II Kow 124/18 · Sąd powszechny
Poland (PL)
Legislator summary
AI generated06.11.2018 r. Dyrektor Zakładu Karnego w S. wymierzył skazanemu W. D. karę dyscyplinarną nagany za przekroczenie z dnia 24.10.2018 r. polegające na tym, że W. D. w czasie odbywania kary celi izolacyjnej głośno kontaktował się przez okno celi z innymi osadzonymi. Skargę na decyzję z 06.11.2018 r. złożył skazany podnosząc, że jest dla niego krzywdząca i niesprawiedliwa, że kara została wymierzona, mimo uzgodnień z administracją zakładu karnego, że tak nie będzie jeśli wycofa poprzednią skargę na decyzję o ukaraniu karą celi izolacyjnej, co w rzeczywistości uczynił.
Legislator headnote
AI generatedII Kow 124/18 · Sąd powszechny: Sąd zważył: Skarga skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 7 § 1 kkw skuteczne wzruszenie takiej decyzji jak ta podjęta 06.11.2018 r. jest możliwe jedynie w przypadku wykazania jej niezgodności z prawem. Taka sytuacja nie występuje. Dyrektor Zakładu Karnego jest organem uprawnionym do wymierzania kar dyscyplinarnych a sama kara jest z katalogu kar przewidzianych w kodeksie karnym wykonawczym. Na marginesie można dodać, że W. D. sam przyznaje, że 24.10.2018 r. rzeczywiście doszło do niedozwolonych kontaktów z innymi osadzonymi tyle, że stwierdza „… to nie ja szukałem tych kontaktów, tylko oni …”.
Keywords
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II Kow 124/18 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2018 roku Sąd Okręgowy w Sieradzu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSO Marek Masłowski po rozpoznaniu skargi skazanego W. D. (1) syna A. na decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w S. z dnia 06.11.2018r., o ukaraniu skazanego karą dyscyplinarną nagany za przekroczenie z dnia 24.10.2018 r. polegające na utrzymywaniu niedozwolonych kontaktów z innymi osadzonymi, na podstawie art. 7 § 1 i 5 kkw. postanowił - utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.
UZASADNIENIE
06.11.2018 r. Dyrektor Zakładu Karnego w S. wymierzył skazanemu W. D. karę dyscyplinarną nagany za przekroczenie z dnia 24.10.2018 r. polegające na tym, że W. D. w czasie odbywania kary celi izolacyjnej głośno kontaktował się przez okno celi z innymi osadzonymi. Skargę na decyzję z 06.11.2018 r. złożył skazany podnosząc, że jest dla niego krzywdząca i niesprawiedliwa, że kara została wymierzona, mimo uzgodnień z administracją zakładu karnego, że tak nie będzie jeśli wycofa poprzednią skargę na decyzję o ukaraniu karą celi izolacyjnej, co w rzeczywistości uczynił.
Sąd zważył: Skarga skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 7 § 1 kkw skuteczne wzruszenie takiej decyzji jak ta podjęta 06.11.2018 r. jest możliwe jedynie w przypadku wykazania jej niezgodności z prawem. Taka sytuacja nie występuje. Dyrektor Zakładu Karnego jest organem uprawnionym do wymierzania kar dyscyplinarnych a sama kara jest z katalogu kar przewidzianych w kodeksie karnym wykonawczym. Na marginesie można dodać, że W. D. sam przyznaje, że 24.10.2018 r. rzeczywiście doszło do niedozwolonych kontaktów z innymi osadzonymi tyle, że stwierdza „… to nie ja szukałem tych kontaktów, tylko oni …”.
Okoliczności faktyczne dotyczące przekroczenia nie budzą więc żadnych wątpliwości a poczucie krzywdy jakie wyraża z tego powodu, że został ukarany choć inne były ustalenia z administracją zakładu karnego w związku z wycofaniem innej skargi (sprawa III K. (...)) nie ma żadnego wpływu na ocenę zasadności i prawidłowości decyzji o ukaraniu z 06.11.2018 r. 24.10.2018 r. zaistniało przekroczenie za które wymierzono adekwatną karę dyscyplinarną. Z tych względów należało orzec jak na wstępie. Sędzia: Pouczenie Postanowienie jest prawomocne i nie podlega zaskarżeniu.
ZARZĄDZENIE Odpis postanowienia doręczyć:
1. Skazanemu 2. Dyrektorowi Zakładu Karnego w S.
3. Prokuratorowi Okręgowemu w (...) Dnia 18.12.2018 roku. Sędzia: