II Ka 753/20 · Sąd powszechny

Sygn. akt IV KK 95/19 POSTANOWIENIE Dnia 18 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 kwietnia 2019 r. sprawy K. G., skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i in., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt IV Ka […], zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 4 grudnia 2017 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł : I. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

Sąd Rejonowy w Ł. wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r. uznał A. H. za winnego tego, że: 3a) w dniu 13 maja 2008 r. w Ł., działając wspólnie i w porozumieniu z A. C. i Ł. Z. o pseudonimie „M.” – wobec którego wyłączono materiały do odrębnego postępowania - udzielił działającym wspólnie i w porozumieniu oraz pełniącym funkcję publiczną funkcjonariuszom Policji /…/ st. post. P. S., post. K. T. i st. sierż. P. K. K. korzyści majątkowej w kwocie co najmniej 4.500 zł cztery tysiące pięćset złotych), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i czyn ten kwalifikując z art. 229 § 1 k.k. wymierzył mu na podstawie art. 229 § 1 k.k. karę roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 33 § 2 k.k. karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 200 zł (dwieście zł) każda z nich (czyn zarzucony w punkcie VIII aktu oskarżenia); 3b) w dniu 13 maja 2008 r. w Ł., działając wspólnie i w porozumieniu z A.

Sygn. akt II Ka 331/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 czerwca 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Joanny Zaniewicz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2024 r. sprawy M. T. oskarżonego z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 15 lutego 2024 r. sygn. akt II K 250/23 I. zmienia zaskarżony wyrok w pkt I w ten sposób, że oskarżonego M. T. uniewinnia od popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt VIII aktu oskarżenia; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. D. 1033,20 zł (w tym 193,20 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ustalając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 331/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 15 lutego 2024 r. w sprawie II K 250/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. W zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt V aktu oskarżenia 1. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7, 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania oceny dowodu w postaci zeznań świadka K. B. oraz dowodu w postaci protokołu okazania rzeczy w/w. i w konsekwencji tej wadliwej oceny uznanie winy oskarżonego za zarzucany mu aktem oskarżenia czyn, podczas gdy dowodowy te nie wskazują na sprawstwo oskarżonego, 2. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 5 § 2 kpk, polegająca na błędnym uznaniu, że oskarżony M. T. w okresie od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 12 marca 2022 r. w S. przy ul. (...) woj. (...) na terenie ogródków działkowych (...) dokonał włamania do domku letniskowego na działce nr (...) po uprzednim przecięciu mocowania kłódki przy furtce oraz mocowania kraty zabezpieczającej drzwi wejściowe, skąd dokonał zaboru w celu przywłaszczenia zastawy stołowej, sztućców, czajnika elektrycznego, 3 garnków, walizki podróżnej, 12 sztuk przedłużaczy elektrycznych, drabinki metalowej, odzieży, ponadto z niezabezpieczonej komórki dokonał kradzieży narzędzi ogrodniczych w postaci grabi, łopaty, wideł, dwóch węży ogrodowych oraz z terenu działki drewnianej skrzyni ze złomem powodując łączne straty w kwocie 2000 zł na szkodę K. B., podczas gdy poza dowodem w postaci protokołu okazania rzeczy w/w., brak jest innych obiektywnych dowodów potwierdzających tą okoliczność, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętego za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na treść orzeczenia, a polegającego na błędnym ustaleniu, że oskarżony M. T. w okresie od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 12 marca 2022 r. w S. przy ul. (...) woj. (...), na terenie ogródków działkowych (...) dokonał włamania do domku letniskowego na działce nr (...) po uprzednim przecięciu mocowania kłódki przy furtce oraz mocowania kraty zabezpieczającej drzwi wejściowe, skąd dokonał zaboru w celu przywłaszczenia zastawy stołowej, sztućców, czajnika elektrycznego, 3 garnków, walizki podróżnej, 12 sztuk przedłużaczy elektrycznych, drabinki metalowej, odzieży ponadto z niezabezpieczonej komórki dokonał kradzieży narzędzi ogrodniczych w postaci grabi, łopaty, wideł, dwóch węży ogrodowych oraz z terenu działki drewnianej skrzyni ze złomem powodując łączne straty w kwocie 2000 zł na szkodę K. B.. W zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt VIII aktu oskarżenia: 1. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7, 410 kpk, poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania oceny dowodu w postaci zeznań świadka M. M., a w konsekwencji tej wadliwej oceny uznanie winy oskarżonego za zarzucany mu aktem oskarżenia czyn, podczas gdy w/w., zeznania nie wskazują na sprawstwo oskarżonego, 2. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 5 § 2 kpk, polegająca na błędnym uznaniu, że oskarżony M. T. w okresie od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 12 marca 2022 r. w S. przy ul. (...) woj. (...) na terenie ogródków działkowych (...) usiłował dokonać włamania do skrzynki elektrycznej po uprzednim podważeniu drzwiczek, skąd nie dokonał zaboru mienia z uwagi na brak przedmiotów będących w zainteresowaniu na szkodę ROD „(...), podczas gdy brak jest obiektywnych dowodów potwierdzających tą okoliczność, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętego za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na treść orzeczenia, a polegającego na błędnym ustaleniu, że oskarżony M. T. w okresie od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 12 marca 2022 r. w S. przy ul. (...) woj. (...) na terenie ogródków działkowych (...) usiłował dokonać włamania do skrzynki elektrycznej po uprzednim podważeniu drzwiczek , skąd nie dokonał zaboru mienia z uwagi na brak przedmiotów będących w zainteresowaniu na szkodę ROD(...). W zakresie czynów zarzuconych oskarżonemu w pkt. I, II, III, IV, VI, VII aktu oskarżenia orzeczenie wobec oskarżonego M. T. niewspółmiernie surowej kary za poszczególne czyny jednostkowe, jak i kary łącznej w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności, przy której orzeczeniu Sąd w sposób ujemny i niekorzystny dla oskarżonego ocenił wszystkie dyrektywy sądowego wymiaru kary. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Odnosząc się do zarzutów podniesionych w apelacji należy stwierdzić, że Sąd I instancji w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie czynów z pkt I-VII aktu oskarżenia i w tej części dokonał trafnej z punktu widzenia dyrektyw, wyrażonych w treści art. 7 kpk, oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyciągając właściwe wnioski o winie oskarżonego co do przypisanych mu zaskarżonym wyrokiem czynów. Tok rozumowania i sposób wnioskowania Sądu Rejonowego w tym zakresie został przekonująco umotywowany w pisemnym uzasadnieniu, spełniającym wymogi z art. 424 kpk, co pozwoliło na prawidłową kontrolę odwoławczą zaskarżonego orzeczenia. Nie można jednak tego samego stwierdzić w zakresie ustaleń Sądu I instancji dotyczących czynu z pkt VIII aktu oskarżenia, o czym szerzej w dalszej części niniejszych wywodów. Z uwagi na to, że obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok co do winy oskarżonego jedynie w zakresie czynów z pkt V i VIII aktu oskarżenia, Sąd Okręgowy odniesie się do przedstawionych przez obrońcę zarzutów z art. 438 pkt 2 i 3 kpk wyłącznie co do tych czynów. I tak należy wskazać, że Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił depozycje świadków K. B. oraz M. M.. K. B. konsekwentnie podnosiła, że po telefonicznym powiadomieniu przez Prezesa ROD o dokonaniu włamania, udała się na teren swej działki, oznaczonej numerem (...), położonej przy ulicy (...), gdzie stwierdziła, że mocowanie kłódki przy furtce oraz karty zabezpieczającej drzwi wejściowe do domku letniskowego zostało przecięte. Opisała dokładnie jakie przedmioty zostały skradzione. Podczas rozprawy w dniu 27 czerwca 2023 r. potwierdziła uprzednio złożone zeznania w sprawie, dodając, że została jej skradziona również wiertarka o wartości ok. 150 zł, po czym określiła wartość szkody jaką poniosła z tego tytułu na kwotę 2000 zł, wskazując, że nie została naprawiona. Podczas okazania zaś w dniu 10 października 2022 r. była całkowicie pewna, że okazane jej łyżki koloru srebrnego (szt. 11), widelce koloru srebrnego (szt. 6), noże koloru srebrnego (szt. 3) oraz przedłużacz na zielonym zawijaku są jej własnością. Protokół okazania w tej sprawie został sporządzony przez uprawnioną osobę, w zakresie jej działania i brak było podstaw do podważenia wiarygodności tego dokumentu. Nadto podkreślić należy, że w toku postępowania przed Sądem Rejonowym strony nie kwestionowały jego autentyczności i rzetelności. W tych okolicznościach słusznie nadano przymiot wiarygodności relacjom świadka, natomiast odmówiono wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części w jakiej nie przyznał się do popełnienia czynu z pkt V aktu oskarżenia, ze wskazaniem, że stanowią one jedynie linię obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej za ten właśnie czyn. Ujawnienie w toku przeszukania pomieszczeń mieszkalnych zajmowanych przez oskarżonego w/w przedmiotów, bezspornie należących do pokrzywdzonej, przy uwzględnieniu, że oskarżony w tym samym czasie dokonał szeregu włamań do domków letniskowych znajdujących się w tej samej okolicy, w podobny sposób, świadczy o tym, że rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w zakresie przypisania mu włamania do domku letniskowego na działce nr (...) i dokonania zaboru ustalonych w zaskarżonym wyroku rzeczy jest prawidłowe. Sąd Okręgowy mając na uwadze poczynione rozważania i ustalenia przyjął również, że zarzut odwoławczy obrazy prawa procesowego, tj. art. 5 § 2 kpk był nieuzasadniony. Zgromadzone w sprawie dowody poddawały się ocenie i pozwalały na niebudzące wątpliwości uznanie winy oskarżonego co do zarzucanego mu w pkt V aktu oskarżenia, a przypisanego w pkt I zaskarżonego wyroku czynu. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zasada in dubio pro reo wyrażona w wyżej wskazanym przepisie ma zastosowanie tylko wtedy, gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów, w dalszym ciągu pozostają w sprawie niewyjaśnione okoliczności. Zdaniem Sądu II instancji w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły żadne takie wątpliwości, które miałyby charakter nieusuwalnych i które należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego M. T. w sposób podany przez apelującego obrońcę. Z kolei jeśli chodzi o czyn z pkt VIII aktu oskarżenia, Sąd Rejonowy pomimo, iż właściwie ocenił zeznania świadka M. M., to jednak na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wywiódł błędne ustalenia faktyczne co do sprawstwa oskarżonego. Nie sposób bowiem przypisać oskarżonemu usiłowania włamania do skrzynki elektrycznej w celu dokonania zaboru nieokreślonego w treści zarzutu mienia, opierając się wyłącznie o sposób działania, jaki prezentował oskarżony włamując się do domków letniskowych. Należy zauważyć, że skrzynka elektryczna znajdowała się w miejscu, do którego dostęp był nieograniczony. W tej sytuacji nie można wykluczyć, że to inna osoba odgięła zamek wewnętrzny drzwiczek omawianej skrzynki elektrycznej. W oparciu o zgromadzone dowody, zbyt daleko idący jest także wniosek, że celem sprawcy była kradzież elementów znajdujących się wewnątrz skrzynki. Nie można wykluczyć, że sprawca dokonał jedynie odgięcia elementów skrzynki. W sytuacji zaś, gdy, jak wynika z oświadczenia M. M., w wyniku powyższego nie powstała żadna szkoda majątkowa, przypisanie oskarżonemu winy za dokonanie tego czynu było błędne. Wniosek ten jest o tyle uzasadniony, że żaden dowód w sprawie nie wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, że do tego przestępstwa doszło w okresie od 11 marca 2022 r. do 12 marca 2022 r., kiedy to M. T. przebywał w S., przy ulicy (...) na terenie ogródków działkowych (...). Wywiedzione przez Sąd Rejonowy wnioski o charakterze przeciwnym do powyższych były zatem zbyt daleko idące i raziły dowolnością - zwłaszcza, w kontekście treści art. 5 § 2 kpk. Wszakże, w myśl reguły „in dubio pro reo”, wywodzącej się z przytoczonego przepisu, niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Zdaniem Sądu II instancji, na gruncie przedmiotowej sprawy okoliczności tego typu zaszły, a jednocześnie, organy procesowe pozbawione zostały możliwości oraz środków dowodowych, które mogłyby te obiekcje wyeliminować. Wątpliwości te jednakże Sąd I instancji zbagatelizował i kierując się zasadami uproszczonej dedukcji wydał wyrok skazujący. W tej sytuacji Sąd Okręgowy powziął ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia i uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XVIII aktu oskarżenia. Odnosząc się do kwestii wymiaru kar jednostkowych pozbawienia wolności, jak i kary łącznej pozbawienia wolności, pomimo, iż uniewinniono oskarżonego od czynu z pkt VIII aktu oskarżenia, to w ocenie Sądu Okręgowego należało uznać, że rozstrzygnięcia w tym zakresie są prawidłowe, słuszne i zasadne. Wymierzone oskarżonemu kary, nie tylko uwzględniają dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk, ale są wręcz karami łagodnymi, z uwagi na to, że jak wykazało ostatecznie postępowanie odwoławcze M. T. dopuścił się w ramach dwóch ciągów przestępstw aż siedmiu czynów (trzech z art. 278 § 1 kk oraz czterech z art. 279 § 1 kk). Sąd Rejonowy miał możliwość wymierzenia mu za przypisane czyny kary w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co w przypadku czynów z art. 278 § 1 kk oraz art. 279 § 1 kk oznacza odpowiednio karę pozbawienia wolności do 7 lat i 6 miesięcy oraz do lat 15. Tymczasem wymierzył kary pozbawienia wolności w wymiarze roku i 2 miesięcy oraz 8 miesięcy pozbawienia wolności. Są to zatem kary, które tylko nieznacznie przekraczają najniższe możliwe do orzeczenia za te przestępstwa, tj. 3 miesiące i rok. Sąd Rejonowy w prawidłowy sposób ustalił i wyeksponował w pisemnym uzasadnieniu oraz ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na wybór rodzaju i rozmiaru jednostkowych kar pozbawienia wolności oraz kary łącznej. Kary jednostkowe zostały w należytym stopniu dostosowane do stopnia zawinienia oskarżonego oraz stopnia szkodliwości społecznej popełnionych występków. Kara łączna trafnie odzwierciedla zakres przedmiotowych i podmiotowych zbieżności pomiędzy wszystkimi występkami M. T. i realizuje dyrektywy z art. 85a kk. Żadna z orzeczonych kar nie nosi cech rażącej i niewspółmiernej surowości, o jakiej mowa w treści art. 438 pkt 4 kpk. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz wynikających z niego okoliczności faktycznych, z faktu przyznania się oskarżonego do znacznej ilości zarzucanych mu czynów i prezentowania takiego stanowiska na przestrzeni całego postępowania nie można upatrywać okazji do nadmiernego łagodzenia sankcji karnych. Pomimo, iż Sąd Rejonowy nie ujął tych okoliczności w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku to nie sposób przyjąć, wobec wymiaru kar jakie orzekł (w dolnej granicy ustawowego zagrożenia), iż nie zostały one wzięte pod uwagę przy ich ferowaniu. Należy jednak podkreślić, że to okoliczności obostrzające przeważały w tej sprawie w sposób wręcz przytłaczający nad okolicznościami łagodzącymi. Niewątpliwie takimi na kanwie przedmiotowej sprawy są: uprzednia karalność oskarżonego za podobne przestępstwa umyślne (k. 437-444), z których to wymierzonych kar, w tym wolnościowych, nie wyciągnął on właściwych wniosków i ponownie wkroczył na ścieżkę przestępczą, zamiar bezpośredni kierunkowy jaki towarzyszył działaniom oskarżonego, które podejmował w sposób przemyślany, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a także brak naprawienia szkód, jakie w następstwie tych działań ponieśli pokrzywdzeni. Sąd Rejonowy zasadnie także orzekając o karze łącznej miał na względzie związek przedmiotowy, jak i podmiotowy pomiędzy popełnionymi przez oskarżonego przestępstwami. Czyny przypisane oskarżonemu popełnione zostały w zbliżonym czasie, stanowią rodzajowo podobne umyślne przestępstwa przeciwko mieniu, na szkodę różnych osób pokrzywdzonych. Uznając zatem istniejący i dość ścisły związek pomiędzy przypisanymi oskarżonemu przestępstwami, Sąd meriti orzekł słusznie wobec oskarżonego karę łączną pozbawienia wolności, tj. roku i 6 miesięcy na zasadzie asperacji, zbliżonej jednak do absorpcji. Także orzeczony środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody na rzecz ośmiu pokrzywdzonych jest słuszny, spełniając swe cele kompensacyjne, ale i wychowawcze. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: 1. uniewinnienie oskarżonego od czynów przypisanych mu w pkt. V i VIII aktu oskarżenia, 2. uznanie oskarżonego za winnego wyłącznie czynów przypisanego mu w pkt. od I do III aktu oskarżenia oraz IV, VI, i VII aktu oskarżenia i obniżenie orzeczonych za nie poszczególnych kar jednostkowych jak i kary łącznej, tj. orzeczenie kary łącznej w niższym wymiarze niż w zaskarżonym wyroku. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzuty obrońcy były słuszne jedynie w zakresie czynu z pkt VIII aktu oskarżenia, w pozostałym zakresie były niezasadne i jako takie skutkowały w tej części utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 15 lutego 2024 r. w sprawie II K 250/23 – w części niewymienionej w podsekcji 5.2. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W zakresie tych rozstrzygnięć zaskarżony wyrok – jako słuszny i odpowiadający prawu – należało utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 15 lutego 2024 r. w sprawie II K 250/23 zmieniono w pkt I w ten sposób, że oskarżonego M. T. uniewinniono od popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt VIII aktu oskarżenia Zwięźle o powodach zmiany Powody zmiany zostały przedstawione w rubryce 3.1. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III., IV. Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się w dużej części niezasadna, zatem w oparciu o przepisy art. 627 w zw. z art. 634 kpk, należało w tej części obciążyć M. T. kosztami sądowymi postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy, mając jednakże na uwadze konieczność odbycia przez oskarżonego wymierzonej mu zaskarżonym wyrokiem łącznej kary pozbawienia wolności w wymiarze roku i 6 miesięcy oraz jego sytuację majątkową, uznał na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk, że względy słuszności przemawiają za tym, aby zwolnić go od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Z uwagi na to, że oskarżony reprezentowany był przez obrońcę ustanowionego z urzędu, Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1184 z późn. zm.), a także § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. D. kwotę 1033, 20 (w tym 193,20 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną w imieniu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja W zakresie czynów z pkt V i VIII aktu oskarżenia co do winy, co do pozostałych czynów zawartych w akcie oskarżenia co do kar jednostkowych, jak też w zakresie kary łącznej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 594/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Sylwia Olimpia Uszyńska Protokolant: sekr. sąd. Beata Wilkowska przy udziale prokuratora Jakuba Pogorzelskiego po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. sprawy A. W. oskarżonego z art. 286 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 5 czerwca 2025 r. sygn. akt II K 81/25 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 594/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 05 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 81/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1) obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to: a) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego A. W. i uznanie ich w dużej części za niewiarygodne, podczas gdy prawidłowa analiza wyjaśnień oskarżonego pozwala twierdzić, że wersja prezentowana przez A. W. jest spójna i konsekwentna, b) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań pokrzywdzonej I. W., podczas gdy prawidłowa ocena jej zeznań dokonana w oparciu o całokształt materiału dowodowego, w szczególności: wyjaśnień oskarżonego, braku dowodów w postaci adresów IP i logowań do stacji (...), prowadzi do wniosku, że zeznania te nie zasługują na wiarygodność w części wskazującej A. W. jako sprawcy oszustwa; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na uznaniu, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego, oparta o zasady doświadczenia życiowego, jak i zasady logiki oraz prawidłowego rozumowania, prowadzić powinna do wniosku, że oskarżony nie dopuścił się oszustwa i powinien zostać uniewinniony od zarzutu jego popełnienia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego wraz z przytoczonymi na jej poparcie argumentami, w konfrontacji z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, okazała się niezasadna. Bezzasadność przedmiotowego środka odwoławczego wynikała przede wszystkim z faktu, iż kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła, by postępowanie w niniejszej sprawie obarczone było uchybieniami wskazanymi przez skarżącego. Na wstępie nadmienić należy, iż całość wywodów skarżącego koncentrowała się wokół jednej tylko materii i miała na celu zdyskredytowanie czy też umniejszenie wartości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który to materiał dowodowy jednoznacznie przemawiał za przyjęciem winy oskarżonego, zaś w zamian wyeksponowanie tych dowodów i okoliczności, które interpretowane po myśli samego autora przemówiłyby za korzystnym z jego punktu widzenia rozstrzygnięciem sprawy, a które tak naprawdę sprowadzały się wyłącznie do podkreślania treści wyjaśnień A. W. i wskazanej przez niego wersji zdarzenia. Tymczasem, bez zawahania stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie wina oskarżonego została wykazana w oparciu o całokształt zebranych dowodów, przede wszystkim zaś w oparciu o zeznania pokrzywdzonej I. W. oraz świadka J. W., a także dowody w postaci dokumentów. Jednocześnie, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej wykładni treści płynących z rzeczonych źródeł dowodowych, wyprowadzając racjonalne i należyte konkluzje. Jednocześnie, nie sposób powiedzieć tego samego o przekonaniach autora apelacji, który za wszelką cenę starał się nadać wspomnianym dowodom i płynącym z nich okolicznościom wyraźnie nazwany, intencjonalny wydźwięk, niejako zatracając płynącą z nich rzeczywistą i jasną treść. Idee apelującego nie zostały przy tym poparte choćby żadnymi poszlakami, a jedynie bazowały na uprzednich, drobiazgowo przenalizowanych przez Sąd Rejonowy, wyjaśnieniach A. W., czyli, swoją drogą, podmiotu niewątpliwie zainteresowanego określonym rozstrzygnięciem sprawy. I o ile rzecz jasna, pozostawał on stosunkowo konsekwentny w swych twierdzeniach dotyczących swej niewinności, przekonując, iż jego numer bankowy został wykradziony, a wypłata środków przelanych na jego konto przez pokrzywdzoną wynikała z potrzeby uniknięcia zajęcia tych pieniędzy przez komornika, o tyle fakt ten nie mógł jeszcze stanowić podstawy dla poczynionych przez organ sądowy ustaleń faktycznych. Wręcz przeciwnie, właśnie do treści płynących z tego dowodu, z naturalnych i logicznych względów, należało podjeść z minimum zdwojoną ostrożnością, bacząc iż relacja prezentowana przez A. W. może stanowić wyłącznie realizację przyjętej linii obrony. Stąd, Sąd Rejonowy zobligowany został nie tylko do kompleksowego przeanalizowania stanowiska procesowego zajmowanego przez podsądnego, ale również przez pryzmat właśnie tych przekonań – oceny pozostałej części ujawnionego materiału dowodowego. Bez wątpienia jednak, Sąd merytoryczny sprostał tak nakreślonej powinności, czemu wyraz dał w pisemnych motywach do zaskarżonego orzeczenia. I tak, nie budziło wątpliwości, iż konto, na które pokrzywdzona przelała środki należało do A. W., bowiem okoliczność ta została potwierdzona przez samego oskarżonego. Zgodnie z linią obrony prezentowaną w treści apelacji, osoby trzecie miały nabyć wiedzę o numerze rachunku oskarżonego i wykorzystywać go następnie do popełniania przestępstwa oszustwa. Wersja ta jest oczywiście nielogiczna i niezgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Z perspektywy rzekomych innych sprawców przestępstwa, uzyskanie samego numeru rachunku i wykorzystywanie go do oszustw prowadziłoby do sytuacji, w której przestępcy pozbawialiby się dostępu do uzyskanych w wyniku wprowadzenia w błąd środków pieniężnych. Oskarżony natomiast nie zgłaszał, że całkowicie stracił dostęp do bankowości internetowej, udostępnił komuś hasło albo kartę płatniczą. Wręcz przeciwnie, jak wynika z akt sprawy, do oszustwa na szkodę I. W. doszło zaledwie kilka dni po otwarciu rachunku. Zestawienie operacji na rachunku (k. 4-5) koresponduje z zeznaniami świadka J. W., co prowadzi do niezaprzeczalnego wniosku, że od samego początku jedynym użytkownikiem konta był oskarżony. Jak wynika z zestawienia, już tego samego dnia, gdy założono rachunek, A. W. założył konto na portalu allegro.pl, co może świadczyć o powstaniu zamiaru wystawiania oszukańczych ogłoszeń na tego typu portalach. Kilka dni później, oskarżony doładował konto na stronie efortuna.pl, czyli portalu bukmacherskim, co również koresponduje z zeznaniami świadka J. W., który wskazał, że A. W. ma problem z hazardem. Krótki, lecz treściwy schemat aktywności na koncie bankowym użytym do popełnienia przestępstwa nie pozwala na zaakceptowanie tezy obrońcy oskarżonego, że to inne osoby, a nie A. W. popełniły przestępstwo oszustwa na szkodę I. W.. Stąd dalsze dywagacje obrony, w tym kwestionowanie zeznań pokrzywdzonej - tak naprawdę niepoparte żadnymi konkretnymi argumentami i które również nie stanowiły w zasadzie żadnego novum, nie mogły znaleźć uznania Sądu Okręgowego. Co więcej, analizując tak wyjaśnienia oskarżonego, jak i wtórne przekonania jego pełnomocnika procesowego zawarte w apelacji - i to nie tylko przez pryzmat pozostałej części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ale także pod kątem podstawowych zasad rozsądku i obycia społecznego i nie tracąc jednocześnie z pola widzenia kontekstu sytuacyjnego sprawy oraz jego tła - należy dojść do przekonania o braku szczerości z jego strony. W przedstawionym stanie rzeczy wyjaśnienia oskarżonego nie tylko nie mogły stanowić wyznacznika dla odtworzonego przebiegu inkryminowanego zdarzenia, ale także miernika dla oceny wiarygodności pozostałych zgromadzonych dowodów, a właśnie takie intencje w rzeczywistości przyświecały autorowi apelacji. Tym samym, reasumując całość niniejszych wywodów stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie oceny wiarygodności ujawnionego w toku postępowania materiału dowodowego, stwierdzając przy tym winę A. W. w zakresie zarzucanego mu czynu. Apelujący w wywiedzionym środku zaskarżenia w sposób obiektywny nie wykazał zaś nieprawidłowości procesu pierwszoinstancyjnej oceny dowodów, które skutkowałyby uwzględnieniem przedstawionych zarzutów. Odnosząc się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych należy wskazać, że zarzut ten jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Argumentacja zarzutów zawierająca się w uzasadnieniu wniesionej apelacji nie była wystarczającą podstawą do uznania ich za zasadne, w świetle prawidłowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego orzeczenia. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. W. od popełnienia zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 05 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 81/25 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 §1 kpk w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (120 złotych opłaty od kary pozbawienia wolności oraz 20 złotych ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 803/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel przy udziale prokuratora Jarosława Kowalczyka po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2025 r. sprawy M. D. oskarżonego z art. 178a § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 17 września 2024 r. sygn. akt II K 571/23 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 460 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 803/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 17 września 2024 r., sygn. akt II K 571/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- -- ---------------------- ------------------------------------------------------------- ----------- ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ---------------------- ------------------------------------------------------------ -------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ---------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------ . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. zarzut obrazy przepisów postępowania karnego, a mianowicie art. 7 kpk poprzez: - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu w postaci wyjaśnień oskarżonego poprzez nieobdarzenie ich walorem wiarygodności w zakresie opisu przebiegu zdarzenia, a w szczególności działań podjętych przez M. D. po wjechaniu do rowu, w sytuacji gdy w sposób spójny i logiczny opisał on przebieg zdarzenia i okoliczności, które doprowadziły do znajdowania się przez niego w stanie nietrzeźwości w momencie przyjazdu funkcjonariuszy Policji; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadków K. M. i G. M. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że zeznania tych świadków są nieobiektywne, a świadkowie nie chcieli wprost wskazywać na okoliczności obciążające oskarżonego, ze względu na znajomość z nim, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, iż zeznania te są stanowcze, konsekwentne i nie zawierają żadnych wewnętrznych sprzeczności; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadków K. B. i A. B. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że ich treść potwierdza to, iż oskarżony znajdował się pod działaniem alkoholu w trakcie prowadzenia pojazdu mechanicznego w sytuacji, gdy pierwszy z ww. świadków odnosząc się do stanu trzeźwości M. D. stwierdził jedynie, iż „ coś mu nie pasowało", a drugi z nich wysnuł wniosek, że oskarżony znajduje się w stanie nietrzeźwości na podstawie tego, iż zwrócił się do niego w wulgarny sposób, przy tym świadek ten jak sam stwierdził był na miejscu zdarzenia przez ok. 30 sekund i nawet nie wysiadł ze swojego pojazdu; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka D. Z. poprzez nieobdarzenie ich walorem wiarygodności w zakresie w jakim świadek wskazywał, iż oskarżony w dniu 25 października 2023 r. nie spożywał alkoholu w pracy, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, iż zeznania te są stanowcze, konsekwentne i nie zawierają żadnych wewnętrznych sprzeczności; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z opinii biegłego z zakresu chemii i toksykologii wraz z opinią ustną złożoną na rozprawie, polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że opinia to jest jasna, pełna i wewnętrznie niesprzeczna podczas gdy, analiza jej treści wskazuje na to, iż biegły nie był w stanie przeprowadzić rachunku prospektywnego, ani retrospektywnego z uwagi na etap wyrównania stężenia alkoholowego, co wynikało z tego, że biegły przyjął, że oskarżony ma problemy w metabolizmie alkoholu, stąd długi okres wyrównywania stężeń, nadto biegły konsekwentnie przyjmował, iż oskarżony wypił 0,7 l, w sytuacji gdy oskarżony nie wskazał dokładnie określonej ilości wypitego alkoholu, a jedynie to że nalewka znajdowała się w butelce 0,7 l co nie oznacza, że butelka ta była pełna; 2. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, którego dopuścił się Sąd meriti w konsekwencji obrazy w/w przepisów postępowania, polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, iż M. D. popełnił czyn zarzucany mu a/o, w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania, iż dopuścił się on czynu z art. 178a § 1 kk. 3. zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej M. D. polegającej na orzeczeniu w stosunku do niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat, w sytuacji gdy zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, cele zapobiegawcze kary, jak również te w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej, a także sytuacja osobista oskarżonego uzasadniały, przy uznaniu go winnym sprawstwa zarzucanego mu czynu, orzeczenie wobec M. D. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, z wyłączeniem kategorii „C”. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z argumentów przytoczonych przez obrońcę oskarżonego w uzasadnieniu zarzutów podnoszonych w apelacji. - należy stwierdzić, iż w ocenie Sądu II instancji, Sąd Rejonowy w Węgrowie rozpoznając sprawę w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszelkie okoliczności i dowody ujawnione w toku rozprawy głównej, przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, dokonując następnie na ich podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych. Wbrew twierdzeniom obrońcy zawartym w apelacji, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji dotyczące winy oskarżonego w zakresie przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu są prawidłowe, gdyż stanowią wynik właściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie wykazuje błędów natury logicznej, nie była stronnicza, jak również nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej przepisem art. 7 kpk, której to wyniki w sposób wyczerpujący zostały wyeksponowane w uzasadnieniu tegoż wyroku. Taki stan rzeczy pozwolił na przypisanie oskarżonemu winy za zarzucony mu czyn oraz wymierzenie współmiernej i adekwatnej do okoliczności sprawy kary i przewidzianych przepisami środków karnych. - apelacja obrońcy opiera się na negowaniu wiarygodności zeznań świadków K. B. i A. B., które posłużyły Sądowi Rejonowemu na przypisanie oskarżonemu winy, przy jednoczesnej próbie uwiarygodnienia wyjaśnień oskarżonego wraz z depozycjami D. Z. (przemawiającymi na korzyść oskarżonego). Jednocześnie obrońca zarzuca Sądowi meriti dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadków K. M. i G. M. w zakresie, w którym Sąd Rejonowy ocenił depozycje ww. świadków jako nieobiektywne. Stosując się do dyrektyw wynikających z treści art. 7 kpk w aspekcie oceny osobowego materiału dowodowego na względzie mieć należy, że świadectwo procesowe pochodzące od osoby, by uznane zostało za wiarygodne, cechować musi przede wszystkich stałość relacji, logika narracji i możliwość potwierdzenia w innych dowodach (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2012 r., II AKa 172/12). Takich cech słusznie nie dopatrzył się Sąd I instancji w wymienionych powyżej korzystnych dla oskarżonego źródłach dowodowych. Do takiej konstatacji niewątpliwie prowadzi treść depozycji oskarżonego, w których wskazywał, że kierował samochodem będąc trzeźwym, a alkohol spożywał po zdarzeniu. Jak słusznie podkreślił Sąd Rejonowy, twierdzenia oskarżonego stoją w jaskrawej sprzeczności z nagraniem monitoringu, na którym widoczne jest, jak mężczyźni znajdujący się w pomieszczeniu służbowym diagnosty po godzinie 20:00 wykonują kilkukrotnie gesty wprowadzania płynu do ust przy użyciu niewielkiego naczynia, ewidentnie przypominające spożywanie alkoholu. Ponadto, na nagraniu widoczne jest również, jak M. D. chwiejnym krokiem pokonuje po godz. 21:00 parking od wyjścia ze stacji diagnostycznej do swojego samochodu, siada na miejscu kierowcy i odjeżdża z parkingu. Wobec dowodu w postaci nagrania monitoringu, Sąd I instancji prawidłowo ocenił również zeznania świadka D. Z., który wskazywał, iż w dniu 25 października 2023 r. oskarżony nie spożywał alkoholu w pracy. Nie ulega wątpliwości, że również twierdzenia tego świadka stoją w sprzeczności z dowodem w postaci nagrania z monitoringu, na którym uwidoczniono, jak około godz. 19:25 mężczyzna odpowiadający wyglądowi świadka D. Z. otwiera tylne drzwi pojazdu, którym przyjechał, i wyjmuje z niego przedmiot przypominający butelkę alkoholu, którą następnie wkłada pod kurtkę i idzie za diagnostą do pomieszczenia służbowego. Wobec wniosków płynących z nagrania monitoringu, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy słusznie odmówił nadania waloru wiarygodności relacji świadka w zakresie w jakim wskazywał, że ani on, ani oskarżony nie spożywali alkoholu na stacji diagnostycznej w dniu 25 października 2023 r. - jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, jedyną osobą podnoszącą, że alkohol był spożywany już po utknięciu samochodu w rowie jest oskarżony. Pozostałe osoby, które przybyły na miejsce zdarzenia kategorycznie stwierdzają, że oskarżony w ich obecności, stojąc na ulicy nie spożywał alkoholu. Wersji oskarżonego nie potwierdza także protokół przeszukania pojazdu, w którym nie znaleziono butelki po alkoholu opisywanej przez oskarżonego w toku postępowania sądowego. Sądowi Rejonowemu nie umknęło również, że wersja ze spożyciem alkoholu po zakończeniu jazdy pojawiła się dopiero w toku postępowania sądowego. Oskarżony przy pierwszym kontakcie z policjantami, nie tłumaczył się w ten sposób z zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, a wręcz zmieniał wersję i zaprzeczał temu, że w ogóle kierował znajdującym się w rowie pojazdem. Ponadto, oskarżony w toku postępowania sądowego zmieniał swoje wyjaśnienia odnośnie ilości i „mocy” spożytego alkoholu niejako dostosowując je do wniosków opinii biegłego, która przy przyjęciu każdego z wariantów przedstawionych przez oskarżonego, w połączeniu z pozostałym, wskazanym wyżej materiałem dowodowym bezsprzecznie świadczy o niewiarygodności jego depozycji. - w tym miejscu należy wskazać, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny dowodu z opinii biegłego. Również w ocenie Sądu Okręgowego opinia ta jest jasna i pełna w rozumieniu art. 201 kpk. Nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowa opinia sporządzona została przez uprawniony do tego podmiot, posiadający specjalistyczną wiedzę w opiniowanej dziedzinie, zaś wyprowadzenie wniosków końcowych pozwoliło Sądowi meriti na czynienie ustaleń pośrednich, tj. weryfikacji wyjaśnień oskarżonego w kontekście ilości spożytego alkoholu i czasu jego spożycia. - przechodząc do rozważań na temat materiału dowodowego uznanego za wiarygodny, którego prób zdeprecjonowania podjął się skarżący, należy zwrócić uwagę, że świadkowie K. B. i A. B. są osobami całkowicie obcymi dla oskarżonego, które na miejscu zdarzenia znalazły się przypadkiem i chciały pomóc widząc samochód w rowie. Obydwaj świadkowie zaprzeczyli, aby w ich obecności oskarżony cokolwiek jadł albo pił. W ocenie Sądu Okręgowego, ocena zeznań tych świadków dokonana przez Sąd Rejonowy była prawidłowa. Oczywistym jest, że osoby trzecie nie miały żadnego powodu aby swoimi depozycjami z premedytacją obciążać oskarżonego zeznając niezgodnie z rzeczywistością. - w przeciwieństwie do świadków K. B. i A. B., świadkowie K. M. i G. M. znali oskarżonego, dlatego Sąd Rejonowy słusznie podszedł do tych depozycji z ostrożnością i uznał, że relacje te są niewiarygodne w części, w której stwierdzili, iż w zachowaniu oskarżonego nic nie wskazywało, aby był pod wpływem alkoholu. Jednocześnie świadkowie ci wskazali, że w ich obecności oskarżony nic nie jadł ani nie pił. Jak wynika z uważnej lektury uzasadnienia pierwszoinstancyjnego, sam fakt znajomości oskarżonego ze świadkami nie przesądzał o uznaniu ich depozycji za częściowo niewiarygodne. Jak prawidłowo ocenił Sąd Rejonowy, twierdzenia świadków o braku fizycznych objawów upojenia alkoholowego stoją w sprzeczności z nieosobowym materiałem dowodowym w postaci wielokrotnie przywoływanego w niniejszym uzasadnieniu nagrania z monitoringu, na którym bardzo wyraźnie widać, jak oskarżony idzie do swojego samochodu chwiejnym krokiem. Ponadto, świadkowie K. B. i A. B. będący osobami całkowicie obcymi dla oskarżonego nie mieli problemu z nabraniem przekonania, że jego zachowanie ewidentnie odbiega od normy. - wobec powyższych rozważań należy podkreślić, że podniesiony przez skarżącego zarzut obrazy art. 7 kpk nie ma swego odbicia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ocena dowodów przeprowadzona w sposób na jaki wskazuje skarżący, byłaby sprzeczna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Tezy zawarte w środku odwoławczym nie zostały wiarygodnie uargumentowane i nie zasłużyły na ich uwzględnienie, bowiem mają one jedynie za zadanie wykreować i poprzeć przyjętą przez oskarżonego linię obrony. - odnosząc się do zarzutu z pkt 2 apelacji należy wskazać, że w doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż jeśli Sąd meriti nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt II AKa 171/15). Nadto, zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania odzwierciedleniem, którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 roku w sprawie o sygnaturze akt II KR 114/74). Stanowiska przedstawione w powyższych judykatach w pełni zaaprobował także Sąd Okręgowy w Siedlcach, stwierdzając, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd pierwszej instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne i mocne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. - po dokonaniu analizy akt sprawy związanej z rozpoznaniem wniesionego środka odwoławczego Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż wymierzony w pierwszoinstancyjnym wyroku środek karny nie cechuje się rażącą niewspółmiernością. W ocenie Sądu Odwoławczego, reakcja prawnokarna względem oskarżonego była odpowiednia do okoliczności. Nie ulega wątpliwości, iż oskarżony M. D. kierował samochodem osobowym w ruchu lądowym po drodze publicznej, stwarzając realne zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego, znajdując się w stanie nietrzeźwości z wysokim wynikiem prowadzącym do stężenia 1,24 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. W tych okolicznościach nie zasługuje on zatem na daleko idącą łagodność, jaką niewątpliwie byłoby orzeczenie wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów na krótszy, minimalny, okres 3 lat i to jeszcze z wyłączeniem prawa jazdy kategorii „C”. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, iż surowe karanie sprawców przestępstw jest czytelnym sygnałem wysyłanym w stronę społeczeństwa. Oznacza to, że państwo nie toleruje żadnych przestępstw, a w szczególności tych, które w sposób nagminny godzą w dobro powszechne jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji, a pośrednio również w dobra jakimi są życie i zdrowie uczestników ruchu drogowego, a ich popełnienie spotyka się zawsze z surową i bezwzględną represją. Skarżący motywując wniosek o zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym wskazuje, iż oskarżony poniósł daleko idące konsekwencje w postaci zwolnienia z pracy diagnosty bez wypowiedzenia, co pozbawiło go możliwości zarobkowania. W tym miejscu należy wskazać, iż M. D. jest osobą dorosłą i w pełni świadomą podejmowanych zachowań, wobec tego nie ulega wątpliwości, iż podejmując decyzję o spożywaniu alkoholu w miejscu pracy przewidywał płynące z tego konsekwencje i się na nie godził. Ze względu na powyższe rozważania, zarzut rażącej niewspółmierności kary należało uznać za niezasadny. Wniosek wniosek - o uniewinnienie oskarżonego M. D., ewentualnie - o zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez orzeczenie wobec M. D. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, z wyłączeniem kategorii „C”. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 460 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (440 złotych opłaty od kary grzywny oraz 20 złotych ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 28 listopada 2022 r.

Sygn. akt II Ka 514/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 października 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st.sekr.sądowy Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Artura Oleszek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2021 r. sprawy K. C. oskarżonego z art.178a §1 k na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II K 664/20 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 300 złotych opłaty za II instancję oraz obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 20 złotych. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 514/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 21 kwietnia 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 664/20. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że społeczna szkodliwość czynu była znaczna, co nie pozwala na zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania, podczas gdy prawidłowo odkodowany stan faktyczny wskazuje na istnienie przesłanek uzasadniających zastosowanie wyżej wskazanej instytucji, tj. na nieznaczną społeczną szkodliwość czynu oraz na postawę niekaranego sprawcy uzasadniają przypuszczenie, że będzie on w przyszłości przestrzegał porządku prawnego; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut wywiedziony przez obrońcę oskarżonego okazał się pozbawiony zasadności. Sąd Rejonowy poczynił trafne ustalenia faktyczne w zakresie stopnia społecznej szkodliwości przypisanego K. C. czynu oraz nadał odpowiednią rangę i znaczenie warunkom osobistym dotyczącym stricte osoby sprawcy prawidłowo konkludując, iż te wszystkie czynniki na gruncie przedmiotowej sprawy nie uzasadniały zastosowania wobec niego dobrodziejstwa instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. Tutaj, czysto informacyjnie przypomnieć należy, iż instytucja warunkowego umorzenia postępowania karnego jest zastrzeżona wyłącznie dla występków – i to tych drobnych oraz tych lżejszych z grupy o średnim ciężarze gatunkowym. Jednocześnie jednak, oprócz formalnego wymogu, aby przestępstwo należało do typów występków o niedużym ciężarze gatunkowym, przepis art. 66 § 1 kk wymaga jeszcze, aby społeczna szkodliwość konkretnego czynu i wina jego sprawcy nie były znaczne, co każdorazowo zobowiązuje Sąd do oddzielnego analizowania i ważenia obu tych czynników. Znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, podobnie jak znaczny stopień winy, a tym bardziej, gdy znaczny stopień cechuje oba te czynniki – eliminuje możliwość brania pod uwagę instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2017 roku II AKa 378/17). Zgodnie z poglądem wyrażonym przez skarżącego stosownie do treści art. 115 § 2 kk przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Jednocześnie dodać winno się, iż kodeks karny wskazuje na kilka prawnie relewantnych stopni społecznej szkodliwości – znikomy, wyższy niż znikomy (art. 1 § 2 kk), niebędący znacznym (art. 66 § 1 kk, art. 59 kk) i znaczny (art. 93b § 1 kk). Jest to na tyle istotne, iż stwierdzenie, czy czyn przekroczył próg znikomego stopnia społecznej szkodliwości pozwala chociażby odróżnić wykroczenie od przestępstwa. Z kolei nieznaczny stopień społecznej szkodliwości umożliwia właśnie warunkowe umorzenie postępowania. Stopień społecznej szkodliwości Sąd bierze pod uwagę zawsze przy wymiarze kary (art. 53 kk). Jednocześnie, pozytywnie należy ocenić pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 listopada 2017 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt V KK 119/17, że dokonując wartościowania okoliczności determinujących stopień szkodliwości społecznej czynu, trzeba rozważyć, które z przesłanek wymienionych w art. 115 § 2 kk występują w konkretnej sprawie, przeprowadzić pogłębioną analizę każdej z nich, uwzględnić ich znaczenie w istniejących realiach i dokonać oceny, które z nich zwiększają stopień społecznej szkodliwości, a które ten stopień zmniejszają. Ustalenia, czy stopień społecznej szkodliwości czynu jest, czy nie jest znaczny, powinny być dokonywane w kontekście możliwego maksymalnego poziomu społecznej szkodliwości, jaką się wiąże z przestępstwami danego typu, jaki przypisuje się sprawcy. I tak, w ocenie Instancji Odwoławczej, Sąd merytoryczny uczynił zadość swej powinności i czyniąc ustalenia faktyczne odnośnie do stopnia społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu wziął pod uwagę wszystkie okoliczności wskazane w przywołanym powyżej przepisie. Istotnie, wskazane przez obronę przesłanki, jak chociażby fakt, iż oskarżony był dotychczas osobą niekaraną, a prowadzenie przezeń pojazdu w stanie nietrzeźwości miało wymiar incydentalny, działały na korzyść K. C., ale nie w takim stopniu, ażeby uznać, iż Sąd pierwszej instancji został uprawniony do zastosowania względem podsądnego instytucji warunkowego umorzenia postepowania karnego. Koncentrując się na zagadnieniu stopnia społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się oskarżony nie należy tracić z pola widzenia, iż ten świadomie, znajdując się w stanie nietrzeźwości, prowadził pojazd mechaniczny, czym naraził na ewentualne niebezpieczeństwo nie tylko siebie, ale i potencjalnych uczestników ruchu drogowego czy napotkane na swej drodze mienie. Co przy tym istotne to fakt, iż K. C. zamierzał w takim stanie podróżować aż do miejscowości S., która od miejsca, gdzie został zatrzymany oddalona jest o blisko 30 kilometrów. Nie zamierzał zatem pokonać krótkiego odcinka drogi, zaspokajając jedynie jakąś pilną potrzebę (choć i to nie uprawniałoby go do kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, choć nieco usprawiedliwiało powzięcie takich a nie innych kroków), pośrednio dążąc do konfrontacji z jak największą ilością innych podróżujących. W takiej sytuacji ryzyko, iż oskarżony na tak znacznym odcinku trasy napotka innych uczestników ruchu drogowego stwarzając dla nich zagrożenie jawiła się jako jeszcze bardziej realna, tym bardziej iż byłaby to trasa dość często uczęszczana. Wszystkie te przesłanki potęgował nadto fakt, iż oskarżony prowadził pojazd w sposób niebezpieczny, nie stosując się do podstawowych zasad ruchu drogowego i bagatelizując nakazy i zakazy sygnalizowane przez mijane znaki drogowe. Poza tym, z wyjaśnień samego oskarżonego nie wynika nawet, by ten przed popełnieniem rzeczonego czynu poczynił chociażby jakiekolwiek spekulacje co do sytuacji panującej wówczas na drodze, w tym ilości poruszających się po niej pojazdów i pieszych, nie mając absolutnej pewności, że droga będzie pusta. Nie budzi wątpliwości, iż przytoczone okoliczności wespół z wysokim stopniem nietrzeźwości K. C. nie mogły pozostawać bez znaczenia dla oceny stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Wszak, niezmiernie trudno byłoby uznać, iż ten w rozumieniu art. 66 kk nie był znaczny. Istotnie, Sąd Rejonowy być może w sposób dość dwuznaczny sformułował swoje przekonanie co do problemu jaki stanowią aktualnie na drogach nietrzeźwi kierowcy oraz jego natężenia w ostatnim czasie, powołując się na nagminność tego rodzaju przestępstw na terytorium właściwości owego Sądu i zaliczając te dane jako przesłankę obciążającą oskarżonego. Tu, poniekąd rację miał skarżący (który również w pewnym sensie dokonywał interpretacji przekazu Sądu merytorycznego, tak by wybrzmiał on możliwie najkorzystniej z punktu widzenia jego klienta), przekonujący, iż frazy zawarte w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia można poczytywać w ten sposób, jakoby organ sądowy, wbrew zasadzie indywidualizacji kary, poniekąd ukarał oskarżonego za poczynania innych, niezależnych kierowców łamiących przepisy prawa drogowego. Istotnie, gdyby jedynie taki był zamysł ferującego wyrok Sądu, postulat skarżącego mógłby zasłużyć na aprobatę, jednakże w ocenie Sądu Odwoławczego prawdziwą intencją rzeczonego organu procesowego było zwrócenie uwagi na prewencyjne cele ukształtowanej i orzeczonej wobec K. C. kary. Przez pojęcie prewencji generalnej rozumie się bowiem zapobiegawcze oddziaływanie kary na społeczeństwo. W myśl omawianej dyrektywy sądowego wymiaru kary zastosowanie konkretnej reakcji na dane przestępstwo ma nie tylko sprawić dolegliwość osobistą dla jego sprawcy, lecz nadto powstrzymać inne podmioty od potencjalnego popełnienia tożsamego czynu w przyszłości. Dlatego też, wymierzenie wobec oskarżonego takiej a nie innej sankcji karnej w pewnym zakresie miało także na celu zwrócenie uwagi pozostałych kierowców na naganność tego typu zachowań, których naturalną konsekwencję stanowi właśnie wymierzenie stosownej i dolegliwej kary. Z tego względu, spostrzeżenie Sądu Rejonowego, choć wyrażone zostało nie dość ściśle (za pewne ze względu na wymóg zwięzłości pisemnych motywów orzeczenia), uznać należało za zupełnie słuszne i adekwatne. Powracając bezpośrednio do sedna problemu dodać także należy, iż pojęcie stopnia społecznej szkodliwości samo w sobie częstokroć jest silnie powiązane już z samym typem konkretnego typu czynu zabronionego. I tak przestępstwo, którego dopuścił się oskarżony niewątpliwie spełnia właśnie to kryterium i samo przez się jawi się jako niosące ze sobą znaczny ładunek społecznej szkodliwości. Tutaj, ponownie podkreślić należy, iż swoim umyślnym zachowaniem podsądny stworzył, nie tylko hipotetyczne, acz niezmiernie realne zagrożenie, a jego bezprawne zachowanie stanowiło zamach m. in. na zdrowie i życie człowieka, czyli wartości najwyższe, które bezwzględnie należy chronić i to minimum poprzez pociąganie nietrzeźwych kierowców do właściwej odpowiedzialności karnej za swoje czyny. Analizując postawę K. C. dodać wypada, iż w ocenie Sądu Okręgowego ten winien mieć pełną świadomość dopuszczalnych ciężkich konsekwencji podjętego przez siebie działania, które – pomyślnie – w tym przypadku nie nastąpiły. Rzecz jasna, tym razem oskarżony bowiem nie spowodował kolizji drogowej, lecz taki a nie inny obraz zdarzeń mógł być jedynie wynikiem przypadku i tego, że K. C. został odpowiednio wcześnie zatrzymany i zmuszony do odstąpienia od dalszego kierowania pojazdem w takim stanie. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż powszechnie oczywistym jawi się jakie negatywne skutki, ze względu na ograniczone zdolności psychomotoryczne, wiąże za sobą prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Pomimo to, oskarżony zbagatelizował zagrożenie jakie niesie za sobą kierowanie pojazdem w takim stanie, wykazując tym samym lekceważenie dla obowiązujących norm i dóbr prawem chronionych. Z tych wszystkich względów wskazywanym przez obronę okolicznościom nie należało nadawać nadmiernej doniosłości i aż nadto niesłusznie premiować oskarżonego poprzez zastosowanie względem niego instytucji tak wyjątkowej jaką jest warunkowe umorzenie postępowania karnego i to przy jednoczesnym zastosowaniu w stosunku do niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonej kategorii na okres wręcz symboliczny – bo jedynie 1 roku. Wyprzedzając sformułowany przez obrońcę wniosek apelacyjny, w tym zakresie dodać jedynie należy, iż istotą omówionej instytucji jest właśnie bezpośrednia eliminacja, choćby okresowa, z przestrzeżeni drogowej kierowców tak nieodpowiedzialnych i niebezpiecznych jak K. C.. Tymczasem, zgodnie z życzeniem obrony, biorąc pod uwagę okres rzeczywistego zatrzymania oskarżonemu dokumentu uprawniającego go do prowadzenia pojazdów, ten tak naprawdę już powróciłby na drogi publiczne. W takiej sytuacji zaś, orzeczony środek karny nie stanowiłby faktycznej i odczuwalnej dolegliwości, a jego orzeczenie mijałoby się z ustawowym celem. Wniosek Wniosek obrońcy oskarżonego o zmianę wyroku, poprzez warunkowe umorzenie postępowania na okres próby w wymiarze 2 lat oraz na podstawie art. 67 § 3 kk, orzeczenie wobec oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 3.000 złotych, a także zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii, którą poruszał się oskarżony w czasie zdarzenia na okres 1 roku zaliczając na jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec bezzasadności wywiedzionego zarzutu, na uwzględnienie nie zasłużył tak sformułowany wniosek apelacyjny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 21 kwietnia 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 664/20. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 636 § 1 kpk uznając, że w sprawie nie zachodzą podstawy do zwolnienia oskarżonych od ich zapłaty. 7. PODPIS