VI P 363/19 · Sąd powszechny

Na wstępie swoich rozważań, z uwagi na pojawiające się w tym zakresie w toku postępowania wątpliwości, Sąd wyjaśnia, iż ostatecznie roszczenie powódki ze względu na jego treść , aby nie zmierzało do odniesień do decyzji administracyjnej , zostało uznane za roszczenie o ustalenie nieistnienia zobowiązania. Pozwany rozstrzygnięciem z dnia 25 września 2019 roku zobowiązał powódkę do zwrotu – w jego ocenie – nienależnie pobranego świadczenia. Powództwa w sprawie o zapłatę jednakże dotychczas nie wytoczył. W tej sytuacji powódka mogła bronić swoich interesów jedynie poprzez ustalenie nieistnienia zobowiązania, co też uczyniła.

Nie ma tu znaczenia fakt, że miała ona trudności z właściwym sformułowaniem swojego żądania. Jeżeli bowiem wydane w jej sprawie rozstrzygnięcie zostało nazwane „decyzją” i jednocześnie nie było decyzją w rozumieniu prawa administracyjnego, to rolą Sądu było określenie podstawy prawnej zgłoszonego roszczenia. W ocenie Sądu zatem powódka opierała powództwo na podstawie art. 189 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2019 roku, poz. 1460, w skrócie: k.p.c.).