IV Ka 331/20 · Sąd powszechny

Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 696/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 748/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lutego 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz (spr.) Sędziowie: SR del. Paweł Mądry SO Wojciech Michalak Protokolant: p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel przy udziale Prokuratora Patrycji Klimiuk-Romaniuk po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2025 r. sprawy M. K., oskarżonej z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii D. Z., oskarżonego z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 marca 2024 r. sygn. akt II K 385/23 I. wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy, II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. E. R. 1033,20 złotych (w tym 193,20 złotych podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonej M. K. w postępowaniu odwoławczym, III. zasądza od oskarżonego D. Z. na rzecz Skarbu Państwa 2310 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, IV. zasądza od oskarżonej M. K. na rzecz Skarbu Państwa 240 złotych opłaty za II instancję oraz 10 zł wydatków za postępowanie odwoławcze zwalniając ją od wydatków w pozostałej części i przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 748/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 20 marca 2024 r., sygn. akt II K 385/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --- --------------------- ------------------------------------------------------------ -------------- ------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------ ------------------ ------------------------------------------------------------- -------------- ------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- -------------------------------- ----------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------- . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut obrońcy oskarżonego D. Z. 1 1. błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu, iż oskarżony osiągnął z tytułu zarzucanego mu czynu korzyść majątkową w wysokości 20.380 złotych i na tej podstawie orzeczenie wobec D. Z. przepadku korzyści majątkowej w ww. wysokości, która w żaden sposób nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, a w szczególności wobec ustalenia w opisie czynu początku rozpoczęcia działalności oskarżonych jedynie roku 2021, wyjaśnień współoskarżonych w osobach M. K. i J. B., które odmiennie opisały sposób i wysokość rozliczeń finansowych z D. Z. z tytułu obrotu środkami odurzającymi, jak również wyjaśnień oskarżonego, który wskazywał, iż uzyskana przez niego korzyść majątkowa oscylowała w granicach 2.000-5.000 złotych; 2. rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemu polegającą na wymierzeniu mu kary 2 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 50 złotych każda stawka, w sytuacji gdy zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, cele zapobiegawcze kary, jak również te w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej, a także stopień winy D. Ż. uzasadniały wymierzenie mu, przy zastosowaniu instytucji z art. 37b kk, kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary 2 lat ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu przez oskarżonego nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego D. Z. jest niezasadna. Argumenty w niej przedstawione nie zyskały aprobaty Sądu Odwoławczego, gdyż stanowią głównie polemikę z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i dokonanymi ustaleniami. Skarżący w pierwszej kolejności zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że oskarżony osiągnął z tytułu zarzucanego mu czynu korzyść majątkową w wysokości 20.380 zł. Sąd Okręgowy podziela stanowisko zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2023 r. II AKa 71/22, iż błędy w ustaleniach faktycznych, mają miejsce wówczas, gdy na podstawie prawidłowo przeprowadzonych i prawidłowo ocenionych dowodów sąd błędnie ustalił fakty. Wówczas ten błąd ma wpływ na treść orzeczenia. Skarżący nie negował oceny wyjaśnień oskarżonych M. K. i J. B. dokonanej przez Sąd I instancji poprzez postawienie zarzutu procesowego, a jedynie wskazał, że odmiennie opisały one sposób rozliczeń. We wniesionej apelacji skarżący nie wykazał na czym polegała sprzeczność co do opisanego sposobu i wysokości rozliczeń pomiędzy oskarżonymi wskazując jedynie, że z wyjaśnień M. K. wynika, że oskarżony uzyskiwał miesięcznie dwukrotnie wyższą kwotę od tej, która wskazała J. B.. Takie uzasadnienie w żaden sposób nie wskazuje dlaczego ustalenia dokonane przez Sąd I instancji, co do wysokości uzyskanej korzyści majątkowej były błędne. Należy podkreślić, że ustalenia faktyczne w przedmiotowej sprawie oparte były w głównej mierze na wyjaśnieniach oskarżonych M. K. i J. B. w zakresie w jakim w całości przyznały się do popełnienia zarzucanych im czynów i nie zostały skutecznie zakwestionowane. To właśnie z tych wyjaśnień wynikają wskazania co do ilości dostarczanych środków, daty przeprowadzonych transakcji, rodzaju i wagi środka. Nie ma znaczenia podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące czasu działania oskarżonych, jeżeli z uznanych za wiarygodne wyjaśnień M. K. wynika, że ilość środków dostarczonych im była taka, że codziennie mogło przychodzić 10 czy 15 osób. Nielogiczne jest, aby uznać, że przy takiej ilości narkotyków, takim zaangażowaniu innych osób oskarżony osiągnął korzyść majątkową w granicach 2.000-5.000 zł. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2023 r. IV KK 489/23 korzyścią w znaczeniu wynikającym z art. 45 § 1 k.k. jest przychód pieniężny (np. cena sprzedanych narkotyków) lub cała wartość mienia uzyskanego z przestępstwa. Nie uwzględnia się tu wydatków związanych z uzyskaniem tego rodzaju korzyści. Innymi słowy, korzyść nie może być rozumiana tylko jako osiągnięty zysk, czyli nadwyżka wpływów nad wydatkami. Nie stosuje się tu bowiem kryteriów analogicznych do działalności gospodarczej, gdyż mamy tu do czynienia z działalnością bezprawną, do której tego rodzaju kryteria nie mogą mieć zastosowania. W skład korzyści majątkowej w rozumieniu art. 45 § 1 k.k., podlegającej przepadkowi, wchodzą również wszelkie wydatki poczynione przez sprawcę na uzyskanie przedmiotu pochodzącego z przestępstwa. Wobec powyższego ustalenia co do wysokości korzyści majątkowej były prawidłowe i odnosiły się do wartości sprzedanych środków przez oskarżone. Nie można mówić o zaistnieniu wątpliwości o jakich mowa w art. 5 § 2 kk, jeżeli Sąd I instancji właściwie ocenił wyjaśnienia oskarżonych i wskazał wprost wiarygodne dowodnych na podstawie których uznał odpowiedzialność oskarżonego. Nie można również pominąć, że oskarżony na rozprawie przyznał się w całości do popełnienia zarzucanego mu czynu, w tym co do ilości i rodzaju środków, co do których miał uczestniczyć w obrocie (k. 463). W ocenie Sądu Okręgowego nie był zasadny zarzut rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności i grzywny orzeczonych wobec oskarżonego D. Z.. Na wymiar kary wpłynął bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu zagrożonego karą w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii opisanych w art. 56 ust. 3, stanowiącego znaczące zagrożenie dla zdrowia społecznego. Jako istotną okoliczność przemawiającą za wymierzeniem oskarżonemu surowej kary pozbawienia wolności przemawiała przede wszystkim ilość substancji psychotropowych i odurzających będących przedmiotem przestępstwa. Rodzaj tych środków, przyjmując, że były wśród nich środki odurzające tzw. „twarde” o większej intensywności działania, posiada większą szkodliwość społeczną. Wymierzając karę Sąd miał również w polu widzenia względy natury prewencyjnej, w znaczeniu prewencji ogólnej i szczególnej. Kara ma bowiem po pierwsze wpłynąć na oskarżonego w sposób, który doprowadzi do tego, iż nie popełni on ponownie przestępstwa, po drugie uzasadni w społeczeństwie przekonanie o nieopłacalności jego popełnienia. W zakresie przestępstwa z art. 56 u.p.n. sprawca działała umyślnie i w zamiarze bezpośrednim. Oskarżony w chwili popełnienia czynu nie miał zniesionej ani ograniczonej poczytalności. W pełni zdawał sobie sprawę z bezprawności przedsiębranych działań, zatem jego wina nie budziła żadnych wątpliwości. Oskarżony jest młody mężczyzną, zdolnym do podjęcia legalnej pracy zarobkowej, celem utrzymania rodziny, jednakowoż w celu osiągnięcia szybkiego zysku zdecydował się na uczestniczenie w nielegalnym obrocie narkotykami. Nie bez znaczenia podczas oceny indywidualnej prewencji i oddziaływania wymierzanej kary był dotychczasowy tryb życia oskarżonego, jego wcześniejsza karalność, w tym na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii. Co oznacza, że z poprzednich faktów karalności oskarżony nie wywiódł prawidłowych wniosków na przyszłość dla prowadzenia życia w normach społecznie i prawnie akceptowalnych. Prowadzi to do wniosku, iż w ramach prewencji szczególnej i ogólnej nieuchronność izolacji penitencjarnej winna skłonić oskarżonego jak i ich ewentualnych naśladowców do refleksji, że łatwy zarobek kosztem zdrowia innych osób nie popłaca, a inne osoby przestrzec przed obraniem podobnej drogi życiowej i sposobu zarobkowania Wniosek zmiana wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez orzeczenie wobec D. Z., przy zastosowaniu instytucji z art. 37b kk, kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary 2 lat ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu przez oskarżonego nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym oraz orzeczenie wobec oskarżonego przepadku korzyści majątkowej w wysokości 2.000 złotych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 20 marca 2024r. sygn. akt II K 385/23 utrzymano w mocy. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Zasądzono od oskarżonego D. Z. 2300 zł opłaty od kary w zaskarżonej części orzeczenia i 10 zł wydatków postępowania odwoławczego, tj. połowę ryczałtu za doręczenia pism w sprawie, orzeczone na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 i2 kpk w zw. z art. 627 kpk i art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 83 r. z późń. zm.). Oskarżony jest młodym człowiekiem, pracuje zawodowo, osiąga dochód i ma możliwości uregulowania orzeczonych należności sądowych. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja całość wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 20 marca 2024r. sygn. akt II K 385/24 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II AKa 61/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Sygn. akt II Ka 183/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 maja 2022r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Jaszczuk Protokolant: p.o. sekr. sąd. Kinga Ambroziak vel Mrozowicz przy udziale prokuratora Małgorzaty Ciećko po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2022 r. sprawy M. C. oskarżonego z art. 177 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 22 grudnia 2021 r. sygn. akt II K 207/19 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od M. C. na rzecz Skarbu Państwa 120 (sto dwadzieścia) złotych kosztów sądowych za II instancję; III. zasądza od oskarżonego M. C. na rzecz oskarżyciela posiłkowego P. Z. 1 680 (jeden tysiąc sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancjach odwoławczych. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 183/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 22 grudnia 2021 r., sygn. II K 207/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- ------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ----------------- ------------------------------------- -------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 92 kpk, wobec: a) uznania za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego w zakresie, w którym twierdził on, że w grupie atakujących go mężczyzn był również P. Z., co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, mającego wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji gdy jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym logicznych i spójnych zeznań M. P., K. K. i A. K., osobą atakującą M. C. był również P. Z., jak zeznał K. K. na rozprawie w dniu 20 października 2020 r. „wszyscy którzy tam byli to zadawali nam ciosy”, jak zeznał z kolei D. M. „to było możliwe aby P. brał udział w szarpaninie”, a zatem P. Z., tak jak inne osoby będące na stacji paliw brał udział w zdarzeniu i jego zachowanie stanowiło zagrożenie dla oskarżonego, tym bardziej, iż znajdował się w bezpośredniej styczności z grupą osób niszczących samochód oskarżonego, a wcześniej dokonujących pobicia jego i K. K.; b) uznania za niewiarygodne zeznań M. P., K. K. i A. K. w zakresie, w którym twierdzili, że osobą atakującą M. C. był również P. Z., co doprowadziło do błędów w ustaleniach faktycznych, mającego wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, potwierdzają je również zeznania D. M. w tym zakresie, które potwierdzają, iż P. Z., tak jak inne osoby będące na stacji paliw, brał udział w zdarzeniu i jego zachowanie stanowiło zagrożenie dla oskarżonego; c) uznania za wiarygodne zeznań P. Z. w zakresie, w jakim twierdził on, że nie brał udziału w bójce, ale przytrzymywał swojego brata, aby ten nie brał udziału w zdarzeniu, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych, w sytuacji gdy zeznania te są sprzeczne z zeznaniami pozostałych świadków zdarzenia, a oskarżyciel posiłkowy miał interes w tym, aby doprowadzić do skazania oskarżonego, bowiem może to mieć wpływ na wynik postępowania jakie toczy się pomiędzy nim a ubezpieczycielem. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wybór wiarygodnych źródeł dowodowych jest prerogatywą sądu stykającego się bezpośrednio z dowodami i odnoszącego wrażenia z przebiegu rozprawy głównej. Swobodna ocena dowodów ograniczona jest jedynie powinnością przedstawienia rozumowania, które doprowadziło ten sąd do dokonanego wyboru. Jest to niezbędne dla ustrzeżenia się od dowolności, usuwającej ów wybór spod kontroli stron i nadzoru instancyjnego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 30 grudnia 2016 r., sygn. II AKa 286/15, KZS 2017 nr 3, poz. 43, KZS 2017 nr 3, poz. 45, KZS 2017 nr 4, poz. 27, Legalis Numer 1697217). Zarzut obrońcy sprowadzał się do kwestionowania pierwszoinstancyjnej oceny dowodów o charakterze osobowym i próby wykazania, że Sąd a quo powinien dowody te ocenić dokładnie odwrotnie aniżeli tego dokonał, ponieważ (i tutaj wyraźnie podkreślić należy esencję zarzutu obrońcy i to czego rzeczywiście dotyczył) wyjaśnienia oskarżonego odnośnie tego, że P. Z. uczestniczył w bójce poprzedzającej zdarzenie z aktu oskarżenia korelowały z zeznaniami pasażerów kierowanego przez niego auta: M. P., K. K. i A. K.. Jednocześnie obrońca dążył do odrzucenia zeznań pozostałych świadków, z których to zeznań wysnuty mógł być wniosek dokładnie przeciwny. Żeby zarzut tego rodzaju był jednak skuteczny nie wystarczy wyrażenie przez obrońcę, po raz kolejny zresztą, odmiennego poglądu na procedowanie kwestie. Konieczne jest wykazanie wad w sposobie dokonania przez Sąd Rejonowy oceny konkretnych dowodów, tego zaś we wniesionej apelacji zabrało. Zwrócić należało uwagę, iż obrońca domagając się ustaleń kategorycznych, podawał m.in. niekategoryczny dowód – zeznania D. M. o treści „to było możliwe, aby P. brał udział w szarpaninie”. W sytuacji istnienia dwóch grup dowodów o przeciwstawnej wymowie co do przebiegu danego zdarzenia, oczywistym pozostaje, iż obdarzenie jednej grupy dowodów wiąże się w naturalny sposób z odrzuceniem jako niewiarygodnych dowodów odmiennych. Sąd Odwoławczy w pełni podzielił ocenę dowodów osobowych dokonaną przez Sąd Rejonowy, który dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie dowody przeprowadzone w sprawie, rozważając je kompleksowo, w ich całokształcie i wzajemnym powiązaniu ze sobą. Rozważając ów zarzut zwrócić należało także uwagę jaki czyn dokładnie przypisano oskarżonemu – to, że „kierując samochodem (..) nie zachował należytej ostrożności, a w szczególności nie upewnił się, że za pojazdem znajduje się przeszkoda, w tym przypadku pieszy uczestnik ruchu, doprowadził do najechania pieszego P. Z.” . W tym miejscu podkreślenia wymagało, że w zeznaniach żadnego ze świadków nie znalazło się nic co podważyłoby prawidłowość stwierdzenia przez Sąd Rejonowy znamion czynu przypisanego oskarżonemu. Nic co by znamiona art. 177 § 1 kk zdekompletowało. Oskarżony rzeczywiście naruszył nieumyślnie zasady ruchu drogowego, bowiem nie upewnił się, czy cofając pojazd nie natrafi na przeszkodę i spowoduje potrącenie pokrzywdzonego, który doznał konkretnych obrażeń ciała. To oskarżony najechał na pieszego P. Z., niezależnie od tego czy jak podawała część świadków uczestniczył on w bójce, czy jak twierdziła pozostała część nie miał on z nią nic wspólnego, a jego „udział” ograniczył się w odciąganiu od tejże swojego brata. Jeżeli już zeznania świadków mogły mieć znaczenie nie tyle co dla samego wypełnienia przez oskarżonego czynu z art. 177 § 1 kk, ale dla zaistnienia kontratypu z art. 26 § 1 kk – a ta kwestia stanowiła już meritum zarzutu z pkt II apelacji obrońcy. Wniosek - o uniewinnienie M. C. od zarzucanego mu czynu i zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów ustanowienia obrońcy w postępowaniu II instancyjnym według norm przepisanych; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. Lp. Zarzut 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 26 § 1 kk, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do przyjęcia stanu wyższej konieczności i oskarżony nie miał świadomości istnienia dobra, które miał zamiar poświęcić, nie analizował wartości dóbr chronionych prawem, nie widział osób, które potrącił, w tym P. Z., który nie stwarzał zagrożenia dla oskarżonego, oskarżony był w samochodzie, zamknięty od środka, z odpalonym silnikiem, a zatem nie groziło mu nieuchronne niebezpieczeństwo, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do przyjęcia stanu wyższej konieczności, bowiem: a) zaistniało rzeczywiste niebezpieczeństwo, skierowane przeciwko konkretnemu dobru, a oskarżony działał w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia i zdrowia przez niego i pasażerów, znajdujących się w kierowanym przez niego samochodzie, był on uderzany przez uczestników zdarzenia pięściami po twarzy, przewrócony na ziemię, kopany, spadły mu okulary, popychano go i uniemożliwiano wejście do samochodu, a gdy oskarżony wraz z pasażerami byli już w samochodzie, mężczyźni obstąpili pojazd, część z nich kopała go i uderzała rękami, wykazywał objawy wstrząśnienia mózgu, a po dotarciu na Komisariat Policji stracił przytomność, napastników było wielu, natomiast nie ma znaczenia dla świadomości oskarżonego odnośnie niebezpieczeństwa nawet przyjęcie, iż P. Z. nie brał udziału w pobiciu, albowiem wystarczy, iż znajdował się wśród osób stanowiących jedną grupę osób, z których dwie zostały skazane za pobicie oskarżonego; b) oskarżony miał świadomość zagrożenia, bowiem wiedział, że w sytuacji, w której się znajduje wraz z pasażerami może dojść do utraty przez nich zdrowia i życia wskutek zadawanych ciosów, napastnicy chcieli nadal dostać się do samochodu, gdy już oskarżony znajdował się w środku, nie pozwalali na to by oskarżony odjechał, widział on że nie jest możliwe uzyskanie pomocy osób trzecich na miejscu, nie było też możliwości ucieczki poprzez pojechanie na wprost, wśród napastników znajdował się P. Z.; c) nie istniał inny sposób odwrócenia zagrożenia, nikt ze znajdujących się na terenie stacji paliw osób nie ruszył z pomocą M. C. i jego pasażerom, nie mieli oni szans na samodzielne odparcie ataku, sytuacja była bardzo dynamiczna, oskarżony doznał wielu obrażeń, znajdował się pod wpływem strachu, jak wskazał Sąd w anormalnej sytuacji motywacyjnej; d) stanu wyższej konieczności nie należy rozpatrywać w przedmiotowej sprawie jedynie z perspektywy zaistnienia dla oskarżonego zagrożenia ze strony P. Z., a należy mieć na uwadze całokształt okoliczności zdarzenia, bowiem oskarżony wykonując manewr cofania miał świadomość, że na placu znajdują się inne pojazdy i osoby, ale nie ma innego sposobu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Obrońca we wniesionej apelacji nie przedstawił żadnych nowych argumentów, których nie sformułowano by konstruując linię obrony oskarżonego zanim zapadł zaskarżony wyrok. Nieuprawnionym jest skrót myślowy jaki nasuwał się po lekturze uzasadnienia apelacji obrońcy, sprowadzający się do tego, że przestępstwo popełnione na szkodę oskarżonego M. C. na chwilę przed zdarzeniem z a/o powodowało, iż jego wszelkie działania jakie miały miejsce później, w tym potrącenie pieszego, winny być uznane na legalne, jako odsuwające grożące mu niebezpieczeństwo. Nie jest dopuszczalne, w państwie prawa, aby ten którego dobro zostało naruszone, wykorzystując to, sam mógł naruszyć dobro innej osoby, powołując się na swoją krzywdę. Żeby zaistniał kontratyp z art. 26 § 1 kk muszą zostać spełnione ściśle określone przez ustawodawcę warunki. Zgodnie z tym przepisem, nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można było inaczej uniknąć, a dobro poświęcone przedstawia wartość niższą od dobra ratowanego. Instytucja stanu wyższej konieczności ma zatem miejsce wyłącznie wtedy, gdy niebezpieczeństwo grożące ratowanemu dobru ma charakter bezpośredni, aktualny i można go uniknąć wyłącznie poświęcając inne dobro. W ocenie Sądu Okręgowego, w sprawie niniejszej grubą linią należy oddzielić stopień niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia oskarżonego podczas bójki od stopnia zagrożenia dla jego życia i zdrowia w sytuacji, w której znajdował się on już w samochodzie z włączonym silnikiem, razem ze wszystkimi swoimi pasażerami. Rację miał obrońca tylko co do tego, że niebezpieczeństwo nie wygasło wówczas całkowicie, ale zdaniem Sądu Okręgowego miało inny, znacznie mniej nasilony charakter. Obrońca w uzasadnieniu wniesionej apelacji żonglował obiema fazami zdarzenia, nie czyniąc powyższego rozróżnienia, a w takim stanie sprawy, bez takiego rozróżnienia, jego argumenty miały charakter polemiczny. Konieczne dla art. 26 § 1 kk jest również stwierdzenie, że niebezpieczeństwa nie można było inaczej uniknąć. W sprawie niniejszej oskarżony mógł po prostu odjechać wolnej, zatrąbić, przyciągając uwagę osób trzecich, rozejrzeć się czy za jego pojazdem nie ma osób trzecich i czy będą one miały możliwość odskoczyć. Z kolei co do „dobra poświęconego” - Sąd Rejonowy prawidłowo odnotował, że oskarżony nie miał świadomości, że poświęca jakiekolwiek dobro – w tym zdrowie potrąconego pokrzywdzonego, w momencie w którym chciał odjechać z miejsca zdarzenia. Jego zachowanie polegało na niezachowaniu zasady ostrożności, o której stanowi art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Nie sposób również ocenić, aby życie i zdrowie pokrzywdzonego przedstawiły wartość niższą od życia i zdrowia oskarżonego. Wobec braku spełnienia kumulatywnie wymogów, o których stanowi art. 26 § 1 kk, sięgnięcie przez Sąd Rejonowy po ów przepis przy ferowaniu wyroku byłoby nieuprawnione. Wszystkie wskazywane przez obrońcę okoliczności łagodzące przemawiały za warunkowym umorzeniem postępowania – co słusznie zrobił Sąd Rejonowy – nie zaś za uniewinnieniem oskarżonego, dlatego też zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Jednocześnie Sąd Okręgowy miał na względzie art. 26 § 3 kk, zgodnie z którym, w razie przekroczenia granic stanu wyższej konieczności, sąd może zastosować z złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia i rzeczywiście rozważał zastosowanie tego przepisu w tej sprawie. Sąd Okręgowy rozważał także to, jakie skutki miałoby to dla zaskarżonego wyroku i czy obecnie (tj. zgodnie z treścią z I instancji) „odpowiada on prawu” w rozumieniu art. 438 § 1 pkt 1a kpk, dochodząc finalnie do przekonania o braku możliwości ingerencji w rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego. W kontekście w/w przepisu art. 26 § 3 kk odwołać by się należało do porównania proporcjonalności po stronie dobra poświęcanego abstrakcyjnie, tj. życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego, skoro oskarżony nie zachowując zasad ostrożności nie upewnił się czy cofając pojazdem natrafi na przeszkodę, oczywiście przy kolizji dóbr, gdy po stronie dobra ratowanego zagrożenie jawiło się jako rzeczywiste, realne i bezpośrednie w psychice sprawcy. Nacisk położony być powinien wówczas najpierw na określenie relacji między dobrami prawnymi, następnie zaś dopiero można by poddać ocenie kwestię prawdopodobieństwa realizacji niebezpieczeństwa i skutków dla obu stron. Sąd Okręgowy nie stwierdził jednak, aby w tej konkretnej sprawie zastosowanie art. 26 § 3 kk zmieniłoby treść wydanego w I instancji wyroku. Przepis ten uprawnia m.in. do złagodzenia kary lub odstąpienia od jej wymierzenia, zaś w wyroku Sądu Rejonowego nie tylko złagodzono karę, ale orzeczono jeszcze łagodniej – tj. zastosowano instytucję warunkowego umorzenia postępowania z uwagi na to, że w tej konkretnej sprawie prawidłowo ustalono, że wina i społeczna szkodliwość czynu tego konkretnego oskarżonego nie były znaczne i jednocześnie występowały wszystkie pozostałe przesłanki umożliwiające orzeczenie tej instytucji probacyjnej. Wniosek - o uniewinnienie M. C. od zarzucanego mu czynu i zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów ustanowienia obrońcy w postępowaniu II instancyjnym według norm przepisanych; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Na podstawie art. 7 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem opłaty, zaś na podstawie art. 629 kpk w zw. z art. w zw. z art. 627 kpk obciążył go wydatkami postępowania odwoławczego - kwotą 20 złotych, tj. ryczałtem za doręczenia pism w sprawie. III. Na podstawie art. 629 kpk i art. 627 kpk oraz § 11 ust. 2 pkt 4 i 7 oraz § 17 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 z dnia 2015.11.05), Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego M. C. na rzecz oskarżyciela posiłkowego P. Z. 1.680 (jeden tysiąc sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancjach odwoławczych. 7. PODPIS

Sygn. akt II Ka 863/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 marca 2023 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Karol Troć Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Patrycji Klimiuk – Romaniuk po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2023 r. sprawy M. R. oskarżonego z art. 226 §1 kk w zw. z art. 64 §1 kk, art. 224 §2 kk w zw. z art. 64 §1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 13 października 2022 r. sygn. akt II K 721/21 I. wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. M. 840 złotych (w tym 157,07 zł podatku VAT) za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że jego wydatki ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 863/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 13 października 2022 r. w sprawie II K 721/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------------ ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku - obraza przepisów postępowania, poprzez: naruszenie przepisu art. 4 k.p.k. i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez dowolną a nie swobodną, jednostronną i wybiórczą, nieuwzględniającą należycie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów, ocenę materiału dowodowego polegającą na: - bezkrytycznym uznaniu za wiarygodne zeznania pokrzywdzonego R. O., które stoją w sprzeczności z zeznaniami czterech świadków oraz wyjaśnieniami oskarżonego, a także są wewnętrznie niespójne, - bezpodstawnym uznaniu za niewiarygodne zeznania świadków K. J., A. K., K. B. oraz M. A. co do zdarzenia z dnia 12 grudnia 2019, w sytuacji gdy nie ma jakiejkolwiek podstawy do sądzenia jakoby byli zainteresowani wprowadzaniem w błąd organy ścigania, zwłaszcza w sytuacji świadomości odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, - bezpodstawnym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnienia oskarżonego, które są logiczne, spójne i konsekwentne oraz odnajdują swoje potwierdzenie z zeznaniach czterech niespokrewnionych i niezależnych świadków, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść a mianowicie uznaniu iż oskarżony znieważył słowami wulgarnymi funkcjonariusza SW kaprala R. O. stosując wobec niego groźbę bezprawną w celu zmuszenia do zaniechania pranej czynności służbowej, w sytuacji gdy w rzeczywistości oskarżony jednie zgłosił swoje zastrzeżenia do przeprowadzanej kontroli. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie wykazała, ażeby ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego została przeprowadzona przez Sąd I instancji wadliwie, jak wskazywał w środku odwoławczym obrońca oskarżonego. Przeciwnie, była ona prawidłowa i w sposób należyty uwzględniała dyrektywy płynące z treści art. 7 kpk. Dokładna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy słusznie obdarzył zeznania R. O. przymiotem wiarygodności w całości. Należy zauważyć, że znajdują one odbicie w nieosobowym materiale dowodowym sprawy, tj. notatce służbowej (k. 2), wniosku o wymierzenie kary dyscyplinarnej (k. 21-22), informacji z Zakładu Karnego (k. 16). Na ich wiarygodność zdają się wskazywać także wnioski końcowe opinii biegłych (k. 192-194v), a także dokumentacja z Zakładu Karnego (k. 22-24). Korelują one w pewnej części również z wyjaśnieniami oskarżonego, m.in. w zakresie w którym oskarżony wskazywał, że żaden z innych współwięźniów nie zabierał głosu podczas ich wprowadzania do celi przez pokrzywdzonego. Owszem dostrzega się pewne rozbieżności w zeznaniach omawianego świadka w zakresie słów jakie miał kierować wobec niego oskarżony, jednakże nie sposób stwierdzić, ażeby miały one wpływ na ogólną wymowę tego dowodu. Ów świadek przecież konsekwentnie i logicznie, a przez to całkowicie wiarygodnie opisywał tło sytuacyjne inkryminowanego zajścia. Nawet jeżeli przytoczył odmienne słowa, to jednak ich sens się nie zmienił, a on w dalszym ciągu podnosił, że obawiał się zrealizowania groźby po opuszczeniu przez oskarżonego Zakładu Karnego. Sąd Okręgowy uznał, że w tym miejscu warto przypomnieć przekaz z rozprawy w dniu 18 maja 2022 r. (k. 237v) „Bardziej prawdopodobne są słowa, które napisałem w notatce służbowej. Ja teraz bazuje na tym co pamiętam. Ja obawiałem się wypowiedzianych słów (…)”. R. O. składał zeznania na rozprawie w dniu 18 maja 2022 r. ok. 2,5 roku po zdarzeniu, będącym przedmiotem osądu w niniejszej sprawie. W związku z tym naturalnym było, że jego depozycje mogły ulec zmianie. Taka postawa pokrzywdzonego w ocenie Sądu Okręgowego nie dezawuowała wiarygodności jego zeznań. Należy jednak zauważyć, że podczas wspomnianej rozprawy odczytano mu złożone w nieodległym czasie po zdarzeniu, poprzednie zeznania, a on je potwierdził. Kontynuując, R. O. jest dla oskarżonego osobą obcą i miał z nim styczność wyłącznie z racji wykonywania pracy w Zakładzie Karnym. Nie istniał zatem żaden powód aby bezpodstawnie obarczał go winą, relacjonując odmiennie niż miało to miejsce w rzeczywistości. Wreszcie należy zważyć, że jeszcze w dniu zdarzenia, tj. 12.12.2019 r. pokrzywdzony sporządził notatkę służbową, jak również został skierowany wniosek o wymierzenie kary dyscyplinarnej M. R.. Z kolei fakt, że zeznania pokrzywdzonego nie znalazły potwierdzenia w zeznaniach K. J., A. K., K. B., M. A. wcale nie jest dowodem na to, że do czynów przypisanych oskarżonemu zaskarżonym wyrokiem nie doszło, bowiem w świetle wszystkich powyżej podniesionych okoliczności sprawy, decyzja Sądu Rejonowego o obdarzeniu w całości wiarą zeznań R. O. była prawidłową, a argumentacja obrony nie zdołała jej skutecznie podważyć. Odnośnie zaś wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków: K. J., A. K., K. B., M. A. stanowisko Sądu meriti co do tych dowodów spotyka się z pełną aprobatą ze strony Sądu Okręgowego. Treść zeznań ww. świadków wskazuje na to, że nie chcieli oni ujawniać faktów dla oskarżonego niekorzystnych. Warto jednak zwrócić uwagę, że nie byli w swojej relacji zupełnie zgodni z oskarżonym, gdyż żaden z nich nie podnosił, aby oskarżony w trakcie kiedy przebywali oni z nim w jednej celi reagował słownie względem funkcjonariusza Służby Więziennej po dokonaniu kontroli, podczas gdy sam oskarżony wskazał w trakcie rozprawy w dniu 18 maja 2022 r., że po przeprowadzeniu kontroli w dniu 12 grudnia 2019 r. upomniał pokrzywdzonego co do jej przebiegu. Z informacji z Zakładu Karnego (k. 30) wynika, że w owym dniu wszyscy ww. świadkowie przebywali w celi nr 308 wspólnie z oskarżonym, a zatem ich twierdzenia o braku wiedzy o takiej sytuacji, zasadnie zostały uznane za niewiarygodne. Fakt, że nie są oni spokrewnieni z oskarżonym nie powoduje a priori, że ich zeznania należało obdarzyć wiarą. Sąd bowiem ma obowiązek oceniać zeznania świadka, mając na względzie depozycje art. 7 kpk, w oparciu o całokształt okoliczności wynikających ze zgromadzonych dowodów, nigdy zaś żaden dowód nie może być oceniony w oderwaniu od innych (wyrok SA w Warszawie z 11.03.2015 r., II AKa 47/15, LEX nr 1658992, wyrok SA w Krakowie z 7.10.2020 r., II AKa 77/20, LEX nr 3344218). Jak ujawnia pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, Sąd przeprowadził ocenę zeznań omawianych świadków w odniesieniu do pozostałego materiału dowodowego sprawy, zwracając trafnie m.in. uwagę na specyfikę kultury więziennej, tj. wynikających z niej zależności pomiędzy osadzonymi, a Sąd Okręgowy nie dostrzega aby była ona błędną. Podobnie tut. Sąd nie dostrzega wad w ocenie depozycji oskarżonego. Jego relacja zaprzeczająca sprawstwu przypisanych mu czynów wobec sprzeczności z zeznaniami świadka R. O., a także nieosobowym materiałem dowodowym sprawy, prawidłowo nie została uznana za wiarygodną. Brak jest także logiki w wyjaśnieniach oskarżonego odnośnie powodów, wobec których R. O. miałby go bezpodstawnie oskarżać. W tej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo uznał, że przyjął on swoistą linię obronę, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej. Tu należy podnieść, że odmówienie wiary niektórym zeznaniom lub wyjaśnieniom złożonym przez świadków lub oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem oceny okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (wyrok SA w Warszawie z 17.09.2021 r., II AKa 292/20, LEX nr 3287759). W związku z tym, że ocena dowodów, jaką zaprezentował obrońca w środku odwoławczym, nie uwzględniała całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, a więc nie respektowała wymogu z art. 410 kpk, jako nieuprawniona, a więc i dowolna nie mogła uzyskać akceptacji Sądu Okręgowego. W konsekwencji uznania dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów za prawidłową, za równie właściwe należało uznać dokonane na jej podstawie ustalenia faktyczne, wobec czego zarzut apelacji w tym zakresie, będący jedynie konsekwencją zarzutu pierwotnego, dotyczącego wadliwego procedowania, nie mógł się ostać. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. niezasadność zarzutów powodowała niezasadność wniosków. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 13 października 2022 r. w sprawie II K 721/21 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy zarzuty apelacji okazały się w całości bezzasadne, zaś Sąd Okręgowy nie dostrzegł, ażeby w sprawie zachodziły podstawy do zmiany wyroku na podstawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach zmiany ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 4.1. ----------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ---------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. w sprawie oskarżony reprezentowany był przez obrońcę ustanowionego z urzędu, zatem Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1184 z późn. zm.), a także § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz§ 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 18 z późn. zm.), wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2022 r. sygn. akt SK 78/21 (Dz. U. poz. 2790) uwzględnił wniosek obrońcy i zasądził od Skarbu Państwa kwotę 840 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym. III. apelacja obrońcy okazała się bezzasadna, jednakże z uwagi na konieczność odbycia przez oskarżonego wymierzonej mu zaskarżonym wyrokiem kary pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy uznał na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk, że względy słuszności przemawiają za tym aby zwolnić go od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana