IV Ka 431/20 · Sąd powszechny

Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2012 r., uznał A. K. za winnego tego, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. F. G., w okresie od 22 grudnia 2010 r. do 17 stycznia 2011 r. w sklepie mieszczącym się na stacji paliw w D. urządzał i prowadził gry na automacie o nazwie HOT GAMES nr inwentarzowy […] wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), tj. czynu z art. 107 k.k.s. i za to wymierzył mu karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 50 zł.

2 Sąd Rejonowy w Z. wyrokiem z dnia 14 marca 2012 r., uznał A. K. za winnego tego, że w dniu 22 listopada 2010 r. w lokalu o nazwie „Bar B.” na ul. G. 20 w Z., urządzał i prowadził gry losowe w celach komercyjnych na dwóch automatach o nazwie LION HOT Games typu wideo oraz o nazwie LION HOT GAMES typ video bez stosownych zezwoleń wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, oraz w dniu 15 lutego 2011 r. w lokalu o nazwie „Bar U.” na ulicy A. 5 w B. urządzał i prowadził gry losowe w celach komercyjnych na automacie o nazwie LION wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, tj. przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i za to, na mocy art. 107 § 1 k.k.s. wymierzył mu karę 60 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 60 złotych; na mocy art. 30 § 5 k.k.s. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci […]; na mocy art. 627 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki w kwocie 90 zł oraz opłatę w łącznej kwocie 360 zł.

Sąd Rejonowy w T. wyrokiem nakazowym z dnia 12 kwietnia 2013 r., uznał S. R. za winnego tego, że od dnia 21 grudnia 2011 r. do dnia 26 marca 2012 r. w lokalu o nazwie E., w O. urządzał gry o charakterze losowym na dwóch automatach „Hot Spot Platin” – typ video – bez stosownego zezwolenia, wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, to jest popełnienia 2 występku z art. 107 §1 k.k.s. i za to na mocy tego przepisu wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 80 złotych, a także zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 800 złotych, tytułem opłaty oraz obciążył go wydatkami postępowania w kwocie 1 787 zł i 40 gr (k. 99).

Sygn. akt II Ka 842/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lutego 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Sylwia Olimpia Uszyńska (spr.) Sędziowie: SO Anita Kowalczyk- Makuła SO Dariusz Półtorak Protokolant: sekr. sądowy Kinga Łempicka przy udziale prokuratora Patrycji Klimiuk - Romaniuk po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2026 r. sprawy D. N. oskarżonej z art. 177 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 1 września 2025 r. sygn. akt II K 672/25 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od oskarżonej na rzecz oskarżyciela posiłkowego U. M. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 842/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 01 września 2025r., sygn. akt II K 672/25 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty -------------------- --------------------------------------------------------------------------- ----------- ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------------------- -------------------------------------------------------------------------- --------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu -------------- ----------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- -------------------------- ---------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. 1) W odniesieniu do punktu I. zaskarżonego wyroku na podstawie art. 438 punkt 3) k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, iż oskarżona naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym poprzez niezachowanie szczególnej ostrożności zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych, nieuważnie obserwowała jezdnię i nie dostosowała taktyki i techniki jazdy do panujących warunków drogowych, nie ustąpiła pierwszeństwa pieszemu N. M., co skutkowało dokonaniem przez Sąd I Instancji nieprawidłowej kwalifikacji prawnej czynu z art. 177 § 2 k.k. i skazania oskarżonej za przedmiotowy czyn, w sytuacji gdy oskarżona nie naruszyła zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, a wyłącznie zachowanie pokrzywdzonego przyczyniło się do zaistnienia przedmiotowego zdarzenia. W przypadku gdyby Sqd odwoławczy nie podzielił argumentacji odnośnie zarzutu wskazanego w punkcie ll.l) zarzucam: 2) W odniesieniu do punktu I. zaskarżonego wyroku na podstawie art. 438 punkt 4) k.p.k. rażqcq niewspółmierność kary poprzez skazanie oskarżonej na rok pozbawienia wolności, w sytuacji, gdy cechy indywidualne oskarżonej, postawa oskarżonej i stopień przyczynienia się pokrzywdzonego przemawiajg za orzeczeniem kary pozbawienia wolności na okres 6 miesięcy pozbawienia wolności. 3) W odniesieniu do punktu II. zaskarżonego wyroku na podstawie rt.. 438 punkt 4) k.p.k. rażącą niewspółmierność kary w postaci orzeczenia wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności wraz z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, w sytuacji gdy cechy indywidualne oskarżonej, postawa oskarżonej i stopień przyczynienia się pokrzywdzonego przemawiają za orzeczeniem kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby w wymiarze jednego roku. 4) W odniesieniu do punktu IV. zaskarżonego wyroku na podstawie art. 438 punkt 4) k.p.k. rażącą niewspółmierność środka karnego w postaci orzeczenia wobec oskarżonej zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, w sytuacji gdy cechy indywidualne oskarżonej, postawa oskarżonej i stopień przyczynienia się pokrzywdzonego nie przemawiają za orzeczeniem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych 5) W odniesieniu do punktu V. zaskarżonego wyroku na podstawie art. 438 punkt 4 k.p.k. rażącą niewspółmierność środka karnego w postaci orzeczenia nawiązki w kwocie 10 000 zł na rzecz pokrzywdzonego w sytuacji gdy cechy indywidualne oskarżonej, jej sytuacja majątkowa i osobista, postawa oskarżonej i stopień przyczynienia się pokrzywdzonego nie przemawiają za orzeczeniem nawiązki. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonej jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżony wyrok bezsprzecznie zapadł w następstwie prawidłowych ustaleń faktycznych - zarzut podniesiony przez autora środka odwoławczego miał charakter czysto polemiczny i sprowadzał się do próby przekonania, iż oskarżona nie naruszyła zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, a wyłączną winę za zaistniałe zdarzenie ponosi pokrzywdzony. Z tak dokonaną interpretacją faktów, w świetle ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, nie można było się zgodzić. Innymi słowy, Sąd Okręgowy dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dotyczące sprawstwa oskarżonej dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione błędu, trafne, prawidłowe oraz znajdują odzwierciedlenie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Stanowisko skarżącego o braku uchybienia zasadom bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez oskarżoną wydaje się być niezrozumiałe chociażby w kontekście złożonych przez tę oskarżoną swobodnych wyjaśnień, w trakcie których wyraźnie wskazała, że zbliżając się do przejścia dla pieszych widziała znajdującego się tam pieszego, który trzymał rower. Z wyjaśnień oskarżonej wynikało nawet więcej, to jest, że rowerzystę tego dostrzegła jeszcze zanim zbliżyła się do przejścia do pieszych, a mianowicie, gdy prowadził on rower po chodniku. Powyższy stan rzeczy, stwierdzona wyżej obecność rowerzysty przy przejściu oraz wynikający już tylko z tego faktu sygnał, że z dużym prawdopodobieństwem zechce je przekroczyć, bezwzględnie nakładał na oskarżoną obowiązek wynikający z art. 26 ust. 1 prd, o którym nadmienił Sąd I instancji. Wyjaśnienia oskarżonej w sposób jednoznaczny wskazują nadto, że jej pole widzenia nie było w żaden sposób ograniczone, że ruch w stronę ul. (...), w którą zmierzała odbywał się płynnie i co najważniejsze, że bezpośrednio przed jej pojazdem nie znajdował się wówczas żaden pojazd. W tak opisanych okolicznościach stwierdzenie oskarżonej, że nie wie, w jaki sposób pokrzywdzony znalazł się na przejściu dla pieszych, świadczy tylko i wyłącznie o tym, że nie obserwowała ona jednak jezdni w sposób należyty, do czego usiłowała przekonać i że nie zachowała wymaganej od niej w zaistniałych okolicznościach drogowych szczególnej ostrożności. Gdyby tak było, do zdarzenia w ogóle by nie doszło. Zauważyć równocześnie należy, że pokrzywdzony nie pojawił się na jezdni nagle, znikąd, że wtargnął na nią z zaskoczenia, wręcz przeciwnie – wyjaśnienia oskarżonej wskazują, że najpierw szedł on chodnikiem prowadząc rower, a następnie doszedł do przejścia dla pieszych, co stanowiło dla kierującej jednoznaczny sygnał do tego, że zechce je przekroczyć. Biorąc pod uwagę zarówno wiek pokrzywdzonego, jak i fakt prowadzenia przezeń roweru nie należy mieć przy tym wątpliwości, że tempo, w jakim się poruszał było niewielkie i dawało oskarżonej pełną możliwość właściwego zachowania się, a więc należytej obserwacji, zmniejszenia prędkości celem ustąpienia pierwszeństwa, czego oskarżona zaniechała. Skarżący zakwestionował również opinię biegłego, ale zdaniem Sądu Okręgowego opinia ta wyjaśnia wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Przede wszystkim wynika z niej jednoznacznie, że do potrącenia pieszego doszło na przejściu dla pieszych. Z dokonanych przez biegłego obliczeń wynika, że droga przebyta przez pieszego od chwili wejścia na jezdnię do chwili potrącenia wyniosła od ok. 2,7 m do ok. 2,9 m, czas trwania jego ruchu po jezdni odpowiadał długości trwania stanu zagrożenia w przedziale 3,0 – 3,2 s, przy czym w chwili powstania tego stanu auto kierowane przez oskarżoną znajdowało się w odległości od ok. 39,2 m do ok. 47,1 m od miejsca potrącenia i była to odległość w pełni wystarczająca do zatrzymania pojazdu w sposób bezkolizyjny. Opinia biegłego jest w tym zakresie czytelna, w pełni zrozumiała i zawiera logiczne wyrażenie zawartych w niej ocen i poglądów, sposób dokonania wyliczeń. Zdaniem Sądu II instancji dawała ona pełne podstawy do poczynienia przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, które to ustalenia są jak najbardziej prawidłowe. Fakt, że opinia jest niekorzystna dla strony nie oznacza, że jest wadliwa czy niepełnowartościowa, zwłaszcza że skarżący nie podważa metodologii badań biegłego, nie wykazuje błędów w dochodzeniu przez biegłego do określonych konkluzji, a jedynie przedstawia własną wizję i interpretację zdarzenia. Sąd Rejonowy prawidłowo też ustalił, że nawet częściowe przyczynienie się pokrzywdzonego do zdarzenia nie wyłącza odpowiedzialności karnej oskarżonej. Podsumowując powyższe stwierdzić należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Tego w wywiedzionej apelacji zabrakło. Odnośnie zarzutu rażącej niewspółmierności kary Sąd Okręgowy zauważa, że sfera sędziowskiego wymiaru kary w pierwszej kolejności zarezerwowana jest dla Sądu I instancji, który w tym zakresie orzeka biorąc przede wszystkim pod uwagę wskazania wynikające z art. 53 § 1 i 2 kk Podważanie ocen dokonywanych w tej sferze możliwe jest jedynie w ramach zarzutu rażącej niewspółmierności kary z art. 438 pkt 4 k.p.k. ( zob. post. SN z 8 listopada 2016 r., III KK 191/16, post. SN z 3 października 2011 r., V KK 96/11). Z tego względu kontrola instancyjna wyroku Sądu meriti w zakresie wymiaru kary powinna być dokonywana z uwzględnieniem szerokiego zakresu swobodnej oceny sądu co do tego, jaka kara będzie stanowiła trafną reakcję karną na przestępstwo. Ingerencja w płaszczyznę wymiaru kary wymaga zatem wykazania, że Sąd meriti naruszył dyrektywy wymiaru kary w taki sposób, że orzeczona kara jest nie tylko nieproporcjonalna, ale rażąco niewspółmierna w świetle prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary w danej sprawie. Nie wystarczy zatem wskazanie przez skarżącego, że sąd orzekający nie uwzględnił danej okoliczności, wprawdzie istotnej z perspektywy zastosowania się do jednej z dyrektyw, jednak nie na tyle doniosłej, że uwzględnienie prawidłowego znaczenia określonej dyrektywy wymiaru kary nakazywałoby orzec karę znacząco odbiegającą od tej, która została wymierzona w zaskarżonym wyroku (co do wysokości lub jej rodzaju). Innymi słowy, nie wystarczy tutaj odmienne zapatrywanie skarżącego co do dolegliwości sankcji karnej za popełnione przestępstwo, gdyż nie każda różnica w ocenie rzeczonej dolegliwości upoważnia Sąd Odwoławczy do ingerencji w jej kształt. W przedmiotowej sprawie nawet przez chwilę nie można odnieść wrażenia, jakoby kara 1 roku pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonej była surową, a tym bardziej rażąco surową – w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk. Sąd Rejonowy orzeczonej sankcji poświęcił w uzasadnieniu wyroku wiele uwagi, w sposób szczegółowy zbadał, uwzględnił oraz opisał okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonej, które miały wpływ na orzeczony wymiar kary ale tez pozostałych rozstrzygnięć, przeanalizował stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionego czynu, co bardzo szczegółowo uzasadnił i czego nie ma potrzeby powtarzać zwłaszcza, jeśli tak dokonaną ocenę Sąd Okręgowy całkowicie akceptuje. Nie sposób pominąć, że kara wymierzona przez Sąd I instancji oscyluje w dolnych granicach ustawowego zagrożenia i jakkolwiek według systematyki Kodeksu Karnego karą najsurowszą rodzajowo, w tym przypadku nie jest ona karą nadmiernie surową. Sąd I instancji prawidłowo określił również okres próby konieczny do zweryfikowania czy postawiona wobec oskarżonej w dniu orzekania pozytywna prognoza kryminologiczna okazała się trafna i czy będzie ona w tym czasie przestrzegać porządku prawnego. Niezasadny jest także zarzut odnoszący się do rażącej niewspółmierności środka karnego. Ten określony w wyroku z pewnością jest adekwatny do rażącego charakteru naruszenia, jakiego dopuściła się oskarżona. Słusznie Sąd I instancji podkreślił niedostateczne umiejętności oskarżonej jako kierowcy, brak umiejętności prawidłowego reagowania w sytuacji zagrożenia, fakt naruszenia jednej z podstawowych zasad bezpieczeństwa, a także rozmiar ujemnych następstw wynikający z owych braków. W tej sytuacji bezsprzecznie stwierdzić należy, że oskarżona nie daje gwarancji prowadzenia pojazdów mechanicznych w sposób bezwypadkowy, zgodny z obowiązującymi rygorami i zasadami ruchu drogowego i z ruchu tego powinna być wyeliminowana na odpowiednio długi okres. Jeśli idzie o orzeczoną przez Sąd I instancji nawiązkę przypomnieć należy, że orzekana na podstawie art. 46 §2 kk jest w pewnym uproszczeniu prawnym zamiennikiem orzeczenia wprost o zadośćuczynieniu lub odszkodowania, przez co jej podstawą rolą jest funkcja kompensacyjna. Nie budzi wątpliwości to, iż orzeczona in concreto nawiązka ma służyć zadośćuczynieniu za krzywdę doznaną na skutek zdarzenia. Z uwagi na jej kompensacyjny charakter jej wysokość winna mieć realny, a nie symboliczny wymiar, stąd brak było podstaw do jej korekty w sposób postulowany w apelacji. Podkreślenia wymaga, że wśród kryteriów, które należy brać pod uwagę przy ustalaniu wysokości nawiązki, nie można dopatrywać się okoliczności związanych z możliwościami zarobkowymi oskarżonej i jego stanem majątkowym, bowiem okoliczności te nie wpływają na rozmiar wyrządzonej krzywdy ani na stopień winy sprawcy. Miarkowanie wysokości nawiązki sytuacją majątkową sprawcy, byłoby natomiast sprzeczne z istotą rozważanej instytucji i nie może być stosowane, co również wynika wprost z treści art. 56 kk. Biorąc jednocześnie pod uwagę rozmiar ujemnych konsekwencji zdrowotnych dla pokrzywdzonego w związku z zaistniałym zdarzeniem wskazać należy, że orzeczona przez Sąd I instancji kwota nie tylko nie jest nadmierna, ale wręcz dość niska. Wniosek 1) W odniesieniu do punktu I zaskarżonego wyroku o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu. Z ostrożności procesowej wnoszę o: 2) W odniesieniu do punktu I. zaskarżonego wyroku na zmianę wyroku, w postaci zmiany orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności w wymiarze roku, na karę pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy. 3) W odniesieniu do punktu II. zaskarżonego wyroku na zmianę wyroku, w postaci zmiany orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby w wymiarze 2 lat, na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby w wymiarze 1 roku. 4) W odniesieniu do punktu IV. zaskarżonego wyroku uchylenie orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów na okres 2 lat. 5) W odniesieniu do punktu V zaskarżonego wyroku uchylenie orzeczenia nawiązki w kwocie 10 000,00 złotych na rzecz pokrzywdzonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez obrońcę, wnioski apelacyjne zawarte powyżej nie zasługiwały na uwzględnienie. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 01 września 2025r., sygn. akt II K 672/25 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia -------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------- ----------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II, III Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 2 k.p.k. zasądził od oskarżonej na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę 840 złotych na podstawie § 11 ust. 2 pkt. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. Biorąc pod uwagę wysokość obciążeń finansowych związanych z treścią wyroku (tj. nawiązki, kosztów zastępstwa procesowego) na podstawie art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonej Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana

Sygn. akt II Ka 754/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lutego 2021r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: st. sekretarz sądowy Paulina Jarczak przy udziale Prokuratora Patrycji Klimiuk – Romaniuk po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2021 r. sprawy A. C. oskarżonego z art. 279 §1kk w zb. z art. 278 §5kk w zb. z art. 275 §1kk w zb. z art. 276 kk w zw. z art. 11 §2kk i inne L. B. oskarżonego z art. 279 §1kk w zb. z art. 278 §5kk w zb. z art. 275 §1kk w zb. z art. 276 kk w zw. z art. 11 §2kk i inne L. M. oskarżonego z art. 279 §1kk w zb. z art. 278 §5kk w zb. z art. 275 §1kk w zb. z art. 276 kk w zw. z art. 11 §2kk i inne na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonych A. C. i L. B. oraz obrońcę oskarżonych L. B. i L. M. od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 7 września 2020 r. sygn. akt II K 464/20 I. wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Radcy Prawnego A. S. (1) w S. po 516,60 złotych (w tym 96,60 zł podatku VAT) za obronę z urzędu oskarżonych L. B. i L. M. w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 754/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 4 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 7 września 2020 r., sygn. II K 464/20 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☒ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- ------------------------------------------------------------- ------------ -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- --------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ----------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Zarzut 1. Apelacja obrońcy oskarżonego L. M. Obraza przepisów postępowania, mająca wpływ na treść wyroku, a mianowicie:  art. 7 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego i nieobdarzenie walorem wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, co do niedokonania przez niego części zarzucanych mu aktem oskarżenia (pkt I i V) czynów, w sytuacji gdy brak było jednoznacznych i niebudzących wątpliwości okoliczności, które wskazywały na inny przebieg zdarzenia; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wszystkie apelacje wniesione w tej sprawie jako bezzasadne nie zasługiwały na uwzględnienie. W środkach odwoławczych wniesionych na korzyść oskarżonych L. M. i L. B. (k. 1450-1452 i k. 1454-1455) ten sam obrońca (r. pr. A. S.) sformułował bliźniacze zarzuty, przy jednoczesnym poparciu ich zbliżoną argumentacją (k. 1451v-1452 i k. 1455v-1456). Biorąc powyższe pod uwagę, za niecelowe uznano sztuczne dublowanie tych samych wywodów Sądu Okręgowego w kilku rubrykach tabelarycznego uzasadnienia. Ze względu na troskę o przejrzystość, porządek, i jak najwyższą czytelność niniejszego uzasadnienia, Sąd Okręgowy zasadniczą część swoich rozważań zawarł w tej rubryce. Weryfikując zaskarżony wyrok pod kątem zarzutów apelacyjnych, na wstępie stwierdzenia wymagało, iż Sąd I instancji z całokształtu ujawnionych w toku przewodu sądowego okoliczności wyprowadził pozbawione wątpliwości, racjonalne wnioski co do sprawstwa wszystkich 3 oskarżonych w zakresie zarzutów z pkt I-VI aktu oskarżenia, kierując się przy tym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania. Decydującym w kwestii winy oskarżonych był stan zgromadzonych w tej sprawie dowodów. Odmowa przyznania przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych L. B. i L. M. w części, w której negowali swoje sprawstwo, przy jednoczesnym przyznaniu przymiotu wiarygodności innym, opozycyjnym w stosunku do nich dowodom, w tym: zapisom nagrań z monitoringu oraz zeznań świadków, którzy rozpoznali tychże oskarżonych, nie mogła zostać uznana za naruszającą przepisy art. 7 kpk i art. 410 kpk. Decydującym w kwestii winy oskarżonych był stan zgromadzonych w tej sprawie dowodów. Stopień szczegółowości rozważań Sądu Odwoławczego jest uzależniony od jakości oceny dokonanej przez Sąd I instancji, jak również od stopnia szczegółowości zarzutów odwoławczych i argumentacji przytoczonej na ich poparcie. W niniejszej sprawie zarzuty apelacyjne miały jedynie polemiczny charakter, zaś uzasadnienie zaskarżonego wyroku w niektórych częściach niejako wyprzedzało i stanowiło odpowiedź na argumentację wykorzystaną w uzasadnieniach wniesionych środków odwoławczych. Doskonały przykładem w tym względzie jest chociażby twierdzenie obrońcy, iż dostęp do pokoju zajmowanego przez oskarżonych L. M., L. B. i A. C. mieli inni mieszkańcy wynajmowanego domu przy ul. (...) w S.. Sąd Rejonowy w tym kontekście prawidłowo ocenił zeznania A. S. (3) (właściciela wynajmowanego lokatorom domu), z których wynikało, iż oskarżeni w tej sprawie, we trzech zajmowali jeden pokój zamykany na klucz, świadek ten potrafił wskazać nawet które łóżko zajmował każdy z oskarżonych. Z jego zeznań wynikało także, że pokój był zamykany na klucz i oskarżeni byli w jego posiadaniu, a do czynności przeszukania prowadzonych przez funkcjonariuszy Policji wykorzystano dodatkowy komplet kluczy, będący w posiadaniu właściciela domu A. S.. Okoliczność ta przeczy tezie, iż dostęp do niego mieli inni Gruzini, zajmujący ten dom. Sąd Rejonowy wskazał także, iż zawartość telefonu (rozumiana jako wiadomości, połączenia i zdjęcia) wskazuje na to, że oskarżeni dobrze się znali. Również ten wniosek pozostaje zgodny z z przepisem art. 7 kpk i nie został w żaden sposób podważony we wniesionych apelacjach. Oskarżeni nie potrafili w sposób przekonujący wytłumaczyć w jaki sposób przedmioty skradzione pokrzywdzonym znalazły się w ich pokoju, lub też w samochodzie, z którego wspólnie korzystali. Wyniki eksperymentu procesowego potwierdziły, że urządzenie ujawnione w pokoju zajmowanym przez oskarżonych zakłóca sygnał z pilota zamka centralnego pojazdu i umożliwia skuteczne zamknięcie drzwi auta. Z wyjaśnień oskarżonych L. M., A. C. i L. B. rozważanych przez Sąd Rejonowy we wzajemnym konfrontacyjnym powiązaniu wynikało, iż kierowcą samochodu m-ki F. (...) nr rej. (...) zawsze był L. B., z czego Sąd I instancji wyprowadził logiczny wniosek, iż spowodowane to było tym, aby oskarżeni mogli w razie konieczności podjęcia ucieczki szybko opuścić miejsce, w którym dochodziło do kradzieży. Z istoty współsprawstwa wynika, że każdy ze współdziałających ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego z co najmniej jedną jeszcze osobą przestępstwa, a więc także w tej jego części, w której znamiona czynu zabronionego zostały zrealizowane przez innego współdziałającego, przy czym każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność tak, jak gdyby sam wykonał czyn zabroniony. Współsprawcą będzie zatem osoba, która co prawda nie wykonuje czynności odpowiadającej znamieniu czasownikowemu danego czynu zabronionego, ale której zachowanie stanowi istotny wkład w realizację wspólnego przestępczego zamiaru. Uwaga ta była konieczna w odniesieniu do sytuacji procesowej i stwierdzenia winy oskarżonego L. B.. Działanie oskarżonych dopełniało się wzajemnie w stopniu, który zgodnie z porozumieniem i podziałem ról, współdecydował o popełnieniu zarzucanych im przestępstw. W ocenie Sądu Okręgowego, obrońca w apelacji wniesionej na korzyść L. B. przecenił znaczenie wzięcia całej winy na siebie przez L. M. (w zakresie sprecyzowanych przez tego oskarżonego zarzutów). Nie można przy tej ocenie ograniczyć się jedynie do deklaracji oskarżonego o przyznaniu się do winy i zupełnego wykluczenia innych sprawców, tylko na podstawie wyjaśnień jednego z oskarżonych. W szczególności przy uwzględnieniu, że motywy takiego postępowania po stronie przyznającego się mogą być różnorakie. Stan zgromadzonych dowodów ocenionych w sposób zgodny z art. 7 kpk pozwalał Sądowi Rejonowemu na stwierdzenie winy pozostałych oskarżonych. Pamiętać należało: o dowodach z nagrań z monitoringu, podziale ról i formie współdziałania po stronie L. B., jak również o nieodpartej logice sytuacji, płynącej z tychże okoliczności, którym oskarżeni nie byli w stanie zaprzeczyć. Na zakończenie tej części rozważań, dodać należy, Sąd Okręgowy ferując wyrok w części dotyczącej winy oskarżonych miał na względzie również przebieg rozprawy apelacyjnej w dniu 5 lutego 2021 r. i gwarancje realizacji prawa do obrony oskarżonych zarówno w aspekcie formalnym, jak i materialnym. W tym celu zweryfikowano całość akt niniejszej sprawy. Oskarżeni wyjaśniając w przedmiotowej sprawie nie obciążali się wzajemnie odpowiedzialnością za zarzucane im czyny, dlatego też nie mogło być mowy o konflikcie interesów obrończych pomiędzy nimi. Radca prawny A. S. na rozprawie apelacyjnej przyznała, iż faktycznie po zamknięciu przewodu sądowego była zdziwiona, że adw. P. Ż. wygłosił mowę końcową co do L. M., który częściowo przyznał się do zarzucanych mu czynów. Natomiast jej mowa końcowa była do sprawy, bez wymienienia któregokolwiek z oskarżonych, chociaż miała świadomość, że jeden z oskarżonych przyznał się do części zarzutów. W powyższym kontekście, w przekonaniu Sądu Okręgowego, w przedmiotowej sprawie do czynienia mieliśmy z objęciem dodatkową obroną przez kolejnego obrońcę, a nie brakiem zapewnienia podstawowych gwarancji obrończych. Nawet w sytuacji, w której stwierdzono by naruszenie prawa do obrony oskarżonych, drugim koniecznym elementem względnej przesłanki odwoławczej art. 438 pkt 2 kpk jest wykazanie wpływu zaistniałego uchybienia na treść wyroku, czego w przedmiotowej sprawie nie sposób było przyjąć. O istotnym zaś wpływie obrazy przepisów postępowania na treść orzeczenia można by mówić dopiero wtedy, gdyby kwestionowane rozstrzygnięcie byłoby w istotny sposób odmienne od tego, które w sprawie zapadło. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów w zakresie pkt I i V; - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 2. Apelacja obrońcy oskarżonego L. M.  art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dowolną, pobieżną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszającą zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na błędnym uznaniu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów (pkt I i V), podczas gdy w materiale sprawy brak jest ku temu wystarczających dowodów; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Patrz rubryka 3.1. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów w zakresie pkt I i V; - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 3. Apelacja obrońcy oskarżonego L. M. zarzut ewentualny - rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności poprzez niedostateczne uwzględnienie wyrażonej skruchy przez oskarżonego, jego postawy w trakcie postępowania oraz jego właściwości i warunków osobistych, co skutkowało wymierzeniem kary oraz środka karnego rażąco surowych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny W apelacji co do L. M. obrońca poza podniesieniem zarzutu ewentualnego nie wyjaśnił w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego dlaczego, oczywiście w jego ocenie, kara wymierzona temu podsądnemu powinna być łagodniejsza aniżeli w zaskarżonym wyroku. Sąd Okręgowy problematykę współmierności wymierzonej wszystkim oskarżonym w I instancji represji karnej omówi w niniejszej rubryce, mając na względzie, iż oskarżonym L. B., L. M. oraz A. C. wymierzono karę o tym samym wymiarze, ponadto dotyczyły ich te same okoliczności łagodzące i obciążające. Za represję rażąco niewspółmierną uznaje się taką karę, która - pomijając dyrektywy wymiaru kary - w sposób istotny lub wręcz drastyczny odbiega od tej, jaką należałoby wymierzyć przy uwzględnieniu okoliczności przedmiotowych charakteryzujących czyn przypisany sprawcy oraz podmiotowych, związanych z jego osobą. Na gruncie art. 438 pkt 4 kpk nie chodzi bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, że karę dotychczas wymierzoną można byłoby określić - również w odbiorze zewnętrznym - jako rażąco niewspółmierną, tzn. niewspółmierną w stopniu nie pozwalającym na jej akceptację (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. V KK 382/19, Legalis Numer 2333390). Odnośnie L. M. dodatkowymi okolicznościami łagodzącymi było: częściowe przyznanie się do winy i wyrażenie skruchy, przez co wymierzona mu w I instancji kara rzeczywiście mogła być zróżnicowana w stosunku do pozostałych sprawców. Okoliczności te nie miały one jednak takiego ciężaru gatunkowego, który prowadziłby do przekonania o „rażącej” niewspółmierności. W ocenie Sądu II instancji, kryterium „rażącej niewspółmierności” nie spełniają kary 3 (trzech) lat bezwzględnego pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonych L. B., L. M. i A. C.. Orzeczona kara pozbawienia wolności jest adekwatna do stopnia winy, stopnia społecznej szkodliwości czynów, właściwości i warunków osobistych oskarżonych. Uwzględnia rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej i grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynów z a/o, jak również motywację sprawcy i działanie w warunkach ciągu przestępstw. Jednocześnie jest karą sprawiedliwą, która spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidulanej oraz zachowuje właściwe proporcje pomiędzy funkcją represyjną i wychowawczą. Zdaniem Sądu Okręgowego, tylko bezwzględna kara pozbawiania wolności jest w stanie uzmysłowić oskarżonym naganność ich czynów i powstrzymać ich od tego typu zachowań w przyszłości. Sytuacja oskarżonych, obcokrajowców, posiadających zobowiązania finansowe i rodziny na utrzymaniu, nie jest odosobniona na tle innych skazanych. Ponadto, byli jej świadomi decydując się popełnić przypisane im czyny. Utrata możliwości zarobkowania dotyczy większości osadzonych w warunkach więziennych. Zgodnie z zasadą terytorialności z art. 5 kk, ustawę karną polską stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oskarżonych należało osądzić według prawa polskiego. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 4. Apelacja obrońcy oskarżonego L. B. Obraza przepisów postepowania, mająca wpływ na treść wyroku, a mianowicie:  Art. 7 kpk, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego i nieobdarzenie walorem wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, co do niedokonania zarzucanego mu czynu, w sytuacji gdy brak było jednoznacznych i niebudzących wątpliwości okoliczności, które wskazywałyby na inny przebieg zdarzenia; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Patrz rubryka 3.1 Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 5. Apelacja obrońcy oskarżonego L. B.  art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez dowolną, pobieżną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień L. M., naruszającą zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na błędnym uznaniu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, podczas gdy w materiale dowodowym brak jest ku temu wystarczających dowodów. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Patrz rubryka 3.1 Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosków. Zarzut 6. Apelacja oskarżonego A. C. Oskarżony nie podniósł skonkretyzowanych zarzutów, w świetle art. 427 § 2 kpk nie miał jednak takiego obowiązku. Wskazał, iż jest obcokrajowcem z Gruzji i nie zna języka. Na Ukrainie ma żonę i małe dziecko 1,5 roku. Do Polski przyjechał za pracą żeby zapewnić lepszy byt rodzinie, niestety losy potoczyły się inaczej i bardzo tego żałuje. Wyrok, który otrzymał tworzy mu bardzo duży problem w naprawieniu jego szkód i spłaceniu jej poszkodowanym, Covid-19 zamknął granice i w Polsce w chwili obecnej został bez pomocy. Wyrok 3-letniego więzienia będzie w rażącym stopniu dotkliwy dla jego żony i dziecka. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Patrz rubryka 3.3 Wniosek - o złagodzenie kary; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Zarzut 7. Apelacja oskarżonego L. B. Błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na orzeczenie, polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, a także błąd na nieustaleniu, że oskarżony brał czynny udział w kradzieży. W uzasadnieniu apelacji osobistej oskarżony ten wskazał, że Sąd pominął istotne zeznania świadka, który przyznał się do kradzieży oraz że ten czyn popełnił sam. Oskarżony L. B. nie miał świadomości o tym, że ta osoba kradła. Oskarżonemu nie udowodniono, że brał czynny udział w kradzieży. Jest jedynym żywicielem rodziny, w Polsce nie ma żadnych znajomych, a w Gruzji pozostała żona i syn bez środków do życia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Współudział oskarżonego L. B., znacznie przyznania się do winy przez L. M. – patrz rubryka 3.1 Sytuacja rodzinna oskarżonego w kontekście kary pozbawienia wolności – rubryka 3.3 Wniosek - o uchylenie lub zmianę wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy wyrok w zaskarżonej części utrzymano w mocy Zwi ęź le o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionych apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------- Zwi ęź le o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności --------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Radcy Prawnego A. S. (1) kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tej kwoty na podstawie § 4 ust. 1 i § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tj. z dnia 30 listopada 2018 r., Dz. U. z 2019 r., poz. 68). III. Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonych od wydatków za II instancję, stwierdzając, że poniesie je Skarb Państwa. Za rozstrzygnięciem tej treści przemawia trudna sytuacja materialna oskarżonych. 7. PODPIS

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

Sygn. akt VI Ka 799/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Marzanny Siemaszko po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2025 r. sprawy P. S. ur. (...) w Z. s. C., E. z domu J. oskarżonego z art. 279 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 11 października 2024 r. sygn. akt II K 1900/23 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. S.; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 180 złotych za drugą instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 799/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 11 października 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 1900/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. Obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to: 1. art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, wbrew zasadzie obiektywizmu, przy nieuwzględnieniu zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, brak wszechstronnego zbadania wszelkich okoliczności sprawy, nieuwzględnienie okoliczności korzystnych dla oskarżonego i rozstrzygnięcie wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym na niekorzyść oskarżonego, w szczególności poprzez: a) przyznanie waloru wiarygodności dowodowi z wyjaśnień współoskarżonego K. M. w całości, podczas gdy dowód ten w sposób oczywisty stanowi tzw. „dowód z pomówienia”, przy tym żaden inny dowód uzyskany w sprawie nie świadczy o udziale P. S. w zdarzeniu noszącym znamiona czynu przestępnego a stanowiącym podstawę zarzucanego mu czynu, dokonanie analizy pomówień K. M. w oderwaniu od przyjętych dla tego typu dowodów kryteriów oceny sformułowanych w orzecznictwie, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, iż P. S. jest winien zarzucanego mu czynu, a) pominięcie faktu, iż współoskarżony K. M. jest skonfliktowany z P. S., co sam potwierdza, a co za tym idzie nie może posiadać statusu osoby obiektywnej i bezinteresownej w sprawie, b) pominięcie, iż złożone przez współoskarżonego K. M. wyjaśnienia stanowią wyłącznie linię obrony, wytworzoną na potrzeby przedmiotowego postępowania, które mają w swej istocie na celu upozorowanie współpracy z organami ścigania co prowadzić ma do uzyskania przez niego dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, co znajduje odzwierciedlenie w treści zapadłego wyroku, 1. art. 410 k.p.k. w zw. art. 424 k.p.k. poprzez niewystarczające wskazanie na podstawie jakich okoliczności Sąd meriti odmówił waloru wiarygodności wyjaśnieniom złożonym przez P. S., sprowadzając powyższe do jednej podstawy tj. przyznaniu wiarygodności wyjaśnieniom K. M., ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny I. dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na treść orzeczenia, wynikający z arbitralnej, selektywnej i wyrywkowej oceny materiału dowodowego, przy pominięci sprzeczności zeń wynikających, poprzez dokonanie ustalenia, iż P. S. dopuścił się zarzucanego mu czynu we współsprawstwie z oskarżonym K. M., podczas gdy ustalenia oparto wyłącznie na wyjaśnieniach współoskarżonego K. M. i nie znajdują one oparcia w żadnym innym dowodzie przeprowadzonym w sprawie ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. I – II Zarzuty sformułowane w apelacji w istocie dotyczą tej samej kwestii tj. sprawstwa i winy oskarżonego P. S. których przyjęcie skarżący kwestionuje, zostaną więc rozważone łącznie. W niniejszej sprawie w Sądzie Rejonowym wyrok skazujący zapadł wobec oskarżonych K. M. oraz P. S.. Apelację od zapadłego orzeczenia wniósł jedynie obrońca drugiego z oskarżonych. W stawianych zarzutach apelujący podnosił zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia przede wszystkim w zakresie oceny dowodów, jak również błędy w ustaleniach faktycznych. Na wstępie podkreślić należy że unormowanie zawarte w art. 410 k.p.k. określa podstawę wyroku, którą stanowić może jedynie całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Obraza tego przepisu zachodzi jednak wyłącznie w sytuacji, gdy wyrok oparty został na dowodach, których nie przeprowadzono w toku przewodu sądowego w trybie przepisów regulujących postępowanie dowodowe przed sądem, albo gdy podstawa faktyczna wyroku pomija w ogóle część tak ujawnionych dowodów. Sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Nie uchybiając treści art. 410 k.p.k., sąd orzekający w danej sprawie pozostaje władny oprzeć się na jednych dowodach, a przy ustaleniu stanu faktycznego pominąć inne, jeśli ich treść jest rozbieżna i w konsekwencji nadanie priorytetu jedynie niektórym dowodom, nie sprzeciwia się treści omawianego przepisu. Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie sprostał tym wymogom. Ponadto Sąd Rejonowy oceniając poszczególne dowody uczynił zadość wymogom jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku, przedstawiając powody przyznania waloru wiarygodności konkretnym dowodom przez pryzmat ich wzajemnego powiązania, wobec czego argumenty apelującego nie mogły zostać uznane za trafne przez Sąd Okręgowy, zwłaszcza iż pomimo przywołania art. 424 k.p.k. w treści zarzutu, skarżący w rzeczywistości w środku odwoławczym kwestionował w głównej mierze dokonaną ocenę dowodów. Przypomnienia wymaga również, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną treści przepisu art. 7 k.p.k. wówczas, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu (vide: wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 roku, II KR 355/74, OSNKW 1975/9/84; z dnia 22 stycznia 1975 roku, I KR 197/14, OSNKW 1975/5/58; z dnia 9 listopada 1990 roku, WRN 149/90, OSNKW 7-9/1991 poz. 41; z dnia 22 lutego 1996 roku, II KRN 199/15, PiPr. 1996/10/10 ). Wszystkie te wymogi spełnia ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji i zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Sąd ma powinność ujawnienia wszystkich dowodów oraz dokonanie ich oceny pod kątem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego. Tak też w niniejszej sprawie uczynił. W sprawie istniały sprzeczne ze sobą wersje zdarzenia, więc logiczną konsekwencją przydania wiary jednym dowodom była odmowa wiarygodności dowodom przeciwnym. Wybór wiarygodnych źródeł dowodowych jest prerogatywą Sądu mającego bezpośrednią styczność z dowodami, natomiast swobodna ocena dowodów ograniczona jest jedynie powinnością przedstawienia logicznego rozumowania, które doprowadziło do tego wyboru, co w niniejszej sprawie zostało uczynione we właściwy sposób. Oskarżony K. M. w swoich wyjaśnieniach wskazywał na winę i sprawstwo obu oskarżonych, natomiast oskarżony P. S. konsekwentnie zaprzeczał swojemu udziałowi w kradzieży z włamaniem. Apelujący czyni rozważania bardzo jednostronne, pomijając dowody przeciwne wyjaśnieniom oskarżonego P. S. oraz szeroką argumentację Sądu Rejonowego wyrażoną w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy słusznie dopatrzył się obiektywnych podstaw, dla których ustalenia faktyczne czynił w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego K. M., miały one bowiem potwierdzenie w innych dowodach jak również zasadach wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Nie uszło uwadze Sądu Rejonowego, że oskarżony K. M. pomimo relatywnie długiego okresu od ujawnionego zdarzenia przedstawiał spójnie przebieg zdarzenia na różnych etapach postępowania. Na wiarygodność jego wyjaśnień wskazuje również precyzja z jaką opisywał swoje działania i oskarżonego P. S., role jakie odegrali w zdarzeniu jak również takie szczegóły jak choćby ich ubiór. Zauważyć należy, ze jego relacja znajduje częściowe potwierdzenie w innych dowodach zgromadzonych w toku postępowania. Przedstawiony sposób działania oskarżonych został potwierdzony zeznaniami świadka D. J., który ujawnił tożsame skutki dokonanego włamania z tymi, na które powoływał się K. M.. Ponadto opisywany przez niego sposób działania znalazł potwierdzenie w dokonanych przez policję oględzinach miejsca zdarzenia, jak i przeprowadzonym eksperymencie procesowym. Dodatkowo zauważyć należy, że oskarżony K. M. nie deprecjonuje w przedstawianej relacji swojego udziału w przedmiotowym zdarzeniu, wskazując również, że to on odegrał większą rolę w dokonanej kradzieży z włamaniem, bowiem oskarżony P. S. jedynie pozostawał na czatach. Apelujący podważa dokonaną ocenę dowodów wskazując, że wyjaśnienia K. M. mają pomawiający charakter. Ta okoliczność sama w sobie nie świadczy jednak że jest to dowód niewiarygodny. W rozpoznawanej sprawie nie ujawniono bowiem obiektywnych okoliczności pozwalających podważyć dokonaną ocenę dowodów i oparcie ustaleń faktycznych o obciążające wyjaśnienia oskarżonego K. M.. Zaznaczyć należy, że jego relacja obciążała obu oskarżonych jednak w nierównym stopniu. Słusznie Sąd Rejonowy dostrzegł, że gdyby oskarżony K. M. chciał pomawiając współoskarżonego umniejszać swoje sprawstwo miałby możliwość wskazania większej roli współoskarżonego, podczas gdy konsekwentnie podawał że kradzież z włamaniem stanowił wspólny pomysł i to on dostał się do wnętrza budynku, odgrywając kluczową rolę w zdarzeniu. Nie można tracić z pola widzenia, że obecnie oskarżeni pozostają skonfliktowani. Okoliczność tą również wyjaśnił Sąd Rejonowy w postępowaniu dowodowym na rozprawie głównej. Faktem jest, że wobec obydwu oskarżonych prowadzone były odrębne postępowania karne o liczne kradzieże z włamaniem. Oskarżony K. M. w niniejszym postępowaniu jednoznacznie wskazał, że w chwili zdarzenia obaj oskarżeni byli w dobrych relacjach, natomiast konflikt powstał dopiero w toku postępowań karnych i ma on podłoże w jego konsekwentnym przyznawaniu się do wszystkich zarzucanych czynów, w odróżnieniu od oskarżonego P. S.. Relacja oskarżonego K. M. pozostaje również wiarygodna w świetle okoliczności, że obaj mężczyźni się znali i zarzuca się im popełnianie wspólnie innych przestępstw przeciwko mieniu. Skutecznie podważa to prawdziwość twierdzeń oskarżonego P. S. w zakresie w jakim powoływał się on na okoliczność przyznawania się oskarżonego K. M. do wszystkich czynów w celu osiągnięcia korzystnego orzeczenia. Jest to również sprzeczne z przytoczonym wcześniej faktem, iż oskarżony K. M. odnośnie zdarzenia rozpoznawanego w przedmiotowej sprawie wskazywał na swoją większą rolę w dokonanej kradzieży z włamaniem. Ponadto zauważyć należy, że K. M. nie miałby żadnych istotnych korzyści pomawiając współoskarżonego, bowiem fakt działania wspólnie i w porozumieniu co do zasady nie wpłynął korzystnie na jego sytuację procesową. Zupełnie dowolne pozostaje przyjęcie przez apelującego stanowiska, że oskarżony K. M. składał obciążające obu oskarżonych wyjaśnienia w celu uzyskania przez niego dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary. Jego wyjaśnienia były spójne na każdym etapie postępowania, przyznanie się do winy pozostaje okolicznością łagodzącą, natomiast brak jest realnych korzyści z pomawiania współoskarżonego. Reasumując Sąd Okręgowy stwierdza, że w niniejszej sprawie istnieją wiarygodne dowody, które wskazują na udział wspólnie i w porozumieniu obydwu oskarżonych w popełnieniu przestępstwa kradzieży z włamaniem. W apelacji nie wykazano żadnych przekonywujących podstaw do podważenia prawidłowości dokonanej oceny dowodów. Wobec powyższego słuszne są ustaleniach Sądu Rejonowego oparte w głównej mierze na wyjaśnieniach oskarżonego K. M. i jako w pełni wiarygodne stanowią one wystarczającą podstawę do uznania winy i sprawstwa oskarżonego P. S.. Zaznaczyć również należy, iż wynikająca z art. 5 § 2 k.p.k. zasada in dubio pro reo stanowi dyrektywę dla sądu orzekającego, który w przypadku powzięcia niedających się usunąć wątpliwości powinien je rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Zasada ta nie odnosi się jednak do wątpliwości, które to strony uważają za nierozstrzygnięte czy niedające się usunąć. W toku procesu wina oskarżonego P. S. została udowodniona w sposób odpowiadający prawu, co skutkowało wydaniem prawidłowego wyroku skazującego. Z pisemnych motywów wyroku Sądu I instancji nie wynika, aby Sąd ten w toku postępowania powziął jakiekolwiek wątpliwości, których nie dało się usunąć na podstawie uzyskanego materiału dowodowego, a zatem przesłanka stosowania reguły z art. 5 § 2 k.p.k. w badanym postępowaniu nie zaistniała. W związku z powyższym wszystkie zarzuty uznać należało za niezasadne, co w konsekwencji pozwala stwierdzić, że apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego P. S. pozostawała nietrafna. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na względzie argumenty przytoczone w poprzedniej części uzasadnienia brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego P. S. od popełniania zarzucanego mu czynu jak również o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy P. S. Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4. --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. S.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W sytuacji, gdy zarzuty apelacji były niezasadne gdyż zarówno ocenia dowodów jak i ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwały zastrzeżeń co do ich prawidłowości, gdy wątpliwości nie budziła prawidłowość przyjętej przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawnej przypisanego czynu, a orzeczona kara jest adekwatna do społecznej szkodliwości czynów i stopnia winy oskarżonego, zaskarżony wyrok jako prawidłowy należało zgodnie z art. 437 § 1 k.p.k. utrzymać w mocy. Ponadto w niniejszej sprawie brak było okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu na podstawie art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. Zasada ne peius ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Sąd Odwoławczy zasądził oskarżonego P. S. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 200 zł. ( 180 zł opłaty za II instancję oraz ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych ) zgodnie z art. 627 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. 6. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego P. S. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Uznanie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sygn. akt VI Ka 398/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 sierpnia 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Robert Bednarczyk Protokolant Joanna Szmel przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Marcina Zarównego po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2025r. sprawy T. M. ur. (...) we W. s. L. i L. zd. W. oskarżonego z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt II K 26/24 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego T. M.; II. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 398/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 2 kwietnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 26/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca oskarżonego ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- ---------------- --------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------ -------------------------------------------------- -------------- --------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut W osobiście sporządzonej apelacji oskarżony co prawda podniósł nieskonkretyzowany zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, jednak uwzględniając uzasadniony brak fachowości po jego stronie, jak również treść uzasadniania wniesionego środka odwoławczego zauważyć należy, że kwestionuje on przede wszystkim dokonaną ocenę dowodów prowadzącą do dalszych ustaleń w zakresie jego winy i sprawstwa w zakresie przypisanego mu w zaskarżonym wyroku czynu, jak również kwestionuje zasadność orzeczenia o karze ze wskazaniem na jej rażąco surowy wymiar. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w szczególności trafnie uznał, że przeprowadzone w sprawie dowody wskazują, iż oskarżony wyczerpał ustawowe znamiona zarówno strony przedmiotowej jak i strony podmiotowej zarzucanego mu czynu. Działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów, dysponując na rozprawie głównej walorem bezpośredniości Sąd I instancji władny był dać wiarę dowodom w postaci zeznań świadków, jak również treści zgromadzonych w toku postępowania dokumentów odrzucając jednocześnie wiarygodność wyjaśnień oskarżonego. Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie uszło uwadze Sądu Rejonowego, że forsowana przez oskarżonego wersja zdarzeń pozostawała niespójna z wymową pozostałych dowodów jak również zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Swoje stanowisko Sąd ten obszernie przedstawił w pisemnym uzasadnieniu wyroku, logicznie i przekonująco wskazując jakie dowody i jakie stwierdzone okoliczności prowadziły do przypisania oskarżonemu winy i sprawstwa. Zauważyć należy, że wiedza świadków w niniejszym postępowaniu była mocno ograniczona, na co wpływ miał upływ czasu jak i brak szczegółowych restrykcji w zakresie przydziału kart paliwowych pracownikom prowadzonej przez W. D. działalności gospodarczej pod firmą (...). Mimo tego wymowa dowodów z osobowych źródeł w zestawieniu z pozostałym zakresem materiału dowodowego jak i ujawnionymi okolicznościami sprawy pozwalała czynić ustalenia wskazujące na nieuprawnione tankowanie przez oskarżonego. Zauważyć należy, że świadek G. K. w składanych zeznaniach szczegółowo opisał zasady funkcjonowania wskazanego podmiotu gospodarczego oraz częstą wymianę kart paliwowych pomiędzy pracownikami. Jednocześnie świadek ten stanowczo wykluczył, aby pracownicy mogli używać kart do celów prywatnych, okoliczności takie były szczegółowo ustalane z kierownictwem firmy w indywidualnych przypadkach. Świadek W. D.w składanych zeznaniach spójnie i logicznie przedstawił fakty wskazujące na ujawnienie sprzecznych z interesem firmy transakcji, które znalazły potwierdzenie we włączonych na poczet materiału dowodowego wydrukach. Jednocześnie jako właściciel pokrzywdzonego podmiotu czynił we własnym zakresie ustalenia odnośnie nieuprawnionego wykorzystania przedmiotowej karty na konkretnej stacji benzynowej, ustalając że jednej z transakcji dokonał zatrzymany przez Policję W. O., przeciwko któremu prowadzone było odrębne postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem skazującym. Świadek ten wskazał również na liczne przewinienia po stronie oskarżonego w okresie, gdy pozostawał pracownikiem pokrzywdzonego podmiotu. Również pracownik wskazanej firmy świadek P. O. potwierdził, że w okresie zatrudnienia oskarżony nie wywiązywał się właściwie z obowiązków służbowych. Powyższe doprowadziło do zakończenia zatrudnienia poprzez zwolnienie dyscyplinarne, którego kopia również znajduje się w aktach sprawy. Co do zasady okolicznościom tym nie zaprzeczył również sam oskarżony. Pomimo iż w składanych wyjaśnieniach dążył do zaprzeczenia swojej winy potwierdził, że pozostawał dysponentem przedmiotowej karty paliwowej. Za niewiarygodne uznać należało przy tym jego twierdzenia, że nieuprawnionych transakcji dokonywał jedynie wspomniany świadek D. O.. Zauważyć należy, że oskarżony wszedł w posiadanie karty paliwowej w okresie zatrudnienia w firmie (...), której nie zwrócił pracodawcy pomimo zakończenia stosunku pracy. Oskarżony wykorzystał brak ewidencji przydzielania kart oraz fakt, że pracodawca przeoczył pozostawienia aktywnego instrumentu płatniczego w rękach byłego pracownika. Zupełnie nieuzasadnione z perspektywy interesów W. D. byłoby pozostawienie zwolnionemu dyscyplinarnie pracownikowi aktywnej karty paliwowej, która jak zgodnie potwierdzili świadkowie związani z jego firmą służyła tylko do celów zawodowych, nie zaś prywatnych. Ponadto świadek D. O. w niniejszym postępowaniu jednoznacznie wskazał, że karta została mu użyczona odpłatnie, przekonująco wskazując przy tym zasady rozliczania z oskarżonym jak i uzgodnioną między nimi stawkę za litr paliwa, ustaloną poniżej średniej ceny rynkowa obowiązującej w inkryminowanym czasie. Ponadto wskazany świadek w zeznaniach odniósł się również do szczegółowych instrukcji otrzymanych od oskarżonego kiedy i w jaki sposób powinien tankować, w sposób prowadzący do utrudnienia wykrycia wykorzystywania karty paliwowej w sposób niezgodny z jej przeznaczeniem i interesem pokrzywdzonego podmiotu. Dodatkowo postawa oskarżonego w toku procesu również podważa wiarygodność jego twierdzeń o braku winy w zakresie ujawnionych kradzieży z włamaniem, bowiem przecząc sprawstwu dokonał on niemal całkowitego naprawienia szkody wpłacając na dzień wydania wyroku znaczną część należności za dokonane tankowania. Ponadto znaczną część apelacji oskarżony poświęcił zagadnieniu zaległości płacowych po stronie byłego pracodawcy, które mają marginalne znacznie w rozpoznawanej sprawie. Nawet w sytuacji sporu wynikającego z zakończonego stosunku pracy nie był uprawniony do używania karty paliwowej w sposób niezgodny z jej przeznaczeniem. Niewiarygodne pozostają również twierdzenia oskarżonego, że pozostawał uprawniony do tankowania w celach prywatnych, co nie leżało w interesie byłego pracodawcy i jest zupełnie sprzeczne z relacją wszystkich osób związanych z pokrzywdzonym podmiotem. Wersja forsowana przez oskarżonego nie znajduje zatem potwierdzenia w jakichkolwiek dowodach jak i zasadach wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Słusznie zatem Sąd Rejonowy odrzucił ich wiarygodność we wskazanym zakresie. Na marginesie zaznaczyć również należy, że pomimo wskazywania na brak winy i sprawstwa oskarżony w apelacji jak i na rozprawie odwoławczej wnosił o wymierzenie kary łagodniejszego rodzaju, co w zestawieniu z dokonanym przez niego naprawieniem szkody dodatkowo potwierdza, że działał on na szkodę byłego pracodawcy używając karty paliwowej wbrew woli pokrzywdzonego podmiotu. Twierdzenia oskarżonego, że miał zezwolenie do tankowania paliwa na koszt byłego pracodawcy na cele prywatne stanowi jedynie przyjętą linię obrony. Trafne pozostawały ustalenia Sądu Rejonowego w zakresie kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu zabronionego, które również zostały szeroko opisane w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Słusznie Sąd I instancji przyjął, że karta paliwowa stanowi narzędzie umożliwiające płatności, które w niniejszej sprawie jak wynika ze spójnych relacji świadków wyposażone było w kod PIN chroniący przez nieuprawnionym użyciem. Do bytu przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. ustawodawca przewiduje dwie czynności: zabór cudzej rzeczy ruchomej oraz przełamanie zabezpieczenia utrudniającego dostęp do tej rzeczy. W rozpoznawanym przypadku słusznie Sąd Rejonowy wskazaną kartę uznał za instrument płatniczy pośredniczący pomiędzy płatnością z konkretnego rachunku bankowego, a wybraną stacją paliwową. Kod nadany karcie płatniczej był indywidualnym systemem zabezpieczeń, który został wielokrotnie przełamany przez oskarżonego przy wykorzystaniu znajomości kodu zdobytej podczas uprzedniego stosunku pracy. Zaaprobować należy zatem, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał komplet znamion powołanego przepisu, działając przy tym w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru na szkodę tożsamego pokrzywdzonego podmiotu. Słusznie zatem w pkt I części dyspozytywnej przyjęto, że czyn przypisany oskarżonemu wypełnił znamiona przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. eliminując zbędny art. 11 § 1 k.k. wskazany w akcie oskarżenia i nie mający zastosowania w sytuacji gdy czyn oskarżonego wyczerpywał znamiona określone w jednym przepisie ustawy karnej. Mając na względzie kierunek i zakres apelacji jak i wniosek oskarżonego złożony na rozprawie odwoławczej w zakresie zmiany wyroku poprzez wymierzenie kary wolnościowej stosownym jest również po krótce odnieść się do orzeczenia o karze wymierzonej przez Sąd Rejonowy. Zdaniem Sądu Okręgowego wymierzoną oskarżonemu w zaskarżonym wyroku karę pozbawienia wolności w żadnym wypadku nie można określić jako rażąco surową. Sąd I instancji precyzyjnie wskazał okoliczności które miały wpływ na wymiar kary i rozważania te należy zaaprobować. Słuszne również pozostaje uznanie stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu jako wysoki, oskarżony wielokrotnie w zaplanowany sposób godził w istotne dobro prawnie chronione jakim jest cudze mienie, wykorzystując zaufanie byłego pracodawcy i brak ewidencji powierzanych pracownikom kart paliwowych. Po stronie oskarżonego istniał szereg okoliczności obciążających trafnie wypunktowanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w postaci uprzedniej karalności w tym również za przestępstwa podobne jak również działanie w zaplanowany sposób w ramach czynu ciągłego. Jednocześnie nie stracił z pola widzenia Sąd Rejonowy, że oskarżony w znacznym stopniu naprawił szkodę, co przemawiało za łagodniejszym doborem wymiaru kary. Wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności nieznacznie odbiega przy tym od ustawowego minimum, rozwiązanie takie nie może zatem zostać uznane za rażąco surowe. Ponadto zauważyć należy, że słuszne Sąd I instancji wyliczył należność zasądzoną tytułem środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody. Zestawiając ujawnione wydruki transakcji oskarżonego z wykorzystaniem karty paliwowej z dokumentami potwierdzającymi przelewy na rzecz pokrzywdzonego podmiotu jak i zeznaniami świadka W. D. trafnie Sąd Rejonowy doszedł do przekonania, że pokrzywdzonemu podmiotowi należne pozostaje jeszcze 969,63 złotych, bowiem pozostała część szkody w wysokości 15.000 złotych została już przez oskarżonego dobrowolnie spłacona. Wobec powyższego apelacja oskarżonego pozostawała w całości chybiona. Wniosek Oskarżony w osobiście sporządzonej wniósł jedynie ogólnie o korzystną zmianę wyroku. Z treści apelacji jak i wniosków składanych na rozprawie apelacyjnej wynika, że jego intencją pozostawała zarówno zmiana wyroku poprzez uniewinnienie jak i ewentualnie poprzez wymierzenie łagodniejszej kary. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na względzie argumentację przedstawioną w poprzedniej części uzasadnienia wskazująca na niezasadność apelacji przyjąć należało, że wyrażone we wniesionym środku zaskarżenia wnioski nie są zasadne. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy w całości wobec oskarżonego T. M.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wyrok Sądu I instancji jest wolny od uchybień opisanych w apelacji i nie zawiera on również uchybień, o jakich mowa w art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k., toteż należało go w całości utrzymać w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------- ------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Podstawę rozstrzygnięcia o wydatkach poniesionych w postępowaniu odwoławczym stanowi przepis art. 624 § 1 k.p.k. Oskarżony nie posiada majątku, ani dochodów, orzeczona została wobec niego kara pozbawienia wolności, a co za tym idzie uiszczenie przez niego kosztów sądowych byłoby nadmiernie uciążliwe. Z tego powodu Sąd odstąpił od obciążania go tymi należnościami. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu, rażąco surowy wymiar kary. 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana