VI Ka 152/20 · Sąd powszechny

Sygn. akt II Ka 565/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 grudnia 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Sylwia Olimpia Uszyńska Protokolant: p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel przy udziale prokuratora Sylwii Kiersnowskiej po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2025 r. sprawy A. G. oskarżonego z art. 255 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 11 czerwca 2025 r. sygn. akt II K 538/24 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że uchyla rozstrzygniecie zawarte w pkt VI; II. w pozostałym zakresie wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 zł tytułem opłaty za II instancję oraz kwotę 20 zł tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 565/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 11 czerwca 2025r. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ------------------------- ----------------------------------------------------------------------- ---------------- ----------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- ------------------------- ------------------------------------------------------------------------ -------------- ----------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ----------------------------------------- ----------------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------------- ------------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. I. obraza przepisów postępowania, a mianowicie: ⚫ Art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia A. G. są wyrazem linii obrony obranej w celu uwolnienia się od odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku, iż wyjaśnienia te są stanowcze i konsekwentne i nie zawierają żadnych wewnętrznych sprzeczności, a samo zachowanie oskarżonego było przejawem tzw. ‘czarnego humoru”, który ze swej istotny może wydawać się niewłaściwy i nieakceptowalny dla osób postronnych oraz mógł wywołać przykrość i negatywne emocje po stronie pokrzywdzonej, jednakże nie miał on na celu wywołania jakichkolwiek realnych i negatywnych następstw w kontekście fizycznym po stronie osoby, której dotyczy; ⚫ art. 410 kpk poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z uznanych za wiarygodne zeznań A. D. i tym samym oparcie ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez pominięcie faktu, iż wymieniona w toku rozprawy z dnia 3 czerwca 2025r. stwierdziła, że odebrała zachowanie oskarżonego jako przejaw hejtu internetowego, z którym spotyka się regularnie w związku z jej działalnością publiczną, co w sposób jednoznaczny wskazuje, iż sama pokrzywdzona uznała, że działanie oskarżonego A. G. mogłoby co najwyżej być rozpatrywane w kontekście sprawstwa czynu prywatnoskargowego; II. błąd w ustaleniach faktycznych, którego dopuścił się Sąd meriti w konsekwencji obrazy w/w przepisów postępowania, mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż A. górski popełnił czyn mu zarzucany a/o umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, obejmującym cel i sposób działania, podczas gdy okoliczność ta nie została udowodniona oskarżonemu w toku postępowania, nadto sposób działania A. G., który zreflektował się co do niestosowności opublikowanego przez niego komentarza i usunął go, wsparty treścią złożonych przez niego wyjaśnień przesądza, że brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania, iż dopuścił się czynu z art. 255 § 2 kk. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się zasadna w zakresie, w jakim skutkowała zmianą wyroku Sądu I instancji w trybie art. 440 kpk w zakresie nałożonego na oskarżonego w punkcie VI obowiązku. W pozostałej części, jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie w trakcie kontroli instancyjnej nie ujawniono innych uchybień o charakterze bezwzględnym, które mogłyby zobowiązać Sąd Odwoławczy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i cofnięcia sprawy do stadium postępowania przed Sądem I instancji. Na wstępie rozważań należy wskazać, że ocena wyjaśnień oskarżonego w zakresie, w jakim nie dała podstaw do uznania zawartej w komentarzu pod postem R. G. wypowiedzi za przejaw nie nazbyt fortunnego, tudzież „czarnego humoru”, jak również zeznań oskarżycielki posiłkowej w zakresie, w jakim słowa te odebrała jako przejaw internetowego „hejtu” nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego. Sam fakt, że wskazane dowody oceniono w aspekcie ich wiarygodności lub braku tejże nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego skarżący, nie jest tożsamy ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Wskazać należy, że ustawa procesowa nie daje podstaw do preferowania lub dyskwalifikowania dowodów według kryterium, czy jest on korzystny, czy też obciążający dla oskarżonego. O wartości dowodu nie stanowi ocena z punktu widzenia interesów stron, lecz treść dowodu - tak w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów. Uważna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że pokrzywdzona A. D. w sposób szczegółowy opisała okoliczności pojawienia się wskazanego komentarza pod opisanym wyżej postem, który to komentarz bezsprzecznie należy wiązać z jej aktywnością publiczną w lokalnym środowisku. Nie ulega wątpliwości i przyznała to sama pokrzywdzona, że jej poglądy i racje pozostają w opozycji do poglądów reprezentowanych przez piastującego urząd burmistrza miasta Ł. R. G., ale także w opozycji do części sprzyjającej mu społeczności. Jak wynika z przedstawionej przez nią relacji, niejednokrotnie w przestrzeni publicznej pod jej adresem padały obraźliwe czy nieprzychylne, a wręcz agresywne komentarze, które zwykle ignorowała. Pokrzywdzona wskazała, z jakich przyczyn wspominany komentarz uznała za przekraczający granice dozwolonej krytyki, a wręcz zagrażający jej bezpieczeństwu, którego konsekwencji zaczęła się obawiać, zważywszy że w przeszłości została opluta w miejscu publicznym oraz mimo tego, że na co dzień jest osobą, którą niełatwo przestraszyć. Komentarz oskarżonego pod feralnym postem nie był jedynym, który uderzał w oskarżycielkę posiłkową. Pod postem tym wywiązała się ożywiona dyskusja, w której uczestniczyło kilka osób, w tym oskarżony. Eskalacja niechęci skierowanej do pokrzywdzonej skutkowała apelem R. G. o powściągliwość w komentarzach, co wyraźnie świadczy o tym, że granice dyskusji zostały ewidentnie przekroczone i zmierzały w niepożądanym kierunku. Wypowiedź oskarżonego, jak wskazuje treść załączonych do akt sprawy wydruków była jedną z kilku atakujących A. D. – nie sposób w kontekście powyższego stwierdzić, że był to wyłącznie niewybredny żart. Cała tocząca się dyskusja miała ewidentnie agresywny, napastliwy charakter, przy czym komentarz A. G. sugerował pozbawienie jej życia w określony sposób. W kontekście całej toczącej się pod postem wymiany zdań nie sposób stwierdzić, że była to wypowiedź humorystyczna – wręcz przeciwnie – emanowała z niej nieprzyjazna, by nie rzec wroga wobec pokrzywdzonej postawa. Stopień tejże niewerbalnej agresji miał pełne prawo wzbudzić obawę pokrzywdzonej, zwłaszcza, gdy mowa nienawiści jest zjawiskiem coraz bardziej powszechnym i zdarza się, że przeistacza się w konkretne, czasem nieoczekiwane zachowania. Oczywiście powyższa konstatacja nie oznacza, że oskarżony zamierzał popełnić przestępstwo na szkodę pokrzywdzonej, zwłaszcza przeciwko życiu, niemniej biorąc pod uwagę możliwość dotarcia tego rodzaju wypowiedzi do bliżej nieokreślonego kręgu bliżej nieokreślonych adresatów nie sposób przewidzieć, jaki skutek mogła ona wywołać, zwłaszcza jeśli zważyć, że pokrzywdzona spotyka się z negatywnym odbiorem ze strony wielu osób. Przypomnieć trzeba, że zachowanie sprawcy występku, o jakim mowa w art. 255 § 2 kk polega na nawoływaniu – zachęcaniu do popełnienia określonego w nim, skonkretyzowanego przestępstwa, co w sposób obszerny prawidłowo wyartykułował Sąd Rejonowy. Wskazać też należy, że zarzucany oskarżonemu czyn ma charakter bezskutkowy, co znaczy, że dla jego popełnienia nie jest koniecznym, by przestępstwo, do którego nawoływano, faktycznie zostało popełnione. Oskarżony zamieścił rzeczony komentarz w pełni rozmyślnie, celowo, umieszczając wypowiedź, której charakteru i wydźwięku był świadom, przy czym osoba A. D. dla innych osób komentujących, ale zapewne nie tylko dla nich, była łatwo identyfikowalna. Oskarżony jest osobą dojrzałą, o ukształtowanym systemie wartości, z pewnością zatem rozumie znaczenie i wagę podejmowanych zachowań i zdaje sobie sprawę z tego, jaką moc sprawczą niosą słowa. Fakt, że oskarżony komentarz usunął nie jest sporny – warto jednak zauważyć, że stało się to dopiero po apelu R. G. (vide: screen k. 21), wobec czego tak podniesionego w apelacji argumentu nie należało przeceniać. Fakt późniejszego usunięcia komentarza nie świadczy też o braku umyślności w działaniu. Odpowiedzialności oskarżonego nie wyłącza również to, że pokrzywdzona jest aktywnym uczestnikiem życia publicznego ani to, że prezentuje odmienne poglądy polityczne niż przedstawiciele obecnych władz, o czym nadmienił apelujący. Tak oskarżony, jak i pokrzywdzona mają prawo uzewnętrzniać publicznie swe przekonania dotyczące różnych aspektów życia, mogą to jednak czynić dopóty, dopóki forma ich ekspresji mieści się w granicach prawa. Podsumowując stwierdzić należy, że tak zarówno zdarzenia przedstawiony przez