Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II K 3/20 AI generated

II K 3/20 · Sąd powszechny

Case Number II K 3/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Formularz UWŁ Sygnatura akt II K 3/20 Z uwagi na zakres wniosku o uzasadnienie, który został złożony jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i działając w oparciu o art. 423 § 1a k.p.k. wypełniono jedynie część 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Wyroki wydane wobec skazanego Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny Data wyroku albo wyroku łącznego Sygnatura akt sprawy 1.2. Inne fakty 1.2.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1.2.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2. Ocena Dowodów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.2.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.2.1 albo 1.2.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.

Legislator headnote

AI generated

art. 279 § 1 k.k, art. 207 § 1 k.k, art. 244 k.k, art.11 § 2 k.k, art. 42 § 2 k.k, art. 270 § 1 k.k; II K 3/20 · Sąd powszechny: – łączy karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 16 lipca 2019r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 723/18 (opisanym w pkt. 21.) oraz jednostkową karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 29 października 2019 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 799/18 (opisanym w pkt. 22.) i wymierza D. B. karę łączną 5 (pięciu) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; II. na mocy art. 577 k.p.k. w zw. z art. 63 § 1 k.k. zalicza skazanemu na poczet orzeczonej w pkt.

Keywords

AI generated
failure to provide evidence proof of negative facts fabricated evidence unproven judicial bias challenge of factual findings evidentiary grounds

Cited Legislation

AI generated
art. 279 § 1 k.k
Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 7 stycznia 2002 roku w sprawie IIK 820/01 za czyn z art. 279 § 1 k.k.
art. 207 § 1 k.k
Sądu Rejonowego Puławach z dnia 30 maja 2002 roku w sprawie II K 845/01 za czyn z art. 207 § 1 k.k.
art. 244 k.k
art.11 § 2 k.k
art. 42 § 2 k.k
popełniony 7 lipca 2005 roku na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 42 § 2 k.k.
art. 270 § 1 k.k
Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 20 listopada 2009 roku w sprawie XVII K 1623/09 za czyn z art. 270 § 1 k.k.
art. 65 § 3 k.k
Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 14 września 2010 roku w sprawie II Ks 36/10 za czyn z art. 65 § 3 k.k.s.
art. 91 § 4 k.k
Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 23 listopada 2011 roku w sprawie II Ks 70/11 za czyn z art. 65 § 3 k.k.s. w zb. z art. 91 § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i art. 9 § 1 k.k.s. popełniony 11 lutgo 2011 roku na karę 40 stawek dziennych grzywny po 50zł każda stawka;
AI generated
II Ka 84/24
Sygn. akt II Ka 84/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2024r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: sekr. sądowy Kinga Ambroziak vel Mrozowicz przy udziale Prokuratora Jarosława Kowalczyka po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2024 r. sprawy Z. G. oskarżonego z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 23 października 2023 r. sygn. akt II K 516/22 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. wydatki postępowania odwoławczego przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 84/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 23 października 2023r. w sprawie II K 516/22. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---- ---------------------- ----------------------------------------------------------- ----------- ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------ --------------------- ------------------------------------------------------------ ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzuty ` Zarzuty prokuratora: obrazę przepisów prawa karnego procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk, art. 424 §1 pkt 1 kpk poprzez bezzasadne przyjęcie, że w sprawie brak jest wystarczających dowodów na poparcie tezy, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku z art. 278 § 1 kk, a zgromadzone poszlaki nie pozwalają na wykluczenie wersji, że sprawcą wyrębu i kradzieży drzewa była inna osoba, w sytuacji, gdy swobodna, ale nie dowolna i pobieżna, jak to uczynił Sąd, ocena tych dowodów, w szczególności wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym, prowadziły do przyjęcia jedynej możliwej wersji, a mianowicie, że tylko oskarżony miał możliwość bezproblemowego dostępu na działkę położoną w N. i sposobność dokonania wyrębu tak znacznej ilości drzew bez wzbudzania zainteresowania innych osób oraz powód, aby dopuścić się tego czynu, jak również tylko on werbalizował wobec innych osób zamiar dokonania wycięcia drzew, Zarzuty pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego: błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, polegający na uznaniu, że oskarżony nie dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy tj. zeznania świadków Z. A. (1), B. P. oraz pozostały materiał dowodowy prowadzi do przyjęcia, iż oskarżony dopuścił się po uprzednim wycięciu dokonania zaboru w celu przywłaszczenia 334 sztuk drzew sosny o wartości 111.715,62 zł na szkodę Nadleśnictwa Ł., ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W ocenie Sądu Okręgowego treść obu apelacji pozwalała na ich łączne omówienie co do poszczególnych zarzutów. Na wstępie należy podnieść, iż w ocenie Sądu Okręgowego zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, odpowiada zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego. Fakt ten nie pozwala zatem przyjąć, iż w niniejszej sprawie Sąd przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, a tym samym, dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, mogącego mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia. W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd I instancji w prawidłowy sposób zebrał i ocenił dowody oraz okoliczności ujawnione w toku postępowania, a na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Należy wskazać, że oskarżyciel posiłkowy stawia zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, choć w istocie treść apelacji odnosi się do niewłaściwej oceny wskazanych tam dowodów. Nie budzi także wątpliwości, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone starannie, a ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji jest dokładna, nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów chronionej przepisem art. 7 kpk. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 424 kpk i pozwala na kontrolę odwoławczą prawidłowości rozstrzygnięcia. Tamże Sąd I instancji szczegółowo wskazał dowody, którym dał wiarę oraz wyjaśnił z jakich powodów na taką jego ocenę zasłużyły. Również szczegółowo wskazał dowody, którym waloru wiarygodności odmówił i precyzyjnie oraz przekonywująco wyjaśnił, z jakich przyczyn na wiarę nie zasługują. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 grudnia 2021 r. II AKa 141/21 trudno skazać oskarżonego na podstawie tylko pewnych poszlak, które pozwalają na wyciągnięcie pewnych domniemań, domysłów, a które jednak nie stanowią dowodów, pozwalających na jednoznaczne wykazanie winy oskarżonego. To rolą organów ścigania jest zebranie takich dowodów, które po przedstawieniu ich sądowi wraz z aktem oskarżenia pozwolą na udowodnienie winy, a nie tylko na możliwość jej domniemywania. Sąd orzekający w konkretnej sprawie orzeka na podstawie konkretnych dowodów i to zwłaszcza tych dostarczonych przez oskarżyciela publicznego. Skoro zaś te dowody nie pozwalają na jednoznaczne, ponad wszelką wątpliwość, wykazanie winy oskarżonego, to sąd nie ma innego wyjścia, jak tylko wydanie wyroku uniewinniającego. Sąd Okręgowy podziela też stanowisko zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 22 grudnia 2022 r. II AKa 311/22, że poszlaki należy uznać za niewystarczające do ustalenia faktu głównego, wówczas gdy nie wyłączają one wszelkich rozsądnych wątpliwości w tym względzie, czyli inaczej, gdy możliwa jest także inna, od zarzucanej oskarżonemu, wersja wydarzeń. Odnosząc te rozważania do przedmiotowej sprawy to należy wskazać, że istniejące poszlaki nie pozwalały w sposób jednoznaczny przypisać winy oskarżonemu. Według apelujących – prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego dokonana przez Sąd I instancji ocena kluczowych w sprawie dowodów jest nietrafna i została nakierowana na przyjęcie wyłącznie korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia, z którym to twierdzeniem nie sposób się zgodzić, bowiem zeznania J. G. i jej męża P. G. nie mogły stać się podstawą przypisania oskarżonemu zarzucanego mu czynu. Słusznie wskazuje prokurator, że oskarżony był osobą, która dysponowała kluczami od nieruchomości, ale dokonane w sprawie ustalanie wskazują, że na tej posesji przebywali również jego członkowie rodziny – córka z mężem. Należy więc stwierdzić, że w pewnych sytuacjach również oni dysponowali kluczami, które przekazywał im oskarżony. W takiej sytuacji podnoszone w tym zakresie argumenty – dysponowanie kluczami i dostęp oskarżonego do posesji nie mogły przemawiać za jego odpowiedzialnością. Skarżący oskarżyciel publiczny w żaden sposób nie wykazał, że w dniu 30 czerwca 2022 roku oskarżony jedynie „demonstracyjnie nie mógł się dostać i nie mógł otworzyć kłódki”. Zgodnie ze zeznaniami świadka C. H. oskarżony miał ze sobą klucze, ale nie mógł otworzyć kłódki i dlatego weszli się na posesje w inny sposób. Świadek nic nie wspominał o demonstracyjnym zachowaniu oskarżonego i nie podważał podjętej próby otwarcia kłódki. Nie można więc wykluczyć wersji, że inna osoba przecięła kłódkę i weszła na teren posesji, a następnie zamknęła posesję na inną kłódkę, co spowodowało, że oskarżony nie mógł jej otworzyć. Uzupełniając wywody Sądu I instancji należy wskazać, że istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie miało powiązanie faktu obecności J. G. i jej męża na posesji z osobą oskarżonego. Niewątpliwie w dniu 17 czerwca 2022 roku J. G. dokonała zakupów w sklepie (...), a następnie paragon z tych zakupów został odnaleziony w śmieciach przez C. H. w dniu 8 lipca 2022 roku. To zaś w żaden sposób nie wykazuje, że na posesji tej znajdował się 17 czerwca lub w dniach następnych oskarżony. Z wyjaśnień oskarżonego, które nie zostały skutecznie zanegowane wynika zaś, że na nieruchomości był w marca 2022 roku, kiedy to rozmawiał ze Z. A. (2), a następnie był tam, gdy nadleśnictwo powiadomiło go o kradzieży. Logiczne są twierdzenia skarżącego, że na nieruchomość dostarczano żywność, o czym świadczy min. paragon znaleziony w śmieciach, ale w żaden sposób nie można ustalić, że zakupy te robił i je dostarczał oskarżony. Nawet gdyby ustalić, że J. G. wraz z mężem widzieli „pobojowisko” na nieruchomości związane z wyciętymi drzewami to motywy ich dalszych działań mogły być różne. Skarżący wskazuje, że świadkowie mogli chronić osobę najbliższą i dlatego nie zawiadomili policji, ale nie można wykluczyć sytuacji, że chcieli chronić samych siebie. Nie ustalono, kto od strony technicznej zajmował się wycięciem, kto i kogo wynajął do prowadzenia tych prac, gdyż nie mogła tego dokonać jedna osoba. Nie ma żadnych podstaw, aby twierdzić, że wycinki dokonały nieustalone osoby na polecenie oskarżonego, bo osób dokonujących wycinki nie ustalono, nie odnaleziono również drewna. Odnosząc się do zarzutów dotyczących oceny zeznań Z. A. (1), to należy wskazać, że w pierwszych zeznaniach w sposób ogólny określił on, że chodził po terenie ośrodka z oskarżonym i rozmawiali o wycięciu drzew rosnących na teranie ośrodka. W toku postępowania wskazał, że stali przy budynkach, które były spalone, a oskarżony mówił, że chce te budynki usunąć oraz chce usunąć chore i powalone drzewa, ale nie mówił oskarżony o określonej ilości drzew. Trudno z tych zeznań wnioskować, że oskarżony ze świadkiem chodzili po całej posesji i rozmawiali o wycięciu drzew należących konkretnie do nadleśnictwa. Z. A. (1) nie był zainteresowany tym zleceniem, a więc nie interesował się też przebiegiem granic, a jedynie wskazywał drzewa, które mogły podlegać wycince. Prowadzenie tego typu rozmów nie może stanowić podstawy do przyjęcia odpowiedzialności oskarżonego. Całkowicie nielogiczne byłoby prowadzenie rozmów o wycince na działce będącej w dzierżawie wieczystej oskarżonego z P. C., już po dokonanej kradzieży, co by mogło wzbudzić zainteresowanie urzędnika. Sąd I instancji prawidłowo ocenił zeznania B. P. wskazując, że Z. A. (1) nie potwierdził rzekomych słów, że oskarżony wskazywał na siebie jako właściciela prywatnego ośrodka, który chce z jego terenu wyciąć drzewa. W okresie objętym zarzutem nikt nie widział oskarżonego na terenie ośrodka, nie ustalono osób, które dokonały wycięcia drzew, a więc nie można przyjąć, że to oskarżony zorganizował wycinkę od strony technicznej. Należy podkreślić, że nikt nie interesował się wycinką wykonaną na tak dużą skalę, prowadzoną w ciągu dnia na terenie lasów należących do nadleśnictwa. Natomiast nie wskazano co spowodowało taki brak zainteresowania, bo nikt z osób sąsiadujących z posesją nie podał żadnych szczegółów i tym bardziej nie wskazywał na obecność oskarżonego w tym czasie. Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż z całą pewnością ocena zgromadzonego w tejże sprawie materiału dowodowego poczyniona przez Sąd Rejonowy nie charakteryzuje się niepewnością. Ocena ta, zdaniem Sądu Odwoławczego, była wnikliwa i oparta na kompletnym materiale dowodowym, nie zawiera zatem wad o jakich podnosi w swojej apelacji prokurator, a jako taka nie pozwoliła na przypisać oskarżonemu popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 kk, co skutkować musiało uniewinnieniem go od zarzucanego aktem oskarżenia czynu, co słusznie uczynił Sąd Rejonowy, a Sąd Okręgowy podzielił jego stanowisko w tym zakresie, utrzymując zaskarżony wyrok w mocy. Sąd Okręgowy nie podzielił również zarzutów z zakresu błędów w ustaleniach faktycznych. Miały one charakter wtórny wobec kwestii omówionych dotychczas w zakresie pierwszoinstancyjnej oceny dowodów o charakterze osobowym. Sama tylko możliwość przeciwstawienia ustaleniom dokonanym w zaskarżonym wyroku odmiennego poglądu uzasadnionego odpowiednio dobranym materiałem dowodowym nie świadczy, że dokonując tych ustaleń sąd popełnił błąd. Dla skuteczności zarzutu błędu w ustaleniach niezbędne jest wykazanie nie tylko wadliwości ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd, ale i wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się Sąd (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2004 r., sygn. II AKa 112/04, KZS 2004 nr 8, poz. 60, str. 33, Prok. i Pr. 2005 nr 4, poz. 27, str. 15, Legalis Numer 69935). Skarżący – prokurator i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w tej sprawie nie wykazali tego rodzaju uchybień, co zostało wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia. Wniosek Prokurator i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Węgrowie do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność zarzutów powodowała bezzasadność wniosku. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------ ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. O kosztach postępowania odwoławczego rozstrzygnięto na podstawie art. 632 pkt 2 kpk uznając, iż wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa wobec nieuwzględnienie obu apelacji. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Prokurator Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 23 października 2023r. sygn. akt II K 516/22 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 23 października 2023r. sygn. akt II K 516/22 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana
IV Ka 686/20
UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 686 / 20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
II AKa 291/21
art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
IV Ka 852/20
Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 852/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
II Ka 869/22
Sygn. akt II Ka 869/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2023 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Barbary Sobotki po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2023 r. sprawy W. Ś. (1) oskarżonego z art. 279 § 1 kk i in. na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt II K 580/21 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz W. Ś. (1) 840 zł kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżyciela posiłkowego od uiszczenia opłaty za postępowanie odwoławcze, zaś wydatki tego postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 869/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 2 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 28 września 2022r. w sprawie II K 580/21. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☒ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---- ---------------------- ----------------------------------------------------------- ----------- ------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------ --------------------- ------------------------------------------------------------ ------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ---------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ ------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut ` Prokurator wyrokowi zarzucił: I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 2 § 2 kpk, art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez całkowite zaniechanie poddaniu analizie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego W. Ś. (1), wybiórczą, a przez to zupełnie dowolną interpretację zgromadzonego materiału dowodowego i w konsekwencji zanegowanie możliwości ustalenia prawdy materialnej, co skutkowało niesłusznym uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów; II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu przez Sąd mylnego poglądu, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie w sposób nie budzący wątpliwości, że W. Ś. (1) dopuścił się zarzucanych przestępstw, podczas gdy prawidłowa i wnikliwa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego. Oskarżyciel posiłkowy zarzucił wyrokowi, że został oparty na błędnie ocenionym materiale dowodowym, a w szczególności dokonano błędnej oceny wyjaśnień oskarżonego W. Ś. (1). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie należy podnieść, iż w ocenie Sądu Okręgowego zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, odpowiada zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego. Fakt ten nie pozwala zatem przyjąć, iż w niniejszej sprawie Sąd przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, a tym samym, dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, mogącego mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia. Odnosząc się do problemu błędu w ustaleniach faktycznych, wskazać należy, iż zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia ( wyrok SN z dnia 5 września 1974r., II KR 114/74 OSNKW 1975, nr 2, poz. 28). W ocenie Sądu Odwoławczego dokonana przez Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim ocena dowodów jest w pełni zgodna z wymogami płynącymi ze wskazanego wyżej orzeczenia Sądu Najwyższego. Sąd I instancji w prawidłowy sposób zebrał i ocenił dowody oraz okoliczności ujawnione w toku postępowania, a na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Nie budzi także wątpliwości, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone starannie, a ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji jest dokładna, nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów chronionej przepisem art. 7 kpk. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 424 kpk i pozwala na kontrolę odwoławczą prawidłowości rozstrzygnięcia. Tamże Sąd I instancji szczegółowo wskazał dowody, którym dał wiarę oraz wyjaśnił z jakich powodów na taką jego ocenę zasłużyły. Również szczegółowo wskazał dowody, którym waloru wiarygodności odmówił i precyzyjnie oraz przekonywująco wyjaśnił, z jakich przyczyn na wiarę nie zasługują. W ocenie Sądu Okręgowego w Siedlcach ustalenia poczynione w tym zakresie przez Sąd Rejonowy są zatem prawidłowe i należy stwierdzić stanowczo, iż Sąd ten nie popełnił błędu, jaki zarzuca mu skarżący w swojej apelacji. Według apelującego dokonana przez Sąd I instancji ocena kluczowych w sprawie dowodów jest nietrafna i została nakierowana na przyjęcie wyłącznie korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia, z którym to twierdzeniem nie sposób się zgodzić. Skarżący przedstawiają własną wersję ustaleń faktycznych, ale nie wskazują z jakich dowodów te ustalenia mają wynikać, można wskazać, że przestawiają własną alternatywną wersję, ale nie opierają jej na materiale dowodowym. Sąd Okręgowy podzielił argumenty Sądu I instancji i jego wątpliwości czy doszło do rzeczywistego pokrzywdzenia K. I. (1). W przedmiotowej sprawie nie można tracić z pola widzenia, że pokrzywdzonym w chwili zaistnienia czynów był K. I. (2). W zakresie czynu z punktu I należy wskazać, że z woli K. I. (2) oskarżony otrzymał dostęp do jego pomieszczeń poprzez przekazanie kluczy do domu w chwili wyjazdu do szpitala (zeznania świadka J. G.), a więc wydaje się, że pokrzywdzony okazał mu całkowite zaufanie i wolę, aby sprawował opiekę nie tylko nad majątkiem, ale również dokumentami, w tym kartą płatniczą. Oskarżony wskazał, że już wcześniej dokonywał płatności kartą pokrzywdzonego, a nawet znał pin do karty, który podał podczas rozprawy. W tym zakresie te twierdzenia nie zostały skutecznie zanegowane. Tak samo nie zostały zanegowane wyjaśnienia oskarżonego, co było przedmiotem transakcji płatniczych dokonanych kartą pokrzywdzonego, od czasu jego pobytu w szpitalu. Niewątpliwe pokrzywdzony przebywał w szpitalu do 31 grudnia 2019 roku, a oskarżony w tym czasie odwiedzał go dokonując niezbędnych zakupów np. piżamy czy przyborów higienicznych. Nie można przyjąć, jak twierdził prokurator, że oskarżony miał 8 razy „pomylić się” dokonując płatności kartą. Oskarżony nigdy takich okoliczności nie podnosił w swoich wyjaśnieniach. Oskarżony wskazał, że rzeczywiście pomylił się płacąc za jedzenie i paliwo jednego dnia, ale pozostałe płatności zostały dokonane w sklepach i marketach, a więc mogły dotyczyć zakupów opisywanych przez oskarżonego, a dokonanych dla K. I. (2). (k.22-24). Oskarżyciel nie wykazał, że oskarżony dokonał płatności za swoje produkty, a nie produkty dla pokrzywdzonego przebywającego w szpitalu. Wobec braku możliwości przesłuchania pokrzywdzonego nie można stwierdzić czy rzeczywiście te transakcje odbyły się poza jego aprobata i czy rzeczywiście czuje się pokrzywdzony tymi zachowaniami. Pokrzywdzonego i oskarżonego nie łączyły węzły bliższego pokrewieństwa, ale wydaje się, że ich wzajemne zaufanie wynikało z ich szczególnie dobrych relacji, wzajemnej pomocy i wsparciu w chorobie czy trudnych sytuacjach życiowych. To właśnie ta więź spowodowała przekazanie przez pokrzywdzonego kluczy do domu oskarżonemu oraz zgody na przechowanie dokumentów. Nie ma podstaw, aby przyjąć, że oskarżony dokonał kradzieży z włamaniem opisanej w pkt I zarzutu, a argumenty Sądu Rejonowego zawarte na k. 265 akt sprawy, co do braku zamiaru należy w pełni podzielić. W zakresie czynu z punktu III skarżący podniósł, że istnieją poszlaki wskazujące, że to oskarżony dokonał zaboru przedmiotów wskazanych w zarzucie. Jednocześnie należy podkreślić, że oskarżony W. Ś. (1) przez całe postępowanie nie przyznawał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, a z faktu posiadania kluczy do posesji pokrzywdzonego nie można wnioskować o popełnieniu tego czynu przez oskarżonego. W toku postępowania przygotowawczego nie dokonano oględzin pomieszczeń mieszkalnych czy gospodarczych, a więc nie można stanowczo wskazać, że inna osoba nie dokonała przełamania zabezpieczeń, a następnie kradzieży. Zeznania T. I. cechują się zmiennością, która została zauważona przez Sąd I instancji i właściwie oceniona (k.266 ostatni akapit). Uzupełniając te argumenty należy wskazać, że T. I. miał zgodzić się na przechowanie kosiarki przez oskarżonego celem jej zabezpieczenia (k.146), choć nie darzył go zaufaniem i był niezadowolony z odmowy przekazania kluczy do domu. W toku składania pierwszych zeznań, o tak istotnej okoliczności nie wspominał, nie wykazywał kosiarki jako przedmiotu będącego w posiadaniu oskarżonego, którego nie chce mu zwrócić. T. I. mówił o glebogryzarce, przyczepce samochodowej i wkrętarce nie podając żadnych bliższych danych dotyczących tych przedmiotów. Oskarżony nie mógł powiedzieć T. I. (k.5), że zabrał przyczepkę, jeżeli w toku postępowania ustalono, że znajduje się ona w posiadania, od dnia zawarcie umowy w dniu 21 sierpnia 2019 roku innej osoby. Wydaje się, że te twierdzenia oskarżonego oskarżyciel publiczny uwzględnił, bo nie zawarł w opisie czynu z punktu III właśnie tego przedmiotu. Rolą Sądu w tym postępowaniu, wbrew twierdzeniom oskarżyciela posiłkowego, nie była prawnokarna ocena zachowania A. S., zaś postępowania w zakresie czynów z art. 270 kk czy art. 278 kk zostały umorzone. W tym miejscu należy wskazać, że zarzut z pkt III jest niekompletny, bo nie zawiera znamienia czasownikowego, a więc w zasadzie nie wiadomo co miał zrobić oskarżony w przedmiotami tam opisanymi. Również wyjaśnienia oskarżonego, że miał otrzymać od K. I. (2) glebogryzarkę jako rozliczenie za wykonaną prace nie zostało podważone, przy uwzględnieniu również zeznań świadka B. G., które nie zostały przez skarżących zanegowane. Nieprawdziwe są twierdzenia oskarżyciela posiłkowego, że oskarżony w toku postępowania sądowego przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, gdyż jego postawa procesowe była wprost przeciwna (k.144v). Trudno przyjąć tezę skarżącego o istnieniu łańcucha poszlak wskazującego na popełnienie przez oskarżonego czynu z punktu III. Istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie miały zeznania T. I. złożone w dniu 5 marca 2019 roku, z których wynika, że miał świadomość gdzie znajdują się dokumenty osobiste jego ojca, zaś w domu poszukiwał dokumentów związanych z gospodarstwem i majątkiem - nakazów płatniczych, dokumentów dotyczących maszyn, ale nic takiego nie znalazł. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony nie chciał oddać oskarżycielowi posiłkowemu kluczy do domu, bo uznawał, że ma obowiązek pilnować posesji, liczył, że K. I. (2) wyzdrowieje i wróci o swojego miejsca zamieszania. T. I. w dniu 29 grudnia 2019 roku poprosił oskarżonego o przekazanie mu dowodu osobistego i legitymacji ubezpieczeniowej ojca celem przeniesienia go do domu opiekuńczo - leczniczego. Oskarżony niezwłocznie zwrócił te dokumenty i pokrzywdzony 31 grudnia 2019 roku został przyjęty do placówki. Brak jest w tych zeznaniach twierdzeń, aby oskarżyciel posiłkowy domagał się zwrotu pozostałych dokumentów osobistych, nie domagał się również ich zwrotu w formie pisemnej. W tym miejscu należy wskazać, że T. I. już w toku postępowania sądowego wskazał odmienne okoliczności, odnośnie pierwszego pobytu w domu ojca i braku wiedzy gdzie znajdują się dokumenty ojca, co wskazuje na zmienność tych zeznań oraz jedocześnie próbę wskazania, że ujawniły się okoliczności związane z zaborem kolejnych przedmiotów. W tym zakresie Sąd w pełni podzielił ocenę zeznań tego świadka dokonaną przez Sąd I instancji. Nie można zapominać, że osobą uprawnioną do dysponowania dokumentami był pokrzywdzony i to on zdecydował o przekazaniu dokumentów oskarżonemu (k.81). K. I. (2) został ubezwłasnowolniony w dniu 28 stycznia 2020 roku, a dopiero 15 czerwca 2020 T. I. został wyznaczony opiekunem prawnym dla ojca i mógł zarządzać jego majątkiem. Ponadto nie należy utożsamiać czynności sprawczych z art. 276 kk z terminem „posiada”. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, że ukrycie dokumentów polega na utajnieniu miejsca jego przechowywania, zaś usunięcie dokumentów obejmuje czynności prowadzące do uczynienie go niedostępnym dla osoby uprawnionej. Osoba uprawniona - pokrzywdzony wiedział kto dysponuje jego dokumentami i celem działania oskarżonego było przechowanie ich do czasu powrotu K. I. (2) do zdrowia. Również T. I. sam wskazał, że wiedział gdzie znajdują się dokumenty ojca, a po żądaniu wydania dowodu osobistego i legitymacji zostały mu przekazane. Po skierowaniu żądania policji wydania pozostałych dokumentów, oskarżony je przekazał. Wbrew twierdzeniom oskarżyciela publicznego oskarżony nie zataił, że jest w posiadaniu dokumentów K. I. (2), nie ukrył ich, a po otrzymaniu wezwania do zwrotu przekazał je oskarżycielowi posiłkowemu, a następnie policji. Na marginesie należy wskazać, że zarzut obejmuje również kartę płatniczą, co do której nie było żądania wydania oraz obejmuje okres do 5 marca 2020 roku, choć część dokumentów została przekazana w grudniu 2019 roku. Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż z całą pewnością ocena zgromadzonego w tejże sprawie materiału dowodowego poczyniona przez Sąd Rejonowy nie charakteryzuje się niepewnością. Ocena ta, zdaniem Sądu Odwoławczego, była wnikliwa i oparta na kompletnym materiale dowodowym, nie zawiera zatem wad o jakich podnosi w swojej apelacji prokurator i oskarżyciel posiłkowy, a jako taka nie pozwoliła na przypisać oskarżonemu popełnienia zarzucanych mu przestępstw, co skutkować musiało jego uniewinnieniem od zarzucanych aktem oskarżenia czynów, co słusznie uczynił Sąd Rejonowy, a Sąd Okręgowy podzielił jego stanowisko w tym zakresie, utrzymując zaskarżony wyrok w mocy. Wniosek Prokurator i oskarżyciel posiłkowy wnosili o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność zarzutów powodowała bezzasadność wniosku. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------ ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II., III. O kosztach postępowania odwoławczego rozstrzygnięto na podstawie art. 633 kpk i art. 636 § 2 kpk uznając, iż wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa i na podstawie art. 13 ust. 2 i art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), zwolniono oskarżyciela posiłkowego od opłaty mając na względzie zasady słuszności. Na podstawie §11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.) i art. 632 pkt 2 kpk Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego 840 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel publiczny Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 28 września 2022r. sygn. akt II K 580/21 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację oskarżyciel posiłkowy Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 28 września 2022r. sygn. akt II K 580/21 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II K 3/20 WYROK ŁĄCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 listopada 2020 roku Sąd Rejonowy w Puławach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Sądu Rejonowego Marek Szociński-Klein Protokolant: starszy sekretarz sądowy Joanna Woźniak w obecności Prokuratora: Anny Komy-Bociańskiej po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2020r., sprawy D. B. s. H. i M. z d. D., ur. (...) w P. skazanego prawomocnymi wyrokami:

1. Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 7 stycznia 2002 roku w sprawie IIK 820/01 za czyn z art. 279 § 1 k.k. popełniony 1 września 2001 roku na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat, gdzie postanowieniem z dnia 27 listopada 2003 roku w sprawie Ko 970/03/S zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności;

2. Sądu Rejonowego Puławach z dnia 30 maja 2002 roku w sprawie II K 845/01 za czyn z art. 207 § 1 k.k. popełniony w okresach od maja do lipca 2000 roku oraz od sierpnia do października 2001 roku na karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania 10 godzin pracy miesięcznie;

3. Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 3 stycznia 2006 roku w sprawie VI K 728/05 za czyn z art. 178a § 1 k.k. w zb. z art. 244 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k. popełniony 7 lipca 2005 roku na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat;

4. Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 20 listopada 2009 roku w sprawie XVII K 1623/09 za czyn z art. 270 § 1 k.k. popełniony 10 maja 2008 roku na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania 20 godzin pracy miesięcznie;5. Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 14 września 2010 roku w sprawie II Ks 36/10 za czyn z art. 65 § 3 k.k.s. i art. 91 § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. popełniony 30 stycznia 2010 roku na karę 140 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda stawka;

6. Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 20 września 2011 roku w sprawie II K 3/11 za czyn z art. 241 § 1 k.k. popełniony w okresie od 7 czerwca 2010 roku do lipca 2010 roku na karę 50 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda stawka;

7. Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 13 października 2011 roku w sprawie II K 684/11 za czyn z art. 270 § 1 k.k. popełniony 8 czerwca 2010 roku na karę 9 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 5 lat, a w oparciu o art.71§1 kk 100 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda stawka, postanowieniem z dnia 3 marca 2017 roku w sprawie II 1 Ko 108/17 zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności z zaliczeniem na jej poczet uiszczonej grzywny co zmniejszało wymiar kary o 100 dni, która jest wykonywana od dnia 22 czerwca 2019 roku;

8. Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 23 listopada 2011 roku w sprawie II Ks 70/11 za czyn z art. 65 § 3 k.k.s. w zb. z art. 91 § 4 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i art. 9 § 1 k.k.s. popełniony 11 lutgo 2011 roku na karę 40 stawek dziennych grzywny po 50zł każda stawka;

9. Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 21 września 2012 roku w sprawie II K 653/12 zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 17 stycznia 2013 roku w sprawie XI Ka 1152/12 za czyn z art. 178a § 1 k.k. w zw. z art. 178a § 4 k.k. popełniony 3 kwietnia 2012 roku na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat z zaliczeniem na jego poczet okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 4 kwietnia 2012 roku do dnia 17 stycznia 2013 roku;

10. Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 19 grudnia 2013 roku w sprawie II K 1018/13 za czyn z art. 305 ust.1 ustawy Prawo własności przemysłowej w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. popełniony w okresie od 20 lutego 2013 roku do dnia 22 marca 2013 roku na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności a na podstawie art. 33 § 2 k.k. 80 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda stawka, oraz za cztery czyny z art. 278 § 2 k.k. (pkt II, III, IV, V) stanowiące ciąg przestępstw z art. 91§1kk, popełnione odpowiednio w okresach: 8 listopada 2008 roku do 27 marca 2013 roku, od 29 kwietnia 2012 roku do 27 marca 2013 roku, od 7 listopada 2012 roku do 27 marca 2013 roku, daty nieustalonej do 27 marca 2013 roku na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz w oparciu o art. 33 § 2 k.k. 150 stawek dziennych grzywy; orzeczono karę łączną roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 3 lata, oraz 200 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda stawka; postanowieniem z dnia 22 lutego 2017 roku w sprawie II Ko 1106/16 zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności;

11. Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 18 kwietnia 2016 roku w sprawie II K 805/15 za sześć czynów z art. 286 § 1 k.k. stanowiących ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. popełnionych w okresach: 9-15 grudnia 2014 roku, 20-31 marca 2015 roku, 19 i 23 marca 2015 roku, 19 i 20 lutego 2015 roku, 21-23 lutego 2015 roku, 22-28 kwietnia 2015 roku na karę 11 miesięcy ograniczenia wolności, która w części została wykonana i zamieniona na 3 miesiące i 4 dni pozbawienia wolności;

12. Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 22 listopada 2016 roku w sprawie II K 696/16 za dwa czyny z art. 286 § 1 k.k. stanowiące ciąg przestępstw z art. 91 § 1 k.k. popełnione 29 stycznia 2016 roku i 16 lutego 2016 roku na karę 100 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda stawka;

13. Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 8 września 2017 roku w sprawie II K 894/14 za siedem czynów z art. 286 § 1 k.k. stanowiących ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. na popełnionych: 12 kwietnia 2014 roku, 12 stycznia 2014 roku, 9 kwietnia 2014 roku, 16 maja 2014 roku, 4 marca 2016 roku, 2 kwietnia 2014 roku, 9 kwietnia 2014 roku na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat, a w oparciu o art. 33 § 2 k.k. na karę 100 stawek dziennych grzywny po 10 zł. każda stawka; postanowieniem z dnia 17 maja 2019 roku w sprawie II Ko 641/19 zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności;

14. Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 31 października 2017 roku w sprawie II K 1044/16 zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 22 maja 2018 roku w sprawie XI Ka 135/18 za czyn z art. 286 § 1 k.k. popełniony 11 maja 2016 roku na karę roku pozbawienia wolności oraz w oparciu o art. 33 § 2 k.k. 400 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda stawka;

15. Sądu Rejonowego w Opolu Lubelskim z dnia 6 września 2018 roku w sprawie II K 336/18 za czyn z art. 242 § 3 k.k. na karę miesiąca pozbawienia wolności;

16. Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 2 listopada 2018 roku w sprawie II K 277/18 za czyn z art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. popełniony w okresie od 1 stycznia 2012 roku do 31 grudnia 2012 roku na karę 100 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda stawka;

17. Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 27 listopada 2018 roku w sprawie XVI K 1171/18 za czyn z art. 286 § 1 k.k. popełniony w okresie od 21 września 2017 roku do dnia 30 października 2017 roku na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania 40 godzin pracy miesięcznie;

18. Sądu Rejonowego w Brzesku z dnia 9 kwietnia 2019 roku w sprawie II K 700/18 za sześć czynów z art. 286 § 1 k.k. stanowiących ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. popełnionych w okresie od 29 stycznia 2018 roku do 9 lutego 2018 roku na karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności;

19. Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 18 września 2018 roku w sprawie II K 367/18 (prawomocnego z dniem 24 maja 2019 roku) za dziewięć czynów z art. 286 § 1 k.k. stanowiących ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. popełnionych: 4 sierpnia 2016 roku, 17 grudnia 2016 roku, 21-25 czerwca 2017 roku, w czerwcu 2017 roku, 12 lipca 2017 roku, 7 lipca 2017 roku, 30 sierpnia 2017 roku, 28 października – 9 listopada 2017 roku, 19-21 czerwca 2017 na karę roku pozbawienia wolności;

20. Sądu Rejonowego Lublin Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku z dnia 30 stycznia 2019r. w sprawie II K 931/19 za czyn z art. 286 § 1 k.k. popełniony w dniu 16 maja 2018 roku na karę 150 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda stawka; 21. łącznym Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 16 lipca 2019r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 723/18, który uprawomocnił się z dniem 25 września 2019r. i którym połączono kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności orzeczone: wyrokami Sądu Rejonowego w Puławach wydanymi w sprawach o sygnaturach:

II K 684/11, II K 805/15, II K 1044/16, II K 367/18, II K 894/14 oraz Sądu Rejonowego w Opolu Lubelskim wydanym w sprawie II K 336/18, Sądu Rejonowego w Częstochowie wydanym w sprawie XVI K 1171/18 i Sądu Rejonowego w Brzesku wydanym w sprawie IIK 700/18 oraz kary grzywny orzeczone wyrokami Sądu Rejonowego w Puławach wydanymi w sprawach IIK 696/16, IIK 1044/16 i IIK 277/18 orzekając karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności z zaliczeniem na poczet tak orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okresu wykonanej już w sprawie II K 684/11 kary pozbawienia wolności od dnia 22 czerwca 2019 roku oraz okres wykonanej kary ograniczenia wolności w sprawie II K 805/15 - odpowiadający 2 miesiącom i 11 dniom kary pozbawienia wolności, która to kara łączna pozbawienia wolności jest wykonywana w okresie od 22 czerwca 2019r. do 1 stycznia 2023r. oraz karę łączną 400 (czterysta) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 50 (pięćdziesiąt) złotych;

22. Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 29 października 2019 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 799/18, który uprawomocnił się z dniem 6 listopada 2019r. za 21 czynów z art. 286 § 1 k.k. stanowiących ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. popełnionych: w okresie od 22 czerwca 2017 roku do 27 czerwca 2017 roku, w okresie od 1 września 2017r. do 5 września 2017r., w dniu 23 czerwca 2017r., w dniu 5 września 2017r., w dniu 18 lipca 2017r., w dniu 27 lipca 2017r., w lipcu 2017r. daty dziennej bliżej nieustalonej, w dniu 9 sierpnia 2017r., w okresie od 23 czerwca 2017r. do 26 czerwca 2017r., w dniu 19 czerwca 2017r., w okresie od 10 sierpnia 2017r. do 16 sierpnia 2017r., w dniu 1 czerwca 2017r., w okresie od 16 stycznia 2018r. do 19 stycznia 2018r., w dniu 1 czerwca 2017r., w okresie od 12 grudnia 2017r. do 15 stycznia 2018r., w dniu 25 kwietnia 2018 roku, w okresie od 15 marca 2018r. do 17 marca 2018r., w dniu 9 maja 2018 roku, w dniu 25 kwietnia 2018 roku, w dniu 28 marca 2018 roku, w dniu 26 kwietnia 2018 roku na karę roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, która będzie wykonywana w okresie od 1 stycznia 2023r. do 1 listopada 2024r. o wydanie wyroku łącznego I. na podstawie art. 568a § 1 pkt 2 k.p.k., art. 569 § 1 k.p.k. oraz art. 85 § 1 i 2 k.k., art. 86 § 1 k.k. – w brzemieniu obowiązującym do 23 czerwca 2020r.

– łączy karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 16 lipca 2019r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 723/18 (opisanym w pkt. 21.) oraz jednostkową karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 29 października 2019 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 799/18 (opisanym w pkt. 22.) i wymierza D. B. karę łączną 5 (pięciu) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; II. na mocy art. 577 k.p.k. w zw. z art. 63 § 1 k.k. zalicza skazanemu na poczet orzeczonej w pkt.

I niniejszego wyroku kary łącznej pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności odbyte w sprawie II K 684/11 i w sprawie II K 805/15 - odpowiadający 2 miesiącom i 11 dniom kary pozbawienia wolności oraz okres dotychczas odbytej kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 16 lipca 2019r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 723/18 od dnia 22 czerwca 2019r. do dnia 17 listopada 2020r.; III. w pozostałym zakresie połączone wyroki podlegają odrębnemu wykonaniu; IV. na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. oraz § 2, § 4 i § 17 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Puławach na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokat M.

A. kwotę 196,80 (sto dziewięćdziesiąt sześć 80/100) zł. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; V. na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego.

UZASADNIENIE

Formularz UWŁ Sygnatura akt II K 3/20 Z uwagi na zakres wniosku o uzasadnienie, który został złożony jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i działając w oparciu o art. 423 § 1a k.p.k. wypełniono jedynie część 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Wyroki wydane wobec skazanego Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny Data wyroku albo wyroku łącznego Sygnatura akt sprawy 1.2. Inne fakty 1.2.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1.2.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2. Ocena Dowodów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.2.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.2.1 albo 1.2.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3.

PODSTAWa KARY ŁĄCZNEJ Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny, data wydania wyroku albo wyroku łącznego i sygnatura akt sprawy Kary lub środki karne podlegające łączeniu 1. wyrok łączny Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 16 lipca 2019r. wydany w sprawie o sygnaturze akt II K 723/18 którym połączono kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności orzeczone: wyrokami Sądu Rejonowego w Puławach wydanymi w sprawach o sygnaturach: II K 684/11, II K 805/15, II K 1044/16, II K 367/18, II K 894/14 oraz Sądu Rejonowego w Opolu Lubelskim wydanym w sprawie II K 336/18, Sądu Rejonowego w Częstochowie wydanym w sprawie XVI K 1171/18 i Sądu Rejonowego w Brzesku wydanym w sprawie IIK 700/18 orzekając karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności z zaliczeniem na poczet tak orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres wykonanej już w sprawie II K 684/11 kary pozbawienia wolności od dnia 22 czerwca 2019 roku oraz okres wykonanej kary ograniczenia wolności w sprawie II K 805/15 - odpowiadający 2 miesiącom i 11 dniom kary pozbawienia wolności, która to kara łączna pozbawienia wolności jest wykonywana w okresie od 22 czerwca 2019r. do 1 stycznia 2023r.

2. wyrok Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 29 października 2019 roku wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 799/18 którym za 21 czynów z art. 286 § 1 k.k. stanowiących ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. popełnionych: w okresie od 22 czerwca 2017 roku do 27 czerwca 2017 roku, w okresie od 1 września 2017r. do 5 września 2017r., w dniu 23 czerwca 2017r., w dniu 5 września 2017r., w dniu 18 lipca 2017r., w dniu 27 lipca 2017r., w lipcu 2017r. daty dziennej bliżej nieustalonej, w dniu 9 sierpnia 2017r., w okresie od 23 czerwca 2017r. do 26 czerwca 2017r., w dniu 19 czerwca 2017r., w okresie od 10 sierpnia 2017r. do 16 sierpnia 2017r., w dniu 1 czerwca 2017r., w okresie od 16 stycznia 2018r. do 19 stycznia 2018r., w dniu 1 czerwca 2017r., w okresie od 12 grudnia 2017r. do 15 stycznia 2018r., w dniu 25 kwietnia 2018 roku, w okresie od 15 marca 2018r. do 17 marca 2018r., w dniu 9 maja 2018 roku, w dniu 25 kwietnia 2018 roku, w dniu 28 marca 2018 roku, w dniu 26 kwietnia 2018 roku orzeczono karę roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, która będzie wykonywana w okresie od 1 stycznia 2023r. do 1 listopada 2024r.

Zwięźle o powodach połączenia kar lub środków karnych z wyjaśnieniem podstawy prawnej Zasady orzekania kary łącznej i procedowania w sprawach o wydanie wyroku łącznego określone są zarówno w kodeksie karnym, jak i w kodeksie postępowania karnego. I tak art. 568a § 1 pkt. 2 k.p.k. statuuje ogólną zasadę zgodnie z którą Sąd orzeka karę łączną m. in. w wyroku łącznym. Zgodnie zaś z art. 569 § 1 k.p.k. jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami różnych sądów, właściwy do wydania wyroku łącznego jest sąd, który wydał ostatni wyrok skazujący w pierwszej instancji, orzekający kary podlegające łączeniu.

Z kolei art. 85 § 1 i 2 k.k. – w brzemieniu obowiązującym do 23 czerwca 2020r. – mówi, iż jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, a podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniem art. 89, w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa w § 1. Kierując się wskazanymi wytycznymi, Sąd uznał, iż w realiach niniejszej sprawy połączeniu podlegają jedynie kary pozbawienia wolności ujęte w pkt. 21 i 22 części wstępnej wyroku łącznego i opisane w części 3 uzasadnienia, albowiem są to jedyne kary tego rodzaju podlegające obecnie wykonaniu.

Idąc dalej, art. 86 § 1 i 4 k.k. – w brzemieniu obowiązującym do 23 czerwca 2020r. – przewidywał, iż Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności; karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach, a zasady wymiaru kary łącznej określone w § 1-3 stosuje się odpowiednio, jeżeli przynajmniej jedna z kar podlegającą łączeniu jest już orzeczona kara łączna.

Odnosząc powyższe do realiów przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż Sąd wydając w niniejszej sprawie wyrok łączny, władny był orzec karę łączną w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności (działając zgodnie z zasadą pełnej absorpcji), w wymiarze 5 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności (działając zgodnie z zasadą kumulacji) oraz w wymiarze oscylującym pomiędzy wskazanymi wyżej - działając zgodnie z zasadą asperacji. Sąd procedując w niniejszej sprawie, wydając wyrok zdecydował się na wymierzenie skazanemu kary łącznej przy zastosowaniu zasady asperacji.

Sąd w pełni podziela bowiem poglądy liczne przytaczane w doktrynie i orzecznictwie zgodnie z którymi wskazuje się, że niezależnie od możliwości zastosowania przy wymiarze kary łącznej zasady pełnej absorpcji, asperacji jak i zasady pełnej kumulacji, oparcie wymiaru kary łącznej na zasadzie absorpcji lub kumulacji traktować należy jako rozwiązanie skrajne, stosowane wyjątkowo i wymagające szczególnego uzasadnienia (por. A. Marek, Kodeks... ), dla dokonania którego wymagane jest zaistnienie pewnych szczególnych okoliczności przemawiających za zastosowaniem jednego z dwóch skrajnych rozwiązań.

Okoliczności takich, Sąd w niniejszej sprawie nie dostrzegł i to zarówno takich, które wskazywałyby na konieczność zastosowania zasady kumulacji, jak i takich, które uzasadniałyby możliwość zastosowania zasady pełnej absorpcji. W piśmiennictwie i orzecznictwie wskazuje się również na to, że wymiar kary łącznej powinien różnić się od mechanicznego do wydawania kar, a priorytetową zasadą wymiaru kary łącznej powinna być zasada asperacji. Rozstrzygnięcie, która z dających się odczytać z treści art. 86 k.k. dyrektyw wymiaru kary łącznej powinna stanowić podstawę wymiaru tej kary w konkretnym przypadku związane jest z dwoma okolicznościami.

Pierwsze z nich to zagadnienie wskazań wynikających z dyrektyw prewencyjnych, drugie wynika ze znaczenia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych uwzględnianych przy wymiarze kary łącznej, w tym zwłaszcza charakterem związku zachodzącego pomiędzy pozostającymi w zbiegu przestępstwami. Oba elementy, a więc zarówno dyrektywy prewencyjne, jak i związek zachodzący pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami, stanowią podstawowe okoliczności mające niekwestionowany wpływ na wybór określonej dyrektywy wymiaru kary łącznej. Odnosząc się do omawianego zagadnienia, Sąd Najwyższy stwierdził, że „wymierzając karę łączną sąd powinien rozważyć przede wszystkim, czy pomiędzy poszczególnymi czynami, za które wymierzono kary, istnieje ścisły związek podmiotowy lub przedmiotowy, czy też związek ten jest dość odległy lub w ogóle go brak” (wyrok SN z 15 maja 1990 r., IV KR 80/90, LEX nr 22064).

Z kolei Sąd Apelacyjny w Krakowie wskazał, że „ orzeczenie kary łącznej nie musi przynosić skazanemu korzyści, to jest oznaczenia kary łącznej w wymiarze niższym od arytmetycznej sumy poszczególnych kar. Wymiar kary łącznej zależy od stopnia związku przedmiotowego i podmiotowego zbiegających się przestępstw. Może on być łagodzony, gdyby kara tak oznaczona jako kara zasłużona nie była celowa. Nie może jednak być zaostrzony ze względów celowości ponad granice kary zasłużonej” (wyrok SA w Krakowie z 4 października 2000 r., II Aka 175/00, KZS 2000, z. 10, poz. 31).

Z tych właśnie względów uznaje się, że zasada asperacji jest najwłaściwszą przy ferowaniu wyroku łącznego. Pozwala ona bowiem z jednej strony unikać nieuzasadnionego premiowania sprawcy popełniającego kilka przestępstw, do czego prowadzi dyrektywa absorpcji oznaczająca w istocie wymiar kary za jedno z pozostających w zbiegu przestępstw oraz praktyczną bezkarność w zakresie pozostałych, a z drugiej pozwala uniknąć konsekwencji w postaci kumulacji dolegliwości wynikającej z orzeczonych kar jednostkowych, a tym samym naruszenia zasady racjonalności wymiaru kary i zasady humanitaryzmu stosowania kar i środków karnych oraz poszanowania godności człowieka, do czego prowadzi oparcie wymiaru kary łącznej na dyrektywie kumulacji.

Uwzględniając powyższe Sąd wymierzył skazanemu karę pozbawienia wolności przy zastosowaniu zasady asperacji, gdyż związek podmiotowy - przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi czynami jest bliski. Po pierwsze są to czyny popełnione bez dłuższych przerw w danym okresie czasu, mimo, że sam okres czasu jest długi, a po drugie są to czyny głównie przeciwko mieniu, co więcej znakomita większość z nich wyczerpuje znamiona tego samego przestępstwa ( art. 286 k.k. ). Za tego rodzaju czyny D. B. został skazany wyrokiem opisanym w pkt. 22 części wstępnej wyroku łącznego.

Ponadto sprawy jednostkowe objęte wyrokiem łącznym opisanym w pkt. 21 części wstępnej wyroku łącznego również głównie obejmowały skazania za czyny właśnie z art. 286 k.k. (wyroki: Sądu Rejonowego w Puławach wydane w sprawach o sygnaturach: II K 805/15, II K 1044/16, II K 367/18, II K 894/14, Sądu Rejonowego w Częstochowie wydany w sprawie XVI K 1171/18 i Sądu Rejonowego w Brzesku wydany w sprawie IIK 700/18 – wymierzyły skazanemu kary właśnie za przestępstwa z art. 286 k.k., jedynie wyrok Sądu Rejonowego w Puławach wydany w sprawie o sygnaturze akt II K 684/11 zapadł za przestępstwo z art. 270 k.k. i wyrok Sądu Rejonowego w Opolu Lubelskim wydany w sprawie II K 336/18 zapadł za przestępstwo z art. 242 § 3 k.k.).

Jak wynika z przedstawionego zestawienia działania przestępcze skazanego skierowane były głównie przeciwko mieniu, niemniej jednak były wśród nich również takie działania, które godziły w inne dobra prawnie chronione, co przesądza o tym, iż w realiach niniejszej sprawy wyrok łączny należało oprzeć przy zastosowaniu zasady absorpcji. Z opisanych wyżej względów wymierzenie skazanemu kary przy zastosowaniu zasady absorpcji byłoby nadmiernym premiowaniem go za popełnione przez niego liczne przestępstwa, zaś zasada kumulacji prowadziłaby z kolei do nadmiernej dolegliwości, a jak wskazano, zdaniem Sądu nie ma w niniejszej sprawie szczególnych okoliczności przemawiających za zastosowaniem względem skazanego jednego z dwóch skrajnych rozwiązań.

4. WYMIAR KARY Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy wymiarze kary łącznej Przechodząc do uzasadnienia wymiaru orzeczonej kary łącznej, to zdaniem Sadu adekwatną do wszystkich okoliczności sprawy będzie kara łączna w wymiarze 5 lat i 4 miesięcy. Ujęcie skazanemu aż półrocznego okresu izolacji ( 5 lat i 10 miesięcy – liczone, jako suma kar orzeczonych i opisanych w pkt. 21 i 22 części wstępnej wyroku /lub kara łączna orzeczona z zastosowaniem zasady kumulacji/ wobec orzeczonej kary łącznej 5 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności) uzasadnia w dużym stopniu dotycząca osoby skazanego opinia Dyrektora Zakładu Karnego w C..

Z jej treści wynika, że skazany przed osadzeniem, był w swoim środowisku postrzegany jako osoba konfliktowa i arogancka względem której konieczne było podejmowanie interwencji policji oraz wdrożenie procedury Niebieskiej Karty dla osób dlań najbliższych. Posiada on również negatywną opinię dzielnicowego. Już samo to przemawia przeciwko głębszej, niż dokonana ingerencji w wymiar kar orzeczony w wyrokach podlegających łączeniu. Z drugiej strony, tak orzeczona kara uwzględnia to, że po osadzeniu (co miało miejsce w dniu 18 maja 2018r., a więc stosunkowo dawno, co z kolei daje podstawę do zapoznania się z funkcjonowaniem skazanego w warunkach izolacji), skazany zachowuje się poprawnie, w gronie współosadzonych funkcjonuje właściwie nawiązując prawidłowe relacje i nie generując konfliktów.

Był on również trzykrotnie nagradzany kodeksowo i raz korzystał z ulgi. Z drugiej strony nie był objęty uczestnictwem w systemie przepustowym – z uwagi na brak pozytywnych przesłanek do korzystania z tak wysokich form nagrodowych, co nie przeszkodziło mu jednak być nieodpłatnie zatrudnionym, a nawet zatrudnionym odpłatnie u kontrahenta zewnętrznego, jednak na terenie jednostki. Nie oznacza to jednak, że resocjalizacja skazanego przebiega wyłącznie pozytywnie i bezproblemowo. Skazany w dalszym ciągu zachowuje dystans w kontaktach z przełożonymi, na co z pewnością ma wpływ jego stan zdrowia psychicznego i zdiagnozowane choroby.

Nie można również nie wspomnieć i nie uwzględnić tego, że skazany dokonał samouszkodzenia w dniu 19 stycznia 2020r. i nie przejawia on chęci do uzupełnienia wykształcenia w warunkach izolacji, pomimo tego, że posiada jedynie wykształcenie podstawowe. Przejawia on jednak chęć do uczestnictwa w zajęciach grupowych w ramach programu resocjalizacji sprzyjającemu przygotowaniu do readaptacji skazanych, a stopień zaangażowania skazanego i jego aktywność oceniono bardzo dobrze. Na plus należy również zaliczyć skazanemu to, że nie jest on również uczestnikiem podkultury przestępczej i stanowczo odcina się on od tego zjawiska, nie przejawia zachowań agresywnych oraz nie zachodziła potrzeba stosowania względem niego środków przymusu bezpośredniego.

Niestety, skazany nie jest podatny na działania mające zwiększyć zaangażowanie jego samego w zwalczanie i leczenie trapiących go chorób (w tym depresji), wykształcenie i rozwijanie zainteresowań, ograniczając się do spędzania czasu wolnego na oglądaniu telewizji i rozmowach ze wspólosadzonymi (vide opinia o skazanym k. 41 i nast.). Konkludując, postawy prezentowane przez skazanego stanowią typowy misz masz i trudno jest jednoznacznie wskazać, czy przeważają okoliczności korzystne, czy nie. Z tych względów po raz kolejny powtórzyć potrzeba, że kara łączna wymierzona w podanym wymiarze na zasadzie asperacji jest rozwiązaniem adekwatnym do całokształtu postaw i zachowań przejawianych przez skazanego.

Nie jest ona karą przesadnie łagodną i uwzględnia wszystkie okoliczności dotyczące popełnionych przezeń przestępstw i zachowania skazanego po ich dokonaniu. Z drugiej nie może być uznana za karę surową (o rażącej surowości nie mówiąc) z uwagi na sam okres o jaki została skrócona. W ocenie Sądu tak orzeczona kara łączna uwzględnia z jednej strony cel prewencji indywidualnej – będzie ona działała na skazanego wychowawczo i sprawi, że skazany w dalszym ciągu przebywając w warunkach izolacji będzie podejmował trud pracy nad sobą, a po odbyciu kary nie popełni ponownie przestępstwa oraz z drugiej cel prewencji ogólnej – będzie one działała, przez swą nieuchronność, odstraszająco na innych potencjalnych sprawców.

5. Wymiar Środka karnego Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy łącznym wymiarze środka karnego 6. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU łĄCZNym Zwięźle o powodach uzasadniających inne rozstrzygnięcia z wyroku łącznego, w tym umorzenie postępowania, zaliczenie okresów na poczet kary łącznej Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III W pozostałym zakresie wyroki wymienione w punkcie I wyroku podlegają odrębnemu wykonaniu, bowiem nie podlegały połączeniu inne rozstrzygnięcia zawarte w połączonych wyrokach, chociażby obowiązki naprawienia szkody, grzywny itp.

II Zgodnie z art. 577 k.p.k. w zw. z art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył skazanemu na poczet orzeczonej w pkt. I niniejszego wyroku kary łącznej pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności odbyte w sprawie II K 684/11 i w sprawie II K 805/15 - odpowiadający 2 miesiącom i 11 dniom kary pozbawienia wolności oraz okres dotychczas odbytej kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 16 lipca 2019r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 723/18 od dnia 22 czerwca 2019r. do dnia 17 listopada 2020r.

IV Na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. oraz § 2, § 4 i § 17 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu Sąd zasądził od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Puławach na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokat M. A. kwotę 196,80 (sto dziewięćdziesiąt sześć 80/100) zł. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Występująca w sprawie adwokat została wyznaczona do reprezentowania skazanego z urzędu, a wykonana przez nią pomoc nie została w żadnej części opłacona przez stronę.

Z kolei pracę wykonaną przez obrońcę należy ocenić wyłącznie pozytywnie. Zapoznała się ona bowiem wnikliwie z aktami sprawy przed terminem rozprawy, po czym swe wnioski i zapatrywania przekazała substytutowi na rozprawie, co z kolei uzasadnia wysokość przyznanego wynagrodzenia. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że osoba, którą reprezentowała była skazywana wielokrotnie, co z pewnością generowało dla wyznaczonego obrońcy dużo pracy.

7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności V Przepis art. 624 § 1 k.p.k. stanowi, że Sąd może zwolnić oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności. Stosownie do brzmienia powołanego przepisu i na jego podstawie, Sąd Rejonowy w Puławach zwolnił skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, gdyż ze względu na to, że jest on osobą odbywającą karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym i nieosiągającą dochodów, ponoszenie przez niego tych kosztów byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe.

7. PODPIS