I AGa 255/18 · Sąd powszechny

1. Przyjmuje się, że do naruszenia zakazu orzekania ponad żądanie (art. 321 kpc) dochodzi także wówczas, gdy zasądzone w wyroku świadczenie pieniężne mieści się, co prawda, w kwocie dochodzonego roszczenia, ale ustalono zostało w oparciu o odmienną, w stosunku do treści pozwu, podstawę faktyczną.

2. Sama wiedza inwestora o tym, że jakaś część robót wykonywana jest przez podwykonawcę nie przesądza zatem, per se, o wyrażeniu przez niego w sposób dorozumiany zgody, o jakiej mowa w art. 647^1^ par. 2 zd. 1 kc. To samo dotyczy udziału podwykonawcy w naradach, odbiorach itp., związanych z procesem budowlanym. Przepisy rozciągające odpowiedzialność za wykonanie umowy na osobę nie będącą jej stroną należy stosować restrykcyjnie, szczególnie, gdy mamy w procesie budowlanym do czynienia wyłącznie z podmiotami profesjonalnymi, które mają znajomość przepisów prawa i możliwość zabezpieczenia swoich interesów w sposób nie prowadzący do późniejszych wątpliwości interpretacyjnych. Przyjęcie odmiennej, rozszerzonej wykładni przepisów art. 647^1^ kc, stanowiących o odpowiedzialności solidarnej, mogłoby otwierać pole do różnego rodzaju nadużyć, kosztem majątku inwestora.