pokrzywdzoną, jak i jego odbiór przez nią jest logiczny, w toku składanych depozycji oskarżycielka posiłkowa nie koloryzowała, nie wyolbrzymiała zdarzenia, a sposób, w jaki relacjonowała fakty nie nosił cech nadzwyczajnego ładunku emocjonalnego. Ocena zeznań oskarżycielki wyrażona przez Sąd I instancji jest przekonująca i zgodna z zasadami określony w art. 7 kpk – została dokonana na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Unormowana w art. 7 k.p.k. zasada swobodnej oceny dowodów uprawnia sąd orzekający do wnioskowania o wiarygodności czy też niewiarygodności określonych dowodów, w zależności od wewnętrznego przekonania sądu, który władny jest zarówno dać, jak i odmówić wiary wyjaśnieniom oskarżonego, czy też innym dowodom pod warunkiem, że swoje stanowisko w sposób przekonujący i logiczny uzasadni w konfrontacji z całokształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego. Lektura uzasadnienia dowodzi, że Sąd Rejonowy rozpoznający niniejszą sprawę w pełni zadaniu temu sprostał. Kontrola instancyjna skarżonego orzeczenia nie wykazała też, aby Sąd meriti naruszył reguły z art. 410 kpk albowiem w polu widzenia miał cały materiał zgromadzony w toku postępowania i nie pominął żadnych ujawnionych w nim okoliczności. Naruszenia sygnalizowanych przepisów nie stanowi w szczególności dokonanie przez Sąd Rejonowy oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań strony procesowej, co zaznaczono wyżej. Odnosząc się zaś do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych należy wskazać, że zarzut ten jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Argumentacja zarzutów zawierająca się w uzasadnieniu wniesionej apelacji nie była wystarczającą podstawą do uznania ich za zasadne, w świetle prawidłowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego orzeczenia. Zaskarżony wyrok podlegał nieznacznej zmianie w trybie art. 440 kpk z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie Sądu i instancji wyrażające się nałożeniem na oskarżonego obowiązku przeproszenia pokrzywdzonej było rażąco niesprawiedliwe w kontekście czynu, za który został on skazany. A. G. przypisano popełnienie występku z art. 255 § 2 kk, polegającego na nawoływaniu do popełnienia zbrodni. Tymczasem nałożony obowiązek dotyczył przeproszenia pokrzywdzonej za „obraźliwe słowa i groźby pod jej adresem”. Szkopuł w tym, że A. G. nie został uznany za winnego popełnienia ani czynu z art. 190 § 1 kk (lub innego obejmującego zakresem znamion groźby), ani czynu z art. 216 § 1 kk, a tylko w takiej sytuacji obowiązek przeproszenia pokrzywdzonej w sposób wynikający z rozstrzygnięcia Sądu mógłby być rozważany. Treść tak sformułowanego obowiązku sugeruje skazanie za czyny, których oskarżony nie popełnił. Wobec powyższego, jak też wobec kierunku zaskarżenia, Sąd zmienił wyrok na korzyść oskarżonego uchylając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie VI uznając, że jest ono rażąco niesprawiedliwe. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Apelacja oskarżonego nie dostarczyła podstaw zmiany wyroku w sposób oczekiwany przez skarżącego, albowiem zawarte w niej zarzuty nie były zasadne. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU .1. Uznając, że utrzymanie orzeczenia w mocy w zakresie punktu VI byłoby rażąco niesprawiedliwe z powodów opisanych wyżej, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów podlegało ono zmianie na korzyść oskarżonego. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 27 stycznia 2025 r., sygn. akt II K 755/22 w części niewymienionej w pkt 4 i 5.2 niniejszego uzasadnienia. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Skarżony wyrok w tym zakresie jako słuszny i odpowiadający prawu należało utrzymać w mocy 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie zawarte w punkcie VI. Zwięźle o powodach zmiany Powody zmiany kwalifikacji prawnej zostały opisane w rubryce 3.1 i 4 niniejszego uzasadnienia. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------- ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k w zw. z art. 8 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.), zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze oraz 20 złotych tytułem ryczałtu za doręczanie pism w tym postępowaniu. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej górze z 24 lipca 2019r., sygn.

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 496/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt VI Ka 165/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 kwietnia 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli (spr.) Sędzia Karin Kot Sędzia Daniel Strzelecki Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lubaniu Julii Kubasik po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy K. K. ur. (...) w miejscowości Ł. s. E., M. z domu Z. skazanego wyrokiem łącznym z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 22 stycznia 2024 r. sygn. akt II K 450/23 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec skazanego K. K. w ten sposób, że: 1. w punkcie 1 i 2 części wstępnej ustala, że K. K. w sprawach II K 495/22 i II K 432/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu skazany był za ciągi przestępstw na kary 1 roku pozbawienia wolności i 7 miesięcy pozbawienia wolności, 2. w punkcie I części dyspozytywnej łączy skazanemu K. K. kary jednostkowe pozbawienia wolności: 6 miesięcy, 1 roku oraz 2 miesięcy orzeczone w sprawie II K 456/21 Sądu Rejonowego w Lubaniu, 6 miesięcy orzeczoną w sprawie II K 49/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu i 7 miesięcy orzeczoną w sprawie II K 432/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu i wymierza skazanemu karę łączną 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, 3. w punkcie II części dyspozytywnej łączy orzeczone wobec skazanego środki karne zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w sprawach II K 456/21, II K 49/22 i II K 432/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu i orzeka łączny środek karny dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, 4. w punkcie III części dyspozytywnej zalicza na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okresy dotychczas wykonanych kar pozbawienia wolności i okresy zatrzymania w sprawach II K 456/21, II K 49/22 i II K 432/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu, eliminując zaliczenie okresu zatrzymania w sprawie II K 495/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu, 5. stwierdza, że straciła moc kara łączna 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 27 kwietnia 2023 roku w sprawie sygn. akt VI Ka 185/23 zmieniającym wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 11 stycznia 2023 roku w sprawie sygn. akt II K 369/22 oraz stracił moc łączny środek karny dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony w sprawie II K 369/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu, 6. w punkcie IV części dyspozytywnej na podstawie art. 572 kpk umarza postępowanie także w zakresie objęcia wyrokiem łącznym kary pozbawienia wolności i środka karnego dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonych w sprawie sygn. akt II K 495/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu, II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 165/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 22.01.2024 r. sygn. akt II K 450/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------------------------ --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Naruszenie prawa materialnego w zakresie innym niż kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu tj. art. 85 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem że czyny za które K. K. skazany został wyrokiem łącznym z dnia 11 stycznia 2023 r. w sprawie II K 369/22 nie pozostają w zbiegu realnym z czynami za które K. K. skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 17 lutego 2023 r. w sprawie II K 432/22 oraz wyrokiem w sprawie II K 495/22 podczas gdy wszystkie te czyny popełnione zostały przed dniem 24 stycznia 2022 r. kiedy zapadł wyrok w sprawie II K 456/21 a łącząc wyrok łączny z dalszymi wyrokami jednostkowymi orzeczony wcześniej węzeł kary łącznej podlega rozwiązaniu a kara łączna orzekana jest na nowo. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut apelacji był uzasadniony w części. W pierwszej kolejności wskazać należy poza zarzutami apelacji, że w wyroku Sądu I instancji, w jego części wstępnej błędnie wpisano, że w sprawie II K 495/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu wymierzona została skazanemu K. K. kara łączna 1 roku pozbawienia wolności, zaś w sprawie II K 432/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu kara łączna 7 miesięcy pozbawienia wolności. W rzeczywistości w sprawach tych wymierzono odpowiednio kary 1 roku pozbawienia wolności i 7 miesięcy pozbawienia wolności za ciągi przestępstw z art. 91 § k.k. ( odpisy wyroków k. 13- 14 ). Uchybienie to ma istotne znaczenie, zważywszy na obowiązujące obecnie zasady łączenia kar wynikające z art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. zgodnie z którymi w wyroku łącznym łączeniu podlegają kary jednostkowe a nie kary łączne orzeczone poszczególnymi wyrokami, przy czym karami jednostkowymi są także kary orzeczone w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. W tym zakresie część wstępna zaskarżonego wyroku podlegała zmianie. Zgodnie z art. 85 § 1 k.k. jeśli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw zanim zapadł pierwszy, chociażby nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju lub inne podlegające łączeniu Sąd orzeka karę łączną biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa. Mając na uwadze powyższe reguły slusznie skarżący obrońca wywodzi, że zasadne jest ukształtowanie kary łącznej w sposób odmienny od przyjętego w zaskarżonym wyroku, gdzie połączono jedynie kary pozbawienia wolności orzeczone w sprawach II K 432/22 i II K 495/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu. W stanie prawnym dotyczącym zasad zbiegu przestępstw i zasad wymierzania kary łącznej obowiązującym po 24.06.2020 r., aktualne pozostają reguły wynikające z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 25.02.2005 r. ( I KZP 36/04 OSNKW 2005/2/13; LEX nr 143197 ). Przypomnieć należy, ze w myśl tej uchwały Sąd nie może dobierać swobodnie skazań podlegających łączeniu i pominąć części z nich ale ma łączyć kary orzeczone za przestępstwa które pozostają w pierwszym chronologicznie zbiegu. W niniejszej sprawie pierwszym chronologicznie w zbiegu pozostaje skazanie w sprawie II K 456/21 Sądu Rejonowego w Lubaniu, gdzie wyrokiem z dnia 24.01.2022 r. skazano K. K. na trzy kary jednostkowe: 6 miesięcy, 1 roku oraz 2 miesięcy pozbawienia wolności. Z karami tymi łączą się kary: 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona w sprawie II K 49/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu ( w obydwu wyżej wymienionych sprawach kary objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 11.01.2023 r. w sprawie II K 369/22 zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 27.04.2023 r. w sprawie VI Ka 185/23 – k. 15 – 16 akt ) oraz 7 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona w sprawie II K 432/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu. Wbrew zarzutowi skarżącego zawartemu w apelacji brak jest natomiast w tym układzie skazań warunków z art. 85 § 1 k.k. do objęcia wyrokiem łącznym kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie II K 495/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu, jako że przestępstwa w tej sprawie popełnione zostały w dniach 7.01.2022 r. i 20.02.2022 r. ( a więc drugie z nich po wydaniu wyroku Sądu I instancji w sprawie II K 456/21, a orzeczona została jedna kara pozbawienia wolności w ramach art. 91 § 1 k.k. ). Zasadnie natomiast skarżący wywodzi, że podlega rozwiązaniu węzeł kary łącznej z wyroku łącznego orzeczonego w sprawie II K 369/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu ( VI Ka 185/23 Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze ) łączący kary pozbawienia wolności orzeczone w sprawach II K 456/21 i II K 49/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I poprzez połączenie skazanemu K. K. kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Lubaniu w sprawach o sygnaturach akt II K 456/21, II K 49/22 i II K 432/22 oraz II K 495/22 i wymierzenie skazanemu kary 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na uwadze całość argumentacji przedstawionej powyżej wniosek zasadny w części, a to odnośnie połączenia kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Lubaniu w sprawach II K 456/21, II K 49/22 i II K 432/22, niezasadny natomiast w części dotyczącej objęcia nową karą łączną kary pozbawienia wolności w sprawie II K 495/22 wyżej wymienionego Sądu. Nowa kara łączna zdaniem Sądu Okręgowego powinna być natomiast orzeczona w wysokości 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec skazanego K. K. w niewielkiej części t.j. w zakresie w jakim nie doszło do jego zmiany w sposób wskazany w pkt I części dyspozytywnej. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Mając na uwadze powyższą argumentację w tej części zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok wobec skazanego K. K. w ten sposób że: 1.w pkt 1 i 2 części wstępnej ustalił że K. K. w sprawach II K 495/22 i II K 432/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu skazany był za ciągi przestępstw na kary 1 roku pozbawienia wolności i 7 miesięcy pozbawienia wolności; 2.w pkt I części dyspozytywnej połączył skazanemu K. K. kary jednostkowe pozbawienia wolności : 6 miesięcy, 1 roku oraz 2 miesięcy orzeczone w sprawie II K 456/21 Sądu Rejonowego w Lubaniu, 6 miesięcy orzeczoną w sprawie II K 49/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu i 7 miesięcy orzeczoną w sprawie II K 432/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu i wymierzył skazanemu karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności; 3.w pkt II części dyspozytywnej połączył orzeczone wobec skazanego środki karne zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w sprawach II K 456/21, II K 49/22 i II K 432/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu i orzekł łączny środek karny dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; 4.w pkt III części dyspozytywnej zaliczył na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okresy dotychczas wykonanych kar pozbawienia wolności i okresy zatrzymania w sprawach II K 456/21, II K 49/22 i II K 432/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu, eliminując zaliczenie okresu zatrzymania w sprawie II K 495/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu; 5. stwierdził, że straciła moc kara łączna 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 27 kwietnia 2023 r. w sprawie VI Ka 185/23 zmieniającym wyrok Sądu Rejonowego w Lubaniu z dnia 11 stycznia 2023 r. w sprawie II K 369/22 oraz stracił moc łączny środek karny dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony w sprawie II K 369/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu; 6.w pkt IV części dyspozytywnej na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie także w zakresie objęcia wyrokiem łącznym kary pozbawienia wolności i środka karnego dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonych w sprawie II K 495/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu. Zwięźle o powodach zmiany Oczywistym jest że należało zmienić część wstępną zaskarżonego wyroku w sposób opisany powyżej mając na uwadze przedstawioną powyżej argumentację. Orzekając karę łączną łączącą kary jednostkowe pozbawienia wolności orzeczone w sprawach II K 456/21, II K 49/22 i II K 432/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu, Sąd Okręgowy mając na uwadze zasady określone w art. 86 § 1 k.k. mógł orzec ją w granicach od 1 roku i 1 miesiąca do 2 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu Okręgowego zważywszy na istniejące w sprawie okoliczności przedmiotowo -podmiotowe, odległość czasową pomiędzy poszczególnymi czynami, jednorodny charakter popełnianych przestępstw ( w zasadzie wszystkie czyny kwalifikowane z art.178a § 1 lub § 4 k.k. względnie z art. 244 k.k. ), postępy w resocjalizacji w zakładzie karnym ( opinia k. 11 – 12 ) zasadnym było wymierzenie skazanemu K. K. kary łącznej 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Takie rozstrzygnięcie oznacza zmianę zaskarżonego wyroku na korzyść skazanego ( mając na uwadze treść zaskarżonego wyroku skazany miałby jeszcze do odbycia kary łączne: 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym w sprawie II K 369/22 SR w Lubaniu - VI Ka 185/23 SO w Jeleniej Górze oraz 1 roku i 4 miesięcy orzeczoną w zaskarżonym wyroku , po zmianie wyroku ma do odbycia karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną niniejszym wyrokiem Sądu Okręgowego oraz karę jednostkową 1 roku pozbawienia wolności w sprawie II K 495/22 SR w Lubaniu ). Zmiana konfiguracji łączonych kar pozbawienia wolności pociągnęła za sobą zmianę w zakresie łącznego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych mimo braku w tym zakresie zarzutu w apelacji, wszak do łączenia tego rodzaju środków karnych stosuje się odpowiednio przepisy o karze łącznej ( art. 90 § 2 k.k. ). W tym stanie rzeczy zmieniając zaskarżony wyrok Sąd Okręgowy połączył środki karne zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w sprawach II K 456/21, II K 49/22 i II K 432/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu i orzekł łączny środek karny dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Zmiana zaskarżonego wyroku w tym zakresie nie ma praktycznego znaczenia dla skazanego jako że wobec niego był orzeczony przed zmianą – w innej konfiguracji wyroków jednostkowych – łączny dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Konsekwencją powyższych zmian zaskarżonego wyroku było stwierdzenie, że straciła moc kara łączna 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i łączny środek karny dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczone w sprawie II K 369/22 Sądu Rejonowego w Lubaniu ( VI Ka 185/23 Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze ), a także opisane wyżej zmiany w pkt III i IV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. mając na uwadze sytuację materialną skazanego odbywającego karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym Sąd Okręgowy zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca skazanego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość rozstrzygnięcia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt V Ka 334/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.