepem komunikował się z kolegami, a nie z pokrzywdzonym, który i tak by nic nie słyszał. Zdaniem Sądu Okręgowego, twierdzenia te również stoją w sprzeczności z zebranym i właściwie ocenionym materiałem dowodowym. Jak wynika z zeznań zarówno pokrzywdzonego jak i świadka A. M., drzwi do sklepu były otwarte przez cały czas, dlatego obiektywnie należy ocenić, że pokrzywdzony miał możliwość usłyszenia tego, co mówi na jego temat oskarżony. Na marginesie należy wskazać, że świadek A. M. konsekwentnie, przy każdych zeznaniach mówiła, że drzwi do sklepu były otwarte, dlatego Sąd Okręgowy nie podziela twierdzeń oskarżonego, w których doszukuje się sprzeczności wewnętrznych w zeznaniach tego świadka. Wracając do argumentacji zarzutu 2 apelacji, sam pokrzywdzony zeznał, że słyszał słowa, które krzyczał w jego stronę D. C., bowiem znajdowali się w odległości około 4-5 metrów od siebie. Świadczą o tym depozycje pokrzywdzonego O. P. (k. 3) oraz świadka A. M. (k. 107). Ponadto, jak wynika z materiału dowodowego, konfrontacja z ekspedientką – świadkiem A. M., która nie pozwoliła oskarżonemu wejść do sklepu, w którym znajdował się pokrzywdzony, miała miejsce w obrębie wejścia do sklepu, natomiast koledzy oskarżonego, w tym świadek P. D. stali za rogiem, z boku sklepu. Okoliczność ta wynika wprost z depozycji świadka P. D., który na rozprawie przed Sądem Okręgowym zeznał, że nie stał on przed wejściem do sklepu, tylko za jego rogiem, a z tamtego miejsca nie widział jak D. C. wysiadał z samochodu ani nie widział, czy oskarżony podchodził do wejścia sklepu. Świadek nie widział nawet, jak ekspedientka – świadek A. M. stała w okolicy drzwi wejściowych do budynku i nie pozwalała oskarżonemu wejść do środka sklepu. Wobec powyższego, zeznania P. D. nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych, bowiem jak wynika z jego depozycji, w rzeczywistości nie był on naocznym świadkiem zdarzenia, którego zarzuty w przedmiotowej sprawie dotyczą. - oskarżony zarzuca wyrokowi naruszenie art. 7 kpk w zw. art. 92 kpk w zw. z art. 410 kpk również poprzez nieuzasadnione i dowolne uznanie wbrew logicznemu rozumowaniu, że pokrzywdzony obawia się oskarżonego, podczas gdy pokrzywdzony nie dosyć, że absolutnie nie boi się oskarżonego, wyśmiewa go, kpi z niego, to jeszcze grozi mu śmiercią poprzez użycie broni. W ocenie Sądu Okręgowego, twierdzenia przedstawione w apelacji nie zostały poparte wiarygodnym materiałem dowodowym. Jako załącznik do apelacji, skarżący złożył wydruki SMS pisane – jak sam wskazał w zarzucie 3 – przed zapadnięciem poprzedniego prawomocnego wyroku. Zdarzenie historyczne będące przedmiotem niniejszej sprawy miało miejsce w dniu 28 sierpnia 2023 roku, kiedy doszło do bezprawnego kontaktu oskarżonego z O. P., w trakcie którego D. C. formułował groźby bezprawne pobicia i pozbawienia życia. Wobec powyższego, dla oceny zdarzenia objętego zarzutem aktu oskarżenia nie ma znaczenia, jakiej treści SMSy pisały do siebie strony jeszcze przed zapadnięciem prawomocnego wyroku w sprawie II K 462/22. Ponadto, z akt sprawy nie wynika, aby nadawcą tych wiadomości rzeczywiście był pokrzywdzony oraz w jakiej dacie miała miejsce wymiana wiadomości. Odnosząc się do stanu obawy, w ocenie Sądu Okręgowego, nie ulega wątpliwości, że u pokrzywdzonego w związku z groźbami sformułowanymi przez oskarżonego, stan ten rzeczywiście wystąpił. Świadczą o tym nie tylko zeznania samego pokrzywdzonego, lecz także naocznego świadka – A. M., która zaobserwowała zachowanie pokrzywdzonego i fizyczne objawy jego strachu, który nie ustępował pomimo tego, że oskarżony już zdążył się oddalić od wejścia do sklepu. W ocenie Sądu Okręgowego, nie ulega wątpliwości, iż mając na uwadze całe okoliczności przedmiotowej sprawy, każdy przeciętny człowiek o podobnej osobowości, cechach psychiki, intelektu co pokrzywdzony, w ustalonych okolicznościach, uwzględniając także relacje pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym, uznałby groźbę za rzeczywistą i wzbudzającą obawę jej spełnienia. - oskarżony w uzasadnieniu apelacji podniósł, że Sąd Rejonowy nie wskazał logicznego i rozsądnego argumentu dlaczego obdarzył walorem wiarygodności zeznania pokrzywdzonego, a odmówił tego waloru wyjaśnieniom skarżącego. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zdaniem Sądu Okręgowego, ocena zarówno zeznań pokrzywdzonego jak i wyjaśnień oskarżonego dokonana przez Sąd nie jest sprzeczna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, a ponadto, ocena ta została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, natomiast argumentacja zaprezentowana przez Sąd w uzasadnieniu jest zgodna z zasadami logiki. Zarzut obrazy przepisu art. 7 kpk może być skuteczny tylko wtedy, gdy jego autor wskaże na czym konkretnie polegało przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, tj. wykaże, że ocena pewnych dowodów kłóciła się z zasadami doświadczenia życiowego lub została dokonana wbrew wskazaniom wiedzy względnie była sprzeczna z regułami logicznego rozumowania bądź wykaże, że poczynione przez sąd meriti ustalenia wykazują błędy natury faktycznej lub błędy logiczne. - ustalenia faktyczne nie zawsze muszą bezpośrednio wynikać z konkretnych dowodów. Mogą one także wypływać z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej konkretnymi dowodami, jeżeli owa sytuacja jest tego rodzaju, że stanowi oczywistą przesłankę, na której podstawie doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, iż dane okoliczności faktyczne wystąpiły. Dedukcyjne wnioskowanie, a więc dochodzenie od prawdziwych przesłanek do prawdziwych wniosków, jako logicznie niezawodne, odpowiada zasadom prawidłowego rozumowania i tym samym mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów określonych w art. 7 kpk. - wbrew zarzutom oskarżonego, brak jest podstaw do wiązania zarzutu naruszenia art. 7 kpk i art. 410 kpk. Nie zostało bowiem wykazane w złożonej apelacji, aby Sąd I instancji pominął jakieś istotne okoliczności zdarzenia czy też nie ujawnił ich na rozprawie w sposób niezgodny z procedurą gromadzenia i przeprowadzania dowodów. Sąd wszystkie dowody w sprawie poddał wnikliwej analizie i właściwie ocenił, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Skoro zatem Sąd meriti prawidłowo ujawnił na rozprawie dowody, które pozwoliły na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie i poddał je ocenie, zarzut naruszenia art. 410 kpk jest bezpodstawny. Na marginesie należy wskazać, że przepisy art. 92 i art. 410 kpk mają tożsamy zakres znaczeniowy i pierwszy z nich dotyczy spraw rozstrzyganych na posiedzeniu, a zatem w sprawie, w której wydany został wyrok po przeprowadzeniu rozprawy art. 92 kpk nie ma w ogóle zastosowania i z tego też względu nie może dojść do jego naruszenia. - bezzasadny jest również zarzut naruszenia przepisów art. 4 kpk, art. 5 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 424 kpk w zw. z art. 167 kpk w zw. z art. 170 kpk. Jak wynika z akt sprawy, oskarżony w toku postępowania pierwszoinstancyjnego nie formułował wniosków dowodowych zarówno w pismach wysyłanych do sądu jak i w toku rozprawy głównej. W związku z brakiem wniosku oskarżonego, Sąd meriti nie formułował decyzji procesowej dotyczącej dopuszczenia innych dowodów niż wymienione w akcie oskarżenia, dlatego nie można w przedmiotowej sprawie mówić o jakiejkolwiek „ odmowie” przeprowadzenia dowodu. W toku argumentacji uzasadniającej zarzut 6 apelacji, oskarżony stwierdził, że obiektywna potrzeba przesłuchania bezpośrednich świadków zdarzenia wynikała z faktu, że świadek A. M. w swoich depozycjach wspominała o innych klientach, których obsługiwała w czasie, gdy O. P. chował się przed pokrzywdzonym w sklepie. Jednakże ani świadek, ani pokrzywdzony nie byli w stanie wskazać tych innych potencjalnych świadków, a jak wynika z zeznań A. M. (k. 17v), monitoring w sklepie nie działa. Zdaje się, że oskarżony oczekiwał, że Sąd z urzędu podejmie działania w celu ustalenia innych osób, które hipotetycznie mogły w dniu 28 sierpnia 2023 roku robić zakupy w tym właśnie sklepie. W tym nurcie jako niedopuszczalne uznać trzeba prowadzenie postępowania dowodowego niejako "na wszelki wypadek", dla sprawdzenia, czy za pomocą kolejnych dowodów da się wysnuć alternatywne, choćby najbardziej nieprawdopodobne wersje zdarzenia, a do czego zdaje się dążyć oskarżony zarzucając Sądowi meriti zaniechanie inicjatywy dowodowej. Podkreślenia wymaga, że dowody dopuszcza się w celu udowodnienia konkretnych okoliczności, a nie w celu sprawdzenia hipotezy wnioskodawców czy ewentualnie nie okażą się przydatne w danym postępowaniu (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21 lutego 2014 r., II AKa 3/14, LEX nr 1448637). Właściwy wniosek dowodowy został sformułowany w apelacji, wobec tego Sąd Okręgowy dopuścił dowód z zeznań świadków wskazanych przez oskarżonego w środku odwoławczym. Niemniej jednak, treść depozycji świadków P. D. oraz A. S. nie dała podstaw do czynienia nowych ustaleń faktycznych w sprawie. - dokonując kontroli instancyjnej skarżonego orzeczenia, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w sprawie. Sąd Okręgowy nie stwierdził również, aby zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiadała prawidłowości logicznego rozumowania. Argumentacja skarżącego zdaje się być jedynie polemiką z ustaleniami Sądu meriti wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, dlatego podkreślenia wymaga, że zdaniem Sądu Okręgowego, w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie doszło do żadnego z zarzucanych w apelacji naruszeń. - po przeanalizowaniu okoliczności kontrolowanej sprawy, Sąd Okręgowy doszedł do wniosku, że orzeczona wobec oskarżonego kara była ze wszech miar celowa, oczekiwana i sprawiedliwa. Trzeba było bowiem zaakceptować przedstawione precyzyjnie przez Sąd Rejonowy przesłanki jakimi kierował się przy wyborze wymiaru kary, która jest adekwatna do czynów jakich dopuścił się oskarżony. Sąd Rejonowy wziął pod uwagę wszystkie okoliczności obciążające i łagodzące. Przestępstwo z art. 244 kk zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5, natomiast przestępstwo z art. 190 § 1 kk zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat 3. Wymierzone oskarżonemu kary jednostkowe zostały połączone następnie w jedną karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, która – w ocenie Sądu Okręgowego - nie może być w żadnym razie uznana za nadmiernie surową tudzież nadmiernie łagodną. Przeciwnie, trafnie odzwierciedla ona winę oskarżonego, szkodliwość społeczną czynów i oddaje właściwie społeczny sprzeciw dla tego rodzaju zachowań. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie wobec wielości uchybień dowodowych i przeprowadzeniu materiału dowodowego jedynie w części pomijając najistotniejsze wnioski dowodowe - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki do uniewinnienia, bądź nie znalazł potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego - o zmianę kary, na karę typu wolnościowego w postaci kary grzywny bądź kary ograniczenia wolności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 8 i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), obciążył oskarżonego kosztami sądowymi za II instancję (180 zł opłaty od kary i 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 206/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lipca 2023 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale prokuratora Leszka Wójcika po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2023 r. sprawy R. B. oskarżonego z art. 279 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II K 358/22 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 200 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 206/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 24 stycznia 2023r. w sprawie II K 358/22 Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny Granice zaskarżenia Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy Ustalenie faktów Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. ------------------ --------------------------------------------------------- ------------ --------------- Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. ------------------- --------------------------------------------------------- ------------ --------------- Ocena dowodów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- ------------------------------------------------------------- ----------------------------------------------- Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------------------------------------- ---------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. 1) zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego i uznanie ich za niewiarygodne w zakresie w jakim wskazuje, że nie popełnił zarzucanych mu czynów a sprzedawany złom to inny złom, tj. dwie felgi aluminiowe w rozmiarze 21 cali i inna stal nierdzewna, a nie był to złom pochodzący z przedmiotowej kradzieży z włamaniem, podczas gdy te fakty potwierdza nagranie rozmowy oskarżonego i świadka N. G. przedłożone do akt sprawy, któremu Sąd dał wiarę w całości, 2) zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ mi treść wyroku, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zeznań świadków A. B. oraz P. Ł. i uznanie ich za niewiarygodne w zakresie jakim wskazali, że R. B. nie dokonał kradzieży z włamaniem i nie sprzedał przedmiotów pochodzących z tej kradzieży, podczas gdy ci świadkowie wskazali, że oskarżony zbierał złom i go sprzedawał, ale tylko z prywatnych posesji i jedynie za zgodą właścicieli, a złom sprzedawany N. G. nie pochodził z kradzieży, 3) zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka N. G. i uznanie ich za wiarygodne w zakresie jakim wskazał, że przyjmował on osobiście od oskarżonego R. B. złom w postaci arkuszy blachy oraz czterech felg aluminiowych, które to przedmioty miały rzekomo pochodzić z kradzieży z włamaniem, podczas gdy z nagrania rozmowy oskarżonego z N. G., któremu Sąd dał wiarę w całości wynika, iż świadek przyjmował od oskarżonego inny złom i to dwukrotnie, najpierw z felgi, a później blachę kwasówkę, nadto świadek zeznawał odmiennie podczas postępowania przygotowawczego i podczas postępowania sądowego, co dyskredytuje jego wiarygodność, 4) zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań pokrzywdzonego R. P. i uznanie ich za wiarygodne w zakresie jakiej wskazywał, że był jeden arkusz stali nierdzewnej przytwierdzony do płotu, podczas gdy zgodnie z treścią wyjaśnień oskarżonego przy płocie leżały niewielkie ilości pociętych ścinek arkuszy blachy ze stali nierdzewnej i to te ścinki wziął za zgodą pokrzywdzonego oskarżony, 5) zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 kpk poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z uznanego za wiarygodne nagrania rozmowy pomiędzy oskarżonym a N. G. z dnia 20 sierpnia 2022 roku i tym samym oparcie ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, 6) zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 kpk poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z formularza przyjęcia odpadów metali z dnia 10 grudnia 2021 roku i wyjaśnień oskarżonego w zakresie ilości złomu, którego waga nie pokrywa się z ilością rzekomo ukradzionych arkuszy blachy ze stali nierdzewnej i felg wskazanych w zarzucie, a tym samym oparcie ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, które to błędy proceduralne skutkowały błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegającym na uznaniu, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn, w sytuacji gdy zebrane w sprawie dowody nie świadczą o jego sprawstwie, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania oskarżonego ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - obrońca kwestionując ocenę wyjaśnień oskarżonego dokonaną przez Sąd I instancji nie wykazał w uzasadnieniu apelacji argumentów przemawiających za zasadnością tak sformułowanego zarzutu, lecz w apelacji odniósł się krytycznie do dokonanej oceny pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie. Z tego powodu Sąd Okręgowy ograniczy się wyłącznie do stwierdzenia, że argumentacja Sądu I instancji dotycząca powodów uznania wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne w całości zasługuje na akceptację. - zdaniem obrońcy, błędne było uznanie zeznań świadków A. B. i P. Ł. za niewiarygodne „ podczas gdy ci świadkowie wskazali, że oskarżony zbierał złom i go sprzedawał, ale tylko z prywatnych posesji i jedynie za zgodą właścicieli, a złom sprzedawany N. G. nie pochodził z kradzieży”. W uzasadnieniu do tego zarzutu obrońca stwierdził, że świadkowie ci znają tryb i sposób życia oskarżonego, wiedzą w jaki sposób się zachowuje i jaki złom zbiera. Zdaniem Sądu Okręgowego, argumenty obrońcy nie są przekonywujące, zaś Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu I instancji, iż wobec wiarygodności zeznań pokrzywdzonego, świadka N. G. i zgromadzonych dokumentów sprzeczne z nimi zeznania tych świadków należy uznać za pozbawione wiarygodności. - obrońca kwestionując wiarygodność zeznań N. G. wskazał na treść nagrania rozmowy prowadzonej przez oskarżonego z N. G. stwierdzając, że z nagranej rozmowy wynika, że oskarżony sprzedał na skupie złomu inny złom niż objęty aktem oskarżenia oraz że sprzeczność pomiędzy kolejnymi zeznaniami tego świadka dyskredytuje jego wiarygodność. Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do wartości dowodowej nagrania rozmowy należy stwierdzić, że wartość dowodowa tego nagrania jest znikoma. Z treści tej rozmowy wynika, że oskarżony usiłował wymusić na świadku korzystną dla niego treść rozmowy. Świadczą o tym chociażby takie fragmenty, gdy świadek podtrzymuje, że oskarżony sprzedał mu cztery alufelgi, zaś oskarżony natarczywie odpowiada, że sprzedał dwie sztuki. Nadto nagranie zostało – jak twierdzi oskarżony – sporządzone w dniu 20 sierpnia 2022r., a zatem przed otwarciem przewodu sądowego w sprawie, a tym samym przed przesłuchaniem tego świadka na rozprawie (07 września 2022r.). Oskarżony był obecny podczas przesłuchania świadka na rozprawie, a mimo to nie ujawnił faktu posiadania takiego nagrania i uniemożliwił świadkowi ustosunkowanie się do treści zawartych na tym nagraniu. Dodatkowo obrońca nie dostrzega oczywistej ułomności tego rodzaju wypowiedzi świadka, zarejestrowanej zresztą bez jego wiedzy. Otóż składając zeznania na rozprawie świadek zna powód wezwania, wie na jakie okoliczności ma zeznawać, a przede wszystkim składa zeznania pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Twierdzenia wypowiadane w luźnej rozmowie, a zwłaszcza w sytuacji gdy drugi rozmówca stara się wymusić na podsłuchiwanym korzystne dla siebie treści nie stanowią równorzędnego dowodu w stosunku do zeznań złożonych w postępowaniu karnym. Kolejną kwestią jest także to, że obrońca w apelacji nie wykazał na czym miałyby polegać istotne sprzeczności pomiędzy kolejnymi zeznaniami świadka N. G., zaś sugestia obrońcy, że świadek „ podczas wizyty funkcjonariuszy policji (…) potwierdził wszystkie tezy policjantów byleby Ci opuścili teren prowadzonej przez niego działalności” jest wyłącznie czystą spekulacją i wytworem wyobraźni autora tej tezy. - Sąd Okręgowy nie zgadza się także z zarzutem błędnej oceny zeznań pokrzywdzonego dokonanej przez Sąd I instancji. Obrońca w treści zarzutu zakwestionował wypowiedź pokrzywdzonego o tym, że „ był jeden arkusz blachy ze stali nierdzewnej przytwierdzony do płotu” wskazując na wyjaśnienia oskarżonego, z których wynika, że R. B. zabrał z posesji pokrzywdzonego jedynie ścinki blachy, czyniąc to za zgodą pokrzywdzonego. Nadto w uzasadnieniu apelacji wskazał, że pokrzywdzony „ uwidacznia ewidentną niechęć do oskarżonego, kierują nim pobudki zemsty na oskarżonym, a jednocześnie żywi on nadzieję na pieniądze z obowiązku naprawienia szkody”. Mimo tak ostrej oceny postaci pokrzywdzonego, brak jednak w dalszej części apelacji uzasadnienia dla tej tezy. Tymczasem wymowa zgromadzonych w sprawie dowodów jest taka, że pokrzywdzony ujawnił brak opisanych w zarzucie aktu oskarżenia przedmiotów i składając zawiadomienie o przestępstwie nie wskazał żadnego, nawet potencjalnego sprawcy kradzieży z włamaniem. Dodatkowo do sprawy dołączył fotografie, gdzie na jednej z nich widoczny jest arkusz blachy przytwierdzony do ogrodzenia (k. 6). Na trop oskarżonego trafili funkcjonariusze KPP G., zatem brak jest w sprawie jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że pokrzywdzony działał „ z zemsty” przeciwko oskarżonemu. Nadto nie do przyjęcia jest argument obrońcy, iż zeznania pokrzywdzonego są fałszywe jedynie z tego powodu, że określonej okoliczności zaprzeczył oskarżony w swych wyjaśnieniach. W polskim procesie karnym nie obowiązuje zasada wyższości wartości dowodowej wyjaśnień sprawcy wobec innych dowodów. Zarówno zeznania pokrzywdzonego jak i wyjaśnienia oskarżonego zostały kompleksowo ocenione przez Sąd I instancji, zatem nadanie waloru wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego wiązało się jednocześnie z odmową uznania wyjaśnień za wiarygodne, co mieści się w granicach określonych art. 7 kpk. - jak wyżej wskazano, wartość dowodowa nagrania rozmowy N. G. z oskarżonym jest znikoma (aczkolwiek należy zgodzić się z Sądem I instancji, iż z treści tego nagrania wynikają pośrednio okoliczności zgodne treścią zeznań tego świadka), zatem nie doszło w sprawie do obrazy przepisu art. 410 kpk w sposób opisany w zarzucie. - Sąd Okręgowy nie zgadza się także z twierdzeniem obrońcy, iż treść formularza przyjęcia odpadów z dnia 10 grudnia 2021r. pozostaje w sprzeczności z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd I instancji. Należy przypomnieć, że z zeznań N. G. złożonych na rozprawie wynika, iż oskarżony dwukrotnie sprzedawał na skupie złomu „ blachy”. Za pierwszym razem sprzedał blachy łącznie z czterema alufelgami, zaś za drugim razem same blachy. W aktach sprawy znajduje się jedynie jedno pokwitowanie przyjęcia odpadów metali (k. 35) z 10 grudnia 2021r., z którego wynika, iż oskarżony sprzedał 41,5 kg złomu stali nierdzewnej. Istotne jest także to, że z zeznań N. G. wynika, że blach było 40-50 i były „ nieduże”. Tymczasem pokrzywdzony zeznał, że w kontenerze znajdowało się 15-20 arkuszy blach o wymiarach 3m x 1,5m. Zestawienie tych informacji wskazuje na to, że oskarżony dokonał pocięcia blach przed ich sprzedażą. Z tych też powodów sprzedaż blach mogła nastąpić etapowo, zaś waga złomu stali nierdzewnej ustalona w dniu 10 grudnia 2021r. nie stanowi wagi całej blachy skradzionej pokrzywdzonemu, lecz jedynie blachy sprzedanej tego dnia w tym konkretnym skupie złomu. Warto w tym miejscu przypomnieć, że do znamion czynu przypisanego oskarżonemu nie należą okoliczności towarzyszące sprzedaży skradzionych przedmiotów, lecz wyłącznie okoliczności związane z kradzieżą mienia R. P. z zamkniętego kontenera. Wprawdzie w tym zakresie obrońca ma rację twierdząc, że brak jest w sprawie naocznego świadka lub dowodu bezpośrednio wskazującego na sprawstwo oskarżonego, to jednak zgromadzone w sprawie poszlaki prowadzą wyłącznie do jedynego wniosku, iż R. B. dokonał kradzieży z włamaniem w sposób opisany w zarzucie, zatem Sąd Rejonowy nie dopuścił się w tym zakresie błędu w ustaleniach faktycznych postulowanego w apelacji obrońcy. Wniosek wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o zmianę kwalifikacji prawnej czynu na art. 119 § 1 kw i na tej podstawie wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu pracy na cele społeczne w wymiarze 30h w stosunku miesięcznym ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - bezzasadność apelacji warunkowała brak podstaw do uwzględnienia wniosku o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, - dodatkowo należy wskazać, że nie było w sprawie jakichkolwiek podstaw do zmiany kwalifikacji czynu zarzuconego oskarżonemu na przepis art. 119 § 1 kw, gdyż bez względu na wartość mienia każda kradzież z włamaniem stanowi występek, - na marginesie należy jedynie zauważyć, że sprzeczne z przepisami byłoby ukaranie oskarżonego za czyn z art. 119 § 1 kw na karę roku ograniczenia wolności w sytuacji, gdy wykroczenie to jest zagrożone karą 1 miesiąca ograniczenia wolności OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność apelacji i brak podstaw do zmiany wyroku z uwagi na okoliczności uwzględniane przez sąd odwoławczy z urzędu Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.4.1. ----------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II apelacja obrońcy okazała się w całości bezzasadna, zatem z mocy art. 636 § 1 kpk oskarżony ponosi koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w całości. Na zasądzone koszty składa się opłata w kwocie 180 zł (art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych) oraz kwota 20 zł tytułem wydatków (ryczałt za doręczenia pism sądowych w postępowaniu odwoławczym). PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 706/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: p. o. sekr. sąd. Olga Wojtczuk przy udziale Prokuratora Joanny Zaniewicz po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy G. P. s. H. oskarżonego z art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 12 sierpnia 2022 r. sygn. akt II K 230/20 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: 1. z opisu czynu eliminuje stwierdzenie „przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne”, a z kwalifikacji prawnej czynu eliminuje art. 64 § 1 kk, 2. za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, a za podstawę wymiaru kary art. 244 kk i orzeczoną karę pozbawienia wolności obniża do 6 (sześciu) miesięcy; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. S. 516,60 złotych (w tym 96,60 złotych podatku VAT) za obronę z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym; IV. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem opłaty za obie instancje i 20 złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego; V. zwalnia oskarżonego od pozostałych wydatków stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 706/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 12 sierpnia 2022 r., sygn. II K 230/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- ------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Obraza art. 7 kpk, polegająca na niewłaściwej ocenia materiału dowodowego poprzez przyjęcie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego i oparcie się przez Sąd w znacznej mierze na zeznaniach M. P.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy nie stwierdził obrazy przepisu art. 7 kpk. Argumenty skarżącego mające poprzeć podniesiony zarzut były wyłącznie polemiczne, pozbawione rzeczowego punktu zaczepienia, który wskazywałby na wadliwość rozumowania Sądu I instancji w ocenie dowodów, naruszenie zasad logiki i doświadczenia życiowego. Autor apelacji zredagował ją dodatkowo w takich czasownikowych formach gramatycznych, z których wynikałoby, że konflikt między stronami nadal istnieje i jest dość żywy, podczas gdy świadek M. P. zmarła niemal 2 lata temu (8 grudnia 2020 r., k. 128 akt zgonu). Wbrew sugestiom obrońcy, sam fakt pokrewieństwa i relacje na linii matka-syn nie odbierał odgórnie waloru wiarygodności relacji pokrzywdzonej, lecz implikował jedynie wnikliwszą analizę tegoż dowodu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikało, że odrzucenie wyjaśnień oskarżonego G. P. nastąpiło niejako a contrario, stanowiąc konsekwencję obdarzenia wiarą relacji M. P.. Wiarygodność i moc poszczególnych dowodów nie podlega klasyfikacji parametrycznej, stąd przekonania i twierdzenia obrony mogą być odmienne od przekonań i wniosków Sądu ferującego wyrok. Rozwiązanie pozornej sprzeczności istnienia dwóch wersji tego samego zdarzenia tkwi w ustawowym przyznaniu kompetencji Sądowi, a nie obrońcy, ustalenia według swobodnego uznania, którą spośród prawdopodobnych wersji uznaje za prawdziwą. W sprawie niniejszej Sąd a quo dokonał tego w granicach art. 7 kpk, do czego Sąd ad quem nie miał zastrzeżeń. Wyrok skazujący wydany w tej sprawie nie opierał się na zeznaniach jednego świadka M. P., czego w złożonej apelacji skarżący wydawał się nie dostrzegać. Za stwierdzeniem winy oskarżonego przemawiały także inne dowody, wspierające relację pokrzywdzonej, wymienione i omówione w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym. Brak precyzji w zeznaniach interweniujących funkcjonariuszy Policji i członków rodziny P., dotyczący konkretnych dat, w których oskarżony miał naruszać zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej, nie był konieczny w sytuacji, w której oskarżonego skazano nie za jednostkowe naruszenie zakazu, lecz nierespektowanie go w określonym przedziale czasowym (od 27 grudnia 2018 r. do 31 stycznia 2019 r.), co skutkowało zastosowaniem art. 12 § 1 kk. Puentując, Sąd Rejonowy z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wyciągnął prawidłowe wnioski, zgodne z przepisem art. 7 kpk i to na ich podstawie poczynił ustalenia faktyczne, rzutujące na kształt zaskarżonego wyroku. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Rozstrzygnięcie o winie oskarżonego za przestępstwo z art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, polegające na niestosowaniu się do zakazu zbliżania się do M. P., orzeczonego uprzednio prawomocnym wyrokiem. Zwięźle o powodach utrzymania Bezzasadność wniesionej apelacji, w której negowano winę oskarżonego. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Wyeliminowanie recydywy i złagodzenie pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia o karze. Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że: 1. z opisu czynu wyeliminował stwierdzenie „przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy, będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne”, a z kwalifikacji prawnej czynu wyeliminował art. 64 § 1 kk; 2. za podstawę prawną skazania przyjął art. 244 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, a za podstawę wymiaru kary art. 244 kk i orzeczoną karę pozbawienia wolności obniżył do 6 (sześciu) miesięcy. Zwięźle o powodach zmiany Na rozprawie apelacyjnej zarówno obrońca, jak i prokurator wnieśli o wyeliminowanie działania oskarżonego w warunkach recydywy, z uwagi na dane zawarte w Karcie Karnej oskarżonego. Wnioski te były słuszne i należało je uwzględnić. Zgodnie z art. 64 § 1 kk, jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Aby możliwym było przypisanie sprawcy działania w warunkach recydywy w typie podstawowym, wszystkie przesłanki wskazane w przepisie art. 64 § 1 kk muszą zostać spełnione kumulatywnie. W sprawie niniejszej recydywę należało wyeliminować z trzech powodów. Po pierwsze - w dacie czynu z aktu oskarżenia (czasookres od 27 grudnia 2018 r. do 31 stycznia 2019 r). nie został spełniony warunek odbycia przez G. P. co najmniej 6 miesięcy kary za przestępstwo podobne ze sprawy II K 437/18. Kara pozbawienia wolności ze sprawy II K 437/18 została podsądnemu wprowadzona do wykonania dopiero po tym, gdy tenże wyrok stał się prawomocny – czyli po 27 grudnia 2018 r. Bez 6 miesięcy odbycia kary pozbawienia wolności z w/w sprawy w dacie czynu z a/o, odpadła jedna z koniecznych przesłanek z art. 64 § 1 kk, które jak już wskazano musiały być spełnione łącznie. Po drugie – w ocenie Sądu Okręgowego, w składzie orzekającym w tej sprawie, nie został spełniony warunek podobieństwa między przestępstwami, za które G. P. został skazany w powyższych sprawach, tj. art. 207 § 1 kk i art. 244 kk. Przestępstwo znęcania się należy do kategorii przestępstw przeciwko rodzinie i opiece, zaś naruszenie zakazu orzeczonego prawomocnym wyrokiem do kategorii przestępstw przeciwko wymiarowi sprawiedliwości. Jak orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 października 2011 r., sygn. V KK 320/11, w przypadku przestępstw określonych w art. 244 kk oraz 178a § 1 kk nie jest spełniony warunek jednorodzajowości pozwalający na przyjęcie, że mają one podobny charakter (art. 115 § 3 kk). Przestępstwa te skierowane są bowiem przeciwko odmiennym dobrom prawnym. Czyn zabroniony naruszenia orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (art. 244 kk) skierowany jest przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, w szczególności zaś przeciwko autorytetowi prawomocnych orzeczeń sądowych ustanawiających zakazy określonego postępowania (w tym przypadku prowadzenia pojazdów mechanicznych), co jest warunkiem przestrzegania i wykonywania tych orzeczeń. Z kolei przedmiotem ochrony typu czynu karalnego z art. 178a § 1 kk jest bezpieczeństwo uczestników ruchu komunikacyjnego. Nie są to dobra tego samego rodzaju, co wyklucza przyjęcie podobieństwa pomiędzy przestępstwem z art. 244 oraz 178a § 1 kk (OSNwSK 2011 nr 1, poz. 1908, Legalis nr 499580). Powyższe orzeczenie SN dotyczy art. 244 kk w relacji do art. 178a § 1 kk, w przedmiotowej sprawie zaś do czynienia mieliśmy z art. 244 kk w relacji do art. 207 § 1 kk, aczkolwiek per analogiam, zasada jest ta sama. W obu rozważanych przypadkach chodzi o autorytet prawomocnych orzeczeń sądowych ustanawiających zakaz określonego zachowania w kontraście do czynu penalizowanego w innym rozdziale Kodeksu Karnego. Co prawda, w ostatnim czasie poglądy prezentowane w judykaturze ewoluowały. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że podobieństwo przestępstw w rozumieniu art. 115 § 3 kk oceniać należy według każdego z atakowanych nimi dóbr niezależnie od tego czy pozostaje ono głównym czy ubocznym przedmiotem ochrony (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. IV KK 369/17, Prok. i Pr. 2018 nr 12, poz. 3 i 8, KZS 2019 nr 12, Legalis nr 1828069, bardzo podobnie Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. III KK 405/20, LEX nr 3120272). W sprawie niniejszej, podsądny najpierw został skazany w sprawach II K 303/12 i II K 437/18 za znęcanie się nad matką (art. 207 § 1 kk), później zaś przypisano mu niestosowania się do zakazu zbliżania się do niej (art. 244 kk). Ubocznie drugie z tychże przestępstw chroniło zatem bezpieczeństwo pokrzywdzonej i jej wolność od stwarzania oskarżonemu sytuacji, a których mogły jej ponownie zagrażać. Jak orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 maja 2020 r., sygn. IV KK 737/19, przestępstwo z art. 178a § 1 i 4 in fine kk jest przestępstwem podobnym w rozumieniu art. 115 § 3 kk do występku niezastosowania się do zakazu prowadzenia pojazdów, o którym mowa w art. 244 kk i może stanowić podstawę przypisania oskarżonemu tego ostatniego przestępstwa jako popełnionego w warunkach recydywy (OSNKW 2020, nr 8, poz. 32, LEX). Niemniej jednak, dostrzegając opisaną powyżej niespójność w orzecznictwie, Sąd Okręgowy, w składzie orzekającym w tej sprawie, opowiada się za pierwszą ze wskazanych linii orzeczniczych SN, zgodnie z którą decydujący w aspekcie podobieństwa jest główny przedmiot ochrony jaki penalizują rozważane przepisy części szczególnej Kodeksu Karnego. Po trzecie zaś – Sąd nie przyjął recydywy w oparciu o skazanie G. P. ze sprawy II K 303/12. Podsądny odbywał karę pozbawienia wolności z tej sprawy w okresie od 31.08.2012 r. do 29.08.2014 r., czyli ponad 6 miesięcy. Nie dlatego, że naruszałoby to zasadę skargowości i wyjście poza granice czynu z a/o, bo akurat to nie stanowiło problemu (por. postanowienie SN z 10.03.2022 r., III KK 44/22, LEX nr 3362151). W akcie oskarżenia wniesionym w tej sprawie recydywa była ujęta. Polskiej procedurze karnej obce są rozwiązania przyjęte w przeszłości w cywilnym, formułkowym postępowaniu sądowym w prawie rzymskim, w którym niezwykle istotne znaczenie miało wypowiadanie ściśle określonych prawem formuł, przy czym jakikolwiek błąd w tym zakresie skutkował odmową udzielenia określonej osobie ochrony procesowej. Sąd Okręgowy, nie przyjął recydywy w oparciu o uprzednie skazanie II K 303/12 dlatego, że również w tej sprawie brak było podobieństwa przestępstw, za które został podsądny ten został skazany, co omówiono już powyżej. Złagodzenie pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia o karze. W wyroku Sądu Rejonowego G. P. wymierzono karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy złagodził ją do 6 miesięcy. Było to następstwem wyeliminowania działania oskarżonego w warunkach recydywy. Ponadto, czyn z art. 244 kk zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5, a miarą surowości był również stopień wykorzystania tychże tzw. widełek, czyli zagrożenia ustawowego. Obecnie kara ta będzie stanowić dwukrotność dolnego zagrożenia ustawowego, będzie zatem uwzględniać rozciągnięcie w czasie przypisanego mu przestępstwa. Bilans okoliczności łagodzących i obciążających oskarżonego, występujących w sprawie niniejszej, z których jedną z najbardziej obciążających wyeliminowano w II instancji, co omówiono powyżej, przemawiał za uznaniem, iż 6 miesięcy izolacji więziennej będzie dla podsądnego wystarczającą represją karną, która spełni cele prewencji tak ogólnej, jak i indywidualnej, dając oskarżonemu do myślenia nad skutkami swojego bezprawnego działania. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tj. z dnia 29 lipca 2019 r., Dz. U. z 2019 r., poz. 1513) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. S. kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tej kwoty na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tj. z dnia 30 listopada 2018 r., Dz. U. z 2019 r., poz. 18). III i IV. Na podstawie art. 634 w zw. z art. 627 kpk oraz art. 2 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem opłaty od kary oraz 20 złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego. Jednocześnie, Sąd na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego od pozostałych wydatków stwierdzając, że poniesie je Skarb Państwa. Tego rodzaju finalne rozstrzygnięcia stanowiły konsekwencję złagodzenia orzeczenia o karze. Sąd Okręgowy orzekł o opłacie za obie instancje wg kary przez siebie orzeczonej. Uwzględniało także sytuację rodziną, majątkową i osobistą oskarżonego oraz jego możliwości zarobkowe, które poprzez wprowadzenie mu do wykonania kary więziennej zostaną nader ograniczone. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana