Legislator Case Law & Legislation
II K 817/19 AI generated

II K 817/19 · Sąd powszechny

Case Number II K 817/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE

Legislator summary

AI generated

Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 817/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd możeograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343,art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcieo karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacjizawartych w częściach 3–8 formularza.

Legislator headnote

AI generated

art. 244 k.k, art. 85 § 1 k.k, art. 86 § 1 k.k, art. 63§1 k.k, art. 239 § 1 k.k, art. 387 k.p.k; II K 817/19 · Sąd powszechny: na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce z osobna orzeczonych oskarżonemu D. W. w pkt 9 i 10 wyroku kar pozbawienia wolności, wymierza karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, 14. na podstawie art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej w pkt 13 łącznej kary pozbawienia wolności zalicza D. W. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 9 stycznia 2019 r. godz. 1:15 do dnia 1 lutego 2019 r. godz. 11:00 15. na podstawie art. 43b k.k. orzeka podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie jego odpisu na miejscowych portalach internetowych calisia.pl. oraz faktykaliskie.pl, 16. na podstawie art. 230 § 2 kpk zwrócić K.

Keywords

AI generated
driving without authorization withdrawal of driving license dangerous interference with traffic endangerment offence dangerous overtaking offenses against legal certainty

Cited Legislation

AI generated
art. 244 k.k
(1) za winnego zarzucanego mu czynu opisanego w pkt II wyczerpującego znamiona art. 244 k.k.
art. 85 § 1 k.k
na podstawie art. 85 § 1 k.k.
art. 86 § 1 k.k
85 § 1 k.k i art. 86 § 1 k.k.
art. 63§1 k.k
na podstawie art. 63§1 k.k.
art. 239 § 1 k.k
za winnego zarzucanego mu czynu opisanego w pkt III wyczerpującego znamiona art. 239 § 1 k.k.
art. 387 k.p.k
art. 178 § 4 k.k
Zgodnie z art. 178 § 4 k.k.
art. 56 k.k
AI generated
VII Ka 631/13
Ł. został oskarżony o to, że: w dniu 23 lipca 2012r. około godziny 15:10 w B. na ul. (...) będąc pieszym uczestnikiem ruchu nie zachował szczególnej ostrożności i wszedł na jezdnię w miejscu do tego nieprzeznaczonym bezpośrednio pod nadjeżdzający pojazd marki F. (...) o nr rej. (...), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 3 ust 1 i art. 14 ust 1 a Prawo o ruchu drogowym.
II KK 532/21
K. został oskarżony o to, że w dniu 20 października 2008 r. w miejscowości G. jadąc ul. O. w kierunku ul. M. naruszył nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem marki H. o numerze rejestracyjnym (…), zbliżając się do przejścia dla pieszych wyznaczonego znakami pionowymi A-17 - dzieci, B-33 - ograniczenie prędkości, T-27 - tabliczka wskazująca, że przejście dla pieszych, nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa małoletnim pieszym K. i A. D. przekraczającym jezdnię w wyznaczonym jak wyżej miejscu z prawej strony na lewą przy skrzyżowaniu z ulicą A., czym doprowadził do potrącenia K.
V K 905/12
W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 21 kwietnia 2012r.
V K 247/20
Sygn. akt V K 247/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 maja 2021 r. Sąd Rejonowy w. G. w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w W. w składzie: Przewodniczący – SSR Dorota Scott - Sienkiel Protokolant – sekr. sąd. Marta Kornacka w obecności Prokuratora ------------------- po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2021 r. na rozprawie sprawy Z. U. (1) urodzonego (...) w m. R. (Niemcy) syna W. i A. z d. S. oskarżonego o to, że: w dniu 22 maja 2020r. około godz. 14:53 w W. na ul. (...) na drodze nr K-63 kierując samochodem osobowym marki T. (...) o nr rej. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych zobowiązany był do przestrzegania zasad ruchu drogowego ujętych w art. 26 ust. 1, art. 2 pkt 22 kodeksu drogowego, nie zachował szczególnej ostrożności, w wyniku czego potrącił znajdującego się na oznakowanym przejściu dla pieszych R. Z. (1), w następstwie czego pieszy doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków, skutkiem czego było naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157§1 kk tj. o czyn z art. 177§1 kk 1. Uznając, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, jednocześnie ustalając, że do czynu doszło na drodze wojewódzkiej (...), na podstawie art. 66§1 i 2 kk, art. 67§1 kk postępowanie karne wobec oskarżonego Z. U. (1) warunkowo umarza na okres próby 1 (jeden) roku. 2. Na podstawie art. 67§3 kk nakłada na oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę pokrzywdzonemu R. Z. (1) kwoty 6.000,00 (sześć tysięcy 00/100) złotych. 3. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty i pozostałe koszty sądowe w kwocie 1.682,10 (tysiąc sześćset osiemdziesiąt dwa 10/100) złotych. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt V K 247/20 Je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niekt ó rych czyn ó w lub niekt ó rych oskar ż onych, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do cz ęś ci wyroku obj ę tych wnioskiem. Je ż eli wyrok zosta ł wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygni ę cie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do informacji zawartych w cz ęś ciach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. Z. U. (1) w dniu 22 maja 2020r. około godz. 14:53 w W. na ul. (...) na drodze wojewódzkiej (...) kierując samochodem osobowym marki T. (...) o nr rej. (...) nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych zobowiązany był do przestrzegania zasad ruchu drogowego ujętych w art. 26 ust. 1, art. 2 pkt 22 kodeksu drogowego, nie zachował szczególnej ostrożności, w wyniku czego potrącił znajdującego się na oznakowanym przejściu dla pieszych R. Z. (1), w następstwie czego pieszy doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków, skutkiem czego było naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157§1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Z. U. (1) jest mieszkańcem W.. W dniu 22 maja 2020r. ok. godz. 14:50 kierował swoim samochodem marki T. (...) o nr (...). Poruszał się ulicą (...) w W., jechał w kierunku K.. W tym samym czasie R. Z. (2) wracał do domu ze spaceru ze swoim psem, którego prowadził na smyczy. Na skrzyżowaniu ul. (...) chciał przejść przez jednię po przejściu dla pieszych, które posiada wysepkę. Kiedy rozejrzał się, zauważył nadjeżdżające (...). Ponieważ w ocenie R. Z. (2) znajdowało się ono w znacznej odległości, postanowił wejść na przejście. Do wysepki pierwszy dotarł pies. Gdy R. Z. (2) zbliżał się do niej zauważył, że pojazd zbliża się do niego i nie hamuje. Chwilę później został uderzony przez auto kierowane przez Z. U. (1) w lewe udo i lewe ramię. Upadł na jezdnię, rozcinając sobie głowę. Z. U. (1) zatrzymał się, wysiadł z samochodu i podszedł do pokrzywdzonego. Czekał wraz z nim do przyjazdu służb ratunkowych i policji, które wcześniej zostały wezwane przez świadków zajścia. częściowo wyjaśnienia Z. U. k. 167v zeznania R. Z. k. 167v - 168, 14-15, 55 protokół oględzin miejsca wypadku drogowego k. 5-6 protokół oględzin pojazdu k. 7-8 materiał poglądowy z płytą k. 23-24, 27 szkic wypadku drogowego k. 25,26 opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego k. 63-81, 117-121 W wyniku zaistniałego wypadku R. Z. (2) doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków dokumentacja medyczna k. 57 opinia lekarska k. 59 W chwili zaistnienia wypadku oskarżony Z. U. (1) był trzeźwy. protokół użycia A. k. 3,4 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty OCena DOWOdów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu częściowo wyjaśnienia Z. U., protokół oględzin miejsca wypadku drogowego, protokół oględzin pojazdu, materiał poglądowy z płytą, szkic wypadku drogowego, dokumentacja medyczna, protokół użycia A., zdjęcia, pismo z Zarządu Dróg Wojewódzkich Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego Z. U. (1) w takim zakresie, w jakim przyznał się do udziału w zdarzeniu z dnia 22 maja 2020r. czyli kierowania samochodem marki T. (...) o nr (...) i potrącenia na pasach R. Z. (2). Wyjaśnienia te korespondują z dowodami, które stanowiły podstawę dokonanych ustaleń faktycznych, a które sąd uznał za jasne, logiczne i niebudzące żadnych wątpliwości. Za takie sąd uznał relację pokrzywdzonego oraz zebraną w sprawie dokumentację, której nikt nie kwestionował. opinia lekarska, opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego Opinie biegłych zasługują na uwzględnienie, z uwagi na to, że są jasne, logiczne, zawierają przekonującą argumentację a nadto nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Z treści o pinii biegłego z zakresu medycyny wynika, że R. Z. (2) doznał urazu w postaci złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamków, skutkiem czego było naruszenie prawidłowej czynności narządu ciała na okres powyżej siedmiu dni w rozumieniu art. 157§1 kk. Zdaniem biegłego obrażenia te mogły powstać w wyniku potrącenia pieszego przez samochód osobowy i jego upadek na twarde podłoże. Biegły z zakresu wypadków drogowych wskazał, że w przedmiotowej sprawie zasady obowiązujące w ruchu drogowym naruszyli obaj jego uczestnicy. Kierowca pojazdu marki T. nie przestrzegał zasad ruchu drogowego ujętych w art. 26 ust. 1, art. 2 pkt 22 kodeksu drogowego czyli nie zachował szczególnej ostrożności zbliżając się do oznakowanego przejścia na pieszych. Kierowca winien bowiem uwzględnić możliwość pojawienia się na nim pieszego, ma również obowiązek obserwacji chodnika, a wszelkie ewentualne przeszkody obserwacyjne powinny wzbudzić czujność kierowcy i skłonić go do zmniejszenia prędkości. Zasady postępowania ze szczególną ostrożnością naruszył również pieszy, gdyż przechodząc po przejściu nie obserwował zbliżającego się (...), nie upewnił się, czy może bezpiecznie przejść przez jezdnię (opinia k. 63-91). Jednocześnie w ocenie biegłego to zachowanie kierowcy pojazdu T. (...) o nr rej. (...) było bezpośrednią przyczyna zaistnienia wypadku, gdyż nie obserwował on z należytą uwagą przedpola jazdy. Biegły wskazał, że najbardziej prawdopodobny przebieg wypadku był taki, że Z. U. (1) zbliżał się do przejścia z prędkością 25 km/h i gdy był w odległości ponad 31-37 m, widział wchodzącego (wbiegającego) na przejście psa na smyczy, a mimo tego nie podjął manewru zmniejszenia prędkości do bezpiecznej, zaś manewr zatrzymania podjął bezpośrednio przed przejściem. Do zderzenia doszło na przejściu, zaś układ hamulcowy nie został wykorzystany w pełni, z niewiadomych przyczyn. Nadto biegły wskazał, że skoro kierowca pojazdu widział na przejściu psa na smyczy (jak sam kierowca deklaruje), to czas jaki upłynął od wejścia na jezdnię psa na przejście do czasu, gdy nastąpiło zdarzenie T. z pieszym, był wystarczający na swobodne zatrzymanie pojazdu, bez konieczności wykonywania emocjonalnych manewrów obronnych, nie tylko przy prędkości deklarowanej przez kierowcę (25 km/h), ale również przy prędkość znacznie jej przekraczającej. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu częściowo wyjaśnienia oskarżonego Z. U. zeznania A. O., K. R., I. J., M. S., S. C., E. M., J. G. Sąd nie uwzględnił wyjaśnień oskarżonego Z. U. (1) w takim zakresie, w jakim stwierdził iż do wypadku doszło dlatego, że pokrzywdzony z psem wtargnął na przejście dla pieszych. Oskarżony podał jednocześnie, że nie zdążył zahamować, ponieważ stało się to w chwili, gdy znajdował się swoim samochodem 5 metrów od przejścia. Tej wersji zdarzeń nie potwierdził jednak pokrzywdzony. Podał on, że zaraz po wypadku rozmawiał z kierowcą pojazdu. Z. U. (1) stwierdził wówczas, że nie wie jak do niego doszło, bo nie widział pieszego (zeznania R. Z. k. 55) Co prawda świadek I. J. (2) podała, że wydawało się jej, iż to pies pociągnął pieszego na pasy i wtedy pokrzywdzony przewrócił się (zeznania I. J. k. 168, 46), jednak nie wydaje się to możliwe z uwagi na wielkość psa (mały kundel zdjęcie k. 56). Nadto z okoliczności sprawy wynika, że pies nie został potrącony, gdyż znajdował się już na wysepce, zaś pieszy do tej wysepki dochodził. Pokonanie takiej odległości nie byłoby możliwe, gdyby doszło do nagłego wtargnięcia na jezdnię. Nic do sprawy nie wniosły zeznania osób, które nie były bezpośrednimi świadkami tego zajścia, bo pojawiły się na miejscu po wypadku lub będąc w pobliżu miejsca zdarzenia po prostu nie widziały jego przebiegu. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej W art. 177§1 kk spenalizowane zostało przestępstwo wypadku w komunikacji, którego skutkiem są obrażenia ciała powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni. Istota tego przestępstwa od strony przedmiotowej polega na naruszeniu zgeneralizowanych reguł ostrożnego postępowania z określonymi dobrami i spowodowanie w wyniku tego określonej szkody. Przepis ten zawiera dwie klauzule nieumyślności: jedną odnoszącą się do naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu, wyrażoną zwrotem „naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa” i drugą dotyczącą skutku, zawartą w sformułowaniu „powoduje nieumyślnie wypadek”. O charakterze całego przestępstwa przesądza ta druga klauzula. A zatem niezależnie od tego, czy sprawca występku naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym umyślnie, czy nieumyślnie, popełnia on przestępstwo nieumyślne. Sposób naruszenia zasad nie rzutuje na stronę podmiotową całego przestępstwa, ale wpływa na zawartość bezprawia; jest ono większe w razie umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa, mniejsze w przypadku ich nieumyślnego naruszenia (por. R. Stefański, Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu i w komunikacji. Komentarz, Warszawa 2000, s. 222-223; M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, Odpowiedzialność za spowodowanie wypadku komunikacyjnego w świetle regulacji nowego Kodeksu Karnego z 1997r., Cześć I, Pal. 1999, Nr 1-2, s. 23). Jak podnosi się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa zachodzi wtedy, gdy sprawca świadomie postępuje wbrew zakazom lub nakazom, co w konsekwencji staje się przyczyną spowodowania skutków wskazanych w art. 177 kk. Nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym może zdarzyć się zwłaszcza wtedy, gdy dokonanie określonego manewru jest wynikiem błędnej (ze strony sprawcy) oceny istniejącej sytuacji w ruchu (wyr. SN z 19.10.1976r. ,Rw 273/76, OSNKW 1976, Nr 12, poz. 153). Nadto art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137) stwierdza, że kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych jest zobowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu, a art. 2 pkt 22 tej ustawy definiuje „szczególną ostrożność” jako zwiększenie uwagi i dostosowanie się do warunków i sytuacji na drodze w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. W świetle poczynionych w sprawie ustaleń nie budzi najmniejszych wątpliwości, że oskarżony Z. U. (1) naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że nie obserwując w należyty sposób przedpola jazdy, nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu R. Z. (1), w wyniku czego doszło do jego potrącenia. Kierowca zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych zawsze musi się liczyć z możliwością pojawienia się na jezdni pieszego. Ma przy tym obowiązek obserwacji chodnika, a ewentualne przeszkody winny wzbudzić u kierowcy ostrożność i zmniejszenie prędkości do bezpiecznej (opinia biegłego z zakresu ruchu drogowego k. 69). Tego obowiązku oskarżony nie dochował. Do wypadku doszło w ciągu dnia, przy dobrych warunkach pogodowych, na prostym odcinku drogi, na przejściu dla pieszych. Co prawda w obrębie przejścia dla pieszych występowało zadrzewienie, które mogło utrudniać obserwację, jednakże jej nie wykluczało. Taka okoliczność powoduje jedynie, że od kierowcy pojazdu wymaga się większej ostrożności i jazdy z taką prędkością, by mógł skutecznie zareagować na zmieniające się na drodze warunki. Sąd ustalił, że do wypadku doszło na drodze wojewódzkiej (...), co należało uwzględnić w opisie czynu przypisanego oskarżonemu. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☒ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania Zgodnie z treścią art. 66§1 kk Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie doszło do spełnienia przesłanek warunkowego umorzenia, odnoszących się do osoby oskarżonego. Przede wszystkim został spełniony wymóg, aby nie był on karany za przestępstwo umyślne, a jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniały przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Oskarżony Z. U. (1) nie był dotychczas karany sądownie (k. 154 ) i nie wchodził w konflikty z prawem, a z jego postawy przyjętej w toku postępowania wynika, iż prowadzi w pełni ustabilizowany tryb życia i właściwie funkcjonuje w społeczeństwie, środowisku rodzinnym i najbliższym otoczeniu. Nie bez znaczenia pozostaje postawa oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, który zainteresował się stanem pokrzywdzonego zaraz po wypadku, został przy nim do czasu przyjazdu służb ratunkowych i policji. Pozytywna ocena i dotychczasowe życie mają charakter prognostyczny i prowadzą Sąd do przekonania, że mimo warunkowego umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa ( art. 66 § 1 kk in fine). Zaznaczyć przy tym należy, że warunkowe umorzenie postępowania nie jest skazaniem, ale szansą. Jest środkiem, który ma na celu poddanie sprawcy próbie przez wskazany w wyroku czas biegnący od uprawomocnienia się wyroku. Jednakże w przypadku niewłaściwego zachowania oskarżonego w okresie próby Sąd ma możliwość podjęcia warunkowo umorzonego postępowania. W ocenie Sądu okres próby 1 roku będzie wystarczający dla osiągnięcia wobec sprawcy celów wychowawczych i prewencyjnych, tym samym zapobiegnie powrotowi oskarżonego do przestępstwa. ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności Z. U. 2 2 Umarzając warunkowo postępowanie karne, jeśli sprawca wyrządził swoim czynem krzywdę, sąd powinien ( w miarę możliwości dostrzeganych po stronie sprawcy) zobowiązać sprawcę do jej zadośćuczynienia. Zakres tego obowiązku powinien uwzględniać również przyczynienie się pokrzywdzonego do powstania szkody (art. 362 kc). Umiejscowienie przepisu art. 362 kc wskazuje jednoznacznie, że przyczynienie się poszkodowanego ma prawną doniosłość w każdym wypadku odpowiedzialności odszkodowawczej, a więc odnosi się do każdego uszczerbku, z którym ustawa łączy obowiązek jego naprawienia, a więc zarówno do uszczerbku majątkowego (szkody), jak i niemajątkowego (krzywdy). Przepis art. 67§3 kk nie określa formy zadośćuczynienia za krzywdę. W tej sytuacji dla wskazania formy owego zadośćuczynienia należy odwołać się do przepisów kc, a zwłaszcza art. 445§1 i art. 448 kc, które ograniczają ją tylko do zapłaty określonej sumy pieniężnej. M. K., R. Z., (red.) Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz. Art. 1–116. Wyd. 5, W. (...). P. (red.), Kodeks cywilny. T. I. Komentarz. Art. 1–449 10 , Wyd. 10, W. 2020. Sąd nałożył na oskarżonego Z. U. obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę pokrzywdzonemu R. Z. (1) kwoty 6.000 zł. Sąd miał na względzie potrzebę rekompensaty w wymiarze materialnym krzywdy wyrządzonej pokrzywdzonemu wskutek wypadku. Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia Sąd uwzględnił cierpienie fizyczne i psychiczne, jakiego doświadczył R. Z. (1), pogorszenie stanu jego zdrowia, konieczność długotrwałego leczenia i rehabilitacji. Jednocześnie Sąd uwzględnił to, że swoim zachowaniem pokrzywdzony przyczynił się do zaistniałego zdarzenia naruszając zasady postępowania ze szczególną ostrożnością poprzez niewystarczającą obserwację sytuacji na drodze i wejście na przejście dla pieszych, gdy nie upewnił się, czy jest to bezpieczne. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosowa ł określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3 Zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty i pozostałe koszty sądowe w kwocie 1.682,10 złotych, na którą złożyły się: koszt uzyskania danych o karalności, ryczałt za korespondencję oraz należność biegłego z zakresu medycyny sądowej oraz techniki samochodowej i ruchu drogowego Podpis
II K 524/19
Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 524/19 Je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niekt ó rych czyn ó w lub niekt ó rych oskar ż onych, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do cz ęś ci wyroku obj ę tych wnioskiem. Je ż eli wyrok zosta ł wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygni ę cie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do informacji zawartych w cz ęś ciach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II K 817/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lutego 2020r Sąd Rejonowy w Kaliszu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Marta Przybylska Protokolant st. sekr. sąd. Ilona Pilarczyk w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kaliszu A. H. (1) po rozpoznaniu dnia 16.01.2020r, 30.01.2020 r. sprawy 1. K. G. (1) syna R. i S. z d. K. ur. (...) w K. oskarżonego o to, że I. w dniu 8 stycznia 2019 w K. woj. (...) znajdując się z stanie nietrzeźwości, nie mniej niż 1,03 promila alkoholu we krwi, kierował samochodem osobowym marki N. (...) nr. rej. (...) będąc uprzednio prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 21 grudnia 2017 roku sygn.

II K 1029/17 za popełnienie czynu z art. 178a§1 kk i wobec orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat tj. o czyn z art. 178a§ 4 kk II. w dniu 3 grudnia 2018 roku w K. kierując samochodem marki N. (...) nr rej. (...) po drodze publicznej w strefie ruchu lądowego, nie stosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 21 grudnia 2017 roku sygn. II K 1029/17 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat tj. o czyn z art. 244 kk 2. D. W. syna K. i T. z d.

J. 10 października 1992r w K. oskarżonego o to, że III. w dniu 8 stycznia 2019 w miejscowościach K. i S. woj. (...) będąc pasażerem samochodu osobowego marki N. (...) nr. rej. (...), kierowanego przez K. G. (1) i świadkiem wypadku drogowego na ulicy (...), w wyniku czego śmierć poniosła K. B., utrudnił prowadzone postępowanie karne pomagając K. G. (1) zacierać ślady przestępstwa poprzez ukrycie w miejscowości S. przedmiotowego pojazdu, pozbawienie go elementów identyfikacyjnych a także spowodowanie dodatkowych uszkodzeń i rozpylenie w nim proszku gaśniczego w celu uniemożliwienie zebrania śladów kryminalistycznych tj. o czyn z art. 239§1 kk IV. w dniu 9 stycznia 2019 roku w K. woj. (...) znajdując się w stanie znacznej nietrzeźwości 0,82 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu kierował w strefie ruchu lądowego samochodem osobowym C. (...), będąc uprzednio prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 16 listopada 2016 roku sygn.

VII K 560/16 za popełnienie czynu z art. 178a§1 kk i wobec orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat do 11 listopada 2019 roku tj. o czyn z art. 178a§4 kk 1. uznaje oskarżonego K. G. (1) za winnego zarzucanego mu czynu opisanego w pkt I wyczerpującego znamiona art. 178a § 4 k.k. i za to na podstawie art. 178a § 4 kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, 2. na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka od oskarżonego K. G. (1) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych;

3. na podstawie art. 42 § 3 kk orzeka wobec oskarżonego K. G. (1) środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkich kategorii prawa jazdy dożywotnio;

4. uznaje oskarżonego K. G. (1) za winnego zarzucanego mu czynu opisanego w pkt II wyczerpującego znamiona art. 244 k.k. i za to na podstawie art. 244 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 5. na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 kk orzeka wobec oskarżonego K. G. (1) środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkich kategorii prawa jazdy na okres 2 (dwóch) lat;

6. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce z osobna orzeczonych oskarżonemu K. G. (1) w pkt 1 i 4 wyroku kar pozbawienia wolności, wymierza karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, 7. na podstawie art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej w pkt 6 łącznej kary pozbawienia wolności zalicza K. G. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 9 stycznia 2019 r. godz. 1:30 do dnia 29 marca 2019 r., 8. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. i 90 § 2 kk w miejsce z osobna orzeczonych oskarżonemu K.

G. (1) w pkt 3 i 5 wyroku środków karnych orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkich kategorii prawa jazdy dożywotnio, 9. uznaje oskarżonego D. W. za winnego zarzucanego mu czynu opisanego w pkt III wyczerpującego znamiona art. 239 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 239§1 kk wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, 10. uznaje oskarżonego D. W. za winnego zarzucanego mu czynu opisanego w pkt IV wyczerpującego znamiona art. 178a § 4 k.k. i za to na podstawie art. 178a§4 kk wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, 11. na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka od oskarżonego D.

W. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych;

12. na podstawie art. 42 § 3 kk orzeka wobec oskarżonego D. W. środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkich kategorii prawa jazdy dożywotnio;

13. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce z osobna orzeczonych oskarżonemu D. W. w pkt 9 i 10 wyroku kar pozbawienia wolności, wymierza karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, 14. na podstawie art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej w pkt 13 łącznej kary pozbawienia wolności zalicza D. W. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 9 stycznia 2019 r. godz. 1:15 do dnia 1 lutego 2019 r. godz. 11:00 15. na podstawie art. 43b k.k. orzeka podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie jego odpisu na miejscowych portalach internetowych calisia.pl. oraz faktykaliskie.pl, 16. na podstawie art. 230 § 2 kpk zwrócić K.

G. (1) dowody rzeczowe w postaci 2 fragmentów ramki tablicy rejestracyjnej, elementu plastikowego w kolorze szarego chromu oraz tablicy rejestracyjnej o nr (...) zapisanych pod numerem bieżącym 33/19 księgi depozytów rzeczowych Sądu Rejonowego w Kaliszu, 17. na podstawie art. 230 § 2 kpk zwrócić D. W. dowód rzeczowy w postaci telefonu komórkowego N. (...) wraz z karta sim z logiem R. B. mobile (...) zapisanego pod numerem bieżącym 33/19 księgi depozytów rzeczowych Sądu Rejonowego w Kaliszu, 18. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu części kosztów sądowych kwoty : - od K.

G. (1) 2000 ( dwa tysiące) złotych - od D. W. 1000 ( tysiąc) złotych w pozostałej części zwalnia oskarżonych od ich ponoszenia oraz uiszczenia opłaty. SSR Marta Przybylska

UZASADNIENIE

Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 817/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd możeograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343,art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcieo karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacjizawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nieprzypisano) 1 K. G. (1) I. w dniu 8 stycznia 2019 w K. woj. (...) znajdując się z stanie nietrzeźwości, nie mniej niż 1,03 promila alkoholu we krwi, kierował samochodem osobowym marki N. (...) nr. rej. (...) będąc uprzednio prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 21 grudnia 2017 roku sygn. II K 1029/17 za popełnienie czynu z art. 178a§1 kk i wobec orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat tj. o czyn z art. 178a§ 4 kk II. w dniu 3 grudnia 2018 roku w K. kierując samochodem marki N. (...) nr rej. (...) po drodze publicznej w strefie ruchu lądowego, nie stosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 21 grudnia 2017 roku sygn.

II K 1029/17 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat tj. o czyn z art. 244 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W dniu 8 stycznia 2019 roku około godz. 19.00 oskarżony K. G. (1) jechał w miejscowości K. ul. (...) kierując samochodem marki N. (...) o nr rej. (...). Oskarżony był po spożyciu 250 ml wódki 40 % i 500 ml piwa 6% około godziny 17:00. Oskarżony jechał razem z D. W.. Na ul. (...) na jezdnię tuż przed pojazd oskarżonego wkroczyła K. B.. Oskarżony nie zdążył wyhamować i doszło do uderzenia samochodem w pieszą.

Po zdarzeniu oskarżony nie zwolnił i nie zatrzymał się. W wyniku zdarzenia K. B. zmarła po przewiezieniu jej do szpitala. częściowo wyjaśnienia oskarżonego K. G. wyjaśnienia oskarżonego D. W. notatka urzędowa protokół oględzin miejsca, szkic sytuacyjny nagranie protokół otwarcia zwłok protokół odtworzenia zapisu, materiał poglądowy opinia biegłego, opinia zeznania świadka Ł. W. A. J., T. W. K. P. M. R. S. R. M. k. 139 – 141, 338, 466, 536 - 537, k. 87 – 88, 143 – 144, 150, 258, 459 – 461, 536, k. 1 – 2, 27 k. 4 – 5 6 128 k. 130 – 134, 217 - 222 k. 163 – 166 k. 323 – 324 k. 361 – 370 k. 285 – 286, 426 – 428, 431- 433, k. 117 – 118, 193 – 195, k. 92 – 94, 215 – 216 k. 8 -9 k. 11 – 12 k. 14 – 15 k. 98 – 100 k. 145 K.

G. (1) razem z D. W. postanowili ukryć się i kierowany przez niego pojazd. Kierowani przez S. P. pojechali do miejscowości S., w pobliże (...). Wymontowali z pojazdu radio, akumulator, 4 kołpaki, tablice rejestracyjną, zabrali z pojazdu skrzynkę z narzędziami i kurtkę oskarżonego G.. D. W. rozpylił wewnątrz pojazdy gaśnice proszkową. Następnie K. G. (1) wezwał taksówkę. Po powrocie do K. w mieszkaniu D. W. około godziny 00:00 spożyli alkohol w postaci 0,5 litra wódki. Gdy zabrakło im alkoholu postanowili pojechać na stację benzynową i go zakupić.

Wsiedli do samochodu C. (...), którym kierował D. W. i pojechali na stację paliw PKN (...) położoną na ul (...) . Tam zostali zatrzymani przez patrol policji. częściowo wyjaśnienia oskarżonego K. G. wyjaśnienia oskarżonego D. W., notatka urzędowa protokół zatrzymania. protokół oględzin pojazdu protokół zatrzymania rzeczy protokół przeszukania protokół oględzin płyty z zapisem monitoringu protokół odtworzenia zapisu materiał poglądowy wydruk trasy przejazdu wydruk logowań zeznania świadka S. P. A. H. (2) B. P. k. 139 – 141, 338, 466, 536 - 537, k. 87 – 88, 143 – 144, 150, 258, 459 – 461, 536 k. 1 – 2, 27 k. 26,38 k. 33- 34, 57 – 59a, k. 61 – 68, 106 – 111, k. 69 – 72,122 – 1 k. 103 – 105, 309 – 322, 358 – 359, 388 – 389, k. 169, 200, 290 k. 170 – 177, 291 – 298 k. 183- 189, 325 - 326, 328 – 329a, 330c – 331, 332c – 333, k. 202- 207 k. 299 – 303, 355 – 357, 392 – 394, 197, 538 538 545 Oskarżony K.

G. (1) został poddany w dniu 9 stycznia 2019 r. przez funkcjonariuszy policji badaniu zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu z następującymi wynikami : I badanie 1:43 – 0,93 mg/l II badanie 1:46 – 0,93 mg/l Na podstawie oznaczonych badań oraz stwierdzonych poziomów alkoholu we krwi można oznaczyć iż stężenie alkoholu u oskarżonego o godz. 19.03 wynosiło pomiędzy 1,03 a 1,56 promila we krwi. protokół użycia alkotestu, świadectwo wzorcowania, sprawozdanie z badań krwi opinia k. 23 k. 24 k. 274 – 281, 414 – 416, k. 285 – 286, 426 – 428, 431- 433 Oskarżony D.

W. został poddany w dniu 9 stycznia 2019 r. przez funkcjonariuszy policji badaniu zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu z następującymi wynikami : I badanie 1:26 – 0,82 mg/l II badanie 1:44 – 0,79 mg/l III badanie 2:22 – 0,68 mg/l IV badanie 2:28 – 0,70 mg/l V badanie 3:00 – 0,67 mg/l VI badanie 3:31 – 0,62 mg/l protokół użycia alkotestu świadectwo wzorcowania k. 28 - 29, k. 30, 31 Oskarżony K. G. (1) w dniu 3 grudnia 2018 r. w K. o godz. 7:05 kierował pojazdem marki N. (...) o nr rej. (...). Został zatrzymany do kontroli przez parol policji.

Oskarżony był trzeźwy. Oskarżony był wcześniej karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 21 grudnia 2017 r. w sprawie sygn.. akt II K 1029/17 za czyn z art. 178a § 1 k.k. w którym orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. wyjaśnienia oskarżanego K. G. (1) notatka urzędowa odpis wyroku, protokół użycia alkotestu świadectwo wzorcowania zeznania E. G. B. P. k. 139 – 141, 338, 466, 536 - 537, 237 k. 85, 243 238 239 537v 545 Oskarżony K. G. (1) ma 41 lat, wykształcenie zawodowe, z zawodu stolarz.

Kawaler, ma na utrzymaniu 1 dziecko w wieku 15 lat. Utrzymuje się z prac dorywczych, z których osiąga dochód w wysokości 1500 złotych miesięcznie. Oskarżony był wcześniej karany. K. G. (1) jest osobą uzależnioną od alkoholu, narkotyków i leków psychotropowych. Obecnie pozostaje w abstynencji i leczy się w (...) w K.. wyjaśnienia oskarżonego K. G. (1) dane o karalności odpis wyroku, dokumentacja medyczna, opinia k., 139 – 141, 338, 466, 536 - 537, 52 – 53 k. 85, 243 k. 372 - 378 k. 439 - 440 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nieprzypisano) Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1,2,3,5,6 wyjaśnienia oskarżonego K. G. (1) Oskarżony K. G. (1) w toku postępowania przygotowawczego początkowo nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 178a § 4 kk, przyznał się natomiast do popełnienia drugiego zarzucanego mu czynu.

W toku postępowania sądowego oskarżony złożył wyjaśnienia w których wskazał jaki alkohol i o której godzinie spożywał oraz w jakich ilościach. Nie przyznał się jednocześnie do popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 178a § 4 kk. Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za częściowo wiarygodne, gdyż odzwierciedlają ustalony stan faktyczny, a także wzajemnie uzupełniają się z zebranymi dowodami w postaci zeznań świadków oraz dokumentów, w tym protokołem użycia urządzenia kontrolno - pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu oraz opinią biegłego.

Sąd odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim podał, iż spożył jedynie 250 ml wódki przed zdarzeniem. (zresztą w trakcie rozprawy kilkakrotnie zmieniał swoje stanowisko w tej sprawie za każdym razem wskazując inną ilość spożytego wówczas alkoholu). Wyjaśnienia te pozostają w sprzeczności z wiarygodnymi wyjaśnieniami współoskarżonego D. W. oraz opiniami biegłego A. T.. Sąd uznał również za niewiarygodne wyjaśnienia K. G. (1) w których wskazał, iż po zdarzeniu na ul. (...) zamienił się z D.

W. i dalej to on kierował pojazdem. Wyjaśnienia te pozostają w sprzeczności z zeznaniami S. P., która opisała swoją rozmowę z D. W. z dnia 8 stycznia 2019 r. Świadek podała jednoznacznie, iż słyszała jak D. W. dawał K. G. (1) wskazówki w którą stronę ma jechać i gdzie skręcić. Wskazuje to zatem, iż to K. G. (1) kierował pojazdem marki N. (...) do miejscowości S.. 1,2,3,4,5, wyjaśnienia D. W. Sąd uznał za w pełni wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego D. W. złożone w postępowaniu przygotowawczym. Oskarżony na rozprawie skorzystał z prawa odmowy składania wyjaśnień i wyraził skruchę.

Oskarżony w złożonych wyjaśnieniach początkowo zaprzeczał aby brał udział w jakimkolwiek zdarzeniu. Następnie dokładanie opisał przebieg zdarzenia. Opisał szczegółowo czas i ilość spożywanego przez oskarżonych alkoholu. Podał gdzie, o której godzinie oraz w jaki sposób się przemieszczali. Opisał sposób zachowania się każdego z nich. W żaden sposób nie próbował przy tym przedstawić swojej osoby w lepszym świetle. Podał dokładnie jakie czynności wykonywał w miejscowości S. w celu zacierania śladów oraz przyznał, iż mimo spożytego alkoholu wsiadł za kierownicę samochodu marki C. i wyjechał nim na drogę publiczną.

Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego D. W. za w pełni wiarygodne, gdyż odzwierciedlają ustalony stan faktyczny, a także wzajemnie uzupełniają się z zebranymi dowodami w postaci zeznań świadków oraz dokumentów, w tym protokołami użycia urządzenia kontrolno - pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu. 1,2,3,4,5,6 Zeznania świadków Za wiarygodne należało uznać zeznania przesłuchanych w toku postępowania świadków odnośnie przebiegu zdarzenia z udziałem oskarżonych. Zeznania świadków są spójne, logiczne oraz wzajemnie się uzupełniają.

Sąd uznał zeznania złożone przez wyżej wymienionych świadków za wiarygodne i zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Zeznania te nie były wymuszane i stanowiły swobodną oraz wyczerpującą relację dotyczącą świadków zachowania oskarżonych, które świadkowie mogli zaobserwować. Świadkowie w swych zeznaniach opisali zaobserwowany przez nich sposób zachowania oskarżonych zarówno przed zdarzeniem, jak i po jego zakończeniu. 1,2,3,4,5,6 Opinia biegłych psychiatrów Sąd uznał za trafną i przydatną dla rozstrzygnięcia jako sporządzoną zgodnie z zasadami sztuki opinię biegłych lekarzy psychiatrów w zakresie stwierdzenia czy w chwili dokonania zarzucanego czynu K.

G. (1) miał zachowaną lub ograniczoną zdolność do rozpoznania jego znaczenia lub pokierowania swym postępowaniem. Biegli w oparciu o analizę akt sprawy, dokumentacji medycznej i po przeprowadzeniu badania psychiatrycznego wskazali, iż nie stwierdzili u oskarżonego zaburzeń psychicznych mogących wpływać na zaburzenia świadomości i w chwili popełnienia czynu jego poczytalność nie budziła wątpliwości. 1,2,3,4, 1,2,3,4,5,6 Opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej dowody z dokumentów Sąd uznał za trafną i przydatną dla rozstrzygnięcia jako sporządzoną zgodnie z zasadami sztuki opinie biegłego A.

T. w zakresie stężenia alkoholu w organizmie K. G. (1) w dniu 8 stycznia 2019 r. Biegły na podstawie dokumentacji medycznej i wyjaśnień oskarżonych w zakresie ilości spożywanego alkoholu i przyjmowanych posiłków wskazał, iż stężenie alkoholu u oskarżonego o godz. 19:03 wynosiło pomiędzy 1,03 a 1,56 promila we krwi. Oskarżony i jego obrońca kwestionowali przedmiotowe opinie wskazując, iż są to wyliczenia czysto hipotetyczne i oparte na wyjaśnieniach oskarżonego D. W., które nie polegają na prawdzie. Podkreślić należy, iż biegły w przedmiotowej sprawie sporządził 3 opinie uwzględniając dane w zakresie spożytego przez oskarżonych alkoholu wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego.

Na żadnym etapie postępowania obrońca nie kwestionował sposobu wyliczeń, a jednie przyjęte do tych wyliczeń dane. Zdaniem sądu dane zawarte opinii z dnia 8 maja 2019 r. ( k.a.426 – 428) które stały się podstawą wskazania poziomu stanu nietrzeźwości określonego w zarzucie aktu oskarżenia odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzenia. Znajdują one potwierdzenie częściowo w wyjaśnieniach samego oskarżonego G., jak i współoskarżonego D. W.. D. W., jak już wyżej wskazano w swych wyjaśnieniach rzeczowo wskazał jaki alkohol obydwaj spożywali i o której godzinie.

Nie miał przy tym podstaw do wskazywania błędnie na niekorzyść K. G. (1) jakichkolwiek danych. Kwestia ilości spożytego przez K. G. (1) alkoholu i jego ilości pozostaje bowiem bez znaczenia dla zakresu odpowiedzialności D. W.. Za wiarygodne należało uznać także zaliczone w poczet materiału dowodowego dokumenty albowiem zostały one sporządzone przez uprawnione organy w ramach przysługujących im kompetencji, w sposób rzetelny i fachowy. Ich prawdziwość i autentyczność nie wzbudziła w ocenie Sądu wątpliwości. Ponadto nie budziła wątpliwości także sprawność urządzenia, za pomocą którego dokonywano pomiaru zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, gdyż posiadało ono ważne świadectwo legalizacji. 2.2.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczeniadla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Oskarżony X 3.1. Podstawa prawnaskazania albo warunkowegoumorzenia postępowaniazgodna z zarzutem 1,4 K. G. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Artykuł 178a § 1 k.k. penalizuje czyn polegający na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających.

Zgodnie z art. 115 § 16 k. k. człowiek znajduje się w stanie nietrzeźwości, gdy zawartość alkoholu w jego krwi przekracza 0, 5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego te wartość, lub gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0, 25 mg, albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Występek przewidziany w art. 178a § 1 k. k. jest przestępstwem formalnym, które może nastąpić bez względu czy zaistniał jakikolwiek skutek. Stronę podmiotową tego występku stanowi umyślność. Zgodnie z art. 178 § 4 k.k. surowszą odpowiedzialność ponosi sprawca jeżeli czynu określonego w § 1 dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo.

Oskarżony K. G. (1) wypełnił swoim zachowaniem przedmiotową stronę występku z art. 178a § 4 k. k., gdyż po spożyciu alkoholu, mając nie mniej niż 1,03 promila alkoholu we krwi, będąc uprzednio skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wsiadł za kierownicę samochodu i wyjechał nim na drogę. Oskarżony miał pełną świadomość, iż znajduje się w stanie nietrzeźwości. Świadczy o tym fakt, że jako dorosły mężczyzna przewidywał, że po wypiciu 250 ml wódki i 0,5 litra piwa około godziny 17:00 w dniu zdarzenia, znajduje się w stanie nietrzeźwości.

Analiza dowodów zebranych w sprawie wskazuje, iż oskarżony działał umyślnie z zamiarem ewentualnym, gdyż zdając sobie sprawę, że znajduje się w stanie nietrzeźwości, przewidywał możliwość popełnienia przestępstwa i godził się na to. Oskarżony miał również świadomość tego, iż był uprzednio skazany za czyn z art. 178a § 1 kk i orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, będący przedmiotem analizy i oceny Sądu, pozwala na przypisanie oskarżonemu winy, gdyż w czasie swojego bezprawnego i karalnego zachowania, mając możliwość podjęcia decyzji zgodnej z wymogami prawa i nie dał posłuchu normie prawnej.

Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego należy ocenić jako znaczny. Przemawia za tym postawa oskarżonego oraz stopień i rodzaj naruszonego dobra jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji. Artykuł 244 kk penalizuje zachowanie polegające na nie stosowaniu się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, zakazu posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt albo nie wykonywaniu zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany.

Oskarżony K. G. (1) wypełnił swoim zachowaniem przedmiotową stronę występku z art. 244 kk albowiem dniu 3 grudnia 2018r w K. prowadził w ruchu lądowym po drodze publicznej samochód osobowy marki N. (...) o nr rej. (...) pomimo orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 21 grudnia 2017 r. w sprawie o sygn.. akt II K 1029/17 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 4 lat. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, będący przedmiotem analizy i oceny Sądu, pozwala na przypisanie oskarżonemu winy, gdyż w czasie swojego bezprawnego i karalnego zachowania, mając możliwość podjęcia decyzji zgodnej z wymogami prawa, nie dał posłuchu normie prawnej.

Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego należy ocenić jako duży. Przemawia za tym postawa oskarżonego oraz stopień i rodzaj naruszonego dobra. Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował przyznanie się oskarżonego do winy. 3.2. Podstawa prawnaskazania albo warunkowegoumorzenia postępowanianiezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej 3.3. Warunkowe umorzeniepostępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania 3.5.

Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNEI ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punktrozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyrokuodnoszący siędo przypisanegoczynu Przytoczyć okoliczności K. G. (1) 1 1 Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu Sąd wymierzył mu karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest sprawiedliwa i słuszna w odczuciu społecznym, spełniając tym samym wymogi prewencji generalnej, jak również stanowi zasłużoną dolegliwość, jaka spotyka sprawcę za naruszenie pozostających pod ochroną dóbr.

K. G. (1) mimo wcześniejszego skazania za czyn polegający na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz orzeczeniu wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w dniu 8 stycznia 2019 r. kierował pojazdem będąc w stanie nietrzeźwości wynoszącym co najmniej 1,03 promila alkoholu w wydychanym powietrzu. Oskarżony wyjechał kierowanym przez siebie pojazdem na drogę publiczną. W czasie kierowania przez niego pojazdem doszło do zdarzenia drogowego. Mimo iż K. G. (1) wiedział ,że doszło do potrącenia pieszej nie zwolnił i nie zatrzymał pojazdu.

Pojechał do miejscowości S., gdzie razem z D. W. wymontował części swojego pojazdu. Po powrocie do K. dalej spożywał alkohol i ponownie wiedząc, iż D. W. jest w stanie nietrzeźwości i nie może kierować pojazdem wsiadł z nim do samochodu i pojechał zakupić alkohol. Oskarżony w toku postępowania nie wyraził skruchy. Nie ulega wątpliwości, iż oskarżony wykazał się rażącym lekceważeniem zasad ruchu drogowego, ale także zasad współżycia społecznego, stwarzając zagrożenie dla innych użytkowników ruchu drogowego. Wymierzona kara ma znaczenie zarówno w zakresie indywidualnego oddziaływania kary na sprawcę, jak i także nie pozostaje bez znaczenia z uwagi na względy prewencji ogólnej związanej z wydźwiękiem, jaki zapadły w sprawie wyrok wywołać powinien w środowisku, w którym żyje oskarżony. 2 1 Zgodnie z art. 43a § 2 kk sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 10.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. 3 1 Z uwagi na fakt, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa określonego w art. 178a § 4 k.k., Sąd na podstawie art. 42 § 3 k. k. orzekł w stosunku do K.

G. (1) zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. Przy wymiarze środka karnego chodzi nie tylko o kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa, ale w pierwszym rzędzie o cele, które zakaz ma osiągnąć wobec oskarżonego, przede wszystkim cele zapobiegawcze, wysunięte przed cele wychowawcze. Taka hierarchia celów została przyjęta przez ustawodawcę także przy orzekaniu środków karnych (zob. art. 56 k.k. w zw. z art. 53 § 1 k.k.). Jasne jest więc, że obligatoryjny przecież zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio służy faktycznemu wyeliminowaniu z ruchu jako kierowców tych osób, które dopuściły się przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. wymienionego w art. 42 § 3 k.k..

Analizując realia przedmiotowej sprawy sąd nie znalazł żadnych wyjątkowych okoliczności, które mogły by wpłynąć na inny wymiar orzeczonego środka karnego. 4 2 Mając powyższe na uwadze, kierując się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k., uwzględniając stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, Sąd na podstawie art. 244 kk wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, uznając, iż jest ona adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. W ocenie Sądu wymierzona oskarżonemu kara w pełni zrealizuje wobec niego funkcję wychowawczą i represyjną, a jednocześnie stanowić będzie wystarczające ostrzeżenie na przyszłość. 5 2 Z uwagi na fakt, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu wypełniającego dyspozycję art. 244 kk, a czyn oskarżonego polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, Sąd na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k. k. orzekł w stosunku do K.

G. (1) zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym wyznaczając okres zakazu na 2 lata. 6,8 15 1,2 Na podstawie art. 85 § 1 k.k i art. 86 § 1 k.k. w miejsce z osobna orzeczonych oskarżonemu jednostkowych kar sąd wymierzył K. G. (1) karę łączną 2 lat pozbawienia wolności. Orzekając karę łączną, Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzona kara ma znaczenie zarówno w zakresie indywidualnego oddziaływania kary na sprawcę, jak i także nie pozostaje bez znaczenia z uwagi na względy prewencji ogólnej związanej z wydźwiękiem, jaki zapadły w sprawie wyrok wywołać powinien w środowisku, w którym żyje oskarżony.

W zakresie okoliczności obciążających w pierwszej kolejności należy uznać uprzednią karalność oskarżonego. Stopień winy oraz społecznej szkodliwości zarzucanych oskarżonemu czynów należy ocenić jako znaczny. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego oskarżony nawet przez chwilę nie pomyślał o osobie, która doznała potrącenia. Kierował pojazd jadąc przez kilka kilometrów drogą publiczną będąc w stanie nietrzeźwości. Wymontował części pojazdu i po spryskaniu go gaśnicą proszkową przez D. W. wrócił z nim do K. i dalej spożywał alkohol.

Gdy zabrakło im alkoholu po raz kolejny wsiadł, tym razem jako pasażer, z nietrzeźwym D. W. jako kierowcą i pojechał kupić alkohol. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż wymierzone kary i kara łączna pozbawienia wolności są adekwatne do winy i stopnia społecznej szkodliwości sprawcy. Oskarżony nie ma głębszej refleksji dotyczącej swojego postępowania. W takiej sytuacji sięgnięcie po łagodniejszą karę pozbawienia wolności nie stanowiłoby wystarczającego instrumentu skłaniającego do rzeczywistej zmiany jego postępowania, a w odbiorze społecznym potraktowane byłoby jako nieuzasadniony przejaw pobłażliwości.

W ocenie Sądu tylko bezwzględna kara pozbawienia wolności we wskazanym powyżej wymiarze uświadomi oskarżonemu wagę naruszonych norm prawnych i skłoni do refleksji nad dotychczasowym postępowaniem. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. i 90 § 2 kk w miejsce z osobna orzeczonych oskarżonemu K. G. (1) w pkt 3 i 5 wyroku środków karnych sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkich kategorii prawa jazdy dożywotnio. Obligatoryjny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio służy faktycznemu wyeliminowaniu z ruchu jako kierowców tych osób, które dopuściły się przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. wymienionego w art. 42 § 3 k.k..

Analizując realia przedmiotowej sprawy sąd nie znalazł żadnych wyjątkowych okoliczności, które mogły by wpłynąć na inny wymiar orzeczonego środka karnego. Na podstawie art. 43b k.k. sąd orzekł podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie jego odpisu na miejscowych portalach internetowych calisia.pl. oraz faktykaliskie.pl. (...) wyroku i wymierzona kara ma znaczenie z uwagi na względy prewencji ogólnej związanej z wydźwiękiem, jaki zapadły w sprawie wyrok wywołać powinien w środowisku.

5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punktrozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyrokuodnoszący siędo przypisanegoczynu Przytoczyć okoliczności K. G. (1) 7 1,2 Zgodnie z dyspozycją art. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonej kary zalicza się okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, zaokrąglając do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, dwóm dniom kary ograniczenia wolności lub dwóm dziennym stawkom grzywny. Zaliczeniu podlega każde rzeczywiste pozbawienie wolności w sprawie, a zatem także okres zatrzymania. 16 1 Na podstawie art. 230 § 2 kpk sąd zwrócił K. G. (1) dowody rzeczowe w postaci 2 fragmentów ramki tablicy rejestracyjnej, elementu plastikowego w kolorze szarego chromu oraz tablicy rejestracyjnej o nr (...) zapisane pod numerem bieżącym 33/19 księgi depozytów rzeczowych Sądu Rejonowego w Kaliszu.

6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosowałokreślonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przezstronę 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 18 Na podstawie art. 624 § 1 kpk uwzględniając sytuację rodzinną i finansową oskarżonego sąd zasądził od oskarżonego kwotę 2000 zł tytułem zwrotu części kosztów postępowania i zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych w pozostałej części oraz uiszczenia opłaty.

8. PODPIS