Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
VI Ka 1098/19 AI generated

VI Ka 1098/19 · Sąd powszechny

Case Number VI Ka 1098/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 1098/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1.CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 25 września 2019r., sygn. akt IX K 866/18 0.1.Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.1.Granice zaskarżenia 0.0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.0.1.Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k.

Legislator headnote

AI generated

art. 438 pkt 1 k.p.k, art. 438 pkt 2 k.p.k, art. 438 pkt 3 k.p.k, art. 438 pkt 4 k.p.k, art. 439 k.p.k, art. 437 § 2 k.p.k; VI Ka 1098/19 · Sąd powszechny: Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (zob. też wyrok SN z dnia 24.03.1975r., II KR 335/74, OSNPG 1975/9/84). Sformułowane przez obrońcę zarzuty o charakterze mieszanym obejmują błąd w ustaleniach faktycznych co do sprawstwa oskarżonego, który nastąpił w wyniku obrazy przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk.

Keywords

AI generated
guilty verdict exculpatory evidence insufficiency of evidence criminal record certificate prosecution witness unproven judicial bias

Cited Legislation

AI generated
art. 438 pkt 1 k.p.k
– obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art.
art. 438 pkt 2 k.p.k
438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k.
art. 438 pkt 3 k.p.k
– obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k.
art. 438 pkt 4 k.p.k
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.
art. 439 k.p.k
– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k.
art. 437 § 2 k.p.k
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.
art. 454 § 1 k.p.k
AI generated
VI Ka 478/21
Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 478/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
VI Ka 425/22
Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 425/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
IX Ka 448/23
UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IX Ka 448/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
IX Ka 796/22
UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IX Ka 796/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
VI Ka 407/20
Sygn. akt VI Ka 407/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 maja 2021 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli (spr.) Sędzia Daniel Strzelecki Sędzia Waldemar Masłowski Protokolant Małgorzata Pindral przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z.: P. P. po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2021r. sprawy P. M. ur. (...) w Z., s. A., K. z d. K. oskarżonego z art. 59 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i inne z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 22 lipca 2020 r. sygn. akt II K 426/19 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. M. w ten sposób, że w punkcie III części dyspozytywnej podstawę prawną wymierzonej kary łącznej uzupełnia o art. 4§1 kk; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w części, tj. w kwocie 320 złotych, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 300 złotych za II instancję. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 407/20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 22 lipca 2020 r., sygn. akt II K 426/19 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. P. M. uprzednia karalność oskarżonego karta karna odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20.06.2020 r., sygn. akt II K 50/20 301-302 320-325 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---------------- ------------------------------------------------- ------------------ ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1. Karta karna z dnia 26.01.2021 r. odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20.06.2020 r., sygn. akt II K 50/20 Sąd Odwoławczy z urzędu dopuścił dowody ze wskazanych dokumentów na okoliczność aktualnych danych o karalności oskarżonego P. M.. Dowody te nie były kwestionowane przez strony. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------------------ -------------------------------------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu P. M. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, polegającego na udzieleniu innym osobom substancji psychotropowych w postaci metamfetaminy na podstawie zeznań N. F., A. M. i I. Ć. (1) złożonych w postępowaniu przygotowawczym oraz zeznań funkcjonariuszy policji P. D., przy jednoczesnej negacji wyjaśnień oskarżonego P. M. zaprzeczającego temu, aby dopuścił się on zarzucanego mu czynu, a także w następstwie bezzasadnego i nienależycie umotywowanego zdyskredytowania dowodów korzystnych dla oskarżonego w postaci zeznań A. M. i I. Ć. (1) złożonych przez nich w postępowaniu sądowym oraz zeznań T. K. i Ł. M.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 2. Obraza przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 170 § 1 k.p.k. i art. 392 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego i rezygnację z bezpośredniego przesłuchania na rozprawie świadków N. F. i R. M. oraz odczytanie protokołów zeznań złożonych przez N. F. w postępowaniu przygotowawczym bez zapytania Prokuratora i oskarżonego, czy wyrażają na to zgodę i podjęcie tej decyzji na podstawie lakonicznej informacji sporządzonej przez policję o nie ustaleniu miejsca pobytu N. F. i ukrywaniu się tego świadka przed organami sprawiedliwości. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny 3. Z ostrożności procesowej zarzut: - rażącej niewspółmierności (surowości) kary polegającej na niezastosowaniu za popełnienie czynu z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii kary łagodniejszej w postaci 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych w kwocie po 100 złotych każda; - rażącej niewspółmierności (surowości) kary polegającej na wymierzeniu kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności zamiast łagodniejszej kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku; - rażącej niewspółmierności (surowości) orzeczonej wobec oskarżonego P. M. nawiązki na rzecz Stowarzyszenia (...) w Z. w kwocie 15.000 złotych zamiast mniejszej w kwocie 5.000 złotych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1 W pierwszej kolejności odnieść się należy do zasady wyrażonej w art. 7 k.p.k., zgodnie z którą Sąd orzekający dokonuje oceny dowodów w sposób całościowy i swobodny, zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Tak też było w badanej sprawie, w której Sąd I instancji w pisemnych motywach wydanego orzeczenia w sposób szczegółowy i wyczerpujący przedstawił dokonaną w niniejszym postępowaniu ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazując, którym dowodom nadał walor wiarygodności, a którym tego waloru odmówił. Dotyczyło to też treści zeznań złożonych przez świadków A. M. i I. Ć. (2) złożonych w postępowaniu przygotowawczym, a następnie na rozprawie. Sąd Rejonowy ocenił ich zeznania z rozprawy jako nielogiczne, pozbawione rzeczowości, irracjonalne i niewiarygodne. W odniesieniu do tych twierdzeń obrońca oskarżonego w wywiedzionej apelacji stwierdza: „nawet jeżeli te (wskazane przez świadków) okoliczności posiadają przymioty wskazane przez Sąd I instancji, to nie oznacza, że nie są one prawdziwe.” (str. 3 apelacji). Z jednej strony zatem skarżący podziela stanowisko Sądu Rejonowego, który uznał zeznania złożone przez A. M. i I. Ć. (2) na rozprawie za niewiarygodne, z drugiej zaś strony domaga się, aby stanowiły one podstawę ustaleń faktycznych. Takie stanowisko pozbawione jest jakiejkolwiek logiki i nie pozwala na uznanie podniesionego zarzutu za zasadny. Z kolei wyjaśnienia P. M., w których nie przyznawał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i starał się przedstawić w możliwie najlepszym świetle, nie korespondowały ze spójnymi i wzajemnie się uzupełniającymi zeznaniami świadków, na których Sąd Rejonowy oparł poczynione w sprawie ustalenia faktyczne. Wobec powyższego złożone przez oskarżonego wyjaśnienia uznać należało za realizację obranej przez niego linii obrony zmierzającej do zminimalizowania grożącej mu odpowiedzialności karnej. Mające je potwierdzać zeznania świadka Ł. M. także nie zasługują na walor wiarygodności. Chociaż w przekonaniu oskarżonego i jego brata podana przez nich wersja wydarzeń, iż pieniądze znalezione w domu P. M. stanowiły oszczędności zgromadzone przez Ł. M. podczas pracy za granicą jest wiarygodna, to w przekonaniu Sądu Odwoławczego wersja ta nie odpowiada zasadom wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Trudno bowiem uznać za racjonalne, iż brat oskarżonego większe kwoty pieniędzy przechowywał w jego domu uznając, iż jest to bezpieczniejsze aniżeli wpłacenie tych pieniędzy do banku – tym bardziej iż miał być zatrudniony za granicą legalnie, nie było zatem podstaw do powtórnego opodatkowania uzyskanego w ten sposób dochodu. Wątpliwości budzi także zasadność wymiany pieniędzy w kantorze, co trudno uznać za racjonalne w sytuacji, kiedy miały one stanowić oszczędności mające być wykorzystane w późniejszym czasie – w tej sytuacji wymiana zarobionych przez Ł. M. funtów na polską walutę z pewnością nie była dla niego korzystna. Wbrew zatem stanowisku oskarżonego, złożone przez niego wyjaśnienia, jak i zeznania Ł. M., nie zasługują na walor wiarygodności. Podobnie treść zeznań złożonych przez T. K. nie daje podstaw do podważenia prawidłowości poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych. Ad. 2 Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Rejonowy nie dopuścił się żadnego uchybienia, odczytując protokoły zeznań N. F. złożonych w postępowaniu przygotowawczym w sytuacji braku możliwości przesłuchania jej na rozprawie, co stanowiło przeszkodę o charakterze obiektywnym. Jak wynika bowiem w akt badanej sprawy, Sąd Rejonowy wzywał tego świadka na rozprawę trzykrotnie, zanim zarządził jej przymusowe doprowadzenie. Jak wynika jednak z pisma Policji (k. 247), N. F. wyprowadziła się z wcześniejszego miejsca zamieszkania, nie utrzymuje kontaktu z rodziną i nie jest znane miejsce jej pobytu. Podnoszone przez skarżącego dywagacje dotyczące osobistych kontaktów tego świadka z funkcjonariuszami policji stanowią dowolne rozważania na temat skuteczności działań Policji. Nawet jeśli bowiem wiadomym jest, iż N. F. ma dziecko z funkcjonariuszem Policji, to jak wynika z akt badanej sprawy policjant ten wychowuje dziecko samotnie – nie jest to zatem okoliczność wskazująca na to, iż pozostają oni ze sobą w związku i mają ze sobą kontakt. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż czynności przeprowadzone przez Policję wykonane zostały w sposób nierzetelny. Z kolei przesłuchanie R. M., który w czasie trwania rozprawy przed Sądem Rejonowym przebywał w zakładzie karnym na terenie Niemiec, nie było konieczne dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w badanej sprawie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 k.p.k. - w szczególności spójne i korespondujące ze sobą zeznania świadków - stanowił wystarczającą podstawę do przyjęcia, iż oskarżony P. M. dopuścił się zarzucanych mu czynów. Jak już wspomniano, w przekonaniu Sądu II instancji, ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została przeprowadzona w sposób prawidłowy: swobodny, ale nie dowolny, z zachowaniem wymogów zawartych w art. 7 k.p.k. W opozycji do Sądu orzekającego obrońca przedstawił w apelacji własną, subiektywną i wybiórczą ocenę dowodów, a także pokładając nadzieję na obalenie poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych na podstawie dowodu, którego nie udało się przeprowadzić, tj. przesłuchania w toku rozprawy świadka N. F.. Brak jest jednak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż zeznania te podważyły prawidłowość poczynionych w badanej sprawie ustaleń faktycznych. Ponadto przepis art. 392 § 2 k.p.k. wprost stanowi, iż sprzeciw strony, której zeznania lub wyjaśnienia nie dotyczą, nie stoi na przeszkodzie odczytaniu protokołu. Tym samym również ten zarzut podniesiony przez obrońcę w wywiedzionej apelacji nie był zasadny. Ad. 3 W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo ( por. wyroki SN: z 22.10.2007 r., SNO 75/07, LEX nr 569073; z 26.06.2006 r., SNO 28/06, LEX nr 568924; z 30.06.2009 r., WA 19/09, OSNwSK 2009, poz. 1255; z 11.04.1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 1985/7–8, poz. 60 za: Świecki D. (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany do art. 438 k.p.k., teza 55). Przypisane oskarżonemu przestępstwo art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii zagrożone jest karą pozbawienia wolności od roku do lat 10. Stwierdzić zatem należy, iż kara wymierzona P. M. za ten czyn orzeczona została w wymiarze zbliżonym dolnej granicy ustawowego zagrożenia, z zachowaniem reguł określonych w art. 53 k.k. i nie razi swoją surowością. Uznać ją należy za karę adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa i właściwie realizującą zarówno cele w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Podobnie ocenić należy wymierzoną oskarżonemu za ten czyn karę grzywny, znacznej wysokości, która w realiach niniejszej sprawy jest karą surową, lecz nie rażąco surową. W tym kontekście wskazać należy na wysokość orzeczonego w postępowaniu przygotowawczym zabezpieczenia majątkowego, związanego z ilością pieniędzy zabezpieczonych u oskarżonego (k. 60). Z kolei orzeczona wobec P. M. kara łączna za przypisane mu przestępstwa wymierzona została przy zastosowaniu pełnej absorpcji. W konsekwencji zatem uznania, iż kara wymierzona oskarżonemu za przestępstwo z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nie razi swoją surowością, także kara łączna orzeczona została w najniższym przewidzianym przepisami art. 86 k.k. wymiarze, także nie może zostać uznana za niewspółmiernie i rażąco surową. Przypomnieć również należy, iż immanentną cechą kary jest jej dolegliwość, co służyć ma celom wychowawczym kary i odniesieniu oczekiwanego skutku w zakresie prewencji indywidualnej oraz generalnej. Nie jest zatem podstawą do uznania zarzutu rażącej niewspółmierności kary okoliczność, iż kara wymierzona oskarżonemu nie została orzeczona w najniższym możliwym wymiarze, czego oczywiście oskarżony by oczekiwał. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących wysokości nawiązki przypomnieć należy, iż od 1 lipca 2015 r. nawiązka nie jest już środkiem karnym, lecz środkiem kompensacyjnym ( zob. M. Iwański, M. Jakubowski, K. Pałka, Nowelizacja..., s. 179, 202). Intencją orzeczenia tegoż środka nie jest bezpośrednie zrekompensowanie oraz zadośćuczynienie szkód i krzywd pokrzywdzonemu, lecz jego celem jest zapłata sumy pieniężnej na rzecz tych podmiotów, które zajmują się zapobieganiem i zwalczaniem narkomanii, w tym świadczeniem pomocy osobom dotkniętym uzależnieniami od narkotyków (a więc tym jednostkom, które tak naprawdę są poszkodowane zjawiskiem narkomanii). Chodzi tu więc o kompensację sensu largo ( zob. W. Cieślak, Środki., s. 762) ( za: Górowski W (red.), Małecki M. (red.), Zając D. (red.), Zontek W. (red.), Komentarz do wybranych przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomani, [w:] Przestępstwa narkotykowe i dopalacze, opubl. KIPK.2019). Zgodnie jednak ze stanowiskiem utrwalonym w doktrynie, do instytucji nawiązki nie mają zastosowania kryteria, które pozwalają na uznanie orzeczonej kary za nadmiernie i rażąco surową (por. komentarz do art. 46 k.k., teza 45 w: W. Wróbel (red.), A. Zoll (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część I. Komentarz do art. 1-52, wyd. V, publ. WK 2016). Biorąc zatem tym pod uwagę znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu przestępstw, będący jego konsekwencją rozmiar szkód dla porządku prawnego, liczbę osób, którym P. M. udzielał środków odurzających oraz znaczną ilość tych narkotyków, orzeczona kwota nawiązki nie jest kwotą wygórowaną – zwłaszcza iż maksymalna wysokość nawiązki przewidziana w przepisie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii jest kwotą znacznie wyższą. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie P. M. od popełnienia wyżej opisanego czynu, ewentualnie uchylenie wyroku do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji celem przesłuchania świadków N. F. i R. M., ewentualnie zmiana zaskarżonego wyroku poprzez: - wymierzenie oskarżonemu za czyn opisany w pkt I części wstępnej wyroku kary 1 roku pozbawienia wolności i kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych w kwotach po 100 złotych każda; - na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzenie oskarżonemu kary łącznej w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności; - na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczonej wobec oskarżonego nawiązki na rzecz Stowarzyszenia (...) w Z. w kwocie 5.000 złotych. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Jak już wspomniano, Sąd Odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podniesionych w wywiedzionym środku odwoławczym, w pełni aprobując poczynione przez Sąd I Instancji ustalenia faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania zaskarżonego orzeczenia. Wobec powyższego zaskarżony wyrok, jako trafny i prawidłowy, podlegał utrzymaniu w mocy. Nie znaleziono bowiem żadnych podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku ani okoliczności uzasadniających jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Jak już wspomniano, ani kary wymierzone oskarżonemu za czyn art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, ani kara łączna pozbawienia wolności wymierzona za oba przypisane mu przestępstwa przy zastosowaniu zasady absorpcji, nie są karami rażąco i niewspółmiernie surowymi. Także wysokość nawiązki orzeczonej od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) w Z. orzeczona została w granicach określonych w art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, zgodnie z którym nawiązka może zostać orzeczona w wysokości do 50.000 złotych. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. M. w ten sposób, że w pkt III części dyspozytywnej podstawę prawną wymierzonej kary łącznej uzupełnił o art. 4 § 1 k.k. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności W pkt III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku Sąd I instancji na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 85a k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył kary jednostkowe pozbawienia wolności wymierzone P. M. w pkt I i II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku i wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Przestępstwa przypisane oskarżonemu zaskarżonym wyrokiem popełnione zostały odpowiednio: w okresie od stycznia 2017 r. do 7 grudnia 2018 r. – czyn z pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku oraz 7 grudnia 2018 r. – czyn z pkt II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, który wydany został 22 lipca 2020 r., a zatem po zmianie art. 86§1 k.k., która weszła w życie z dniem 24 czerwca 2020 r. (Dz.U. 2020 poz. 1086). Wbrew stanowisku Sądu I instancji względniejszy dla oskarżonego był art. 86§1 k.k. w brzmieniu z dnia popełnienia przestępstw jako że przepis ów po zmianie wyżej wymienioną ustawą przesądzał o wymierzeniu kary łącznej powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. W realiach niniejszej sprawy niemożliwym byłoby więc wymierzenie kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a więc w wysokości równej najwyższej karze jednostkowej, jednak nie przekraczającej jej. Skoro względniejszy był ów przepis w brzmieniu obowiązującym w czasie popełnienia przez oskarżonego przestępstw podstawę prawną orzeczenia kary łącznej należało uzupełnić o art. 4 § 1 k.k. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. M. w zakresie pkt I, II oraz IV – X części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Odwoławczy nie uwzględnił zarzutów podniesionych w apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego, w pełni aprobując stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. M. w ten sposób, że w pkt III części dyspozytywnej podstawę prawną wymierzonej kary łącznej uzupełnił o art. 4 § 1 k.k. Zwięźle o powodach zmiany Powód wspomnianej zmiany, która dokonana została z urzędu, został już szczegółowo omówiony we wcześniejszej części uzasadnienia, nie ma zatem potrzeby ponownego jego przytaczania. 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III Sąd Odwoławczy na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w części, tj. w kwocie 320 złotych, w tym wymierzył mu opłatę w kwocie 300 złotych za II instancję od kary pozbawienia wolności, uznając, iż uiszczenie należnej opłaty w całości (a więc także od orzeczonej kary grzywny) byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe, zważywszy na orzeczone już obciążenia finansowe. W tej części Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w oparciu o art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Ponadto w skład zasądzonych kosztów sądowych wchodzi ryczałt za doręczenie wyzwań innych pism w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 złotych, zgodnie z regulacją zawartą w § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja rozstrzygnięcia zawarte w pkt I, III, V i VI zaskarżonego wyroku 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt VI Ka 1098/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2020 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący sędzia Małgorzata Peteja-Żak Protokolant Dominika Koza przy udziale Donaty Janickiej Prokuratora Prokuratury Rejonowej G. w G. po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2020 r. sprawy J. K. ur. (...) w G. syna K. i K. oskarżonego z art. 157§1 kk i art. 288§1 kk i art. 191§1 kk w zw. z art. 11§2 kk przy zast. art. 57a§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 25 września 2019 r. sygnatura akt IX K 866/18 na mocy art. 437 § 1 kpk i art. 636 § 1 kpk 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych) i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych).

UZASADNIENIE

Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 1098/19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1.CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 25 września 2019r., sygn. akt IX K 866/18 0.1.Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.1.Granice zaskarżenia 0.0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.0.1.Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k.

– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.1.Ustalenie faktów 0.0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. J. K. dotychczasowa niekaralność oskarżonego - czyn z pkt 1 wyroku karta karna 168 0.0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp.

Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 0.1.Ocena dowodów 0.0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 karta karna dokument nie budził wątpliwości co do autentyczności i prawdziwości 0.0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.

Zarzut 3.1. błąd w ustaleniach faktycznych, mających wpływ na treść wyroku, a polegający na przyjęciu, że: - oskarżony działał publicznie i z oczywiście błahego powodu, okazując przy tym rażące zlekceważenie obowiązującego porządku prawnego, w sytuacji gdy - abstrahując na tym etapie od kwestii ustalenia, kto był stroną atakującą - działanie w miejscu publicznym nie jest pojęciem tożsamym, co działanie publicznie, a nadto zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżony wykazuje lekceważenie dla porządku prawnego, zwłaszcza, że jest osobą dotychczas niekaraną, - zeznania pokrzywdzonego D.

M. i świadka T. K. (1) są wiarygodne w sytuacji, gdy przebieg zdarzenia został przez nich zrekonstruowany w sposób dalece odbiegający od prawdy materialnej, zwłaszcza, że zarówno pokrzywdzony, jak i świadek pozostają z oskarżonym w konflikcie, który powstał na tle okoliczności związanych z rozkładem pożycia małżeńskiego J. K. i T. K. (1), co powoduje, iż mają oni motyw aby przedstawić okoliczności popełnienia czynu w sposób obciążający wyłącznie oskarżonego, - należy dać wiarę pokrzywdzonemu w zakresie w jakim twierdzi, że oskarżony groził mu, że pozbawi go życia, a przez to obawiał się, że zostanie zaatakowany nożem, w sytuacji gdy obawy te, zwłaszcza związane z użyciem narzędzia niebezpiecznego, są irracjonalne, tym bardziej dlatego, że oskarżony w żaden sposób nie groził pokrzywdzonemu, pomimo tego, iż D.

M. zachowywał się w sposób prowokujący, - oskarżony był stroną atakującą, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie należało dać wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, które korelowały ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją medyczną, zwłaszcza, że oskarżony nie miał motywu aby grozić i użyć przemocy wobec pokrzywdzonego, zwłaszcza, że sam odniósł liczne obrażenia wskutek zdarzenia z dnia 5 lutego 2018r., a następnego dnia stawił się w jednostce Policji w celu złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa na jego szkodę ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania (zob. wyrok SA w Poznaniu z dnia 06.07.1995r., II AKr 182/95, OSPriP 196/2-3/24).

Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (zob. też wyrok SN z dnia 24.03.1975r., II KR 335/74, OSNPG 1975/9/84). Sformułowane przez obrońcę zarzuty o charakterze mieszanym obejmują błąd w ustaleniach faktycznych co do sprawstwa oskarżonego, który nastąpił w wyniku obrazy przepisów postępowania, tj. art. 7 kpk.

W istocie stanowią one polemikę z ustaleniami Sądu I instancji, próbę zastąpienia ich własną odmienną oceną materiału dowodowego bez wykazania, jakich to uchybień w świetle wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd w dokonanej przez siebie ocenie materiału dowodowego. Skarżący zatem w uzasadnieniu apelacji konstruuje własny, alternatywny przebieg zdarzenia, powołując się zasadniczo jedynie na niespójne relacje oskarżonego i czyniąc te ustalenia w oderwaniu od zeznań świadków D. M. i T. K. (1) oraz funkcjonariusza Policji T.

K. (2), deprecjonując ich relacje w całości i przedstawiając oskarżonego jako ofiarę całego zajścia - w obliczu prowokacyjnych działań pokrzywdzonego. Przedstawiona powyżej argumentacja nie znajduje jednak żadnego oparcia w relacjach przywołanych wyżej świadków, nie mogąc podważyć skutecznie ustaleń Sądu I instancji, opartych na rzetelnej i drobiazgowej ocenie całego materiału dowodowego. Trzeba zatem podnieść, że opis przebiegu wydarzenia został przedstawiony w toku całego postępowania niezwykle konsekwentnie, spójnie i rzeczowo przez pokrzywdzonego D.

M. i jego życiową partnerkę T. K. (1), a byłą żonę oskarżonego; potwierdzali oni zatem fakt późno popołudniowego powrotu samochodem do domu z pracy i zaparkowanie przed domem, a następnie niespodziewane spotkanie przed budynkiem oskarżonego, który - po nawiązaniu kontaktu wzrokowego z pokrzywdzonym i wulgarnej słownej zaczepce - przeszedł do fizycznego nań ataku, uderzając dwukrotnie pokrzywdzonego pięścią w twarz, a następnie, w dwóch niejako etapach, ponownie uderzając go i szarpiąc przed wejściem do klatki schodowej, a później w jej wnętrzu.

Co prawda pokrzywdzony potwierdzał fakt zablokowania jego ciosu, a w dalszej kolejności i swój aktywny udział w zajściu w związku z powtarzającymi się atakami agresora, tym niemniej jego postawa była jedynie podyktowana koniecznością obrony przed natarczywym i agresywnym mężczyzną, co potwierdzają zeznania T. K. (1), a także przybyłego na interwencje już po zdarzeniu T. K. (2). Dokonując oceny kwestionowanych przez obrońcę relacji pokrzywdzonego oraz T. K. (1) wskazać trzeba, iż zasługują one na wiarygodność pomimo niewielkich rozbieżności odnoszących się do momentu wypowiedzenia przez sprawcę groźby (przed czy po pierwszym ciosie) czy też chwili zadzwonienia przez kobietę na Policję (jeszcze na klatce schodowej bądź po wejściu do mieszkania), wynikać one jednak mogły z dynamicznego, zaskakującego przebiegu zajścia oraz upływu czasu, nie mając znaczenia dla meritum sprawy.

Pozostają one jednak rzeczowe, konsekwentne i spójne ze sobą, znajdując potwierdzenie w wypowiedzi funkcjonariusza przybyłego na wezwanie, a także w treści dokumentacji medycznej D. M.. Gdy idzie natomiast o oskarżonego, ten nie był już tak stabilny w toku procesu, początkowo stwierdzając, że doszło do "normalnej bójki", stąd trudno mu ocenić kto był agresorem, a kto stroną broniącą się, by następnie - już przed Sądem - zacząć swą relację od stwierdzenia, że pobił go pan M. i to on był osobą atakującą. Nie do pogodzenia z powyżej przywołanymi relacjami świadków oraz dołączoną dokumentacją medyczną oskarżonego są także jego wypowiedzi związane z przebiegiem inkryminowanego zajścia, zwłaszcza gdy opisuje on uderzanie przez pokrzywdzonego głową oskarżonego o beton, a następnie ucieczkę do klatki, abstrahując bowiem od tego, iż do kolejnego ataku przez oskarżonego miało przecież dojść na tej klatce, on sam nie posiadał później takich obrażeń ciała, które potwierdzałyby tak drastyczny atak na tę jego newralgiczną część ciała (powierzchowny uraz głowy, drobne otarcie naskórka w skórze owłosionej głowy w okolicy czołowej, zasinienie powierzchni wewnętrznej małżowiny usznej, powierzchowna rana wargi).

Jest oczywistym, co podnosi obrońca, że pomiędzy stronami tego zdarzenia istniał konflikt związany z rozpadem małżeństwa K., z tego tylko powodu jednak trudno nie dać wiary relacjom obojga świadków gdy zeznają zbieżnie odnośnie przebiegu feralnego zajścia, w tym o groźbie pozbawienia życia, zważywszy zwłaszcza na fakt, iż podobnego typu zachowanie, związane z groźbami, miało już mieć miejsce wcześniej, a oskarżony miał mieć wówczas orzeczony zakaz zbliżania się do obojga (zeznania D. M. i T. K. (1)). Mając na uwadze powyższe, a także pełen agresji sposób działania oskarżonego w czasie przedmiotowego zdarzenia, trudno dziwić się pokrzywdzonemu gdy wyraża swe obawy przed postawą oskarżonego, "że może się gdzieś później czaić", "że następnym razem zaatakuje (...) nożem"; wszak w czasie inkryminowanego zajścia wykazał się on dużą determinacją w dążeniu do celu, początkowo grożąc pokrzywdzonemu, by następnie nie tylko go uderzyć, ale i regularnie zadawać mu ciosy na ulicy, przy wejściu do klatki, a następnie, po wdarciu się do niej, w jej wnętrzu.

W żadnej mierze zeznania świadków nie potwierdzają by to zachowanie pokrzywdzonego było prowokujące, wręcz przeciwnie - on sam, podkreślając swoją zawodową pozycję, opisywał wcześniejsze sytuacje gróźb ze strony oskarżonego czy też jego prowokacyjną postawę względem obojga pod sklepem. W końcu chybiony jest także i zarzut, któremu de facto w przeważającej części jest poświęcona apelacja, dotyczący błędnego przypisania oskarżonemu popełnienia czynu w warunkach, o których mowa w art. 115 § 21 kk. Obrońca, kwestionując owe ustalenia i odwołując się do treści przywołanego przepisu, podkreśla za Sądem Apelacyjnym w Łodzi (wyrok z 8 X 2015r., II AKa 178/15, OSA 2016, nr 1, poz. 1), że działanie w miejscu publicznym to nie to samo, co działanie publicznie.

Działanie "publicznie" zachodzi wówczas, gdy ze względu na miejsce działania bądź na okoliczności i sposób działania sprawcy jego zachowanie stanowiące umyślny zamach na jedno z dóbr wymienionych w tym przepisie, jest lub może być dostrzegalne dla nieokreślonej liczby osób, przy czym sprawca, mając świadomość tej możliwości, co najmniej się na to godzi, okazując rażące lekceważenie porządku prawnego. Samo dokonanie czynu w miejscu publicznym (a więc dostępnym bez specjalnego zezwolenia bliżej nieokreślonemu kręgowi osób) nie wystarcza zatem do ustalenia działania "publicznie" (por. uchwała SN z 20 IX 1973r., VI KZP 26/73, OSNKW 1973, nr 11, poz. 132; wyrok SA w Krakowie z 23 I 2015r., II AKa 207/14, KZS 2015/4/86; wyrok SA w Katowicach z 8 X 2018r., II AKa 96/18, KZS 2019/6/64).

W realiach niniejszej sprawy niewątpliwie działanie oskarżonego miało jednak charakter chuligański i było podjęte publicznie, miało bowiem miejsce w zupełnie innych okolicznościach aniżeli tych, o których mowa w przywołanym przez skarżącego orzeczeniu (tam: pora nocna, brama jednej z posesji, w którą oskarżony jako ostatni wbiega, spełniając znamiona występków z art. 157 § 2 kk i art. 190 § 1 kk); wszak do ustalonego działania oskarżonego doszło ok. godz. 17.00 na ulicy osiedlowej, pod blokiem mieszkalnym, a zatem w miejscu dostępnym i dostrzegalnym dla nieokreślonej liczby osób, nadto w obecności jego byłej żony, która wystraszona nawet próbowała interweniować.

Nie może budzić też wątpliwości, że sprawca działał - jak przyjmuje Sąd orzekający - co najmniej z oczywiście błahego powodu (lub nawet bez powodu), nawiązując kontakt wzrokowy z pokrzywdzonym mężczyzną i wulgarnie go zaczepiając, co stało się następnie, po odzywce D. M., przyczynkiem do jego dalszego inkryminowanego, pełnego agresji działania. Między wagą przyczyny podjętego przezeń działania a drastycznością jego reakcji na nią zachodziła zdecydowanie jaskrawa dysproporcja. Sąd I instancji wszak trafnie ustalił, iż to ze strony oskarżonego padły zaczepne słowa "co się kurwa gapisz"; wskazuje to, że powodem pobicia pokrzywdzonego była chęć zmierzenia się z nim w walce na pięści, taki zaś motyw działania nie może być uznany za racjonalny powód napaści na pokrzywdzonego.

Sąd Rejonowy zasadnie także ustalił, że oskarżony swoim zachowaniem okazał rażące lekceważenie obowiązującego porządku prawnego. Działanie takie musi uzewnętrzniać, że sprawca nie przywiązuje wagi i nie ma szacunku dla wyznaczonych przez prawo reguł postępowania. Wbrew jednak wywodom obrońcy, nie jest warunkiem do przypisania sprawcy popełnienia występku o charakterze chuligańskim takie tylko jego zachowanie, które wykazuje względnie trwałe (utrwalone) negatywne jego nastawienie do obowiązującego porządku prawnego. Takie rozumowanie zdaniem skarżącego niweczyłoby możliwość przypisania charakteru chuligańskiego zachowaniu osoby dotychczas niekaranej za przestępstwa, co nie znajduje jednak oparcia w treści przepisu i zasadach logicznego rozumowania.

Przypisane oskarżonemu działanie publicznie, z oczywiście błahego powodu, w realiach tej sprawy było przejawem rażącego lekceważenia przez niego podstawowych zasad porządku publicznego, będąc w stanie wywołać poważniejsze zgorszenie lub oburzenie wśród publiczności, na oczach której rozgrywało się (lub mogło rozgrywać się) zdarzenie. O charakterze chuligańskim przestępstwa decydują przecież nie subiektywne przeżycia, pragnienia i cele sprawcy, lecz obiektywny wydźwięk jego zachowania się, a w szczególności dokonanie umyślnego zamachu na określone w tymże przepisie dobra, i to publicznie oraz bez powodu lub z oczywiście błahego powodu, gdyż takie właśnie działanie sprawcy (często nietrzeźwego) przedstawia się według opinii społecznej jako przejaw lekceważenia podstawowych zasad porządku prawnego.

W sprawie ustalono, iż do zdarzenia doszło popołudniu, na ulicy osiedlowej, przy parkingu i tuż pod blokiem mieszkalnym, na oczach świadka T. K. (1), która przestraszona początkowo nie podejmowała żadnych działań, by następnie - widząc eskalację w zachowaniu oskarżonego, który zdołał się wedrzeć na klatkę schodową by ponownie zaatakować jej partnera - zaczęła rozdzielać obu mężczyzn, co świadczyło o jej oburzeniu zachowaniem oskarżonego. W tej sytuacji kwestionowane przez obrońcę ustalenie dotyczące chuligańskiego charakteru zachowania oskarżonego było trafne i prawidłowe; obrońca nie wykazał uchybień, których miał dopuścić się Sąd Rejonowy przy ocenie zebranych dowodów i dokonaniu rzeczonego ustalenia.

Wniosek uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zachodziły podstawy do skazania oskarżonego za przypisane przestępstwo oraz wykroczenie z art. 124 § 1 kw 3.2. obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to:

a) art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez: - dokonanie przez Sąd Rejonowy nieobiektywnej i dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, uznanie za wiarygodne dowodów przemawiających wyłącznie na niekorzyść oskarżonego przy jednoczesnym pomijaniu źródeł dowodowych wykazujących jego niewinność oraz nieustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy w sposób prawidłowy, - zaniechanie wskazania w pisemnym uzasadnieniu wyroku dlaczego Sąd Rejonowy uznał za nieudowodnione wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim wskazał on, iż nie był stroną atakującą w przebiegu zdarzenia z dnia 5 lutego 2018r.

☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd I instancji rozpoznając niniejszą sprawę zgromadził wszystkie dostępne dowody, a rozstrzygając o sprawstwie i winie oskarżonego dowody te bezbłędnie ocenił. O słuszności tej tezy przekonuje treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, w których to Sąd Rejonowy zaprezentował wszechstronną, a przede wszystkim logiczną analizę uzyskanych dowodów. Z kolei wnioski płynące z tej analizy nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że dokonana przez Sąd meriti ocena wiarygodności poszczególnych dowodów jest poprawna i jako taka korzysta ona z ochrony przynależnej jej z mocy art. 7 kpk.

Sąd nie uchybił też przepisowi art. 424 kpk, poddając wszystkie zgromadzone dowody wnikliwej analizie oraz ustosunkowując się następnie do każdego z przeprowadzonych dowodów. Wbrew zatem czynionemu zarzutowi wyjaśnił, którym dowodom dał wiarę i dlaczego, a także które okoliczności sprawy można na ich podstawie uznać za udowodnione. Przedstawiona przez Sąd I instancji analiza dowodów w pełni zasługiwała na uwzględnienie. Była ona spójna i uwzględniała zasady doświadczenia życiowego, w tym zawodowego. Zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego odpowiadała prawidłowości logicznego rozumowania.

Nadto analiza ta nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zarzut nieuwzględnienia całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, w tym zwłaszcza odosobnionych i niestabilnych (o czym była mowa wyżej) wyjaśnień nieprzyznającego się do winy oskarżonego oraz załączonej przez niego dokumentacji lekarskiej, w świetle konsekwentnych i rzeczowych zeznań przywołanych wyżej świadków w osobach D. M., T. K. (1) i T. K. (2), a także dokumentacji lekarskiej pokrzywdzonego, należało zatem uznać za niezasadny. W szczególności twierdzenie oskarżonego lansowane dopiero na rozprawie, a dotyczące wskazania osoby atakującej w czasie feralnego zajścia, nie zasługiwało na uwzględnienie, jako nie korelujące w żadnym stopniu z wypowiedziami świadków, co - wbrew zarzutowi - miał w polu widzenia Sąd meriti, opisując na stronie 3 swojego uzasadnienia powody dla których odmówił wiary twierdzeniom oskarżonego w tym zakresie.

Trzeba więc stwierdzić, iż Sąd Rejonowy przeprowadził wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy dowody, a zgromadzony materiał dowodowy poddał następnie rzetelnej i kompleksowej ocenie, wyprowadzając z niego trafne wnioski końcowe. W szczególności tenże Sąd nie naruszył treści art. 410 kpk i art. 424 § 1 i 2 kpk, wskazując w pisemnych motywach rozstrzygnięcia jakie fakty uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach, z jakich przyczyn odmówił wiary dowodom przeciwnym, przyznając w całości walor wiarygodności relacjom pokrzywdzonego i określonym świadkom.

Sąd Rejonowy - w oparciu o właściwie zebrany i oceniony materiał dowodowy – czynił w sposób uprawniony własne ustalenia faktyczne, które Sąd Okręgowy uznał za trafne, zgodne ze zgromadzonymi i ujawnionymi w toku rozprawy dowodami, ocenionymi w sposób pozostający pod ochroną art. 4 kpk i art. 7 kpk. Wniosek uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. zachodziły podstawy do skazania oskarżonego za przypisane przestępstwo oraz wykroczenie z art. 124 § 1 kw 1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.1.Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy przypisanie oskarżonemu czynów z art. 190 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk przy zast. art. 57a § 1 kk oraz z art. 124 § 1 kw (w całości opisy czynów, ich kwalifikacja prawna) oraz w całości wymierzone kary grzywny, wysokość nawiązki i obowiązku naprawienia szkody, a także rozstrzygnięcie o kosztach sądowych obciążające tymi kosztami oskarżonego Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Oskarżony popełnił przypisane mu przestępstwo i wykroczenie, ich kwalifikacja prawna jest prawidłowa, wymierzone kary grzywny nie są rażąco niewspółmiernie surowe, prawidłowo ustalona została także wysokość jednej stawki dziennej grzywny.

Zważywszy na kompensacyjny charakter obowiązku i nawiązki orzeczonych w pkt 3 i 4, mając na względzie wysokość wyrządzonej szkody wykroczeniem, a także rozmiar uszczerbku na zdrowiu i krzywdy, jakiej doznał pokrzywdzony, Sąd odwoławczy nie znalazł powodów do ingerowania i w te orzeczenia, jako wyważone, sprawiedliwe i spełniające swe cele, w tym także wychowawcze i zpobiegawcze. 0.1.Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 0.1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.0.1.Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.1.Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 1.Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2 Zasadą wynikającą z art. 636 § 1 kpk jest, że w przypadku nieuwzględnienia środka odwoławczego koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi ten, kto wniósł tenże środek.

W przypadku nieuwzględnienia apelacji obrońcy działającego na korzyść oskarżonego będzie nim ten ostatni. Sąd odwoławczy nie znalazł przyczyn dla których miałby oskarżonego zwolnić od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego. Oskarżony jest osobą zdrową, zdolną do zarobkowania i wykonującą pracę, stąd został obciążony wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w tej fazie procesu (20 zł. - ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism) oraz opłatą za II instancję w wysokości należnej od wymierzonych mu kar grzywny (250zł.). 1.PODPIS Z/ odpis wyroku wraz z uzasadnieniem proszę doręczyć obrońcy oskarżonego adw.

A. S.. 17 II 2020r. 0.1.Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja skazanie za przestępstwo i wykroczenie z wszystkimi tego konsekwencjami 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k.

– obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k.

– rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana