IV Ka 58/20 · Sąd powszechny

Sygn. akt II AKa 400/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2021 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Jerzy Leder (spr.) Sędziowie: SA Zbigniew Kapiński SO (del.) Anna Nowakowska Protokolant: sekr. sąd. Adriana Hyjek przy udziale Prokuratora Anny Adamiak po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2021 r. sprawy: 1. G. G. (1) urodzonego (...) w P., syna J. i T. z domu S., oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 54 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. 2. R. K. (1), urodzonego (...) w P., syna J. i Z. z domu S., oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 1 i 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 54 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k., 3. H. R., urodzonego (...) w P., syna J. i H. z domu G., oskarżonego z art. 204 § 2 w zw. z art. 12 i art. 65 § 1 k.k., art. 282 k.k. w zb. z art. 204 § 2 k.k. i art. 13 § 1 w zw. z art. 282 w zw. z art. 11 § 2 i art. 12 i art. 65 § 1 k.k., art. 263 § 2 k.k. 4. W. S. (1), urodzonego (...) w P., syna S. i B. z domu S., oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji wniesionych przez obrońców ww. oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 września 2018 r. sygn. akt XVIII K 423/11 1. na podstawie art. 439 § 1 pkt. 9 w zw. z art. 17 § 1 pkt. 5 k.p.k. uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do H. R. w całości i postępowanie karne wobec tego oskarżonego umarza, kosztami postępowania obciążając Skarb Państwa; 2. uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonych: - G. G. (1) i R. K. (1) co do czynu opisanego w pkt. III i XI aktu oskarżenia, a przypisanego odpowiednio w pkt. VIII i XXVII wyroku oraz rozstrzygnięcia z nim związane (pkt. IX, X, XXVIII i XXIX wyroku); - W. S. (1) co do czynu opisanego w pkt. XXI aktu oskarżenia, a przypisanego w pkt. XXXIV wyroku oraz rozstrzygnięcia z nim związane (pkt XXXV, XXXVI i XXXVII wyroku) i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie; 3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz: - adw. M. O., - adw. A. M., - adw. A. G. - Kancelarie Adwokackie w W. po 600 zł plus 23 % podatku VAT za obronę z urzędu oskarżonych: H. R., G. G. (1) i W. S. (1) w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 400/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 4 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 września 2018 r. w sprawie XVIII K 423/11 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońcy oskarżonych ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości wobec oskarżonych G. G. (1), W. S. (1), R. K. (1), H. R. (co do czynów w pkt. XI, XII, XIII, XVII, XXIII) ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary wobec oskarżonego H. R. (co do czynu z pkt. XXII) ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie – apelacja obrońcy osk. G. G. (1), W. S. (1) ☒ Zmiana - apelacja obrońcy osk. G. G. (1), W. S. (1), R. K. (1), H. R. 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------------------------------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------------------------------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Załączniki do apelacji oraz odpisy wyroków. Dokumenty wiarygodne, brak podstaw do kwestionowania ich wartości. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Apelacja obrońcy oskarżonego G. G. (1) oraz apelacja obrońcy oskarżonego R. K. (1) Błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść wyroku (osk. G. G. (1)) oraz obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., względnie również 168b k.p.k. oraz obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie art. 201 k.p.k. (osk. R. K. (1), zarzut z pkt. I i II apelacji). Tożsamość przypisanego tym oskarżonym czynu, a także częściowa tożsamość zarzutów, uzasadnia łączne ustosunkowanie się do obu apelacji. Zasadny jest zarzut obrońcy K. zawarty w pkt. I apelacji, tj. zarzut obrazy przepisów postępowania, mający wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 410 k.p.k., względnie również art. 168 b k.p.k., poprzez wykorzystanie przez Sąd Okręgowy w Warszawie w procesie dowodów oraz oparcie rozstrzygnięcia o dowody uzyskane w ramach kontroli operacyjnej (nagrania utrwalone na nośnikach danych, stenogramy) w zakresie okoliczności dotyczących zachowania oskarżonego R. K. (1), podczas gdy kontrola operacyjna nie została zarządzona wobec tej osoby, a ponadto właściwy sąd na mocy obowiązujących uprzednio przepisów dotyczących tzw. zgody następczej nie wydał stosownego postanowienia o zgodzie na wykorzystanie dowodów w postępowaniu karnym w odniesieniu do R. K. (1) i zarzucanego mu czynu (kontrola operacyjna oraz analiza materiałów w niej zebranych przez organy ścigania miała miejsce przed wejściem w życie ustawy z dnia 11.03.2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016r., poz. 437) to jest przed dniem 15 kwietnia 2016 roku, względnie poprzez wykorzystanie przez Sąd Okręgowy w Warszawie w procesie dowodów oraz oparcie rozstrzygnięcia o dowody uzyskane w ramach kontroli operacyjnej (nagrania utrwalone na nośnikach danych, stenogramy) w zakresie okoliczności dotyczących zachowania oskarżonego R. K. (1), podczas gdy prokurator nie wydał stosownej decyzji na mocy art. 168 b k.p.k. o wykorzystaniu w postępowaniu karnym dowodów przestępstwa, które miało zostać popełnione przez inną osobę niż objętą zarządzeniem kontroli operacyjnej, to jest R. K. (1)”. Zarzut o podobnej treści, lecz tak nie nazwany i bez przytoczenia naruszenia właściwych norm procesowych, jak to uczynił obrońca R. K. (1), co winno cechować pismo procesowe opracowane przez podmiot kwalifikowany, którym jest adwokat, wykonujący zawód zaufania publicznego i legitymującego się nie tylko wykształceniem prawniczym, ale także ukończoną aplikacją adwokacką popartą wieloletnim doświadczeniem, zbudował obrońca oskarżonego G. G. (1) w swojej apelacji zawarty w akapicie pierwszym i trzecim. Nie ulega wątpliwości, że uzyskane w drodze podsłuchu operacyjnego nagrania rozmów telefonicznych oskarżonego P. K. (1), stanowiły zasadniczy materiał dowodowy w procedowanej sprawie, będący punktem wyjścia do oceny pozostałych dowodów, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku na s. 6, co do odpowiedzialności karnej G. G. (1) m. in. sesje nr 1.471 (z dnia 16.11.2008 r.), 1.480, 1.486, 1.509, 1.535, 1.538, 1.561 (z 17.11.2008 r.), 1.617, 1.620 (z 18.11.2008), 1.774, płyta DVD+ (...) – pf – (...), pf – (...), płyta k. 4.972, t. XXV, odnośnie przestępczych zachowań R. K. m. in. sesje nr 818 (z dnia 7.11.2008r.), 1.471 (z dnia 16.11.2008r.), 1.535, 1.538, 1.561 (z dnia 17.11.2008r), 1.617, 1.620 (z dnia 18.11.2008r.), płyta DVD+ (...) P. Pit – pf. – (...), płyta k. 4.972, t. XXV, stenogramy k. 2.093 – 2.112, t. XI, k. 4.248 – 4.268, t. XXII niejawne, nagrane operacyjnie rozmowy telefonicznie. Analiza materiałów niejawnych pozwoliła ustalić, iż kontrola operacyjna stosowana wobec telefonu komórkowego, którym posługiwał się P. K. (1) stosowana była na mocy postanowienia właściwego sądu w 2008 roku, a materiał dowodowy który pojawił się w tych rozmowach i który mógł zostać wykorzystany przeciwko R. K. i G. G., wymagał legalnego wykorzystania poprzez złożenie we właściwym terminie przez prokuratora wniosku do właściwego sądu o uzyskanie zgody następczej w trybie art. 19 pkt 15d ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji. Przypomnieć wypada, iż przestępstwa przypisane G. G. (1) i R. K. (1), a opisane w pkt. 3 i 11 zostały popełnione pomiędzy listopadem 2008 r. a pierwszą połową grudnia 2008 r. Do kontroli operacyjnej mają więc zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie popełnienia przestępstwa, a więc art. 19 pkt 15d ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji. Zgodnie, z którym, wniosek, o którym mowa w ust. 15c (zgoda następcza), prokurator kieruje do sądu nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania materiałów zgromadzonych podczas stosowania kontroli operacyjnej, przekazanych mu przez organ Policji niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 2 miesięcy od dnia zakończenia tej kontroli. Przepis art. 19 pkt 15d został uchylony 14 kwietnia 2016 r., zaś przepis art. 168b k.p.k. został wprowadzony w życie od 15 kwietnia 2016 r. (Dz. U. z 2016 poz. 437). W konsekwencji, zastosowanie tego przepisu przez sąd okręgowy było zabiegiem niedopuszczalnym, skoro w dacie popełnienia czynów zarzucanych G. G. (1) i R. K. (1) przepisu tego w ogóle w kodeksie postępowania karnego nie było. Skoro prokurator w czasie stosowania legalnej kontroli operacyjnej wobec P. K. (1) i uzyskania w jej toku informacji o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przez oskarżonych K. i G., nie wystąpił z wnioskiem do właściwego sądu o wyrażenie zgody następczej, to przepis art. 19 pkt. 15 d ustawy o Policji a nie jak błędnie czyni sąd pierwszej instancji, 168 b k.p.k., nie może stanowić podstawy do naprawienia skutków takiego zaniechania, zwłaszcza że nowela ustawy o Policji zawarta w ustawie z dnia 4 lutego 2011 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 53, poz. 273, wprowadziła z dniem 11 czerwca 2011 roku termin na wystąpienie z takim wnioskiem – art. 19 ust. 15d. W konsekwencji dowody uzyskane w toku kontroli operacyjnej stosowanej wobec P. K., niebędące w czasie obowiązywania art. 19 ust. 15c ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji przedmiotem wniosku, który prokurator był zobowiązany skierować do sądu na podstawie tego przepisu w trybie art. 19 ust. 15d w stosunku do R. K. i G. G., nie mogą być wykorzystane przez sąd w rozpoznawanej sprawie na podstawie art. 168b k.p.k. Skoro w ustawie z dnia 11 marca 2016 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 437), która wprowadziła do porządku prawnego art. 168b k.p.k., nie rozstrzygnięto kwestii stosowania art. 168b k.p.k. na gruncie procesów wszczętych aktem oskarżenia wniesionym – jak w rozpoznawanej sprawie – przed dniem 1 lipca 2015 roku, to przepis ten winien być stosowany, jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 26 czerwca 2019 roku, IV KK 328/18 (OSNKW 2019 nr 8, poz.46) - zgodnie z zasadą tempus regit actum , a zatem, winien dotyczyć faktów zaistniałych dopiero po dniu 14 kwietnia 2016 roku (tak też Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 marca 2018 roku, I KZP 14/17). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jednak, co wykazano wcześniej, że materiał dowodowy uzyskany w drodze kontroli operacyjnej obciążający oskarżonych K. i G. co do przestępstwa im przypisanego w wyroku z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, nie został w sposób legalny wprowadzony do procesu, lecz mimo to, został w sposób wadliwy z przyczyn omówionych wyżej, wykorzystany przez sąd pierwszej instancji. Sąd meriti w ogóle nie odniósł się i nie rozważył w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do kwestii wykorzystania materiałów operacyjnych obciążających ww. oskarżonych, co oznacza, że nie dostrzegł w ogóle problemu. Podniesione w apelacjach obrońców ww. oskarżonych zarzuty kwestionujące prawidłowość czynienia ustaleń faktycznych na materiale uzyskanym w toku czynności operacyjnych dokonanych w innym postępowaniu, uznać należy za trafne; skutkują więc koniecznością uchylenia wyroku wobec oskarżonych R. K. i G. G. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Warszawie, za czym przemawiały także inne argumenty, o których mowa w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Przechodząc zatem do omówienia kolejnej wady w procedowaniu sądu pierwszej instancji, dostrzeżonej w apelacji obrońcy K., a szczegółowo przedstawionej w zarzucie opisanym w pkt. II i jego uzasadnieniu w pkt. 4, uznać należy za w pełni zasadne. Rację ma ten obrońca, gdy twierdzi, że sąd meriti dopuścił się obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść wyroku, a mianowicie naruszenia art. 201 k.p.k. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu fonoskopii niż M. M. na okoliczność autentyczności utrwalonych na nośnikach danych rozmów telefonicznych oraz identyfikacji osób występujących w nagranych. Sąd ten nie weryfikując treści tej opinii i wypływających z niej wniosków, korzystnych dla oskarżonego G. G., których konkluzja wyklucza jego udział w nagranych rozmowach telefonicznych, co w sposób oczywisty pozostaje w sprzeczności z wyjaśnieniami P. K. (1), arbitralnie uznał opinię biegłego M. M. za niejasną, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku na s. 53 – 54. Sąd okręgowy, winien jednak pamiętać, iż jakkolwiek jest uprawniony do dokonania oceny dowodu z opinii biegłego, w sposób uwzględniający dyrektywy wskazane w treści art. 7 k.p.k., to jednak nie jest uprawniony do dokonywania własnych, samodzielnych ustaleń w tym zakresie i zastąpienia opinii biegłych własnymi spostrzeżeniami. I to nawet wówczas- gdyby taką specjalistyczną wiedzą dysponował. Sąd I instancji ma prawo uznać opinię biegłego (ych) za nieprzekonującą. Zobligowany jest jednak w takiej sytuacji odpowiednio wnikliwie uzasadnić swoje stanowisko, z uwzględnieniem stosownych przepisów regulujących przeprowadzanie i ocenę dowodu z opinii specjalistycznej. Dokonując oceny dowodu z opinii biegłych, sąd pierwszej instancji powinien mieć na względzie treść art. 201 k.p.k., stanowiącego, iż jeżeli opinia jest niepełna lub niejasna albo gdy zachodzi sprzeczność w samej opinii lub między różnymi opiniami w tej samej sprawie, można wezwać ponownie tych samych biegłych lub powołać innych. Nie może jednak sam wystąpić „w roli” biegłego i pokusić się o dokonanie własnych ustaleń w zakresie wiadomości objętych wiedzą specjalną. Sąd apelacyjny na podstawie art. 436 k.p.k., ograniczył rozpoznanie apelacji obrońców oskarżonych G. i K. tylko co do omówionych wyżej uchybień i to o charakterze rażącym, uznając że ich rozpoznanie w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia o charakterze kasatoryjnym, a rozpoznanie pozostałych uchybień byłoby przedwczesne lub bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania. W sprawie zaszła konieczność uchylenia wyroku na podstawie 437 § 2 k.p.k.; sąd apelacyjny nie mógł bowiem zmienić zaskarżonego orzeczenia, orzekając odmiennie co do istoty, bowiem zachodzi konieczność tak co do ww. oskarżonych jak i co do oskarżonego W. S. (1) przeprowadzenia postępowania dowodowego od początku i w całości. Co do apelacji obrońcy oskarżonego W. S. (1): Zarzut zawarty w pkt. 1b, odnoszący się do obrazy art. 7 k.p.k., przez dokonanie dowolnej oceny wyjaśnień P. K. (3), uznać należy za zasadny, a wniosek u uniewinnienie ww. oskarżonego za przedwczesny. Nie przesądzając ostatecznego kształtu rozstrzygnięcia, rację ma skarżący, iż zasadniczym dowodem obciążającym W. S. są wyjaśnienia P. K., złożone w śledztwie a potwierdzone na rozprawie, w czasie której oskarżony skorzystał z prawa do odmowy wyjaśnień. Tym bardziej zatem dowód ten poddany winien być szczegółowej, wręcz drobiazgowej ocenie, nie tylko dlatego że jest to dowód z pomówienia, a obciążenie innych osób, w tym W. S., zaowocowało skorzystaniem przez P. K. ze swoistej nagrody w postaci nadzwyczajnego złagodzenia kary za przypisane przestępstwa, a w konsekwencji wymierzenie kary zdecydowanie łagodniejszej od współsprawców, ale także tym, że to dowód w zasadzie jedyny, winien zatem być bardzo wiarygodny nie tylko w swojej treści, ale także winien być pozytywnie zweryfikowany innymi dowodami. Rzecz w tym, że sytuacja taka nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przeciwnie, dowodem potwierdzającym wersję K. odnośnie przechowywania przez S. w prowadzonym przez niego pubie w P. środka odurzającego w postaci 4 kg marihuany, miały okazać się zeznania M. K.. Tymczasem świadek ten na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. – jak trafnie zauważa autor apelacji – zaprzeczył pomówieniom K., gdyż latem 2008 r., a więc w czasie rzekomego popełnienia czynu opisanie w pkt. XXI aktu oskarżenia, a przypisanego w pkt. XXXIV wyroku przestępstwa, był pozbawiony wolności (k. 7010-1011). W konsekwencji Sąd Rejonowy w Płocku w sprawie sygn. akt II K 499/12 uniewinnił M. K. od dokonania zarzucanego czynu (zob. odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem nadesłanym na żądanie tutejszego sądu – akta sprawy). Trzeba wreszcie pamiętać także o tym, że W. S. nie przyznał się do dokonania zarzucanego czynu. Wszystkie te kwestie uszły uwadze sądu pierwszej instancji, który bezkrytycznie obdarzył wiarygodnością wyjaśnienia P. K. z pominięciem dowodów wskazanych wyżej. Co do apelacji obrońcy oskarżonego H. R.: Jak wynika z wydruku z systemu (...) (...) Systemu informatycznego sądów, co potwierdza także skrócony odpis aktu zgonu nadesłany przez Urząd Stanu Cywilnego w P. – nr (...) – H. R. zmarł 7 lipca 2019 r. W tej sytuacji Sąd Apelacyjny na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 w zw. z art. 17 § 1 pkt 5 uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do H. R. w całości, a postępowanie karne wobec tego oskarżonego umorzył. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Omówiono wyżej. Wniosek W apelacji obrońcy oskarżonego G. G. (1) – o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub też zmianę wyroku poprzez uniewinnienie G. G. (1). W apelacji obrońcy oskarżonego W. S. (1) – o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie W. S. (1) od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. W apelacji obrońcy oskarżonego R. K. (1) – o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie R. K. (1) od zarzucanego mu przestępstwa. W apelacji obrońcy oskarżonego H. R. – o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie H. R. od zarzucanych mu czynów z pkt. XI, XII, XIII, XVII, XXIII; w zakresie pkt XXII o zmianę wyroku poprzez orzeczenie kary łagodniejszej, tj. w dolnych granicach ustawowego zagrożenia; rozwiązanie kary łącznej; zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania sądowego w całości przez wzgląd na bardzo trudna sytuację finansową i rodzinna; zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu kosztów pomocy prawnej za I instancję w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej wynikającej z nakładu pracy obrońcy. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wskazano przy omówieniu zarzutów apelacji. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Śmierć oskarżonego H. R.. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości co do oskarżonych G. G. (1), R. K. (1), W. S. (3). ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Co do oskarżonych G. G. (1) i R. M. na uwadze powołane powyżej rozważania, Sąd I instancji ponownie przeprowadzi postępowanie dowodowe, w sposób uwzględniający dyrektywy wskazane w treści art. 7 k.p.k. i da wyraz swoim ustaleniom w uzasadnieniu orzeczenia sporządzonym zgodnie z przepisem art. 424 k.p.k., umożliwiającym przeprowadzenie rzetelnej kontroli odwoławczej. Co do oskarżonego W. P. ponownym rozpoznaniu sprawy sąd pierwszej instancji ma obowiązek szczegółowego odniesienia się nie tylko do dowodu obciążającego, ale także do dowodów odciążających, wymienionych wyżej, ale także pozostałego materiału dowodowego zebranego w sprawie, dokonać jego subsumpcji z przestrzeganiem reguł określonych w art. 7 k.p.k., a w oparciu o nie dokonać prawidłowych ustaleń faktycznych, w konsekwencji orzec o winie bądź uniewinnić W. S. (1) od dokonania zarzucanego mu czynu. 3.1. Konieczność umorzenia postępowania co do oskarżonego H. R.. ☒ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia Jak wynika z wydruku z systemu (...) (...) Systemu informatycznego sądów, co potwierdza także skrócony odpis aktu zgonu nadesłany przez Urząd Stanu Cywilnego w P. – nr (...) – H. R. zmarł 7 lipca 2019 r. W tej sytuacji Sąd Apelacyjny na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 w zw. z art. 17 § 1 pkt 5 uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do H. R. w całości, a postępowanie karne wobec tego oskarżonego umorzył. 4.1. ----------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów: M. O., A. M., A. G. – Kancelarie Adwokackie w W. – po 600 złotych plus 23% podatku VAT za obronę z urzędu oskarżonych: H. R., J. G. i W. S. (1) w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym. 7. PODPIS Jerzy Leder Zbigniew Kapiński Anna Nowakowska Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego G. G. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ Uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2. Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego W. S. (1); Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ Uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 3 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego R. K. (1) Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ Uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 4 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego H. R. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina (czyny opisane w pkt. XI, XII, XIII, XVII, XXIII wyroku); wymiar kary (czyn opisany w pkt. XXII wyroku) 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości (czyny opisane w pkt. XI, XII, XIII, XVII, XXIII wyroku) ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary (czyn opisany w pkt. XXII wyroku) ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ Uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt VI Ka 621/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Tomasz Skowron Protokolant Agnieszka Telega przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze M. K. po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2024r. sprawy M. S. ur. (...) w B. s. S., E. z domu B. oskarżonego z art. 244 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 27 czerwca 2024 r. sygn. akt II K 952/23 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. S.; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 140 złotych, w tym 120 złotych opłaty za drugą instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 621/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 27 czerwca 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 952/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut W wywiedzionej apelacji obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - rażącą niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu za przypisane mu czyny objęte art., 91 par .11 k.k. jakich miał dopuścić się w okresie od końca maja 2023 r . do września 2023r., o znamionach występków z art. 244 k.k. w stosunku do jego nierealności w dotychczas za czyny z art., 244k.k., niespornego łamania zakazu sądowego przy jednoczesny faktycznym nie naruszaniu przepisów ruchu drogowego w zakresie bezpieczeństwa na drodze publicznej , postawy oskarżonego w zakresie przyznania się do zarzucanego mu czynu i jego szczerej skruchy wraz z deklarowaną gotowością dobrowolnego poddania się odpowiedzialności, co znalazło aprobatę oskarżyciela publicznego, skutkiem czego wymierzona mu zaskarżonym wyrokiem kara bezwzględna pozbawienia wonności jawi się jako niewspółmiernie surowa i w sposób chybiony pomijająca garnitur kar od kary grzywny w wymiarze dolegliwie surowym w oparciu o art. 37a kk ,poprzez karę ograniczenia wolności ,które w sposób decydowanie skuteczniejszy wychowawczo oddziaływałby na oskarżonego aniżeli polegająca na osadzeniu tego sprawy na 4 miesiące w zakładzie karnym, gdyż nie sposób w ten sposób zadziałać na niego „szokowo” zważywszy na kilkakroć przywoływaną przez Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia –jego karalności z przeszłości ,także w postaci wykonanych kara pozbawienia wolność ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelujący nie kwestionował winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów, które w świetle zgromadzonych dowodów o jednoznacznej wymowie pozostawały w niniejszej sprawie bezsporne. Podniesiony w apelacji zarzut odnosił się jedynie do rażąco surowego wymiaru kary, koncentrując się przy tym na wykazaniu zasadności orzeczenia kary o charakterze wolnościowym. Na wstępie niniejszych rozważań zaznaczyć należy, że zarzut niewspółmierności kary, aby był zasadny, musi dotyczyć rażącej niewspółmierności, a więc nienadającej się do zaakceptowania. Niewspółmierność rażąca to znaczna, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, zasłużoną. (por. wyr. SN z 1.12.1994 r., III KRN 120/94, OSP 1995, Nr 6, poz. 138; wyr. SA we Wrocławiu z 14.3.2001 r., II AKA 55/01, OSProk. i Pr. 2001, Nr 10, poz. 21; wyr. SA w Krakowie z 14.9.2005 r., II AKA 165/05, KZS 2005, Nr 10, poz. 32; wyr. SA w Lublinie z 16.1.2007 r., II AKA 350/06, KZS 2007, Nr 9, poz. 51; wyr. SN z 20.3.2007 r., WA 12/07, OSNwSK 2007, Nr 1, poz. 652). Okoliczność taka zaistniała w przedmiotowej sprawie. Oskarżonemu w zaskarżonym wyroku przypisano winę i sprawstwo w zakresie czynów z art. 244 k.k. przy przyjęciu, iż zostały one popełnione w ramach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 kk. Czyn przypisany oskarżonemu zagrożony jest karą pozbawienia wolności w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat, przy czym działanie oskarżonego w ramach ciągu przestępstw sprawia, że w przedmiotowej sprawie górna granica wymiaru kary została zwiększona o połowę. Orzeczona kara pozbawienia wolności w wymiarze 4 miesięcy nie może zatem zostać uznana za rażąco surową, mieści się ona bowiem w okolicach zbliżonych do ustawowego minimum. Przy jej orzekaniu sąd rejonowy prawidłowo zastosował dyrektywy wymiaru kary wyrażone w art. 53 k.k. dostrzegając, iż po stronie oskarżonego istotną okolicznością obciążającą pozostaje jego liczna uprzednia karalność jak również ilość popełnionych czynów zabronionych w rozpoznawanej sprawie. Ponadto społeczna szkodliwość przypisanych czynów jest większa niż próbował wykazać to obrońca oskarżonego w wywiedzionej apelacji, oskarżony bowiem w lekceważący sposób wielokrotnie naruszył dobro prawnie chronione jakim jest wymiar sprawiedliwości. Przyznanie się oskarżonego do popełnionych czynów w niniejszej sprawie również zostało dostrzeżone przy wymiarze kary jako okoliczność łagodząca, choć trafnie sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślił jej marginalne znacznie, bowiem każdorazowo był on zatrzymywany na gorącym uczynku . W świetle powyższych okoliczności zaproponowany wymiar kary jawi się jako odpowiedni względem stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu. Apelujący w stawianym zarzucie próbował wykazać stosowność orzeczenia w niniejszej sprawie kary o charakterze wolnościowym przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. Dyspozycja zawarta w przywołanym artykule ma charakter fakultatywny i każdorazowo orzekający sąd ma całkowitą wolność w zakresie jego wyboru w konkretnym akcie orzekania. W zaistniałym układzie procesowym nie zaistniała jednak stosowność orzekania kary o charakterze wolnościowym, rozwiązanie takie sprzeciwiałoby się bowiem ustawowym celom kary. Po stronie oskarżonego istniały wspomniane wcześniej istotne okoliczności obciążające. Orzeczenie kary o charakterze wolnościowym stanowiłoby nieuzasadniony wyraz pobłażliwości wobec oskarżonego, zwłaszcza w świetle jego uprzedniej karalności. W ocenie sądu okręgowego kara pozbawienia wolności w orzeczonym w zaskarżonym wyroku wymiarze stanowi adekwatny środek represji karnej pozwalający na wdrożenie oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego. Zaaprobować należy stanowczość sądu rejonowego w zakresie w jakim orzekł karę o charakterze izolacyjnym, trafnie również kreując przy tym jej wymiar w granicach ustawowego minimum, co jednoznacznie wyklucza aby orzeczenie to było surowe w rażącym stopniu. Mając na względzie powyższe okoliczności zaskarżone orzeczenie o karze uznać należy za trafne i uzasadnione, co czyni stawiany w tym zakresie zarzut niezasadnym. Wniosek Rozważenie zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie kary orzeczonej względem tego oskarżonego i w miejsce kary izolacyjnej wymierzenie mu jak najbardziej adekwatnej i celowo wychowawczo kary dolegliwej samoistnej grzywny lub kary ograniczenia wolności przy zachowaniu niekwestionowanych pozostałych orzeczeń w tej sprawie ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na względzie argumentację wyrażoną w poprzedniej części uzasadnienia stwierdzić należy, że wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku był niezasadny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok w całości utrzymany w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W sytuacji, gdy zarówno ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwają zastrzeżeń co do ich prawidłowości, gdy wątpliwości nie budzi prawidłowość przyjętej przez sąd rejonowy kwalifikacji prawnej przypisanych czynów, a orzeczona kara jest adekwatna do społecznej szkodliwości czynu i stopnia winy oskarżonego i zastrzeżeń nie budzi prawidłowość pozostałych orzeczeń zawartych w zaskarżonym orzeczeniu wyrok jako prawidłowy i słuszny należało – w myśl art. 437 § 1 k.p.k. – utrzymać w mocy. Ponadto, w sprawie brak jest okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu na podstawie art. 435 k.p.k., art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd odwoławczy na postawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 140 złotych, na które złożyła się określona na podstawie art. 8 w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych opłata w kwocie 120 złotych oraz ryczałt za doręczenie wyzwań innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych, zgodnie z regulacją zawartą w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rażąco surowy wymiar orzeczonej kary 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 897/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz przy udziale prokuratora Patrycji Klimiuk - Romaniuk po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2024 r. sprawy M. K. oskarżonego z art. 178a § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 28 kwietnia 2023 r. sygn. akt II K 613/22 I. utrzymuje wyrok w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 260 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 897/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 28 kwietnia 2023 r. w sprawie II K 613/22 1.1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.1.3. Granice zaskarżenia 1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.2.1. Ustalenie faktów 1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 1.2.2. Ocena dowodów 1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. obrazy przepisów postępowania a mianowicie: - art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia M. K. są wyrazem linii obrony obranej w celu uwolnienia się od odpowiedzialności za popełnione przestępstwo, podczas gdy w toku postępowania konsekwentnie odmawiał on przyznania się do winy i w sposób spójny oraz logiczny opisał przebieg zdarzenia; 2. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, którego dopuścił się Sąd meriti w konsekwencji obrazy w/w przepisów postępowania, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż M. K. popełnił czyn zarzucany mu w a/o, w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania, iż dopuścił się on sprawstwa czynu z art. 178a § 1 kk. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie zauważyć wypada, iż ustanowiony w art. 7 kpk obowiązek dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego dotyczy nie tylko Sądu merytorycznie rozpoznającego sprawę, bowiem także odwołujący, podnoszący takowy zarzut, nie może ograniczyć się do wyłącznie subiektywnego zanegowania oceny dowodów przeprowadzonej przez tenże Sąd i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone jedynie dowody korzystne dla oskarżonego. Taka metoda kwestionowania trafności zaskarżonego orzeczenia nie może być uznana za wystarczającą. Obowiązkiem skarżącego każdorazowo jest bowiem skuteczne wykazanie jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd meriti w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego. Uwiarygodnienie zarzutu dowolnej oceny dowodów wymaga zatem wykazania, w oparciu o fakty i ich pogłębioną logiczną analizę, że rzeczywiście Sąd pominął dowody istotne (nie jakiekolwiek, lecz istotne) dla rozstrzygnięcia o sprawstwie i winie, że włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, że uchybił regułom prawidłowego logicznego rozumowania, że uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2012 roku, sygn. akt II AKa 67/12). Tymczasem, na kanwie przedmiotowej sprawy, skarżący nie był w stanie skutecznie przekonać Sądu Odwoławczego o słuszności swoich twierdzeń wyrażonych w treści zarzutu, bowiem nie zostały one w logiczny i racjonalny sposób uargumentowane. Wprawdzie, kwestionując prawidłowość pierwszoinstancyjnego postępowania, apelujący wskazał, jakich rzekomych uchybień w zakresie oceny dowodów ten Sąd miałby się dopuścić, jednakże wywody sprowadzające się w istocie do zanegowania sprawstwa oskarżonego, nie mogły znaleźć uznania Sądu Okręgowego. Nie sposób bowiem podzielić intencjonalnych i niepopartych żadnymi obiektywnymi dowodami twierdzeń obrony, jakoby były spójne i logiczne wyjaśnienia oskarżonego, które nie korespondowały z pozostałą częścią uznanego za wiarygodny materiału dowodowego, a w szczególności protokołem badania trzeźwości oraz zeznaniami świadka D. R., z których jednoznacznie wynika, że oskarżony został złapany „na gorącym uczynku” prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości. Wskazać należy, iż sama tylko okoliczność, że Sąd I instancji ocenił poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego obrońca oskarżonego, nie jest tożsama ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Sąd Rejonowy prawidłowo dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w granicach prawa do swobodnej ich oceny, wyznaczonych przez art. 7 kpk. Zdaniem Sądu Okręgowego, wywody apelującego stanowią jedynie własną wizję oceny dowodów, wobec czego należy je uznać wyłącznie za polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, która nie została poparta żadnymi logicznymi argumentami, wobec czego nie jest w stanie spowodować uwzględnienia omawianego zarzutu. Niezasadny okazał się również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny wobec zarzutu prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutu związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Wniosek o uniewinnienie oskarżonego M. K. od zarzucanego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku. Lp. Zarzut rażącej niewspółmierność kary wymierzonej M. K. polegającą na orzeczeniu w stosunku do niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, w sytuacji gdy zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, cele zapobiegawcze kary, jak również te w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej uzasadniały, przy uznaniu go winnym sprawstwa zarzucanego mu czynu, orzeczenie wobec M. K. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego uznać należy za niezasadny. Zdaniem Sądu odwoławczego, orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w wymiarze czterech lat w żadnym razie nie można uznać za noszące cechy rażącej surowości, a tylko tego rodzaju surowość mogłaby powodować, w myśl art. 438 pkt 4 kpk, wydanie orzeczenia reformatoryjnego. Wskazać należy, że skarżący zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci czteroletniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, jednakże tak ukształtowane rozstrzygnięcie spotkało się z pełną aprobatą Sądu Odwoławczego. Zauważyć należy, że rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara (środek karny) orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celów kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2022 r., II AKa 306/22). W niniejszym postępowaniu Sąd Rejonowy zastosował się do dyrektyw wymiaru kary z art. 53 kk, orzekając środek karny adekwatnie do okoliczności sprawy. Sąd I instancji właściwie zastosował wszelkie okoliczności łagodzące i obciążające, a w szczególności poziom nietrzeźwości oskarżonego, który znaczenie przekraczał normę określoną w art. 115 § 16 kk, co skutkowało orzeczeniem zaledwie czteroletniego (przy minimalnie trzyletnim) zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, który nie może być uznany za rażąco niewspółmierny. W ocenie Sądu Okręgowego zaproponowany na łamach wywiedzionego środka zaskarżenia trzyletni wymiar środka karnego nie jest adekwatny do rangi popełnionego przez oskarżonego czynu oraz nie spełni swoich celów zapobiegawczych w stosunku do niego. Wniosek o zmianę wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez orzeczenie wobec M. K. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionego zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 1.5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.1.1. Przedmiot i zakres zmiany 0.1.----------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 1.5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 1.5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 1.5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.), zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 260 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (240 zł opłaty i 20 zł zryczałtowanych wydatków za doręczenia). 7. PODPIS 1.1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

uchylił rozstrzygnięcia zawarte w punktach 2,3,4,, 2.

Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 848/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.