IV Ka 309/20 · Sąd powszechny

w dniu 19 grudnia 2003 r. w B., działając wspólnie i w porozumie- niu z innymi, dotychczas nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzy- ści majątkowej, dokonał napadu rabunkowego w punkcie gastronomicz- nym, w ten sposób, że po uprzednim przewróceniu na ziemię sprzedaw- czyń – Wioletty K. i Bożeny S. oraz kopiąc nogami po całym ciele, dopro- wadził je do stanu bezbronności, a następnie dokonał zaboru w celu przy- właszczenia pieniędzy w kwocie 1 400 zł na szkodę właściciela baru Marka P., oraz telefonu komórkowego marki Motorola i portmonetki z dokumen- tami i pieniędzmi o łącznej wartości 260 zł na szkodę Wioletty K.

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Sygn. akt II Ka 436/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 sierpnia 2023r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia (del.) Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Krzysztofa Cieplińskiego po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2023 r. sprawy S. C. oskarżonego z art. 160 § 3 kk w zw. z art. 160 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 16 marca 2023 r. sygn. akt II K 783/21 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 1020 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 436/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 16 marca 2023 r. w sprawie II K 783/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------- ---------------------- ------------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ----------------------------------- ------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ----------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut zarzut obrazy przepisów postępowania karnego mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 170 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z ustnej opinii uzupełniającej biegłego z zakresu pożarnictwa E. I. (1), który to wniosek był podyktowany brakiem odniesienia się przez biegłego do wszystkich zaistniałych w sprawie wątpliwości, w szczególności wyjaśnienia: co było przyczyną powstania tak wysokiej temperatury (350° C), o której wspomina biegły w opinii z dnia 27 grudnia 2022 r. w systemie dystrybucji gorącego powietrza skutkującej zapaleniem się elementów drewnianych konstrukcji, czy na powstanie tak wysokiej temperatury w systemie dystrybucji gorącego powietrza miały wpływ całkowicie zamknięte anemostaty, czy anemostaty są istotnym elementem systemu dystrybucji gorącego powietrza i czy w związku z tym posiadają blokadę uniemożliwiającą ich całkowicie zamknięcie, czy projekt budowlany domu letniskowego M. K. przewidywał możliwość bezpiecznego zainstalowania systemu dystrybucji gorącego powietrza oraz czy kominek i system dystrybucji gorącego powietrza mógł służyć jako jedyne źródło ogrzewania całego budynku; art. 6 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z ustnej opinii uzupełniającej biegłego z zakresu pożarnictwa E. I. (1) skutkującą, naruszeniem prawa oskarżonego do obrony, ponieważ S. C. pozbawiony został możliwości przesłuchania biegłego na rozprawie i zadania biegłemu pytań, które mogły stworzyć szansę na wykazanie ewentualnych wadliwości podważanej opinii, na której Sąd Rejonowy oparł swe rozstrzygnięcie, a co z kolei miało bezpośredni wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy; art. 366 § 1 kpk poprzez niewyjaśnienie przez Sąd I instancji wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności kwestii co było przyczyną powstania tak wysokiej temperatury (350° C), o której wspomina biegły w opinii z dnia 27 grudnia 2022 r. w systemie dystrybucji gorącego powietrza skutkującej zapaleniem się elementów drewnianych konstrukcji, czy na powstanie tak wysokiej temperatury w systemie dystrybucji gorącego powietrza miały wpływ całkowicie zamknięte anemostaty, czy anemostaty są istotnym elementem systemu dystrybucji gorącego powietrza i czy w związku z tym posiadają blokadę uniemożliwiającą ich całkowicie zamknięcie, czy projekt budowlany przewidywał możliwość bezpiecznego zainstalowania systemu dystrybucji gorącego powietrza oraz czy kominek i system dystrybucji gorącego powietrza mógł służyć jako jedyne źródło ogrzewania całego budynku; art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez dokonanie dowolnej i sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także na wybiórczej analizie tylko jego części, która wyłącznie obciąża oskarżonego, co stanowi naruszenie zasady obiektywizmu, a co w konsekwencji skutkowało: - jednostronną oceną materiału dowodowego i uznanie za wiarygodne wyłącznie dowody obciążające S. C., przy jednoczesnym pominięciu dowodów świadczących o tym, iż oskarżony nie dopuścił się popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia; - podzielenie opinii biegłego sądowego E. I. (2) jako jasnej, pełnej i rzetelnej pomimo tego, że opinia ta w rzeczywistości nie odnosi się do kwestii, które mają istotne znaczenie dla odpowiedzialności karnej oskarżonego, w szczególności nie wyjaśnia okoliczności skąd w budynku należącym do oskarżyciela posiłkowego M. K. w dniu zdarzenia wytworzyła się wysoka temperatura, która spowodowała pożar; - zbagatelizowanie przy ferowaniu zaskarżonego wyroku faktu, że to kierownik budowy K. Ż. działający w imieniu inwestora M. K. był odpowiedzialny za zgodność robót budowlanych z zasadami wiedzy technicznej oraz przepisami prawa, a nie oskarżony S. C.; 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na błędnym przyjęciu, iż: a. oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo i ponosi winę za sprzeczne z przepisami zamontowanie systemu dystrybucji gorącego powietrza w domu letniskowym należącym do M. K., podczas gdy przeanalizowany swobodnie, zebrany w sprawie materiał dowodowy, prowadzi do całkowicie odmiennych wniosków, w szczególności, iż za dokonywaniem inspekcji bezpieczeństwa budynku należącego do oskarżyciela posiłkowego odpowiadał kierownik budowy P. Ż., który był przedstawicielem inwestora i który był odpowiedzialny za zgodność robót budowlanych z zasadami wiedzy technicznej oraz przepisami prawa, co zwalania oskarżonego od ponoszenia odpowiedzialności w niniejszej sprawie; b. kwestia całkowicie zamkniętych anemostatów w domu M. K., które są niezwykle ważnym elementem instalacji grzewczej, nie miała wpływu na zaistnienie pożaru, podczas gdy tylko i wyłącznie ich prawidłowe używanie powoduje bezpieczne korzystanie z systemu dystrybucji gorącego powietrza ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - zdaniem Sądu Okręgowego, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty obrazy przepisów postępowania odnoszące się do oddalenia wniosku dowodowego dotyczącego dowodu z opinii biegłego z zakresu pożarnictwa. Jako trafne należy ocenić stanowisko Sądu Rejonowego, wyrażone w tej kwestii zarówno w uzasadnieniu postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego, jak i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wbrew twierdzeniom apelującego, argumentacja Sądu Rejonowego odnosząca się do oddalonych wniosków dowodowych miała charakter rzeczowy, była osadzona w realiach sprawy i przekonująco wyjaśniała stanowisko Sądu, mające swoje oparcie normatywne w treści art. 170 kpk - w niniejszej sprawie został przeprowadzony dowód z opinii biegłego z zakresu pożarnictwa oraz dokumentu w postaci prywatnej ekspertyzy. Z opinii jednoznacznie wynika, że przyczyną pożaru było zapoczątkowanie spalania elementu drewnianego przylegającego do rozgrzanego do temperatury minimum 180 o C przewodu dystrybucji gorącego powietrza. Wykonywanie żeliwnego wkładu kominkowego, jego zabudowy oraz systemu dystrybucji gorącego powietrza naruszało przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, gdyż zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia w obiektach oraz na terenach przyległych do nich jest zabronione wykonywanie czynności, które mogą spowodować pożar, jego rozprzestrzenianie się, utrudnienie prowadzenia działania ratowniczego lub ewakuacji poprzez miedzy innymi przechowywanie materiałów palnych oraz stosowanie elementów wystroju i wyposażenia wnętrz z materiałów palnych w odległości mniejszej niż 0,5 m od urządzeń i instalacji, których powierzchnie zewnętrzne mogą nagrzewać się do temperatury przekraczającej 100 o C. Te same wnioski wysnuł biegły w prywatnej opinii. - wskazać należy, że to do Sądu należy decyzja, czy dowód z opinii ma być przeprowadzony pisemnie czy ustnie, zaś strona nie może domagać się zmiany formy tylko po to, by sprawdzić "wiarygodność" tej już uzyskanej. Nawet w podnoszonych w uzasadnieniu apelacji argumentach przewija się marginalizowany przez jej autora element istnienia wątpliwości co do jakości opinii. Tych natomiast skarżący albo nie podnosił w trakcie składania wniosków, albo nie był w stanie przekonać, że rzeczywiście one wystąpiły. Pamiętać bowiem należy, że decyzja o tym, czy opinia pozostawia wątpliwości, nie należy do stron postępowania, lecz do Sądu i nie wystarczy tu występujące u strony poczucie niedosytu, że biegły nie dość prosto, nie dość przekonująco, nie dość wyraźnie odpowiedział na pytania dla sprawy istotne - lub nie odpowiedział na wszystkie, nawet te nieistotne. Jeżeli opinia biegłego jest przekonująca i zupełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt, iż opinia taka nie jest przekonywająca (niepełna) dla stron procesowych, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii w oparciu o przepis art. 201 kpk (por. postanowienie SN z 13.09.2006 r., IV KK 139/06, OSNwSK 2006, nr 1, poz. 1715). - wobec powyższego na uznanie nie zasługiwał również zarzut obrazy art. 6 kpk podniesiony przez obronę w kontekście oddalenia przez Sąd I instancji wniosku dowodowego obrony w przedmiocie przeprowadzenia uzupełniającej opinii biegłego z zakresu pożarnictwa. Nieuwzględnienie przez sąd takiego wniosku nie może zostać uznane za naruszenie prawa do obrony. Dopuszczenie określonych dowodów stanowi kompetencję sądu, która wykonywana jest w ramach granic wyznaczonych w art. 7 kpk. Dlatego też decyzja sądu w tym zakresie mogłaby być oceniana w kategoriach naruszenia gwarancji procesowych z art. 6 kpk jedynie w razie wskazania przez skarżącego w jaki sposób oddalenie określonego wniosku dowodowego naruszyło prawo do obrony oskarżonego. Obrońca oskarżonego takiego związku nie wykazał. Naruszenie prawa do obrony wyraża się z reguły w uchybieniach proceduralnych polegających na istotnym i nieuzasadnionym osłabieniu pozycji procesowej oskarżonego. Cechy takie przykładowo może mieć rozpoznanie sprawy pod nieobecność obrońcy mimo, że oskarżony wnosił z tego powodu od odroczenie rozprawy. Tego rodzaju uchybień, godzących w sferę uprawnień procesowych oskarżonego, o których mowa w art. 6 kpk - zarówno w kontekście obrony w znaczeniu materialnym jak i formalnym - sąd odwoławczy nie stwierdził. - w postępowaniu przed Sądem I instancji nie doszło również do obrazy art. 366 kpk. Sąd Rejonowy przeprowadził w niezbędnym zakresie postępowanie dowodowe i na tej podstawie wyjaśnił istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. Uznał też, że pozostałe proponowane przez oskarżyciela subsydiarnego dowody są do tego nieprzydatne i swoje stanowisko w tym zakresie należycie uzasadnił. Skarżący nie wykazał, by to stanowisko było błędne. Sąd pierwszej instancji przeprowadził należycie postępowanie dowodowe i trafnie ocenił zgromadzony w jego toku materiał dowodowy. Zakres postępowania dowodowego nie budzi zastrzeżeń Sądu II instancji. Dopuszczone i przeprowadzone zostały te dowody, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. - po dokonaniu analizy akt w ramach kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy doszedł również do przekonania, że ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym kwestionowana w petitum ocena depozycji oskarżonego, została przeprowadzona właściwie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 7 kpk. W pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, którym dowodom, bądź im częściom, nadano walor wiarygodności, a którym tej cechy odmówiono oraz podano przekonywujące powody, przemawiające za takim, a nie odmiennym ukształtowaniem oceny dowodów. Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia normy zawartej w art. 410 kpk. Jak ujawnia pisemne uzasadnienie Sąd ten budował podstawę dowodową zaskarżonego wyroku m. in. w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego S. C., opinię prywatną, opinię biegłego z zakresu pożarnictwa, zeznania świadków oraz dowody z dokumentów. Jednocześnie Sąd I instancji dobitnie wskazał w jakiej części wyjaśnienia oskarżonego uznał za wiarygodne, a w jakiej na przymiot wiarygodności nie zasługiwały, co do opinii prywatnej, opinii biegłego, dowodów z dokumentów oraz depozycji świadków przesłuchanych w niniejszej sprawie skonkretyzował, iż uznał je za wiarygodne w całości. W związku z powyższym zarzut obrońcy już z tego powodu nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący upatrywał skuteczności zarzutu w podniesieniu tezy, iż Sąd Rejonowy pominął przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotne okoliczności mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jako przykład takowych wskazał zbagatelizowane faktu, że kierownik budowy P. Ż. był odpowiedzialny za zgodność robót budowlanych z zasadami wiedzy technicznej oraz przepisami prawa, a nie oskarżony S. C.. Z takim rozumowaniem nie sposób się jednak zgodzić. Z zeznań świadka P. Ż. jednoznacznie wynika, że pełnił funkcję kierownika budowy oraz wykonywał projektu domku należącego do pokrzywdzonego, nie był jednak projektantem kominka ani instalacji grzewczej. Świadek przyznał, że odebrał kominek zabudowany i nie widział instalacji grzewczej przed jej zabudową. Jak wskazywał świadek z uzyskanych przez niego informacji wynikało, że instalację grzewczą wykonywał oskarżony. - ponadto, aby zasadnie, a tym samym skutecznie, podnieść zarzut obrazy art. 4 kpk, nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest na odmiennej ocenie materiału dowodowego skupiającej się wyłącznie na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia tych przepisów czyni zarzut oparty na tychże przepisach bezzasadnym (wyrok SA w Warszawie z 18.10.2018 r., II AKa 402/17, LEX nr 2581120). Fakt niezadowolenia skarżącego z obiektywnych wywodów Sądu I instancji nie może być podstawą do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. - niezasadny okazał się również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny wobec zarzutu prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego S. C. od popełnienia zarzucanego mu czynu ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały zaskarżony wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II - apelacja obrońcy okazała się w całości bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk oskarżony w całości ponosi koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, - zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego wydatki postępowania odwoławczego (20 zł) oraz opłatę (art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych: 1.000 zł), gdyż wobec oskarżonego nie zachodzą podstawy do zwolnienia go od zapłaty kosztów sądowych w całości PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt II Ka 479/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 września 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Paweł Mądry Protokolant: sekr. sąd. Kinga Łempicka przy udziale prokuratora Artura Trębickiego po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 r. sprawy J. P. (1) oskarżonego z art. 180a kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 kwietnia 2025 r. sygn. akt II K 273/24 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem kosztów postępowania odwoławczego. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 479/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 kwietnia 2025 roku sygn. akt II K 273/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ----------------------- -------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------- ------------------------ -------------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------- ---------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------- ---------------------------------------- ---------------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut zarzut obrazy przepisów postępowania, a mianowicie art. 5 § 2, art. 7, art. 410 i art. 424 § 1 kpk poprzez: 1. nienależyte rozważenie i ocenienie wyjaśnień oskarżonego J. P. (1) odnośnie posiadania uprawnień do kierowania pojazdami i braku świadomości wydania przez Starostę M. decyzji administracyjnej nr (...) z dnia 16 sierpnia 2012 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy - co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania oskarżonego J. P. (1) za winnego popełnienia czynu z art. 180a kk w sytuacji, gdy z prawidłowo ocenionego materiału dowodowego sprawy wynika, że oskarżony co prawda wiedział o toczącym się wobec niego postępowaniu administracyjnym w sprawie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T, jednak nie był świadomy tego, że w czasie, gdy oczekiwał na badania lekarskie w uprawnionym Ośrodku medycyny pracy, Starosta M. decyzją z dnia 16 lipca 2012 r. nr (...) z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia mu uprawnień kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy, a następnie wydał decyzję z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr (...) o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy, gdyż nie odebrał powyższych decyzji oraz nie zapoznał się z nimi będąc przekonanym, że postępowanie administracyjne przed Starostą M. cały czas jest w toku, a sprawa jest na etapie wykonania badań lekarskich i wydania orzeczenia lekarskiego, które ostatecznie wpłynęło do Starostwa Powiatowego w M. w dniu 31 grudnia 2012 r. i stwierdzało brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez oskarżonego pojazdami silnikowymi, do których jest wymagane posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, T, B+E, a nadto oskarżony do czasu zdarzenia posiadał dokument prawa jazdy, ponieważ nikt mu go nie odebrał i nie wzywał do jego wydania oraz 11-krotnie był legitymowany przez funkcjonariuszy Policji podczas kontroli drogowych, którzy - tak jak oskarżony - do dnia 9 września 2023 r. nie wiedzieli, że J. P. (1) cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami, zaś z powszechnie dostępnych danych z Centralnej Ewidencji Kierowców wynika, że oskarżony cały czas posiada on uprawnienia do kierowania pojazdami wszystkich kategorii, co w połączeniu z wyjaśnieniami oskarżonego J. P. (1) i zeznaniami świadków A. K. i M. K., zgodnie z którymi oskarżony na informację od policjantów podczas kontroli drogowej w dniu 9 września 2023 r. odnośnie tego, że zostały mu cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T zareagował szczerym zdziwieniem i był przekonany, że posiada wymagane uprawnienia oraz nie był w stanie wytłumaczyć, dlaczego miałyby mu zostać cofnięte - co w konsekwencji doprowadziło do nienależytej i jednostronnie niekorzystnej oceny dowodów oraz odmówienia wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego przy jednoczesnym braku wykazania, że oskarżony J. P. (1) podejmując decyzję o prowadzeniu samochodu w dniu zdarzenia był świadomy wydania przez Starostę M. decyzji z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr (...) o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy, a tym samym, że działał umyślnie w zamiarze ewentualnym, co skutkowało błędnym uznaniem go za winnego czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia; 2. nienależyte rozważenie i ocenienie zeznań świadków A. K. i M. K., które prawidłowo ocenione wskazywały, że podczas kontroli drogowej w dniu 9 września 2023 r., na informację od policjantów, że oskarżonemu zostały cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T zareagował on szczerym zdziwieniem, ponieważ był przekonany, że posiada wymagane uprawnienia i nie był w stanie wytłumaczyć, dlaczego miałyby mu zostać cofnięte tym bardziej, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Starostę M. w sprawie nr (...) dotyczącej skierowania oskarżonego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T poddał się on wymaganym i odpowiednim badaniom lekarskim, które doprowadziły do wydania przez (...) Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy orzeczenia lekarskiego nr (...) z dnia 21 listopada 2012 r., które w dniu 31 grudnia 2012 r. zostało przesłane do Starostwa Powiatowego w M. oraz stwierdzało brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez oskarżonego pojazdami silnikowymi, do których jest wymagane posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, T, B+E, a nadto oskarżony do dnia zdarzenia, tj. 9 września 2023 r. posiadał dokument prawa jazdy, ponieważ nikt mu go nie odebrał i nie wzywał do jego wydania oraz 11 razy był legitymowany przez funkcjonariuszy Policji podczas kontroli drogowych, którzy tak jak oskarżony do dnia 9 września 2023 r. nie wiedzieli, że J. P. (1) cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami, zaś z dostępnych dla oskarżonego i innych osób danych z Centralnej Ewidencji Kierowców wynika, że cały czas posiada on uprawnienia do kierowania pojazdami wszystkich kategorii - co w konsekwencji doprowadziło do nienależytej oceny powyższych dowodów oraz niewykazania, że oskarżony J. P. (1) podejmując decyzję o prowadzeniu samochodu w dniu zdarzenia był świadomy wydania przez Starostę M. decyzji z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr (...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy, a tym samym, że działał umyślnie w zamiarze ewentualnym, co skutkowało błędnym uznaniem go za winnego czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia; 3. nienależyte rozważenie i ocenienie dowodów z dokumentów, a w szczególności dokumentów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego w sprawie nr (...) dotyczącej oskarżonego J. P. (1), w tym odpisu decyzji Starosty M. (k. 6-7) oraz informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (k. 13) i danych z Centralnej Ewidencji Kierowców z dnia 8 kwietnia 2025 r. (k. 107-107 v), które prawidłowo ocenione w korelacji z dowodami z wyjaśnień oskarżonego J. P. (1) oraz zeznań świadków A. K. i M. K. wskazywały, że oskarżony J. P. (1) nie popełnił zarzucanego mu czynu z art. 180a kk oraz że oskarżony co prawda wiedział o toczącym się wobec niego postępowaniu administracyjnym w sprawie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T, jednak nie był świadomy tego, że w czasie, gdy czekał na wydanie orzeczenia lekarskiego przez (...) Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Oddział w W., Starosta M. decyzją z dnia 16 lipca 2012 r. nr (...) z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia mu uprawnień kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy, a następnie wydał decyzję z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr (...) o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T, gdyż nie odebrał powyższych decyzji oraz nie zapoznał się z nimi trwając w przekonaniu, że postępowanie cały czas się toczy, a sprawa jest na etapie wykonania badań lekarskich, które ostatecznie wpłynęły do Starostwa Powiatowego w M. w dniu 31 grudnia 2012 r. i stwierdzały brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez oskarżonego pojazdami silnikowymi, do których jest wymagane posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, T, B+E, a nadto oskarżony cały czas posiadał dokument prawa jazdy, ponieważ nikt mu go nie odebrał i nie wzywał do jego wydania, 11 razy był legitymowany przez funkcjonariuszy Policji, którzy do dnia 9 września 2023 r. - tak jak oskarżony - nie wiedzieli, że J. P. (1) cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami, zaś z dostępnych dla oskarżonego i innych osób danych z Centralnej Ewidencji Kierowców wynika, że cały czas posiada on uprawnienia do kierowania pojazdami wszystkich kategorii, a powyższe okoliczności potwierdzają wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadków A. K. i M. K., zgodnie z którymi podczas kontroli drogowej w dniu 9 września 2023 r. oskarżony był szczerze zaskoczony informacją uzyskaną od policjantów o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami wszystkich kategorii, albowiem był przekonany, że posiada wymagane uprawnienia i nie był w stanie wytłumaczyć, dlaczego miałyby mu zostać cofnięte - co w konsekwencji doprowadziło do nienależytej oceny powyższych dowodów oraz niewykazania, że oskarżony J. P. (1) podejmując decyzję o prowadzeniu samochodu w dniu zdarzenia był świadomy wydania przez Starostę M. decyzji z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr (...) o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T, a tym samym, że działał umyślnie w zamiarze ewentualnym oraz nieuwzględnienie, że oskarżony znajdował się w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię występku z art. 180a kk zarzucanego mu w akcie oskarżenia, co skutkowało błędnym uznaniem go za winnego popełnienia tego przestępstwa; - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego orzeczenia poprzez dowolne, nie poparte dowodami, niezgodne z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania przyjęcie, iż oskarżony J. P. (1) w dniu 9 września 2023 r. w K. (...) woj. (...) nie stosując się do decyzji Starosty M. z dnia 16.08.2012 r. o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. A, B, C, D, BE, CE, DE, T prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy V. nr rej. (...) w sytuacji, gdy z prawidłowo ocenionego materiału dowodowego sprawy wynika, że oskarżony co prawda wiedział o toczącym się wobec niego postępowaniu administracyjnym w sprawie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T, jednak nie był świadomy tego, że w czasie, gdy oczekiwał na wydanie orzeczenia lekarskiego przez (...) Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Oddział w W., Starosta M. decyzją z dnia 16 lipca 2012 r. nr (...) z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia mu uprawnień kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy, a następnie wydał decyzję z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr (...) o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T, gdyż nie odebrał powyższych decyzji oraz nie zapoznał się z nimi trwając w przekonaniu, że postępowanie cały czas się toczy, a sprawa jest na etapie wykonania badań lekarskich i wydania orzeczenia lekarskiego, które wpłynęło do Starostwa Powiatowego w M. w dniu 31 grudnia 2012 r. i stwierdzało brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez oskarżonego pojazdami silnikowymi, do których jest wymagane posiadanie prawa jazdy kategorii A, B, T, B+E, a nadto oskarżony do dnia zdarzenia posiadał i posługiwał się dokumentem prawa jazdy, ponieważ nikt mu go nie odebrał i nie wzywał do jego wydania oraz 11-krotnie był legitymowany przez funkcjonariuszy Policji podczas kontroli drogowych, którzy do dnia 9 września 2023 r. - tak jak oskarżony - nie wiedzieli, że cofnięto mu uprawnienia do kierowania pojazdami, zaś z dostępnych dla oskarżonego i innych osób danych z Centralnej Ewidencji Kierowców wynika, że nadal posiada on uprawnienia do kierowania pojazdami wszystkich kategorii, co w połączeniu z wyjaśnieniami oskarżonego J. P. (1) i zeznaniami świadków A. K. i M. K., zgodnie z którymi oskarżony na informację uzyskaną od policjantów podczas kontroli drogowej w dniu 9 września 2023 r., odnośnie tego, że zostały mu cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T zareagował szczerym zdziwieniem, ponieważ był przekonany, że posiada wymagane uprawnienia i nie był w stanie wytłumaczyć, dlaczego miałyby mu zostać cofnięte - co w konsekwencji doprowadziło do nienależytej i jednostronnie niekorzystnej dla oskarżonego oceny dowodów przy jednoczesnym niewykazaniu, że oskarżony J. P. (1) podejmując decyzję o prowadzeniu samochodu w dniu zdarzenia był świadomy wydania przez Starostę M. decyzji z dnia 16 sierpnia 2012 r. nr (...) o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy, a tym samym, że działał umyślnie w zamiarze ewentualnym oraz nieuwzględnienia, że oskarżony znajdował się w usprawiedliwionym błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię występku z art. 180 a kk zarzucanego mu w akcie oskarżenia, co skutkowało błędnym uznaniem go za winnego popełnienia tego przestępstwa. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - apelacja obrońcy oskarżonego jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, odpowiada zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego. Fakt ten nie pozwala na przyjęcie, iż w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, a w efekcie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mogącego mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia co do czynu zarzucanego oskarżonemu w akcie oskarżenia. - w kontekście zarzutów podniesionych w treści apelacji, wskazać należy, że istotą występku z art. 180a kk jest zachowanie sprawcy polegające na prowadzeniu pojazdu na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, przy jednoczesnym niezastosowaniu się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Warunkiem odpowiedzialności karnej jest zatem nie tyle samo zachowanie polegające na kierowaniu pojazdem bez posiadania uprawnień (jest ono penalizowane poprzez art. 94 § 1 kw), ale musi być ono powiązane z niezastosowaniem się do wydanej uprzednio i wykonalnej decyzji administracyjnej właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi. Bezsporne jest zatem, że występek z art. 180a kk może popełnić tylko taka osoba, wobec której zapadła określona decyzja administracyjna i tylko w okresie, na jaki cofnięto w niej uprawnienie do kierowania pojazdami mechanicznymi. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, decyzją Starosty M. z dnia 16 sierpnia 2021 roku, nr. (...), zostały cofnięte oskarżonemu J. P. (1) uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wg. kat. A, B, C, D, BE, CE, DE, T prawa jazdy. - w toku postępowania oskarżony wyjaśniał, iż nie był świadomy tego, że uprawnienia do kierowania pojazdami zostały mu cofnięte. Twierdzenia te stoją w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym w postaci dokumentów z akt postępowania administracyjnego, z których wynika, iż oskarżony wiedział o toczącym się postępowaniu, miał świadomość jego przedmiotu, a co więcej – brał w nim aktywny udział, informując Starostę M. o wyznaczonym terminie badania lekarskiego (k. 75). Pomimo upływu terminu badań, oskarżony nie dołączył ich wyniku do postępowania administracyjnego w wyznaczonym do tego czasie. Wobec tego, w dniu 16 sierpnia 2012 r. została wydana wobec niego decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzja ta w dacie popełnienia czynu była ostateczna, a co za tym idzie, stanowiła decyzję, o której mowa w art. 180a kk. - mając na względzie powyższe okoliczności, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti w sposób prawidłowy ocenił wyjaśnienia oskarżonego, zestawiając ich treść z pozostałym zgromadzonym i ocenionym materiałem dowodowym, co doprowadziło do prawidłowego ustalenia, że oskarżony w dniu 9 września 2023 roku, decydując się na prowadzenie samochodu osobowego co najmniej zdawał sobie sprawę z tego, że w przeszłości toczyło się wobec niego postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, które mogło skończyć się decyzją administracyjną cofającą uprawnienia, wobec niezłożenia przez J. P. (2) wyników badania lekarskiego w zakreślonym terminie. Działaniu oskarżonego towarzyszył zamiar bezpośredni ewentualny, bowiem J. P. (2) godził się, tj. akceptował mogący nastąpić stan rzeczy, że w przypadku kontroli drogowej okaże się, iż uprawnienia zostały mu cofnięte w wyniku postępowania administracyjnego, o którym wiedział. Jednocześnie, wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczność, iż funkcjonariusze policji zatrzymujący oskarżonego do kontroli w latach 2012- 2021, poprzedzających kontrolę w wyniku której sporządzono wniosek o ukaranie do sądu, nie dysponowali wiedzą o cofnięciu oskarżonemu uprawnień nie oznacza, iż decyzja ta nie została wydana, bądź nie obowiązuje w obrocie prawnym. - obrońca oskarżonego w pkt I.2. apelacji zarzuca nienależyte rozważenie i ocenienie zeznań świadków A. K. i M. K.. Zdaniem skarżącego, prawidłowa ocena zeznań tych świadków prowadziłaby do wniosku, że oskarżony zareagował szczerym zdziwieniem na informację o cofnięciu uprawnień. W ocenie Sądu, sformułowany w ten sposób zarzut jako bezzasadny nie zasługiwał na uwzględnienie. W toku postępowania przygotowawczego, świadek A. K. zrelacjonował czynności, które dokonywał po zatrzymaniu oskarżonego do kontroli drogowej. W odniesieniu do tego, co w trakcie kontroli mówił mu J. P. (1), świadek zeznał jedynie, że mężczyzna nie potrafił wytłumaczyć, dlaczego ma cofnięte uprawnienia i twierdził, że je posiada. (k. 9) W toku postępowania sądowego, świadek potwierdził wcześniejsze zeznania i wskazał, że w trakcie rozmowy, J. P. (1) tłumaczył się, że posiada uprawnienia i nie wie, dlaczego zostały mu cofnięte. Oskarżony twierdził, że nie otrzymał żadnej decyzji i ma przy sobie dokument prawa jazdy, który w trakcie kontroli okazał. Natomiast świadek M. K. przesłuchany w postępowaniu sądowym zeznał, że całą kontrolę oraz rozmowę z oskarżonym przeprowadzał A. K., dlatego nie ma on wiedzy na temat jej przebiegu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, żaden ze świadków nie mówił o „szczerym zdziwieniu” oskarżonego, a jedynie A. K. w sposób rzeczowy zrelacjonował, że J. P. (1) podczas kontroli nie wiedział, dlaczego ma cofnięte uprawnienia. Nadto przebieg rozmowy oskarżonego z funkcjonariuszami nie stanowi wiarygodnej podstawy do rekonstruowania stanu wiedzy oskarżonego co do uprawnień do kierowania pojazdami, gdyż oskarżony w czasie kontroli drogowej zapewniał nie tylko o tym, że posiada uprawnienia, lecz także że kierowany przez niego samochód posiada ważne badania techniczne. Jak następnie ustalili funkcjonariusze, obie te okoliczności nie okazały się prawdziwe. - w tym miejscu, odnosząc się również do zarzutu I.3., należy wskazać, że jak słusznie ustalił Sąd Rejonowy, oskarżony w dniu zdarzenia wiedział o tym, że toczyło się wobec niego postępowanie administracyjne w przedmiocie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami i miał świadomość, że nie poddał się badaniom w zakreślonym do tego terminie. Jednocześnie, nie ulega wątpliwości, że ostateczna decyzja administracyjna dot. J. P. (1) wywoływała swoje skutki, nawet w sytuacji, gdy oskarżony jej nie odebrał, a przesyłka wróciła do organu jako niepodjęta w terminie. Dla prawnokarnej oceny zachowania J. P. (1) nie ma również znaczenia, że dysponował on blankietem prawa jazdy, bowiem fakt posiadania fizycznego dokumentu prawa jazdy nie przesądza o jego aktualności. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, oskarżony wielokrotnie był wzywany do jego wydania, czego nie uczynił. Ostatecznie, niezwrócenie dokumentu do właściwego urzędu nie miało znaczenia dla konsekwencji prawnych wydanej wobec oskarżonego decyzji administracyjnej, bowiem informacja o cofnięciu mu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych została wprowadzona do właściwego systemu informatycznego. Nieświadomość treści wydanej decyzji nie wyłącza winy oskarżonego w sytuacji, gdy miał on świadomość toczącego się wobec niego postępowania administracyjnego i mógł spodziewać się jego wyniku, lecz ostatecznie przyjął postawę bierną wyrażającą się niedostarczeniem wyników badań w zakreślonym terminie oraz ignorowaniem przesyłek. - w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd meriti, zebrany w sprawie materiał dowodowy, w aspekcie jego wiarygodności, poddał rzetelnej, wszechstronnej, obiektywnej ocenie, co pozwoliło na ustalenie zgodnego z rzeczywistością stanu faktycznego sprawy, prowadzącego do słusznego uznania, że oskarżony J. P. (1) swoim zachowaniem opisanym w zarzucie aktu oskarżenia wyczerpał dyspozycję art. 180a kk. W konsekwencji, niezasadny okazał się również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych sformułowany w apelacji, który ma charakter wtórny wobec zarzutów naruszenia prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Wniosek wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego J. P. (1) od popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów skutkowała bezzasadnością wniosków 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem kosztów postępowania odwoławczego (100 złotych opłaty oraz 20 złotych tytułem ryczałtu za doręczanie pism w postępowaniu odwoławczym). 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt VI Ka 396/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2021 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Karin Kot (spr.) Sędzia Klara Łukaszewska Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Sylwia Piliszewska przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze: Urszuli Ziembickiej po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021r. sprawy P. C. ur. (...) w K. s. J., M. z domu W. oskarżonego z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in. z powodu apelacji wniesionych przez obrońców od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 15 kwietnia 2021 r. sygn. akt II K 75/21 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. C.; II. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 396/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt II K 75/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ ---------------------------------------------------- ------------ ------------ 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ --------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------------------ --------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Rażąca niewspółmierność kary pozbawienia wolności określonej w pkt I, II, III, IV i V części dyspozytywnej wyroku, polegającej na wymierzeniu oskarżonemu odpowiednio: - w pkt I za czyn opisany w pkt 1 części wstępnej wyroku, tj. za czyn z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii kary 2 lat pozbawienia wolności; - w pkt II za czyn opisany w pkt 2-5 i 7-8 i 10-13 części wstępnej wyroku, tj. za czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii kary 2 lat pozbawienia wolności; - w pkt III za czyn opisany w pkt 6 części wstępnej wyroku, tj. za czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii kary 1 roku pozbawienia wolności; - w pkt IV za czyn opisany w pkt 9 części wstępnej wyroku, tj. za czyn z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii kary 4 miesięcy pozbawienia wolności; - oraz odpowiednio kary łącznej pozbawienia wolności określonej w pkt V części dyspozytywnej wyroku w wysokości 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, pomimo iż okoliczności sprawy, postawa oskarżonego oraz gdy dla realizacji celów zapobiegawczych i wychowawczych kary oraz skutecznego oddziaływania społecznego, biorąc pod uwagę dyrektywy wymiaru kary określone w treści art. 53 k.k. przemawiały za orzeczeniem kary w mniejszej wysokości. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Rażąca niewspółmierność orzeczonej kary, a to poprzez wymierzenie w/w oskarżonemu kary łącznej 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy całokształt okoliczności niniejszej sprawy, w tym sposób zachowania oskarżonego, jedność zamiaru, działanie ciągłe rozłożone w czasie oraz tożsamość dobra chronionego prawem wskazuje na celowość i zasadność orzeczenia wobec oskarżonego kary 2 lat pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 i 2 Ponieważ w obu wywiedzionych apelacjach obrońcy oskarżonego sformułowali zarzuty dotyczące wysokości orzeczonej kary, Sąd Odwoławczy odniesie się do nich w sposób łączny. Podkreślić należy, iż już od wielu lat specjaliści zajmujący się terapią uzależnień zwracają uwagę na brak postaw do klasyfikacji narkotyków jako „miękkie” i „twarde”. Rozróżnienie to opierające się na sile działania poszczególnych środków odurzających dawało mylne wyobrażenie na temat potencjalnie niższego szkodliwego oddziaływania substancji z kategorii „miękkich narkotyków”, ich pozornie mniejszego działania uzależniającego i w konsekwencji – niższej społecznej szkodliwości ich zażywania, a obrońca oskarżonego w wywiedzionej apelacji w sposób bezrefleksyjny powołuje tę niemającą oparcia w rzeczywistości argumentację, która oczywiście nie mogła mieć wpływu na zmianę zaskarżonego wyroku. Także powoływane przez skarżącą orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Krakowie o sygn. akt II AKa 47/13, zgodnie z którym za znaczą ilość środka odurzającego uznać można ilość wystarczającą do jednorazowego odurzenia się kilkudziesięciu tysięcy osób jest stanowiskiem skrajnym, którego Sąd Okręgowy nie podziela, uznając za słuszny utrwalony w judykaturze pogląd, iż znaczna ilość narkotyków to taka, która wystarcza do jednorazowego odurzenia się co najmniej kilkudziesięciu osób (por. m. in. wyrok SA w Łodzi z dnia 7.07.2020 r., II AKa 353/19, OSAŁ 2020/3/148, wyrok SA we Wrocławiu z dnia 27.11.2019 r., II AKa 97/19, LEX nr 2758148, wyrok SA w Gdański z dnia 13.09.2018 r., II AKa 247/18, LEX nr 3128383) i z pewnością ujawnione u mieszkaniu P. C. 63,59 g metaamfetaminy i 420,7 g marihuany taką znaczną ilość środków odurzających stanowiły. Ponadto krytycznie do powoływanego przez skarżącą stanowiska odniósł się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 lutego 2018 r., V KK 309/17 stwierdzając, iż nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że dopiero ilość narkotyku pozwalająca na jednorazowe odurzenie kilkudziesięciu tysięcy osób - jest ilością znaczną i spełnia kryterium kwalifikujące przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy z 2005 r. u.p.n. (LEX nr 2455747). Obrońcy oskarżonego w wywiedzionych apelacjach kwestionowali zarówno przyjęty przez Sąd I instancji stopień winy, jak i społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów. Podkreślić jednak należy, iż dokonane w tym zakresie oceny Sądu orzekającego były prawidłowe: P. C. zdawał sobie sprawę z naganności swojego zachowania i związanych z nim konsekwencji – w tym grożącej mu odpowiedzialności karnej, co jednak nie powstrzymało go przed prowadzeniem przestępczej działalności. Co więcej, jak wynika ze złożonych przez niego na etapie postępowania przygotowawczego wyjaśnień, handel substancjami odurzającymi miał być dla niego alternatywą dla zwykłej pracy zarobkowej. Także społeczna szkodliwość przypisanych oskarżonemu czynów była wysoka, bowiem posiadał on znaczną ilość narkotyków, które udzielał wielu innym osobom, zarówno odpłatnie, jak nie odpłatnie i dopuszczał się czynów o charakterze przestępczym przez dłuższy czas. Jak wynika chociażby z zeznań K. S. (k. 85-86), wiedzę o tym, iż u oskarżonego można nabyć środki odurzające uzyskała już 6 lat wcześniej była to wiedza powszechna w jej środowisku, zaś w latach 2018 – 2020 kilkukrotnie zaopatrywała się u niego w marihuanę. Chociaż nie udało się ustalić dokładnego okresu, w którym oskarżony handlował narkotykami, to na podstawie okoliczności badanej sprawy przyjąć można, iż zajmował się tym przez kilka lat. Należy również mieć na względzie, iż wśród narkotyków, którymi handlował oskarżony, znajdowały się różne rodzaje substancji odurzających, w tym metaamfetamina, która ma szczególnie niebezpieczne i toksyczne oddziaływanie na osoby, które ją zażywają. Oskarżony udzielał narkotyków osobom młodym, co wpływało dezintegrująco na ich życie, jak i negatywnie oddziaływało na funkcjonowanie całej społeczności. Obrońca oskarżonego deprecjonował wagę przypisanych oskarżonemu przestępstw starając się przekonać, iż ilość substancji psychotropowych i odurzających udzielanych przez P. C. innym osobom była znikoma, co rzutować miało także na ocenę stopnia społecznej szkodliwości tych czynów. Podkreślić jednak należy, iż w badanej sprawie nie było żadnych okoliczności, które – poza subiektywnym stanowiskiem skarżącej – stanowiłyby podstawę do orzeczenia wobec oskarżonego tzw. „kary mieszanej” przy zastosowaniu regulacji art. 37b k.k. Niesłusznie obrońca umniejsza także znaczenie nieodpłatnego udzielania środka odurzającego, skoro w oparciu o zasady doświadczenia życiowego wnioskować można, iż takie nieodpłatne udzielenie narkotyków przez osobę, która zajmuje się ich sprzedażą, ma zachęcić do eksperymentowania ze środkami odurzającymi i w dalszej perspektywie uczynić nabywcę takich środków z osoby, której takiego środka udzielono nieodpłatnie. Jest to działanie demoralizujące i wyrachowane, nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem obrońcy dotyczącym znikomej społecznej szkodliwości takiego czynu. Ponadto podstawa oskarżonego po popełnieniu przestępstwa była typową dla osoby, wobec której zastosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania i nie stanowi podstawy do obniżenia wymierzonej mu kary. Podsumowując stwierdzić należy, iż zarówno orzeczone wobec P. C. kary jednostkowe za poszczególne przypisane mu przestępstwa, jak i kara łączna 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności wymierzone zostały w granicach swobodnego uznania sądu, z uwzględnieniem dyrektyw wymiaru kary zawartych w art. 53 k.k., art. 85a k.k. i art. 86 k.k., są adekwatne do stopnia i winy i społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu przestępstw i będą w sposób właściwy realizowały cele zarówno z zakresu prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Niewątpliwie oskarżony jako osoba młoda powinien mieć szansę na powrót do społeczeństwa i prowadzenie zgodnego z prawem, społecznie akceptowalnego trybu życia, w tym podjęcia legalnej pracy, jednak wcześniej powinien odbyć karę będącą sprawiedliwą i adekwatną reakcją prawnokarną na popełnione przez niego przestępstwa. Wniosek 1. Zmiana zaskarżonego wyroku i orzeczenie odpowiednio: - za czyn opisany w pkt 1 części wstępnej wyroku, tj. za czyn z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii kary 1 roku pozbawienia wolności; - za czyn opisany w pkt 2-5 i 7-8 i 10-13 części wstępnej wyroku, tj. za czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii kary 1 roku pozbawienia wolności; - za czyn opisany w pkt 6 części wstępnej wyroku, tj. za czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, na podstawie art. 37b k.k. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary 3 miesięcy ograniczenia wolności; - za czyn opisany w pkt 9 części wstępnej wyroku, tj. za czyn z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii kary 1 miesiąca pozbawienia wolności; - oraz odpowiednio na podstawie art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczenie oskarżonemu kary łącznej w wysokości 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Zmiana zaskarżonego wyroku w jego zaskarżonej części poprzez orzeczenie wobec oskarżonego kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Jak już wspomniano, Sąd Odwoławczy nie podzielił stanowiska wyrażonego w apelacjach wywiedzionych przez obrońców oskarżonego i nie znalazł podstaw do obniżenia kar orzeczonych wobec P. C. – zarówno wymierzonych mu kar jednostkowych, jak i kary łącznej. Przypomnieć również należy, iż immanentną cechą kary jest jej dolegliwość, która jednak w przypadku badanej sprawy nie jest nadmierna. Zgodzić się przy tym należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż kara łączna wymierzona przy zastosowaniu zasady absorpcji nie stanowiłaby adekwatnej reakcji prawnokarnej na przypisane oskarżonemu przestępstwa. Ponadto wymierzanie kary łącznej przy zasadzie całkowitej absorpcji czy kumulacji stanowi rozwiązanie skrajne, które stosowane jest jedynie wyjątkowo i w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Wobec powyższego karę łączną 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności uznać należy za sprawiedliwą i adekwatną z puntu widzenia dyrektyw wymiaru kary oraz jej celów. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. C.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Jak już wspomniano, Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze. Nie było także konieczności ingerowania w jego treść z urzędu, dlatego zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy, podlegał utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II Sąd Odwoławczy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., mając na względzie trudną sytuację majątkową oskarżonego, zwolnił go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja orzeczenie w przedmiocie kar jednostkowych oraz kary łącznej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja orzeczenie w przedmiocie kary łącznej 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☐ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 539/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.